အခန်း (၂၃-၂၄)

အခန်း (၂၃) - ဟွန့်ယွမ်ကုန်း

လီယန်ချူရဲ့ အကြည့်က စားပွဲပေါ်က စာအုပ်နှစ်အုပ်ဆီ ရောက်သွားပါတယ်။

တစ်အုပ်က ဟွန့်ယွမ်ကုန်း ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်အုပ်ကတော့ ယင်ယန်နတ်ဘုရားကျမ်း ပါ။

လီယန်ချူဟာ အရင်ဆုံး ဟွန့်ယွမ်ကုန်း ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မကြာခင်မှာပဲ မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းသာရိပ်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။

ဒါက ဒုတိယတန်းစား သိုင်းပညာကျမ်းတစ်စောင်ပါ။

အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲထားပါတယ်။

ပထမအဆင့်မှာ ဟွန့်ယွမ်စွမ်းအင် ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပြီး အရိုးအကြောသံမြည်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်ပါတယ်။

ဒါက တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ သိုင်းပညာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။

အရမ်းကို ပြင်းထန်ရက်စက်တဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုးဖြစ်ပြီး ဟွန့်ယွမ်စွမ်းအင်က အလွန်ကို အားကောင်းလှပါတယ်။

ဒုတိယအဆင့်ကတော့ မူလစွမ်းအင် ကို ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး ဓားမတိုး၊ သေနတ်မဖောက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင် အလွှာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။

တတိယအဆင့်ကတော့ အရိုးအကြောနဲ့ သွေးသားတွေကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးတာ ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တွင်းကလီစာတွေ အပါအဝင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ကာ အတွင်းအားကို အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ အဆင့်ဖြစ်ပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ အမြန်ဖတ်ရှုပြီးနောက်မှာတော့ ဝမ်းမသာဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး၊ ဒုတိယတန်းစား သိုင်းပညာပီပီ အခု သူကျင့်နေတဲ့ ဓားသိုင်းနဲ့ လက်သီးကျမ်းတွေထက် အများကြီး ပိုအဆင့်မြင့်လှပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ စိတ်မရှည်စွာနဲ့ပဲ ဒုတိယစာအုပ်ကို ထပ်ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဒီ ယင်ယန်နတ်ဘုရားကျမ်း က တာအိုကျင့်စဉ် တစ်ခု ဖြစ်နေပြန်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ နာမည်ကသာ အဆင့်မြင့်သလိုလို ရှိပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တာအိုအမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံထားတဲ့ လီယန်ချူရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒါဟာ အဆင့်မရှိတဲ့ ကျေးလက်က အပေါစားကျင့်စဉ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိလိုက်ပါတယ်။

သူကျင့်ကြံနေတဲ့ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း နဲ့ ယှဉ်စရာတောင် မရှိပါဘူး။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ဆိုတာက ကျိန်းရိတာအိုဂိုဏ်း ရဲ့ အစစ်အမှန် လက်ဆင့်ကမ်း ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှတာပါ။

ဒီလို ကျေးလက်က လျှောက်လုပ်ထားတဲ့ အတတ်ပညာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူ စာမျက်နှာတွေကို လှန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ခုခု မူမမှန်တာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဒီစာအုပ်ထဲမှာ အလွှာတစ်ခု ညှပ်ထားပုံ ရပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ စာအုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲကနေ အဝါရောင်သန်းနေတဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်း တစ်ခု ထွက်လာပါတယ်။

" စွမ်းအင်တိုးဆေး"

လီယန်ချူ ခဏ ကြောင်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးထဲမှာ အကြီးအကျယ် ဝမ်းသာရိပ်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။

"ရှာပုံတော်ဖွင့်တုန်းက မတွေ့ဘဲ မမျှော်လင့်တဲ့ အချိန်မှ အလွယ်တကူ ရလာပါလား"

လီယန်ချူဟာ ဆေးဖော်စပ်နည်းပါ အကြောင်းအရာတွေကို အသေးစိတ် ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဒါဟာ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ တာအိုဆေးနည်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲမှာ ပါတဲ့ ကွေ့ယွမ်ဒန် နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဒီ စွမ်းအင်တိုးဆေး က အဆင့်နိမ့်ဆေးမျိုးပါ။

အစပိုင်း အဆင့်မှာပဲ အသုံးဝင်တာဖြစ်ပြီး အာနိသင်လည်း သိပ်မကောင်းလှပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ လိုအပ်တဲ့ ဆေးမြစ်တွေက သိပ်မရှုပ်ထွေးသလို ရှားပါးတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

ဝေမြို့ထဲက ဆေးဆိုင်ကြီးတွေမှာ အလွယ်တကူ ဝယ်လို့ရနိုင်ပါတယ်။

ကွေ့ယွမ်ဒန် က ကောင်းတာတော့ မှန်ပေမဲ့ အဆင့်မြင့်လွန်းပြီး လိုအပ်တဲ့ ဆေးမြစ်တွေကလည်း ရှားပါးလွန်းတာကြောင့် အခုထိ မဖော်စပ်နိုင်သေးပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူအတွက်တော့ ဒီဆေးက တကယ့်ကို အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အဆင့်သုံးဆင့်အရ

"လေ့ကျင့်ခြင်း"

အဆင့်က ပထမဆုံး အဆင့်ပါ။

လီယန်ချူဟာ သူ့ကို အမြဲ အခက်တွေ့စေတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်းကို တွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်လို့ ဝေမြို့မှာ အကြီးဆုံး ဆေးဆိုင်ဆီကို အမြန်သွားပြီး ဆေးတွေ သွားဝယ်ပါတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဝေမြို့က ဆေးဆိုင်အတော်များများကို ပတ်ရှာကြည့်ပေမဲ့ စွမ်းအင်တိုးဆေးအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးမြစ်တွေက အသင့်မရှိနေပါဘူး။

အကြီးဆုံး ဆေးဆိုင်ကပဲ လီယန်ချူအတွက် ဗဟိုဆိုင်ကနေ မှာယူပေးနိုင်မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ ငွေစ ငါးကျပ်ကို စရန်ပေးခဲ့ပြီး ဆေးဆိုင်ကနေ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။

"စွမ်းအင်တိုးဆေးရဲ့ ဆေးမြစ်တွေတောင်မှ ဒီလောက်အထိ ရှားပါးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

လီယန်ချူဟာ တာအိုကျင့်စဉ်ရဲ့ ခက်ခဲပုံကို နောက်ထပ် တစ်ဆင့် ပိုသိသွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ပြီးပြီမို့ ခဏတဖြုတ် ထပ်စောင့်ရမှာကို စိတ်မလောတော့ပါဘူး။

ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မရှိတာကြောင့်။

လီယန်ချူဟာ သိုင်းပညာကိုပဲ အာရုံစိုက် လေ့ကျင့်ပါတော့တယ်။

တာအိုကျင့်စဉ်မှာ မအောင်မြင်ခင်မှာ သိုင်းပညာကလည်း အသက်ဘေးကနေ ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာတော့

လီယန်ချူဟာ လျိုယန်ဓားသိုင်း၊ ထျန်းကန်း ၃၆ လက်ကွက် နဲ့ ဟွန့်ယွမ်ကုန်း တို့ကို အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံပါတော့တယ်။

သာမန်လူဆိုရင် တစ်မျိုးတည်းကိုတောင် ဂရုတစိုက် ကျင့်ကြံရတာဖြစ်ပြီး၊ အားဖြည့်ဆေးရည်တွေနဲ့ ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းပေးရပါတယ်။

မဟုတ်ရင် သွေးသားအရှိန်အဝါ ဆုံးရှုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်တတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူမှာတော့ အဆင့်မြင့် ထားတဲ့ အားဖြည့်ဆေးရည်တွေ ရှိတာကြောင့် သွေးသားအရှိန်အဝါကို ဖြည့်တင်းပေးပြီး အရိုးအကြောတွေကို သန်မာစေတာမို့ ကျင့်ကြံမှုက အရမ်းကို မြန်ဆန်လှပြီး ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။

ကျင့်ကြံမှုက အရမ်းမြန်ပါတယ်။

တိုတောင်းလှတဲ့ ခုနစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ။

သူဟာ လျိုယန်ဓားသိုင်း ကို အဆင့် ၁၂ အထိ အဆုံးစွန် ကျင့်ပြီးသွားပါပြီ

ထျန်းကန်း ၃၆ လက်ကွက် ကိုလည်း အကုန် တတ်မြောက်သွားပါပြီ

ဟွန့်ယွမ်ကုန်း ကိုလည်း ဒုတိယအဆင့်အထိ ရောက်သွားပြီး ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင် ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။

ဟွန့်ယွမ်ကုန်း ရဲ့ ကျင့်စဉ်က ဒီလောက်အထိ မြန်ရတာကတော့ ပထမအဆင့် ဟွန့်ယွမ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်ဟာ လျိုယန်ဓားသိုင်း ရဲ့ အရိုးနဲ့ သွေးသား လေ့ကျင့်ခန်းတွေနဲ့ ဆင်တူတာကြောင့်လည်း ပါပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ အခုလို မြန်ဆန်လှတဲ့ တိုးတက်မှုဟာ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ နတ်ဆေးပင်တွေကို ရေသောက်သလို၊ ထမင်းစားသလို အမြဲ သုံးစွဲနေနိုင်တာကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန် သိုင်းသမားတစ်ယောက်ဟာ နှစ်တစ်ရာ နတ်ဆေးပင်တစ်ပင် ရဖို့တောင် မလွယ်ပါဘူး။

အရမ်းချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေတောင်မှ ဒီလိုမျိုး သုံးစွဲနေရင် မခံနိုင်ပါဘူး။

ဒါ့အပြင် နှစ်တစ်ရာ နတ်ဆေးပင်ဆိုတာ သိုင်းလောကမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရခဲတဲ့ ရတနာမျိုးပါ။

လီယန်ချူဟာ ဒီခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ ဘွဲ့ထူးပေးခြင်းကို သုံးကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ကုသိုလ် ၃၀၀ ကုန်ဆုံးခဲ့ပါတယ်။

ဒီနေ့မှာတော့

လီယန်ချူဟာ မျက်နှာချင်းဆိုင်က ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း မှာ ထမင်းစားပြီးနောက် တာအိုကျောင်းကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။

သူ ငွေရှိတာ မှန်ပေမဲ့ နေ့တိုင်း ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှာ သွားစားဖို့အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

သူသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ဆိုင်ရှင်မကြီးရဲ့ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့်ပါ။

ဒါကလည်း လီယန်ချူရဲ့ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို တုံ့ပြန်တာပါ။

ဆိုင်ရှင်မကြီးက လီယန်ချူကို ဆိုင်မှာ အမြဲလာစားဖို့ ပြောထားပါတယ်။

ဟင်းချက်စရာ မလိုဘဲ အလကားစားရမယ့် နေရာရှိနေတာမို့ မြင့်မြတ်တဲ့ ပုံစံရှိလှတဲ့ လီယန်ချူဟာ မာန်မာနတွေ မထားဘဲ။

နေ့တိုင်း သွားစားပါတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နီးလည်း နီးတာကိုး။

ဆိုင်ရှင်မကြီးက နှုတ်ကနေ ထုတ်မပြောပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက ဝမ်းသာရိပ်တွေကိုတော့ ဖုံးကွယ်လို့ မရပါဘူး။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ အလုပ်သမားတွေတောင် သူမက လီယန်ချူအပေါ် ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံနေတာကို သတိထားမိနေကြပါပြီ။

အေးစက်တဲ့ ဖန်လချင်းလန် ကတော့ လီယန်ချူအပေါ် ပိုပြီး အေးစက်လာသလိုပါပဲ။

အတိအကျ ပြောရရင်တော့ အမြဲ အေးစက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိချိန်မှာ သိုင်းပညာ ဖလှယ်ကြရင်တော့ ဖန့်ချင်းလန်ဟာ ဒီလောက်အထိ စိမ်းကားမနေပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရှင်မကြီး ရှိနေရင်တော့ ဖန့်ချင်းလန်ဟာ အေးစက်လှတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ပုံစံ ပြန်ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။

စောစောကပဲ ဆိုင်ရှင်မကြီးဟာ လီယန်ချူရဲ့ စနောက်မှုကြောင့် တခိခိနဲ့ ရယ်မောနေပြီး သူမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတွေ ပိုပေါ်လွင်နေချိန်မှာ။

မျက်လုံးထဲမှာ အပြုံးရိပ်တွေ ရှိနေတဲ့ ဖန့်ချင်းလန်ဟာ ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး ထွက်သွားပါတော့တယ်၊ လှပလှတဲ့ ကျောပြင်လေးကိုပဲ ချန်ထားခဲ့တာပေါ့။

လီယန်ချူဟာ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် မလောသေးဘဲ စားပွဲဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။

သူ့ခေါင်းထဲမှာ ဆိုင်ရှင်မကြီး စောစောက ပြောသွားတဲ့ စကားက ပဲ့တင်ထပ်နေပါတယ်။

"လီတာအိုဆရာ... ဆရာက အစ်မကြီးကို ပိုချစ်တာလား ဒါမှမဟုတ် ညီမလေးကို ပိုချစ်တာလား "

ဆိုင်ရှင်မကြီးရဲ့ ရင့်ကျက်တဲ့ အလှနဲ့ နူးညံ့လှတဲ့ အသံဟာ။

ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို တကယ့်ကို လှုပ်ရှားစေပါတယ်။

လီယန်ချူက ဖန့်ချင်းလန် ထွက်သွားတာကို တွေ့လိုက်တာကြောင့် ဘာပြောရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။

မှန်ပါတယ်၊ ဆိုင်ရှင်မကြီးဟာ အစ်မကြီး ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ သဘောကျပြီး ရယ်မောပါတော့တယ်။

လီယန်ချူကို နမ်းဖို့တောင် မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ အဲဒီနောက်မှ ကျေနပ်သွားပြီး လှပလှတဲ့ ကိုယ်ဟန်နဲ့ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ထွက်သွားပါတော့တယ်။

"ဒီလို ဘဝမျိုးကလည်း မဆိုးပါဘူး"

လို့ လီယန်ချူ စိတ်ထဲက ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူဟာ ဒီနေ့မှာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ၊ သူကျင့်ထားတဲ့ သိုင်းပညာတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။

လျိုယန်ဓားသိုင်း နဲ့ ထျန်းကန်း ၃၆ လက်ကွက် တို့က အကုန် ကျင့်ပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား။

"မြင့်စမ်း "

"အဆင့်မြင့်လိုက်စမ်း"

လီယန်ချူရဲ့ စကားသံအဆုံးမှာ ကုသိုလ် ၃၀၀ ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။

သိုင်းကျမ်းနှစ်စောင်ဟာလည်း ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။

လျိုယန်ဓားသိုင်း ဟာ အဆင့် ၁၈ အထိ တက်သွားပါတယ်။

ထျန်းကန်းလက်ကွက် ကတော့ နောက်ထပ် နည်းလမ်း ၈ မျိုး ထပ်တိုးလာပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ပိုပြင်းထန်လာကာ အရိုးနဲ့ သွေးသားတွေကို လေ့ကျင့်ပေးတဲ့ ကျင့်စဉ် တွေ ပါဝင်လာပါတယ်။

"အယ်... ဒါက ဒုတိယတန်းစား သိုင်းပညာ အဆင့်ကို ရောက်သွားတာပဲ"

လီယန်ချူ အံ့သြသံလေး ထွက်သွားပါတယ်။

သူက ဒုတိယတန်းစားသိုင်း ဟွန့်ယွမ်ကုန်း ကို ကျင့်ဖူးတာကြောင့် အဆင့်မြင့်တင်ပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သိုင်းကျမ်းတွေရဲ့ အဆင့်ကို ပိုပြီး နားလည်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အခန်း (၂၄) - ကျန်ကျောင်းဓားနှင့် မသေဆေး

သူသည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

“ဒီလိုဆိုရင် ငါသာ ဒီသိုင်းပညာအားလုံးကို အဆုံးထိ ကျင့်ပြီးသွားရင်တော့ ဒုတိယတန်းစား သိုင်းသမားအဆင့်ကို သေချာပေါက် ရောက်သွားမှာပဲ”

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယတန်းစား သိုင်းသမားဆိုသည်မှာ သိုင်းလောကတွင် ဂိုဏ်းတစ်ခုကိုပင် တည်ထောင်နိုင်ပြီဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို နာမည်ကျော် လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။

လီယန်ချူ အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းမသာဘဲ နေပါ့မည်နည်း

ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြုံတွေ့နေရသည့် မိစ္ဆာဖြစ်ရပ်များက ထိုကမ္ဘာ၏ အန္တရာယ်ရှိပုံကို လီယန်ချူအား အလေးအနက် သိရှိစေခဲ့သည်။

မိမိ၏ တာအိုပညာကလည်း အဆင့်မမြင့်သေးသဖြင့်၊ လက်ရှိတွင် သိုင်းပညာသည်သာ အားကိုးရဆုံးအရာ ဖြစ်နေသည်

ချင်းယီပွဲတော် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝေမြို့ငယ်လေးထဲသို့ လူပေါင်းစုံ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှ ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာလည်း ပြုံး၍ မဆုံးနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ယခုနှစ် စီးပွားရေးမှာ ယခင်နှစ်များထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေသည်။

ဆိုင်ရှင်မကြီးမှာ စီးပွားရေးကောင်း၍လား၊ သို့မဟုတ် မနေ့က လီယန်ချူက အစ်မကြီးကို ပိုချစ်သည်ဟု ပြောလိုက်၍လားမသိ၊ ယနေ့တွင် ကိုယ်တိုင် မီးဖိုချောင်ဝင်ကာ။

လီယန်ချူအတွက် ဟင်းအနည်းငယ်ကို ကိုယ်တိုင် ကြော်လှော်ပေးနေသည်။

၎င်းက တည်းခိုခန်းရှိ အလုပ်သမားများ၏ အထင်ကြီးမှုကို ရရှိစေသည်။

“လီတာအိုဆရာက တကယ့်ကို မခေဘူးပဲ၊ ဆိုင်ရှင်မကြီးကိုတောင် ကိုယ်တိုင် ချက်ကျွေးခိုင်းနိုင်တယ်”

“ကြည့်ရတာ ဆိုင်ရှင်မကြီးနဲ့ လီတာအိုဆရာက တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲ”

ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှ အလုပ်သမားများသည် လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က လီယန်ချူ ကူညီပေးခဲ့သည်မှစ၍ ထိုလီတာအိုဆရာကို စိတ်ရင်းဖြင့် လေးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့အမြင်တွင် ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ် တာအိုဆရာလေးနှင့် ဆိုင်ရှင်မကြီးတို့ ဖူးစာဆုံကြမည်ဆိုလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုက တည်းခိုခန်းကို စောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူလည်း ရှိသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် သူတို့အမြင်တွင် သိုင်းပညာ မြင့်မားရုံသာမက၊ မြို့နယ်အစိုးရဌာနမှ ဝမ်အရာရှိနှင့်လည်း အလွန် ရင်းနှီးသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ထိုထက်ပင် ပိုပိုသာသာ ရှိပါသေးသည်၊ ဝမ်အရာရှိက လီယန်ချူနှင့် ရင်းနှီးခွင့်ရရန် အမြဲ ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေမြို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်သူ မြို့ဝန်မင်း ရှု ကလည်း လီယန်ချူကို အလေးထားသည်။

မြို့ထဲရှိ နာမည်ကြီး သူဌေးကြီးများကလည်း လီယန်ချူကို အထူးဧည့်သည်တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

ထိုကဲ့သို့ နောက်ခံမျိုးရှိသဖြင့် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှ အလုပ်သမားများက လီယန်ချူနှင့် သူတို့ဆိုင်ရှင်မကြီးတို့ ပတ်သက်မိစေရန် အဘယ်ကြောင့် မတိုက်တွန်းဘဲ နေပါ့မည်နည်း။

သို့သော်လည်း စကားပြောနေသည့် အလုပ်သမားများမှာ ရုတ်တရက် လည်ပင်းနားတွင် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သံဓားကို ကိုင်ထားသည့် ဖန့်ချင်းလန်က သူတို့နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အို...လန် လေးပါလား”

ဟု အလုပ်သမားက ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြကာ။

တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားသဖြင့် အလုပ်သမားနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဖန့်ချင်းလန်သည် အေးစက်သော်လည်း သူတို့ကို တွေ့လျှင် နှုတ်ဆက်တတ်သည်။

လူတိုင်းအပေါ် အလွန် သဘောကောင်းသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ဘာဖြစ်နေပါသနည်း

လီယန်ချူ ထမင်းစားနေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ လက်ရှိ သိုင်းပညာဖြင့်ဆိုလျှင် အာရုံငါးပါးမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုပြင်းထန်သည့် ဓားအရှိန်အဝါမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

သံဓားကို ကိုင်၍ ထွက်သွားသည့် ဖန့်ချင်းလန်၏ ကျောပြင်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ငါ မှားကြည့်မိတာလား”

ဟု လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ဝေမြို့ထဲတွင် သူဌေးသား သမီးပျိုများ၊ သိုင်းသမားများ၊ စာပေပညာရှိများနှင့် သူဌေးသူကြွယ်များ စုဝေးနေကြသည်။

သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်စ၊ နှစ်ယောက်စ ပါလာနိုင်သည်မှာ မထူးဆန်းပေ။

အထူးသဖြင့် မြင်းကောင်းစီး၍ အဝတ်အစား အကောင်းစား ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ် သိုင်းသမားလေးများမှာ ချင်းယီပွဲတော် နီးလာသဖြင့် ဝေမြို့ထဲသို့ အများအပြား ရောက်ရှိနေကြသည်။

ဝမ်အရာရှိမှာမူ ယခုရက်ပိုင်း အလုပ်များလှသဖြင့် ဝေမြို့၏ လုံခြုံရေးကိုသာမက၊ ယခင်က ကျန်းကျားကျွမ်းမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် အလောင်းများစွာအတွက်လည်း အတော်လေး ခေါင်းခဲနေရသည်။

ဆံပင်များပင် ကျွတ်တော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထိုမျှမကသေး၊ မနေ့ညက တောထဲတွင် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး၏ အလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ကိုယ်တစ်ခြမ်းလုံးမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော ကြောက်မက်ဖွယ် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံထားရပုံ ပေါ်သည်။

တောင်တက်မုဆိုးများ တွေ့ရှိချိန်တွင် အထုပ်တစ်ထုပ်နှင့် အလောင်းတစ်ခြမ်းသာ ကျန်တော့သည်။

နောက်ထပ် လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားပြန်သဖြင့် ဝမ်အရာရှိမှာ မောဟိုက်နေအောင် ပြေးလွှားနေရသည်။

ညမထွက်ရအမိန့် အချိန်နီးကပ်မှသာ ဝမ်အရာရှိသည် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။

“ဝမ်အရာရှိ၊ ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ”

ဟု လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

“လီတာအိုဆရာ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ပါ မဟုတ်ရင် အစောကြီးကတည်းက လာနှောင့်ယှက်မိမှာပါ “

“ပထမဆုံးကတော့ ကျေးဇူးတင်ဖို့ပါ နောက်တစ်ခုကတော့ အစိုးရရဲ့ ဆုလာဘ်ကို လာပို့တာပါ “

လီယန်ချူက ပြုံး၍

“မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတာက ကျုပ်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး ဒါနဲ့ ဆုလာဘ်ကို ဝမ်အရာရှိ ကိုယ်တိုင်တောင် လာပို့ပေးရသလား”

ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်အရာရှိက ခေါင်းခါကာ ရင်ခွင်ထဲမှ ငွေစက္ကူ အချို့ကို ထုတ်၍ လီယန်ချူအား ပေးလိုက်သည်

“ဒါက ငွေစ ငါးရာတန် ငွေစက္ကူပါ မြို့ဝန်မင်း ရှု က အထူး ချီးမြှင့်လိုက်တာပါ “

လီယန်ချူက သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပင် လိုလိုလားလား လက်ခံလိုက်သည်။

ဝမ်အရာရှိက လက်ထဲမှ အထုပ်တစ်ထုပ်ကိုလည်း ထပ်ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

အထုပ်မှာ ရှည်လျားပြီး အတော်လေး အလေးချိန် ရှိပုံရသည်။

လီယန်ချူက

“ဒါက ဘာလဲ”

ဟု မေးသည်။

ဝမ်အရာရှိက အထုပ်ကို ဖြေရင်း

“ဒါက မြို့နယ်အစိုးရဌာနမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်နက်ပါ အဲဒီ ဓားသမားကြီးက ဝေမြို့မှာပဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေလည်း မရှိတာကြောင့် ဒီဓားကို အစိုးရကပဲ သိမ်းထားခဲ့တာပါ “

လီယန်ချူသည် စိတ်ဝင်စားသွားကာ ထိုဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်အရာရှိက ဆက်၍

“ဒီဓားရဲ့ အမည်က ကျန်ကျောင်း လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ အလွန်ထက်မြက်ပြီး သတ်ဖြတ်မှုအငွေ့အသက်အရမ်းပြင်းထန်ပါတယ် လီတာအိုဆရာကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဒီဓားကို မကိုင်နိုင်ပါဘူး “

“အရင်က လီတာအိုဆရာ သုံးနေတဲ့ ဓားတိုက ထက်ပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အသွားပဲ့သွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ် ဒါကြောင့် အစိုးရဆီကနေ ဒီဓားကို ထုတ်ယူလာခဲ့တာပါ “

“လီတာအိုဆရာ တစ်ချက် စမ်းကြည့်ပါဦး အဆင်မပြေရင်လည်း အတင်းမကိုင်ပါနဲ့ “

လီယန်ချူ ခါးကြားမှ ထိုဝက်သတ်ဓားသည် ကျန်းကျားကျွမ်းတွင် ခေါင်းဖြတ်သရဲနှင့် ရင်ဆိုင်စဉ်က အသွားများ အများအပြား ပဲ့သွားခဲ့သည်။

ပို၍ပင် စုတ်ပြတ်သတ်သွားပုံ ပေါ်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ထိုဓားကိုသာ သုံးနေခဲ့ပြီး အဆင်ပြေမည့် လက်နက်အသစ်ကို သွားမရှာဖြစ်သေးပေ။

ဝမ်အရာရှိ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီယန်ချူ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

လက်လှမ်း၍ ကျန်ကျောင်းဓားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ဓားမှာ သုံးပေခန့် ရှည်လျားပြီး ပုံစံမှာ ရှေးကျကာ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များက တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဓားသွားမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးဝင်းလက်နေပြီး အေးစိမ့်သည့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အေးစိမ့်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုမှာ ဓားရိုးမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် စီးဝင်လာသည်။

“ဟူးးး”

လီယန်ချူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

အရမ်းအေးသည်

ဝမ်အရာရှိက အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ လီတာအိုဆရာပင်လျှင် ထိုဓားကို မထိန်းချုပ် နိုင်ဟု သူ ထင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် လီယန်ချူသည် ကျန်ကျောင်းဓားနှင့် စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်မိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်ကျောင်းဓားမှ ရုတ်တရက် နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ သာယာသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလင်းရောင်များ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်

အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် လီယန်ချူသည် လက်ထဲမှ ဓားမှာ အေးမနေတော့ဘဲ မိမိ၏ လက်တစ်ဖက်ကဲ့သို့ စိတ်တိုင်းကျ ခိုင်းစေနိုင်သည့် ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိလိုက်သည်။

“ဓားကောင်းပဲ”

ဟု လီယန်ချူ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဝမ်အရာရှိမှာ အံ့သြချီးကျူးသွားသည်။

“ဒီဓားက အစိုးရရုံးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့တာပါ တစ်ခါမှ ဒီလို ထူးခြားမှုမျိုး မရှိခဲ့ဘူး ဒီနေ့မှ နဂါးဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာတာကို ကြည့်ရင် လီတာအိုဆရာဟာ ဒီဓားရဲ့ အစစ်အမှန် အရှင်သခင်ပဲဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး”

ဟု ဝမ်အရာရှိက ဆိုသည်။

လီယန်ချူ အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ ပြုံး၍

“ဓားလက်ဆောင်ပေးတဲ့အတွက် ဝမ်အရာရှိကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုဓားရှိလာသဖြင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ နောက်ထပ် တစ်ဆင့် တက်လှမ်းသွားဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤဓားမှာ သာမန်သံထည် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ဝမ်အရာရှိသည် ရင်ခွင်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထပ်ထုတ်၍ လီယန်ချူအား ပေးလိုက်ပြန်သည်။

“လီတာအိုဆရာ ကြားမိလား ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က တောထဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ဘုန်းကြီးအကြောင်း”

ဟု ဝမ်အရာရှိက မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည် ဤကိစ္စဖြစ်ပြီးနောက် တောထဲတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ရန်ပြုနေသည်ဆိုသည့် သတင်းမှာ ပြန့်နှံ့နေခဲ့သည်။

မုဆိုးအတော်များများ တောင်ပေါ် မတက်ရဲကြတော့ပေ။

“ဒီစာက အဲဒီဘုန်းကြီးဆီကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ”

ဟု ဝမ်အရာရှိက လီယန်ချူအား ဖွင့်ကြည့်ရန် အချက်ပြသည်။

လီယန်ချူသည် စာကိုဖွင့်၍ အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အံ့သြသံလေး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်သွားသည်။

သူသည် ဝမ်အရာရှိအား မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်

“လောကမှာ တကယ့်ကို မသေဆေး ဆိုတဲ့ နတ်ဆေးမျိုး ရှိတာလား “