အခန်း (၂၇-၂၈)

အခန်း (၂၇) - လေ့ကျင့်သူ အဝေးမှ ပစ္စည်းလှမ်းယူခြင်း

မူလက တာအိုဆရာတွေရဲ့ နည်းလမ်းဆိုတာ စင်မြင့်ပြင်၊ ယဇ်ပူဇော်၊ အဆောင်စာရွက်တွေနဲ့ လုပ်ရတာလို့ သူ ထင်ထားခဲ့တာပါ။

လီယန်ချူရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတဲ့ နည်းလမ်းက ဒီလောက်အထိ ရိုးရှင်းပြီး ပြတ်သားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး။

သူက လောကုတ္တရာ တာအိုပညာရပ်တွေကို နားမလည်ရင်တောင်မှ ယွဲ့နျန်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အေးစိမ့်တဲ့ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ဖယ်ရှားခံနေရတာကို မြင်နေရပါတယ်။

"တကယ့်ကို နတ်ဘုရားကျနေတာပဲ"

ဟု ဝမ်အရာရှိက စိတ်ထဲကနေ ပြောနေမိသည်။

လီယန်ချူသည် ယွဲ့နျန်၏ ကိုယ်တွင်းမှ ယင်စွမ်းအင်များကို ဖယ်ရှားပေးရန် အာရုံစိုက်ထားပြီး ဟွန့်ယွမ်ကုန်း ရဲ့ ချီစွမ်းအင်ကိုပါ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သန့်စင်တဲ့ ယန်စွမ်းအင် ကလည်း ယွဲ့နျန်ရဲ့ ကိုယ်တွင်းက ယင်စွမ်းအင်တွေကို ဖိနှိပ်ရာမှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေပါတယ်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်။

ယွဲ့နျန်ရဲ့ ကိုယ်တွင်းက အေးစိမ့်တဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်အငွေ့အသက်တွေကို လီယန်ချူက အကုန်လုံး ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ပါပြီ၊ လီယန်ချူရဲ့ နဖူးပေါ်မှာလည်း ချွေးစေးလေးတွေ စိမ့်ထွက်နေပါတယ်။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က ကြည့်ရတာ နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ အရမ်းကို အန္တရာယ်များပါတယ်။

အဲဒီ အေးစိမ့်တဲ့ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေက ယွဲ့နျန်ရဲ့ ကလီစာငါးခုဆီကို စိမ့်ဝင်နေခဲ့တာပါ။

ပြီးတော့ အဲဒီအငွေ့အသက်တွေက ကောင်းတာကိုရှောင်ပြီး ဆိုးတာကိုလုပ်တတ်တဲ့ သဘောရှိပြီး အရမ်းလည်း လျှပ်ပေါ်လော်လီပါတယ်။

သာမန် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် အောင်မြင်ဖို့ ခဲယဉ်းပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူရဲ့ အခုလို ရိုးရှင်းပြတ်သားတဲ့ အတင်းအဓမ္မ ဖယ်ရှားတဲ့နည်းက ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်ပါတယ်။

အရာအားလုံး အေးချမ်းသွားပြီလို့ ဝမ်အရာရှိ ထင်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ၊ အခန်းထဲက မီးအိမ်တွေက ရုတ်တရက် မှိန်လိုက် လင်းလိုက် ဖြစ်လာပါတယ်။

လူတိုင်းရဲ့ ရုပ်သွင်က မိစ္ဆာတွေလို မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်သွားစေပါတယ်။

တံခါးတွေ၊ ပြတင်းပေါက်တွေကလည်း လေမတိုက်ဘဲ အလိုလို လှုပ်ရှားလာပါတယ်။

အေးစိမ့်တဲ့ လေပွေတွေက အခန်းထဲမှာ တိုက်ခတ်လာပါတယ်။

နားထဲမှာလည်း အလွန်ပဲ စူးရှလှတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ ကြားနေရသလိုပါပဲ။

ယွဲ့နျန်ကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ လူကွေးနေအောင် ကျုံ့ဝင်နေပြီး၊ ဝမ်အရာရှိလည်း မျက်နှာပြာနှမ်းကာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ သူ့ရဲ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။

အခန်းထဲမှာ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတစ်ခုက စတင်သောင်းကျန်းနေသလိုပါပဲ

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ယွဲ့နျန်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ကပ်ပါမနေဘူးလို့ ထင်ထားတာ ငါ အကြည့်မှားသွားတာလား။

တစ်ဖက်လူက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အပြင်ထွက်ပြီး သွေးသားအဆီအနှစ်တွေကို လိုက်လုနေတာလား

ဒါမှမဟုတ်... ဒီသရဲက အခုမှ ရောက်လာတာလား

အခန်းထဲက ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတွေက ဆက်ဖြစ်နေပြီး၊ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကြောင့် ဝမ်အရာရှိနဲ့ ယွဲ့နျန်တို့ဟာ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မလှုပ်ရဲဘဲ ရှိနေကြပါတယ်။

လီယန်ချူကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပါ။

ချွမ်း

ကြည်လင်လှတဲ့ နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

အခန်းထဲမှာ ဓားအလင်းတစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ အရာအားလုံးဟာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပါပြီ၊ စောစောက အရာအားလုံးဟာ အမြင်မှားမှု တစ်ခုလိုပါပဲ။

လီယန်ချူ ဓားကို အိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ဒီ ကျန်ကျောင်းဓားက သတ်ဖြတ်မှုအငွေ့အသက် အလွန်ပြင်းထန်တာကြောင့် တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် အဲဒီ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကို အမှုန့်ခြေပစ်လိုက်တာပါ

"ဒါ... ဒါက ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးပေါ့လား"

ဝမ်အရာရှိက မဝံ့မရဲနဲ့ မေးပါတယ်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"မျက်စိမရှိတဲ့ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတစ်ခု ရောက်လာလို့ ကျုပ် သတ်လိုက်ပြီ"

ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်အရာရှိ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

နောက်ပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ လေးစားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။

ဒီလူကိုတော့ ငါ သေချာပေါက် ပေါင်းရတော့မယ်။

လီယန်ချူလည်း ကျန်ကျောင်းဓားရဲ့ အစွမ်းကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်သိရှိသွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ တစ်ခုတော့ ထူးဆန်းနေပါတယ်။

ပုံမှန်ဆိုရင် ကျန်ကျောင်းဓားလို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတဲ့ လက်နက် ရှိနေရင် ခြေလှမ်းတစ်ရာအတွင်းမှာ မိစ္ဆာတွေ အနားမကပ်ရဲပါဘူး။

အခုတင် ဘာမှန်းတောင် သေချာမမြင်လိုက်ရတဲ့ မိစ္ဆာက ဘာလို့ လာရဲရတာလဲ

လီယန်ချူ ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက်တော့ အဲဒီမိစ္ဆာရဲ့ အစွမ်းဟာ သူ ချန်အိမ်မှာ ရိုက်သတ်ခဲ့တဲ့ ကာမမိစ္ဆာ လောက်ပါပဲ။

စက္ကူရုပ်ကိုတောင် မမီပါဘူး။

ကျန်းကျားကျွမ်းက ခေါင်းဖြတ်သရဲကို ဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး။

ဒါကို တွေးမိတော့။

လီယန်ချူ နည်းနည်းတော့ ကျေနပ်သွားမိပါတယ်။

"မသိမသာနဲ့ ငါ လည်း မိစ္ဆာတွေ အတော်များများ သတ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ"

လီယန်ချူက သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ထဲကနေ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

ဝမ်အရာရှိအိမ်က ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးတဲ့နောက် လီယန်ချူ ခေတ္တ သက်ပြင်းချနိုင်သွားပါတယ်။

နောက်တစ်နေ့

လီယန်ချူဟာ ဆေးဆိုင်က အလုပ်သမားဆီက သတင်းရပါတယ်၊ သူ အရင်က မှာထားတဲ့ စွမ်းအင်တိုးဆေး ဖော်စပ်ဖို့ အဖိုးတန်ဆေးမြစ်တွေ ရောက်လာပါပြီ။

လီယန်ချူ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ဆေးဆိုင်ကို ပြေးသွားတော့တာပါပဲ။

"တာအိုဆရာကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ ဒီထဲက ဆေးမြစ်အချို့က ဆရာ တောင်းဆိုထားတဲ့ သက်တမ်းထက် နည်းနည်းတော့ လိုနေတယ်ဗျ"

ဟု ဆေးဆိုင်ရှင်က ဆိုသည်။

ဘုန်းကြီးနဲ့ တာအိုဆရာတွေကိုတော့ မလိမ်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။

လီယန်ချူ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ စွမ်းအင်တိုးဆေးအတွက် ဆေးမြစ်တွေ စုံသွားပြီဆိုတော့ သူ အရမ်းပျော်နေပါတယ်။

ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေကိုတော့ သူ သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။

တကယ်တော့ သူက စွမ်းအင်တိုးဆေးကို ဖော်စပ်ပြီးရင် ဘွဲ့ထူးပေးတာကို သုံးပြီး ဆေးအာနိသင်ကို မြှင့်တင်ဖို့ စဉ်းစားထားပြီးသားပါ။

ဒီလို တာအိုဂိုဏ်းဝင် ဆေးလုံးတွေက သူ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ဖော်စပ်ရခက်ပါတယ်။

အဓိကကတော့ ဆေးမြစ်တွေ ရှာရခက်တာပါ။

ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက လီယန်ချူမှာ အဆင့်မြင့်တင်တဲ့ အစွမ်း ရှိနေတာပါပဲ။

ဆေးမြစ်တွေကို ယူပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ချင်းယွန်းကျောင်းကို ပြန်လာကာ လီယန်ချူ ဆေးစတင်ဖော်စပ်ပါတယ်။

သူက စစ်မှန်တဲ့ တာအိုတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်တာကြောင့် အဆောင်စာရွက်၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ ဖုန်းရွှေ၊ အစီအရင်နဲ့ ဗေဒင်ပညာတွေကို အနည်းငယ်စီ နားလည်ပါတယ်။

ဒါက သူ နှိမ့်ချပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ပဲ အနည်းငယ်စီပဲ နားလည်တာပါ။

တတ်တာတော့ အစုံတတ်ပေမဲ့ ဘယ်တစ်ခုမှတော့ ကျွမ်းကျင်လှတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကံကောင်းတာက စွမ်းအင်တိုးဆေး ဆိုတဲ့ ဆေးလုံးက အရမ်းလည်း မရှုပ်ထွေးသလို ဖော်စပ်ရတာလည်း ရိုးရှင်းပါတယ်။

လေးနာရီ ခန့် အချိန်ယူပြီးနောက် လီယန်ချူဟာ စွမ်းအင်တိုးဆေး တစ်အိုးစာကို နောက်ဆုံးမှာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။

သူကတော့ ဆေးကို ဇွတ်အတင်း မစမ်းသပ်သေးပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စွမ်းအင်တိုးဆေးရဲ့ ဆေးမြစ်တွေက သိပ်မရှိတာကြောင့် တစ်စက်ကလေးတောင် အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်လို့ပါ။

သူက အဲဒီ ဆေးလုံးအိုးကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပါတယ်။

"အဆင့်မြင့်တင်စမ်း "

ရင်းနှီးနေတဲ့ လောကစွမ်းအင် ဒီရေလှိုင်းတွေ ရောက်ရှိလာတာနဲ့အမျှ။

စားပွဲပေါ်က ဆေးလုံးတွေဟာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

မူလက အရောင်မွဲနေတဲ့ ဆေးလုံးတွေဟာ မြေဝါရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

အနံ့ကလည်း အလွန်ပဲ သင်းပျံ့မွှေးကြိုင်လာပါတယ်။

လီယန်ချူက တစ်လုံးကို အမြန်သောက်လိုက်တဲ့အခါ၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပျံ့နှံ့သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဒါ့အပြင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းကလည်း ပိုပြီး ထက်မြက်လာပါတယ်။

သူ ခေတ္တ ကြောင်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်မိသည်။

အခန်းထဲကို အမြန်ပြန်ဝင်ကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ပြီး ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို စတင် ကျင့်ကြံပါတယ်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သက်စောင့်စွမ်းအင်တွေ နိုးထလာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက မပြတ်မတောက် လည်ပတ်နေကာ ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း စီးဆင်းသွားပါတယ်။

အရှေ့ဘက်မှာ အလင်းရောင်စ ပြုလာပြီ။

လီယန်ချူဟာ မနက်စောစောကတည်းက ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်ကြံနေတာပါ။

ဘယ်နှကျော့ လည်ပတ်ခဲ့မှန်း မသိတော့တဲ့အချိန်မှာ။

လီယန်ချူ နောက်ဆုံးတော့ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ မျက်လုံးအစုံမှာ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ရှိနေပြီး၊ ဖော်မပြနိုင်တဲ့ တာအိုအငွေ့အသက် တွေ ကိန်းအောင်းနေပါတယ်။

စွမ်းအင်တိုးဆေး ငါးလုံးကို သောက်ပြီးတဲ့နောက်။

လီယန်ချူဟာ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ လေ့ကျင့်သူ လောကထဲကို တရားဝင် ခြေလှမ်းဝင်ခဲ့ပါပြီ။

အရင်က ကျင့်စဉ် တိုးတက်မှုက အရမ်းနှေးပြီး အစပျိုးရုံသာ ရှိခဲ့တာပါ။

အခုတော့ လီယန်ချူဟာ တကယ်ပဲ လေ့ကျင့်သူ အစောပိုင်းအဆင့် ကို ရောက်သွားပါပြီ။

အရင်က အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ကို သုံးရတာ အရမ်းပင်ပန်းပြီး၊ တစ်ရက်ကို သုံးကြိမ်ထက် ပိုမသုံးနိုင်သလို ကြည့်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေးကလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လီယန်ချူဟာ တစ်ရက်ကို အနည်းဆုံး ဆယ်ကြိမ်လောက် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ကို သုံးနိုင်ပါပြီ။

ဒါ့အပြင် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ မန္တန်အတော်များများကိုလည်း ကျင့်ကြံနိုင်ပါပြီ။

ဥပမာ - နံရံဖြတ်အတတ် ၊ ဒါက လူကို နံရံတွေကြားထဲကနေ ဘာထိခိုက်မှုမှမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်စေပါတယ်။

ဒီပညာကို တတ်သွားရင် အနည်းဆုံး ဝေမြို့အကျဉ်းထောင်လို နေရာမျိုးကတော့ လီယန်ချူကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။

နောက်ပြီး အိုမင်းခြင်းအတတ် ၊ ဒါက ချောမောတဲ့ လူငယ်လေးကို ချက်ချင်းပဲ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားစေပါတယ်။

တကယ်တော့ ဒါက မျက်လှည့်အတတ် တစ်မျိုးပါ၊ လူကို တကယ်ကြီး အိုမင်းသွားစေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

တကယ်ကြီး အိုမင်းသွားအောင် လုပ်တာကတော့ ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ နတ်ဘုရားအစွမ်း တွေမှ ရမှာပါ။

လီယန်ချူ အရမ်း ပျော်နေပါတယ်၊ သူဟာ ရွှမ်ချိန်ဆရာတော်ဆီမှာ တပည့်ခံခဲ့ပြီး၊ အခုဆိုရင် ချင်းယွန်းကျောင်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်နဲ့ လက်ရှိ ကျောင်းထိုင် ဖြစ်နေပါပြီ။

တာအိုပညာရပ်တွေကို တတ်မြောက်တာကပဲ သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးအိပ်မက်ပါ။

ဒါမှလည်း သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ကိုက်ညီမှာ မဟုတ်ပါလား။

ဒါပေမဲ့လည်း

သိုင်းပညာကနေတစ်ဆင့် တာအိုကို ရောက်ရှိပြီး နောက်ဆုံးမှာ လူသားနတ်ဘုရား အဆင့်အထိ ရောက်သွားတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ လူတွေလည်း ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူကတော့ သူကိုယ်တိုင် အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်မယ်လို့ မထင်ထားပါဘူး။

ဒါက လူနည်းစုပဲ လုပ်နိုင်တာပါ။

လီယန်ချူအတွက်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံနေရတာနဲ့တင် ကျေနပ်နေပါပြီ။

ဒီကာလအတွင်းမှာ

လီယန်ချူဟာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို အားသွန်ခွန်စိုက် ကျင့်ကြံပြီး၊ နောက်ထပ် မန္တန်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ တတ်မြောက်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒါကတော့ အဝေးမှ ပစ္စည်းလှမ်းယူခြင်း ပါ။

ဒါကို သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းအတတ် လို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက မိစ္ဆာငါးပါး သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းအတတ် နဲ့တော့ မတူပါဘူး၊ ဒါက စစ်မှန်တဲ့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်း အတတ်ပါ။

လီယန်ချူ ကျင့်စဥ်အဆင့်တက်ပြီးတဲ့နောက် ခြံထဲမှာ ရပ်နေရင်း၊ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ အခန်းထဲက ကျန်ကျောင်းဓားက သူ့ဆီကို ရောက်လာပါတယ်။

လက်ထဲမှာ အလိုလို ပေါ်လာတာပါ။

အရမ်းကို အဆင်ပြေလှပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ ထိုမန္တန်ကို မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ စမ်းသပ်နေပါတော့တယ်။

အခန်း (၂၈) - ငါးပါးသော မိုးကြိုးနှိမ်နင်းရေး အဆောင်တော်

ဒီ အဝေးမှ ပစ္စည်းလှမ်းယူခြင်း အတတ်ကို လီယန်ချူ တစ်ယောက် မကြာခင်မှာပဲ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့တယ်။

ဒီလို ဆန်းကြယ်လှတဲ့ မှော်ပညာနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့ရတာမို့ လီယန်ချူ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတာပေါ့။

သူ့စိတ်ထဲမှာ တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်တယ်။

"လာစမ်း "

သူ့ရဲ့ ခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေးသံနဲ့အတူ

ကြည်လင်တောက်ပပြီး လက်ရာပြောင်မြောက်တဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုဟာ သူ့လက်ထဲမှာ ချက်ချင်းပေါ်လာတယ်။

ဒါက ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း က ဆိုင်ရှင်မကြီးအမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်လေ့ရှိတဲ့ ပစ္စည်းပဲ။

ဒီမှော်ပညာကိုသာ လောကီလောကထဲက ခိုးဝှက်နှိုက်ယူတဲ့ သူခိုးတွေ သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို အောင်မြင်မှုရမှာ အသေအချာပါပဲ။

လီယန်ချူဟာ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကိုင်ပြီး တည်းခိုခန်းထဲ ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ ဆိုင်ရှင်မကြီးက ဆွဲပြားပျောက်သွားလို့ ဒေါသတွေ ထွက်နေလေရဲ့။

သူမက ခါးကိုထောက်၊ လှပတဲ့ မျက်ဝန်းအိမ်လေးတွေကို ပြူးကြည့်ပြီး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေတာ မရပ်မနားပါပဲ။

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

"ဒါကို ရှာနေတာလား"

ဆိုင်ရှင်မကြီးက အရင်ဆုံး ကြောင်သွားပြီးမှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ လှမ်းယူကာ ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားလိုက်တယ်။

"ဒါကို ဘယ်မှာ ကောက်ရတာလဲ "

လီယန်ချူက ပြောတယ်

"ခုနက ကျောင်းတော်ထဲမှာ ဗေဒင်တွက်ကြည့်တော့ မင်း ဒီနေ့ မြတ်နိုးတဲ့ပစ္စည်း ပျောက်ရှုံးနိုင်ခြေရှိတယ်လို့ ထွက်လာလို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွက်ပြီး ခြံထဲမှာ သွားရှာပေးခဲ့တာ "

ဆိုင်ရှင်မကြီးခမျာ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားရတယ်။

လီယန်ချူဟာ နတ်ကွန်းထဲမှာ ရှိနေတာတောင် သူမကို ဒီလောက်အထိ ဂရုတစိုက်ရှိမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်ဝန်းအိမ်တွေထဲမှာ ကြင်နာယုယမှုတွေ ပြည့်လျှံနေတော့တာပေါ့။

တည်းခိုခန်းက အလုပ်သမားလေးတွေလည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြပြီ။

"လီတာအိုဆရာလေးကတော့ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပဲ ဒီနေ့သာ တာအိုဆရာလေး မရှိရင် သူဌေးမက ဘယ်အချိန်ထိ ဆဲနေဦးမလဲ မသိဘူး"

လို့ တွေးနေကြတယ်။

လီယန်ချူကတော့ မျက်နှာမပျက်ပါဘူး။

ဒီအတောအတွင်းမှာ၊

လီယန်ချူရဲ့ နေ့ရက်တွေက တော်တော်လေး အေးချမ်းခဲ့ပါတယ်။

ကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်တာအပြင် ကိုယ်ခံပညာကိုလည်း လေ့ကျင့်တယ်။

အထူးသဖြင့် ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ် ကို လေ့ကျင့်ရာမှာ တိုးတက်မှုက အရမ်းမြန်တယ်။

ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး အရိုးအကြောတွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို တိုက်ရိုက်ရောက်သွားခဲ့တယ်။

ဒီအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ လီယန်ချူဟာ သူ့ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုက ပိုပြီး အားကောင်းလာတာကို ခံစားမိတယ်။

အရေပြား၊ ကြွက်သား၊ အရိုးတွေအားလုံး သန်မာလာရုံတင်မကဘဲ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေပါ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အားကောင်းလာခဲ့တယ်။

ဒီလိုပြောင်းလဲမှုရဲ့ တိုက်ရိုက်အကျိုးကျေးဇူးကတော့ လီယန်ချူရဲ့ ခွန်အားပဲ။

အခုဆိုရင် သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်တည်း ခွန်အားဟာ ပေါင်တစ်ထောင် နီးပါး ရှိနိုင်တယ်။

ဒါက ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ထားလို့ ရလာတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားသက်သက်ပဲ ရှိသေးတယ်။

ထျန်းကန်း လက်သိုင်း လိုမျိုး ပေါက်ကွဲအားကောင်းတဲ့ ပညာရပ်တွေကို မတွက်ရသေးဘူး။

ဒီအတောအတွင်းမှာပဲ ဆိုင်ရှင်မကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း တရှိန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့တယ်။

ကျိန်းရိတာအိုဂိုဏ်း က အိမ်ထောင်ပြုတာကို မတားမြစ်ထားပါဘူး။

တကယ်တော့ ရှေးက ရွှမ်ချိန် ဆရာတော်ကြီးဟာ ငယ်စဉ်က ပိုပြီးတော့တောင် ပွေရှုပ်ခဲ့ပုံရတယ်။

ဆရာရဲ့ အပြောအရဆိုရင် သူသာ တရားအားထုတ်တာကို စိတ်မနှစ်ခဲ့ရင် အရာရှိကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ သမက်ဖြစ်နေလောက်ပြီတဲ့။

လှပတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးတွေ အများကြီးက သူ့ကို စွဲလန်းခဲ့ကြတာလေ။

သူကိုယ်တိုင်တောင် စိတ်တူကိုယ်တူ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ပျော်ပါးရာ နေရာတွေကို သွားခဲ့ဖူးသေးတာ။

အဲဒီတုန်းက လီယန်ချူက ဒါကို အရမ်းအားကျခဲ့တာ။

"ငါ့ဆရာတောင် ဒီရုပ်ရည်နဲ့ ဖြစ်သေးတာပဲ ငါက ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ"

လို့ တွေးခဲ့တာပေါ့။

ဆိုင်ရှင်မကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရှိန်အဝါတွေက အရမ်းကို ထူးခြားဆန်းကျယ်နေတယ်ဆိုတာကို လီယန်ချူက အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် နဲ့ အတည်ပြုထားပြီးသားပါ။

အရင်က အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ကို အောင်မြင်တုန်းက တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါပိုင်ရှင်ဟာ ဆိုင်ရှင်မကြီးပဲ ဖြစ်နေတယ်။

လီယန်ချူကတော့ ဆိုင်ရှင်မကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို စုံစမ်းဖို့ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ မနေ့ညကတော့ ဆိုင်ရှင်မကြီးရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် လီယန်ချူဟာ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ယန်ဓာတ်ခန္ဓာ ခေါ် လူပျိုဘဝကနေ အောင်မြင်စွာ နှုတ်ဆက်နိုင်ခဲ့တယ်။

တိုက်ပွဲကတော့ တော်တော်လေး ပြင်းထန်ခဲ့တာပေါ့။

ဆိုင်ရှင်မကြီးက ကြည့်ရတာ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မက်မွန်သီးမှည့်လေးလို ဖြစ်နေပေမဲ့တကယ်တမ်းကျတော့ သူမက ကားအသစ်စက်စက် ရေဆေးငါးလေး (အပျိုစင်) ဖြစ်နေတုန်းပဲ။

ဒါက လီယန်ချူကို တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်။

လီယန်ချူဟာ ကျောင်းတော်မှာ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေသလို နေ့တိုင်းလည်း တည်းခိုခန်းမှာ သွားစားတယ်။

တစ်ခါတလေ ဆိုင်ရှင်မကြီးနဲ့ ဝိုင်သောက်ပြီး အမှားလေးတွေ လုပ်မိတတ်တယ်။

အဲဒီလိုဖြစ်ပြီးရင်တော့ ဆိုင်ရှင်မကြီးက မျက်နှာချက်ချင်းလွှဲပြီး လူမသိသလို နေတတ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အေးစက်စက် ညီမလေးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတွေ ကိန်းအောင်းနေတတ်တယ်။

ငယ်ငယ်တုန်းက မုန့်ကောင်းကောင်းလေးတွေကို ခိုးစားထားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။

လီယန်ချူရဲ့ နေ့ရက်တွေက အေးအေးချမ်းချမ်းပါပဲ၊ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေတယ်။

ဆေးဖော်စပ်နည်း၊ အဝေးမှ ပစ္စည်းလှမ်းယူခြင်း၊ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် တွေအပြင်၊

လီယန်ချူရဲ့ အဆောင်ရေးဆွဲတဲ့ ပညာကလည်း တကယ့်ကို တိုးတက်လာခဲ့တယ်။

အရင်က သူရေးတဲ့ အဆောင်တွေက စာအုပ်ထဲကအတိုင်း ထပ်တူကျပေမဲ့ သာမန်ပစ္စည်းတွေပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာ။

ဘာအစွမ်းမှ မရှိဘူး။

ပြောရရင် လမ်းဘေးက လိမ်စားတဲ့သူတွေနဲ့ မထူးမခြားနားပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခု စတင်လေ့ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာပြီးနောက်မှာတော့ သူရေးတဲ့ အဆောင်တွေမှာ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါလေးတွေ ပါလာပြီ။

သူ့ရှေ့မှာ သူကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားတဲ့ အဆောင်အမျိုးမျိုးကို ချထားတယ်။

နေအိမ်လုံခြုံရေး အဆောင်၊ ငါးပါးသော မိုးကြိုးနှိမ်နင်းရေး အဆောင်၊ နတ်မင်းကြီးများ စောင့်ရှောက်ရေး အဆောင်၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အဆောင် စတာတွေပေါ့။

သူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အဆောင်တစ်ခုကို ကိုင်ပြီး အသေအချာ အာရုံခံကြည့်တော့ အထဲမှာ တရားဓမ္မရဲ့ စွမ်းအားလေးတစ်ခု ပါနေတာကို တွေ့ရတယ်။

စွမ်းအားက သိပ်မကြီးပေမဲ့ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတွေကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက်တော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသုံးဝင်ပါတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဝမ်အရာရှိဆီကနေ မသေဆေး အကြောင်း ကြားလိုက်ရကတည်းက လီယန်ချူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်လေး တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။

ဝူလင် ရသေ့ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် လာခဲ့တဲ့ ဘုန်းကြီးဟာ ဝေမြို့ အပြင်ဘက်မှာ အမည်မသိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။

ဒါက လုံးဝကို မရိုးရှင်းလှဘူး။

ဝေမြို့မှာ မသေဆေး ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းသာ ပေါက်ကြားသွားရင်တော့ အခုအချိန်မှာ ထိပ်သီးပညာရှင်တွေ အများကြီး ရောက်နေလောက်ပြီ။

လီယန်ချူက အခုထိ တိုက်ပွဲတိုင်းမှာ မရှုံးဖူးသေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ရှိခွန်အားဟာ လောကီ လောကမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် မဟုတ်သေးဘူးဆိုတာ သိတယ်။

အထူးသဖြင့် ထူးဆန်းတဲ့ အတတ်ပညာရှင်တွေ၊ မိစ္ဆာဘုန်းကြီးတွေ၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သမားတွေနဲ့ တွေ့ရင် ပိုပြီးတော့တောင် ပြောရခက်လိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ဖို့ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရမယ်။

မူလကတော့ သူက မိုးကြိုးပစ်ခံထားရတဲ့ သစ်သား နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လက်သီးစွပ်နဲ့၊ ဝက်သတ်ဓားကို ဘွဲ့ထူးပေးပြီး အဆင့်မြင့်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်အရာရှိက အစိုးရရုံးကိုယ်စား ကျန်ကျောင်းဓား ကို ပေးအပ်ခဲ့တယ်။

အဲဒီဓားက အရမ်းချွန်ထက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နေတာ။

မိုးကြိုးပစ်သစ်သားကကျတော့ သိပ်ပြီး မမာကျောလှဘူး။

အရင်က မိစ္ဆာတွေနဲ့ တိုက်တုန်းကတောင် ကြေမွလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ။

လီယန်ချူရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ကုသိုလ်မှတ် တွေကလည်း အားဆေးတွေနဲ့ ခွန်အား မြှင့်တင်တဲ့ အခါဆေးလုံးတွေအတွက် သုံးရဦးမှာမို့ တော်တော်လေး ခြစ်ကုတ်နေရတယ်။

ဒါကြောင့် သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါပါတဲ့ အဆောင်တွေကို ရေးဆွဲနိုင်လာကတည်းက၊

လီယန်ချူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးသစ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

"ငါ ဘာလို့ အဆောင်တွေကို အဆင်မမြင့်ရမှာလဲ "

သူ့မှာ အဆောင်အမျိုးအစားတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ကုသိုလ်မှတ်က အရမ်းနည်းနေတယ်။

ပြီးတော့ အဆောင်တစ်ခုကို အမိန့်တော်သွင်းဖို့ ကုသိုလ်မှတ် ဘယ်လောက်ကုန်မလဲဆိုတာ သူ မသိဘူး။

ဒါကြောင့်

အဆောင်ကို ရွေးချယ်တဲ့အခါမှာ သူ တော်တော်လေး သတိထားခဲ့ရတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူဟာ ငါးပါးသော မိုးကြိုးနှိမ်နင်းရေး အဆောင် ဒါမှမဟုတ် မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် လို့ ခေါ်တဲ့ အဆောင်ကို ရွေးလိုက်တယ်။

ဒါက တာအိုလမ်းစဥ်မှာ စွမ်းအားအကြီးဆုံး အဆောင်တွေထဲက တစ်ခုပဲ။

ဒီအဆောင်က မိစ္ဆာတွေ၊ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ယုတ်ညံ့တဲ့ အရာအားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်တယ်။

လီယန်ချူက အဲဒီအဆောင်ကို ကိုင်ပြီး

စကားလုံးနှစ်လုံးကို ရွတ်ဆိုလိုက်တယ်။

"အဆင့်မြင့်တင်စမ်း"

ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါလေးပဲ ပါတဲ့ အဆောင်ဟာ ချက်ချင်းပဲ ထူးဆန်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာတယ်။

လူတွေ ကြည့်ဖို့တောင် မဝံ့ရဲတဲ့ မိုးကြိုးအငွေ့အသက်တွေ ခဏချင်းမှာပဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

မိုးကြိုးပညာ ဆိုတာ လောကကြီးမှာ အကောင်းဆုံးသော ယန်ဓာတ်စွမ်းအား ပဲ၊ အမှောင်ထုနဲ့ မိစ္ဆာတွေအားလုံးရဲ့ ရန်သူတော်ပဲ။

မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်ကတော့ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို စေခိုင်းပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တာပေါ့

စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ကြီးမလဲဆိုတာ လီယန်ချူ သေချာမသိသေးပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ အစွမ်းထက်လှတဲ့ မိုးကြိုးအငွေ့အသက်တွေကို ကြည့်ပြီး သူ အရမ်းကျေနပ်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့

ဒီတစ်ကြိမ် အဆင့်မြင့်လိုက်တာက သူ့ရဲ့ ကုသိုလ်မှတ်အားလုံးကို ကုန်သွားစေပြီး သူ့ကို လူမွဲဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။

"ကုသိုလ်မှတ်တွေက မလောက်သေးဘူးပဲ"

လီယန်ချူ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

ဝေမြို့က ဒီရက်ပိုင်းမှာ အရမ်းအေးချမ်းနေပြီး ဘယ်အိမ်မှာမှ မိစ္ဆာနှောင့်ယှက်တာမျိုး မကြားရဘူး။

လီယန်ချူမှာ ကုသိုလ်မှတ် ရှာဖို့ နေရာမရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်။

ကျန်ကျောင်းဓား နဲ့ မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် ဆိုတဲ့ လက်နက်ကြီး နှစ်ခုရှိနေပေမဲ့ လီယန်ချူက အားမရသေးဘူး။

ကံကောင်းတာက ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း ထဲမှာ တာအိုကျင့်စဉ်တွေတင်မကဘဲ မှော်ပညာတွေ အများကြီး ပါဝင်နေတာပဲ။

လီယန်ချူက အခုဆိုရင် တကယ့် စတင်လေ့ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီမို့ ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။

သူဟာ ကျမ်းစာထဲမှာ ထပ်ပြီး ရွေးချယ်စရာတွေကို ရှာဖွေနေတော့တယ်။