အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း (၂၉) - နတ်ပင့်အတတ်၊ ဖန့်ချင်းလန် ရင်ခုန်သွားခြင်း

ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း ထဲမှာ မှော်ပညာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခြေခံကနေ စတင်ဖို့ လွယ်ကူတဲ့ ပညာရပ်တွေနဲ့ လီယန်ချူရဲ့ လက်ရှိအဆင့်မှာ သင်ယူလို့ရတာတွေကတော့ နည်းနည်းပဲ ရှိပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဝိညာဥ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာမို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက လုံလောက်အောင် မထူထပ်သေးပါဘူး။

အထူးသဖြင့် ဒီအဆင့်မှာရှိတဲ့ တာအိုမှော်ပညာတွေက သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း အားသိပ်မကြီးလှပါဘူး။

အရမ်းကို ဆန်းကြယ်တယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ့်တကယ် စွမ်းအားပိုင်းမှာတော့ လီယန်ချူရဲ့ လက်ထဲက ကျန်ကျောင်းဓားနဲ့ ခုတ်တာကိုတောင် မမီပါဘူး။

“အေး... ဒါပဲ”

လီယန်ချူရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

သူ သဘောကျသွားတဲ့ မှော်ပညာကတော့ နတ်ပင့်အတတ် ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အရပ်ထဲမှာတော့ ဒါကို နတ်ဝင်သည် လို့လည်း ခေါ်ကြပါတယ်။

ဒီပညာရပ်က တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပညာရပ်ဖြစ်ပြီး လမ်းဘေးက ပညာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်မင်းကြီးတွေကို ပင့်ဖိတ်နိုင်တာပါ။

“ဒါက ကိန်းဘုရင် ထဲက စစ်မူ ဆရာတော်ရဲ့ နတ်ဝင်အတတ်နဲ့ တူတာပဲ “

လီယန်ချူက ဇာတ်ကားထဲက စစ်မူဆရာတော် မြေကြီးကို ဆောင့်နင်းပြီး ဘိုးဘေးနတ်တွေကို ကိုယ်ပေါ်ပင့်တာကို သတိရသွားတယ်။

ကိုယ်တိုင် မယှဉ်နိုင်တဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေကို တိုက်ရိုက် နှိမ်နင်းနိုင်တာမို့ ဒါဟာ တိုက်ပွဲစွမ်းရည်ကို ခဏတာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ မှော်ပညာတစ်ခုပါပဲ။

လီယန်ချူက နတ်ပင့်အတတ်ရဲ့ ကျင့်ကြံပုံတွေကို အသေအချာ ဖတ်ရှုလိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ စိတ်ထဲမှာ အလွတ်ရသွားခဲ့တယ်။

ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း ထဲက မှတ်တမ်းတွေအရ ကောင်းကင်ဘုံက စစ်မှန်တဲ့ နတ်မင်းကြီးတွေဟာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပူးဝင်ခြင်း မရှိပါဘူး။

ဒါတွေက နတ်ဆိုးတွေ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာတွေပဲ လုပ်တဲ့ အလုပ်တွေပါ။

ဒီနတ်ပင့်အတတ်ဟာ ကောင်းကင်ဘုံက စစ်မှန်တဲ့ နတ်မင်းကြီးတွေရဲ့ နတ်ဘုရားခွန်အား ကိုပဲ ငှားရမ်းတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျင့်ကြံသူရဲ့ စွမ်းအား မြင့်လေလေ၊ ပိုပြီးကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုရားခွန်အားကို ပင့်ဖိတ်နိုင်လေလေပါပဲ။

နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်းကို လေးလံတာမို့ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ မလွယ်ကူလှပါဘူး။

စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်က အရမ်းမြင့်မားပါတယ်

စိတ်မရိုးသားသူတွေ၊ မကောင်းတဲ့အကြံရှိသူတွေဟာ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်မင်းကြီးတွေရဲ့ စွမ်းအားကို လုံးဝ ပင့်ဖိတ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။

ဒီနားကို ဖတ်လိုက်ရတော့ လီယန်ချူက မေးခွန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။

“ဒီကမ္ဘာမှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ ငရဲပြည် ဆိုတာ တကယ်ရှိတာလား”

ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း ထဲမှာတော့ အဲဒီလို မှတ်တမ်းတင်ထားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ရှိမရှိကိုတော့ လီယန်ချူ သေချာမသိပါဘူး။

ဒါဟာ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုရဲ့ ခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ ဒီဘဝက နိုင်ငံကို ချန်နိုင်ငံ လို့ ခေါ်ပါတယ်။

သူ အရင်က သိခဲ့ဖူးတဲ့ ဘယ်မင်းဆက်နဲ့မှလည်း တူမနေဘူး၊ ယဉ်ကျေးမှု နောက်ခံ၊ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတွေက အကုန်ကွဲပြားနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခြေခံအားဖြင့်တော့ သိပ်ပြီး ကွာခြားလှတာ မဟုတ်ဘဲ မင်းဆက်အတော်များများရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို စုစည်းထားသလိုပါပဲ။

ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်အချို့ကလည်း ဆင်တူတဲ့ နေရာတွေ ရှိပါတယ်။

လီယန်ချူက ဒီနတ်ပင့်အတတ်ပေါ်ကိုပဲ စိတ်ပြန်နှစ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံပုံတွေနဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို အသေအချာ ဖတ်ရှုနေတယ်။

“ပါရမီထူးသူတွေက အမြန်ဆုံး တစ်လခွဲ (၁၅ ရက်) မှာ အခြေခံရနိုင်ပြီး၊ ပါရမီနည်းတဲ့သူတွေကတော့ ၃ နှစ်ကနေ ၅ နှစ်အထိ ကြာနိုင်တယ်”

လီယန်ချူရဲ့ မျက်လုံးတွေက စဉ်းစားဟန် ဖြစ်သွားတယ်။

ဒီနေရာမှာ အခြေခံရခြင်း ဆိုတာက နတ်ပင့်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်ရုံတင်မကဘဲ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါလေး တစ်ခုကိုပါ အာရုံခံနိုင်တာကို ဆိုလိုတာပါ။

ဒီလိုအရာမျိုးက အရမ်းကို ဆန်းကြယ်နက်နဲပေမဲ့ လုံးဝကို မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာမျိုးပါ။

နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကို အာရုံခံနိုင်ခြင်းဟာ နတ်ပင့်အတတ်ကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် အခြေခံ သို့မဟုတ် တံခါးပေါက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နတ်ပင့်အတတ် ကျင့်ကြံပုံတွေကို အလွတ်ရသွားပြီးနောက်

လီယန်ချူက ပထမဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ် ကျင့်ကြံကြည့်တယ်။

သူက ကျမ်းစာထဲမှာ ပါတဲ့အတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဥ်စွမ်းအား ကို လည်ပတ်စေပြီး ဂါထာကို စိတ်ထဲကနေ ရွတ်ဆိုလိုက်တယ်။

နတ်ပင့်အတတ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားကို အများကြီး မလိုအပ်ပါဘူး

နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းနဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ပိုပြီး အလေးထားပါတယ်။

အခု လီယန်ချူအတွက်တော့ ဒါက အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ။

ဂါထာကို ရွတ်ဆိုပြီးတဲ့အခါမှာပဲ လီယန်ချူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားဟာလည်း တစ်ပတ်တိတိ လည်ပတ်လို့ ပြီးသွားခဲ့ပြီ။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲကနေ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသလိုမျိုး၊

လီယန်ချူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို ကျရောက်လာတယ်။

လီယန်ချူဟာ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားပြီး ပြောမပြတတ်အောင် နေလို့ကောင်းသွားတယ်။

စိတ်ထဲမှာလည်း ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ပြီး ရဲရင့်ပြတ်သားတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြည့်လျှံလာတယ်။

မှတ်တမ်းထဲမှာ ပါတဲ့အတိုင်း တထပ်တည်းကျတဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရတော့ လီယန်ချူတောင် အံ့သြသွားမိတယ်။

ဒါက နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါပဲ

“ပါရမီထူးသူတောင် အမြန်ဆုံး ၁၅ ရက်ကြာမှ အခြေခံရမယ်ဆို... ငါက အခုတင် ဖြစ်သွားတာလား”

လီယန်ချူ နည်းနည်းတော့ အံ့သြသွားတယ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်နေသလိုပဲ။

ဥပမာ ဉာဏ်ရည် က အပြည့်ဖြစ်နေတာမျိုးလား

အရင်က ကိုယ်ခံပညာတွေ လေ့ကျင့်တုန်းကလည်း နတ်ဘုရားတွေ ကူညီနေသလိုမျိုး အခြေခံကို မြန်မြန်ရခဲ့သလို၊ ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေ တစ်သက်လုံး ရှာဖွေရတဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေမျိုးကိုလည်း မကြာခဏ ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်။

လီယန်ချူက သဘောကျပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေတော့တယ်။

မကြာသေးခင်က ဝေမြို့မှာ နောက်ထပ် ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။

ဖန့်ချင်းလန် က လမ်းမပေါ်မှာ ဓားကိုကိုင်ပြီး အစောင့်စစ်သည် တစ်ယောက်ကို လိုက်သတ်ခဲ့တာပါ။

တစ်ဖက်လူက မြောက်ပိုင်း ချန်စုန် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့က ဖြစ်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ဆောင်လာရင်း ဝေမြို့ကို ဖြတ်တာပါ။

ဒါကို လမ်းပေါ်မှာ ကင်းလှည့်နေတဲ့ ဖန့်ချင်းလန်က မြင်သွားပြီး၊ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ နှစ်ယောက်သား တိုက်ခိုက်ကြတာကို မြို့သူမြို့သားတွေ မြင်လိုက်ရတယ်။

အဲဒီ စစ်သည်ဟာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး မြို့ပြင်ကို အသည်းအသန် ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖန့်ချင်းလန်က လိုက်မီသွားပြီး မြို့တံခါးဝမှာတင် ကွပ်မျက်လိုက်တယ်

ဒီကိစ္စက တစ်မြို့လုံးကို ဟိုးဟိုးကျော်သွားစေခဲ့တယ်

အခုအချိန်က ချင်းယီပွဲတော် နီးနေပြီမို့ လူကုံထံ သားပျိုသမီးပျိုတွေ၊ ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ လူငယ်သူရဲကောင်းတွေ ဝေမြို့မှာ စုဝေးနေကြတာပါ။

လမ်းမပေါ်မှာ လူသတ်တဲ့ကိစ္စကတော့ ဝေဖန်မှုတွေ တော်တော်လေး ထွက်ပေါ်ခဲ့တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့

ဒီကိစ္စဟာ မကြာခင်မှာပဲ အစိုးရရုံးရဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ရခဲ့ပါတယ်။

အသတ်ခံရတဲ့ အဲဒီလူဟာ အစိုးရက အလိုရှိနေတဲ့ ဝရမ်းပြေး ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပါ။

သူ့လက်ထဲမှာ လူအသက်ပေါင်းများစွာ ပါခဲ့ပြီး အရမ်းကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူပါ။

ဖန့်ချင်းလန်ဟာ ဝမ်အရာရှိရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုနဲ့ ဝေမြို့အစိုးရရုံးအတွက် အကူအညီပေးနေသူမို့ သူမဟာလည်း အစိုးရဝန်ထမ်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။

လမ်းမပေါ်မှာ ဒီဝရမ်းပြေးကို မှတ်မိသွားပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သလို အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေကို ဓားစာခံလုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။

ဒါကြောင့် ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာပါ။

ဒီအကြောင်းတွေ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားတော့ ဖန့်ချင်းလန်ဟာ အစိုးရရုံးရဲ့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုကို ခံရသလို ဝေမြို့သူမြို့သားတွေကလည်း သူမကို တချီးကျူးတည်း ချီးကျူးနေကြတော့တယ်။

ငယ်ရွယ်ချောမောပြီး ကိုယ်ခံပညာတော်ရုံတင်မကဘဲ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်လည်း ရှိတာမို့

ဖန့်ချင်းလန်ဆိုတဲ့ အမည်ဟာ လူသိများလာခဲ့တယ်။

“ချင်းလန်လေးက မျက်စိ တော်တော်စူးတာပဲ၊ လေးစားစရာပဲကွာ “

လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်တယ်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဖန့်ချင်းလန်ကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ၊ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးက အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး အေးစက်နေသလိုပါပဲ။

“လီတာအိုဆရာကို ဘယ်မီပါ့မလဲ”

ဖန်းချင်းလန်က ခပ်အေးအေးပဲ ပြောတယ်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ကုတ်ပြီး မေးလိုက်တယ်

“ဒီရက်ပိုင်း ငါ ချင်းလန်လေးကို ပြစ်မှားမိတာများ ရှိလို့လား “

“မရှိပါဘူး”

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းခါပြတယ်။

“ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့အပေါ် ဒီလောက် အေးစက်နေရတာလဲ”

“ဟဲဟဲ”

ဖန့်ချင်းလန်က မျက်နှာသေနဲ့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ သေချာဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အားငယ်စိတ်လေး တစ်ခု ရှိနေတယ်။

လီယန်ချူက ပြုံးပြီး

“ငါ တစ်ခုခု မှားလုပ်မိတာရှိရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ရပါတယ်”

လို့ ဆိုတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ခဏလောက် နူးညံ့သွားပြီး တစ်ခုခု ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းက ဆိုင်ရှင်မကြီးက ရေနွေးအိုးလေး ကိုင်ပြီး ပြုံးပြုံးလေး လျှောက်လာတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်က ချက်ချင်းပဲ အမူအရာ ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြန်သေသွားတယ်။

“ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ”

ဆိုင်ရှင်မကြီးက ပြုံးရွှင်စွာ မေးတယ်။

သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးနဲ့ မျက်နှာလေးကလည်း အရမ်းလှတယ်၊ အခုဆိုရင် သူမရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီးတော့တောင် စိုပြည်နေသလိုပဲ။

နွေဦးရာသီမှာ မိုးရေစိုစွတ်သွားတဲ့ မြေကြီးလိုမျိုးပေါ့။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ တာဝန်သွားထမ်းဆောင်တော့မယ်”

ဖန်းချင်းလန်က ထရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ သံဓားကို ကိုင်ကာ ထွက်သွားတော့တယ်။

လီယန်ချူကတော့ ခေါင်းခါပြီး ရယ်နေမိတယ်။

ဆိုင်ရှင်မကြီးကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ သူမက ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လီယန်ချူနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေလိုက်တယ်။

ဖန့်ချင်းလန်က မသိမသာ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေတာကို မြင်ပြီး စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ ဝမ်းနည်းသွားတယ်။

သူမက လောကဓံကို နားလည်တဲ့သူမို့ စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ပြင်လိုက်ပါတယ်။

သူမရဲ့ စိတ်အားလုံးကို ရာဇဝတ်သားတွေ ဖမ်းဖို့အပေါ်မှာပဲ ပုံအောထားလိုက်တယ်။

လီယန်ချူက ဝရမ်းပြေး လျံချီ ကို ဖမ်းနိုင်ရင်၊ သူမ ဖန့်ချင်းလန်က ဒီထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပြမယ်။

ဒီလို စိတ်မျိုးသာ မရှိရင် ဖန့်ချင်းလန်ဟာ အစိုးရရဲ့ ဝရမ်းပြေးစာရင်းကို အလွတ်ရနေမှာ မဟုတ်သလို၊ လမ်းမပေါ်မှာလည်း အဲဒီလူကို ချက်ချင်း မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

သူမက လီယန်ချူကို နှစ်သက်နေတာပါ။

ဒီအချက်ကိုတော့ သူမရဲ့ အစ်မဖြစ်သူနဲ့ လီယန်ချူရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သိလိုက်ရပြီးမှ ဖန့်ချင်းလန်က ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားတာပါ။

အရင်ကတော့ ဒါကို သာမန် ခံစားချက်လေးလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။

ဒီလို ခါးသီးတဲ့ ခံစားချက်မျိုးက ဖန့်ချင်းလန်အတွက်တော့ အရမ်းကို စိမ်းသက်နေပါတယ်။

အခန်း (၃၀) - မှုခင်းဖြစ်ပြီ

ချန်နိုင်ငံရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းက ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိတယ်၊ ရှေးဟောင်းပဒေသရာဇ်ခေတ်တွေမှာ ဖော်ပြသလိုမျိုး ရှေးရိုးစွဲတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြောရရင်တော့ ထွန်းကားခဲ့တဲ့ တန်မင်းဆက် နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူပါတယ်။

ညီအစ်မနှစ်ယောက်လုံးက ခင်ပွန်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ပေါင်းသင်းနေထိုင်တာမျိုးက တော်တော်လေး အတွေ့ရများပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချင်းလန်က အရှက်အကြောက်ကြီးပြီး အေးစက်တဲ့ စရိုက်ရှိတာကြောင့် လီယန်ချူကို နှစ်သက်နေတာတောင် ဖွင့်ပြောဖို့ နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပါဘူး။

သူမက အစ်မဖြစ်သူလိုမျိုးလည်း မလုပ်နိုင်တာကြောင့်

အခုတော့ အစ်မဖြစ်သူက သူမထက် တစ်လှမ်းအရင် ဦးသွားခဲ့တာပေါ့။

"ငါက အရင်ဆုံး ရောက်လာခဲ့တာကို"

ဖန့်ချင်းလန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး အစိုးရရုံးမှာရှိတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို သွားရောက်စစ်ဆေးနေတယ်၊ ရုံးတော်ထဲမှာ မဖြေရှင်းရသေးတဲ့ အမှုဟောင်းတွေ၊ သံသယဖြစ်ဖွယ် အမှုတွေ ရှိမရှိ သူမ စစ်ဆေးချင်တာပါ။

ဖန့်ချင်းလန်က သူမရဲ့ အပူအပင်တွေကို ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အလုပ်ထဲမှာပဲ စိတ်နှစ်ထားလိုက်တော့ ဝေမြို့ထဲက ဝရမ်းပြေးတွေနဲ့ ရာဇဝတ်သားတွေအတွက်တော့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့ အချိန်ပါပဲ။

လီယန်ချူကတော့ နေ့တိုင်း တာအိုပညာရပ်တွေကို ကျင့်ကြံတာအပြင် ကိုယ်ခံပညာကိုလည်း လေ့ကျင့်ပါတယ်။

သူ့အတွက်တော့ မိန်းမကိစ္စက အဲဒီလောက်ကြီး အရေးမပါလှပါဘူး။

နှစ်သက်ရင် အတူရှိကြမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမအရေးက သူ့ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

ရွှီး

လီယန်ချူ ဓားတစ်ချက် ခုတ်လိုက်တဲ့အခါ လေထုထဲမှာတောင် မမြင်ရတဲ့ လှိုင်းတံပိုးတစ်ခု ထသွားခဲ့တယ်။

နားထဲမှာ လေခွဲသံ စူးစူးဝါးဝါး ထွက်ပေါ်လာတယ်။

လီယန်ချူဟာ သူ့ရဲ့ ခါးနောက်ဘက်ကနေ ပူပြင်းတဲ့ ခွန်အားတစ်ခု တိုးထွက်လာပြီး လက်မောင်းတွေ၊ ပေါင်တွေကနေတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို စီးဆင်းသွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

အခုဆိုရင် သူ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်က အရမ်းကို အားကောင်းနေပြီ၊ အားဆေးအများစုက ကျောက်ကပ်ကို အားဖြည့်ပေးပြီး သွေးနဲ့ အားအင်ကို ဖြစ်စေတာကိုး။

လီယန်ချူက နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ အားဆေးတွေကို ထမင်းစားရေသောက်သလိုမျိုး နေ့တိုင်း သောက်သုံးနေတာပါ။

ဒီလိုမျိုး ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်နေတာကြောင့် ကျောက်ကပ်ကတော့ တကယ့်ကို သန်မာနေတာပေါ့။

ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးပါးထဲမှာ ကျောက်ကပ်စွမ်းအား ဟာ အရေးကြီးတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေပြီး ကျောက်ကပ်စွမ်းအား ပြည့်ဝရင် ခန္ဓာကိုယ် သန်စွမ်းပါတယ်။

ဒါဆိုရင် ကျန်တဲ့ နှလုံး၊ အသည်း၊ သရက်ရွက်နဲ့ အဆုတ်တွေကလည်း ပြဿနာတက်ဖို့ မလွယ်တော့ပါဘူး။

တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အတော်များများမှာ ကျောက်ကပ်စွမ်းအားကို အရမ်းကို အလေးထားကြပါတယ်။

လီယန်ချူက ယောက်ျားမိန်းမ နှစ်ဦးတွဲ ကျင့်စဉ်တွေ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ရာထဲက အတတ်ပညာတွေကို နားမလည်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကတော့ ဝံပုလွေလို၊ ကျားလို ပြင်းထန်ပြီး ကျောက်ကပ်စွမ်းအားကလည်း ပြည့်လျှံနေပါတယ်။

သူ့ရဲ့ သွေးအနှစ်အသားထဲမှာလည်း ကြီးမားတဲ့ ဆေးစွမ်းအင်တွေ ကိန်းအောင်းနေပါတယ်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဆိုင်ရှင်မကြီးဟာ အကြိမ်တိုင်း လက်ချောင်းလေးတောင် မချီနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရပေမဲ့ သူမရဲ့ အသားအရေကတော့ ပိုပြီး ကောင်းလာခဲ့ပါတယ်။

မျက်နှာပေါ်မှာ အလင်းတွေ ထွက်နေသလိုမျိုး လှချင်တိုင်း လှနေတာဟာ လီယန်ချူရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့။

သွေးနဲ့ အားအင်ကို ဖြစ်စေတဲ့ နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းရှိ ဆေးစွမ်းအင် အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို လီယန်ချူက ကိုယ်ခံပညာအတွက် စုပ်ယူခဲ့ပြီး အချို့သော အစိတ်အပိုင်းလေးတွေကတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့တာပါ။

ဇာတ်ကားထဲမှာ ဂူကျင်း က မြွေကြီးကို ကိုက်သတ်ပြီး သွေးတွေကို သောက်လိုက်တာကြောင့် အဆိပ်ခပ်သိမ်း မတိုးတော့သလိုမျိုးပေါ့။

သူ့ရဲ့ သွေးထဲမှာ ဆေးစွမ်းအင်တွေ ကိန်းအောင်းသွားတာလေ။

လီယန်ချူကလည်း အခုလိုပါပဲ၊ သူ့ရဲ့ သွေးထဲမှာ ယန်ဓာတ် တွေ အရမ်းပြင်းထန်နေပြီး လူကို ကျန်းမာစေရုံတင်မကဘဲ၊

မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့နေရာမှာတောင် အစွမ်းထက်ပါတယ်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် အဖိုးတန်တဲ့ ကြက်ဖသွေးထက်တောင် အစွမ်းထက်ပါသေးတယ်။

သူက အခု ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်နေတာမို့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သွေးလေ ခမ်းခြောက်သွားမှာကို လုံးဝ မကြောက်ပါဘူး၊ နှစ်တစ်ရာ အားဆေးတွေက သူ့အတွက်တော့ နေ့စဉ်စားနေကျ ထမင်းလို ဖြစ်နေတာကိုး။

တိုးတက်မှုက အရမ်းမြန်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့၊

လီယန်ချူရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်လေး တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကုသိုလ်မှတ်အားလုံးကို မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်တဲ့နေရာမှာ သုံးပစ်လိုက်လို့ပါ။

အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ အားဆေးတွေ ကုန်သွားရင်တော့ ကျင့်ကြံတဲ့နှုန်းက နှေးသွားပါလိမ့်မယ်။

"ကုသိုလ်မှတ်တွေ ထပ်ရဖို့ လိုအပ်နေပြီ"

လို့ လီယန်ချူ စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်တယ်။

လျိုယန်ဓားသိုင်း ကို ကျင့်ပြီးနောက် လီယန်ချူက ကိုယ်ခံပညာမာကျောမှု ကျင့်စဉ်ဖြစ်တဲ့ ထျန်းကန်း လက်သိုင်း ကို စတင်ကျင့်ကြံပါတယ်။

ဒီကိုယ်ခံပညာက အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်ပါတယ်။

လီယန်ချူက အဆင့်အားလုံးကို ကျင့်ကြံပြီးတဲ့အခါမှာတော့ တကယ့်ကို ဝံပုလွေလို ကျားလို သန်မာသွားခဲ့ပါပြီ။

လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့တင် ပေါင်တစ်ထောင်နီးပါး ခွန်အားရှိပြီး ကျောက်တုံး ကျောက်သားတွေကို အလွယ်တကူ ရိုက်ခွဲနိုင်ပါတယ်။

ဗုန်း

လီယန်ချူက ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ပူပြင်းတဲ့ ယန်ဓာတ်စွမ်းအားတွေကို လက်သီးကနေ ဖောက်ထွက်စေလိုက်ရာ လေထုကွဲသံတောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဗုန်း

ဗုန်း

ဗုန်း

သူ့ရဲ့ ထျန်းကန်း လက်သိုင်းက အရမ်းကို ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သလို၊ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံတွေ များပြားလာတာကြောင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာတွေကိုလည်း အများကြီး နားလည်လာခဲ့ပါတယ်။

နောက်တစ်နေ့

လီယန်ချူက ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှာ နေ့လယ်စာ စားနေတုန်း ဆိုင်ရှင်မကြီးက ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး လီယန်ချူကို လာရှာပါတယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်တယ်။

ဆိုင်ရှင်မကြီးက အလောတကြီးနဲ့

"မကောင်းတော့ဘူး ချင်းလန် အမှုဖြစ်ပြီ"

လို့ ပြောလိုက်တယ်။

လီယန်ချူရဲ့ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း တည်တင်းသွားပြီး

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

လို့ မေးလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဆိုင်ရှင်မကြီးရဲ့ နောက်ကနေ ဓားလွယ်ထားတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်က အလောတကြီး ပြောတယ်

"ခုနက ချင်းလန်လေးက ကျွန်တော်တို့ကို ဦးဆောင်ပြီး ကျင်းဟွာလမ်း က အိမ်တစ်အိမ်ကို ဝင်စစ်ခဲ့တယ်၊ အနီးနားက လူတွေရဲ့ အပြောအရ အဲဒီမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် လူတွေ ရှိနေတယ်တဲ့ "

"မထင်ထားတာက လူကောင်ကြီးကြီး နှစ်ယောက် ထွက်လာပြီး လက်နက်တွေနဲ့ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လာတာပဲ ညီအစ်ကို တချို့ ဒဏ်ရာရသွားတယ်၊ ချင်းလန်လေးကတော့ ဓားနဲ့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို နောက်ဆုတ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် "

"အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကလည်း အကြာကြီး တိုက်မနေဘဲ မြို့ပြင်ကို တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးသွားကြတယ်ဒါနဲ့ ချင်းလန်လေးက တစ်ယောက်တည်း နောက်ကနေ လိုက်သွားတာ "

"ကျွန်တော် ရုံးတော်ကို ပြန်အစီရင်ခံပေမဲ့ ဝမ်အရာရှိက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကတည်းက အနီးနားက မြို့ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားနေတယ်၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က လူတွေကို ခေါ်ပြီး လိုက်သွားပေမဲ့ ချင်းလန်ရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး "

"ကျွန်တော် ကြည့်ရသလောက်တော့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ကိုယ်ခံပညာ အရမ်းတော်ပေမဲ့ လူသတ်ဖို့ စိတ်မရှိဘူး သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ချင်းလန်ဖြစ်နေသလိုပဲ "

ချင်းယွန်းကျောင်းတော်က လီယန်ချူဟာ ဝရမ်းပြေး လျံချီ ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ကိုယ်ခံပညာ အရမ်းတော်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြပါတယ်။

ဒီစစ်သည်ဟာ ဒါကြောင့် လာသတင်းပို့တာပါ၊ အစက ကျောင်းတော်ကို သွားပေမဲ့ လူမရှိတာနဲ့ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းကို လာခဲ့တာပါ။

ဖန့်ချင်းလန်ဟာ တည်းခိုခန်း ဆိုင်ရှင်မကြီးရဲ့ ညီမဆိုတာ သူတို့အားလုံး သိကြပါတယ်။

မထင်ထားတာက လီယန်ချူဟာ တည်းခိုခန်းမှာ နေ့လယ်စာ စားနေတာနဲ့ ကွက်တိ တိုးသွားတာပေါ့။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ချင်းလန် တစ်ခုခု ဖြစ်နေမလား မသိဘူး"

ဆိုင်ရှင်မကြီးက ပျာပျာသလဲ ပြောရှာတယ်။

လီယန်ချူက သူမကို မလောဖို့ အချက်ပြလိုက်ပြီး

"အခု ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ၊ သူတို့ ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတာလဲ"

လို့ ထပ်မေးလိုက်တယ်။

"နာရီဝက်လောက် ရှိပြီ ဖျင်ခန်းလမ်း ဘက်ကနေ မြို့ပြင်ကို ထွက်သွားကြတာ"

လို့ ပြောတယ်။

နာရီဝက်... လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်"

လို့ အလေးအနက် ပြောလိုက်တယ်။

စကားဆုံးတာနဲ့ သူက ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အပြင်ကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ ပြေးထွက်သွားတယ်။

သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်က လေပြေတစ်ချက်လိုမျိုး လျင်မြန်လွန်းတာကြောင့် လူတွေတောင် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပါဘူး။

အခုက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မို့ သူ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။

လမ်းမပေါ်မှာတင် အရှိန်နဲ့ ပြေးထွက်သွားတော့တယ်။

လီယန်ချူက ဖျင်ခန်းလမ်းအတိုင်း လိုက်သွားပါတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ မြို့တံခါးဝကို ရောက်သွားပြီး မြို့စောင့်စစ်သည်တွေကို မေးကြည့်တော့ ဖန့်ချင်းလန်နဲ့ လူကောင်ကြီးကြီး နှစ်ယောက် မြို့ပြင်ကို ထွက်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အနီးနားမှာရှိတဲ့ လူငယ်သူရဲကောင်း ပုံစံမျိုးနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲက မြင်းကို တိုက်ရိုက် လုယူလိုက်တယ်။

"ပြစ်မှားမိတာ ခွင့်လွှတ်ပါ"

လီယန်ချူက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မြင်းပေါ်တက်ပြီး ဇောင်းကြိုးကို ဆွဲကာ ထွက်သွားတော့တယ်။

သူ့ရဲ့ သွေးလေက နဂါးတစ်ကောင်လို အားကောင်းပေမဲ့ အလဟဿ မဖြုန်းတီးချင်ပါဘူး၊ မြို့ပြင်မှာဆိုရင် မြင်းရဲ့ ခွန်အားကို အသုံးပြုတာက ပိုကောင်းပါတယ်။

အဲဒီလူငယ် သူရဲကောင်းကတော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူဆွဲထားတဲ့ မြင်းကို လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ယောက်က စီးသွားတာကို ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။

"ငါ့မြင်းလေး"

လူငယ်က အော်ဟစ်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

သူက ဝေမြို့မှာရှိတဲ့ ချင်းယီပွဲတော်ကို လာဖို့အတွက် သူ့အဖေကို သုံးလတိုင်တိုင် ပူဆာပြီးမှ မြင်းကောင်းတစ်ကောင် ဝယ်လာခဲ့ရတာပါ။

မထင်ထားတာက မြို့ထဲရောက်ရောက်ချင်း အလုခံလိုက်ရတာပါပဲ။

လီယန်ချူကတော့ မြင်းကို အရှိန်နဲ့ စီးပြီး ထွက်သွားပါပြီ။

မြို့ပြင်က မလှမ်းမကမ်းမှာ သစ်တောတစ်ခု ရှိတယ်၊ လီယန်ချူ မြင်းစီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဓားရာတွေ၊ ပုဆိန်ရာတွေကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒီနေရာမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေက သိသာလွန်းပါတယ်။

သစ်ကိုင်းကြီး တချို့တောင် ပြတ်ကျနေတာပေါ့။

လီယန်ချူရဲ့ စိတ်တွေ လေးလံသွားတယ်၊

မြေပြင်ပေါ်မှာ သွေးကွက်တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ဒါက ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ သွေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုလူနှစ်ယောက်ရဲ့ သွေးလားဆိုတာတော့ သူ မသိပါဘူး။

မြင်းကို ဒီနေရာမှာ အမြန်စီးဖြတ်ရင်း လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တစ်ခုခုကို သတိရသွားတယ်။

သူက အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ကို သုံးလိုက်တယ်။

အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ဟာ ကံကြမ္မာကို ကြည့်နိုင်သလို၊ လူသတ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားတဲ့ လူရမ်းကားတွေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာရှိတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက် တွေကိုလည်း မြင်နိုင်ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် သွေးထွက်သံယို ဘေးဒုက္ခကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ အနီရောင် သွေးအရှိန်အဝါတွေကိုလည်း မြင်နိုင်တာပါ။

အခု သူက တကယ့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီမို့ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ရဲ့ မြင်ကွင်းကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကျယ်လာပါတယ်။

ခဏလောက် အကဲခတ်ပြီးနောက် လီယန်ချူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ရသွားတယ်။

သူက မြင်းကို ချက်ချင်းပဲ အရှိန်မြှင့်ပြီး နောက်ကနေ လိုက်သွားပါတော့တယ်။