ပဲခူးရိုးမ - ၁

မင်္ဂလာပါ။ ကျနော့်နာမည်ကတော့ DrNyan ပါ။ ဒီဇာတ်လမ်းကို ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒါကို ဇာတ်လမ်းလို့ ခေါ်ဖို့ သင့်တော်ပါ့မလားတော့ မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆောင်းပါးတိုလေးတွေနဲ့ တခြားအပိုင်းအစတွေကို စုစည်းထားတဲ့ ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ရှုပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ကျနော်က ရန်ကုန်မြို့မှာ နေထိုင်တဲ့ အပျော်တန်း စာရေးဆရာတစ်ယောက်ပါ။ DrNyan ဆိုတာက ဒီပရောဂျက်အတွက် သုံးထားတဲ့ ကလောင်နာမည်ဖြစ်ပြီး ကျနော့်ရဲ့ ပင်တိုင်အလုပ်တွေမှာတော့ တခြားနာမည်တစ်ခုကို သုံးပါတယ်။

ကျနော်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် မဂ္ဂဇင်းတွေမှာ အဓိက ရေးသားလေ့ရှိပေမဲ့ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ထိတ်လန့်စရာ ဇာတ်လမ်းတွေ တင်ဆက်တဲ့ ရေဒီယိုအစီအစဉ်တွေနဲ့ ဒေသန္တရ ရုပ်သံအစီအစဉ်တွေမှာလည်း ပါဝင်ကူညီပေးလေ့ ရှိပါတယ်။ အရင်ကတော့ စာပေတိုက်ငယ်တစ်ခုမှာ အယ်ဒီတာအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးပြီး ဒီနယ်ပယ်ထဲမှာ ကျင်လည်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအကြောင်းအရာတွေက လူနည်းစုလောက်သာ စိတ်ဝင်စားတဲ့အရာမျိုး ဖြစ်နေတာမလို့ အခုနောက်ပိုင်းမှာတော့ စားသောက်ဆိုင် ဒါမှမဟုတ် လောင်းကစားနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ မဂ္ဂဇင်းတွေလိုမျိုး ရသမျှအလုပ်ကို လက်ခံလုပ်ကိုင်နေရပါတယ်။ ဒါက ဝမ်းရေးအတွက်ဆိုတော့လည်း ငြင်းဆန်လို့ မရဘူးလေ။

စာရေးသူက အခုလိုမျိုး ကြားဖြတ်ပြောလာတာကို အချို့စာဖတ်သူတွေအနေနဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ အခုဖတ်ရမယ့်အထဲမှာ ကျနော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်လမ်းတွေ ပါဝင်နေပြီး ဒါတွေက ဒီစာအုပ်ကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုဖို့အတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ အားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့ဆီကနေ အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်ပါတယ်။

ဒီစာအုပ်ကို ကျနော် ဖန်တီးခဲ့တာဖြစ်လို့ အဆုံးထိ ဖတ်ပေးကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျနော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ရှိနိုင်မယ့် ဘယ်လိုသတင်းအချက်အလက်မျိုးကိုမဆို ကျနော့်ကို ပေးစေချင်ပါတယ်။

အရင်ဆုံး ပြောပြချင်တာက ဒီစာအုပ်ထဲမှာပါတဲ့ ဆောင်းပါးတွေကို ကျနော် ရေးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကျနော့်မိတ်ဆွေ ဇင်မျိုးဝင်း ရေးခဲ့တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

ကျနော်ကတော့ ကျနော့်မိတ်ဆွေ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ (လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့) စာပေတိုက်က ထုတ်ဝေတဲ့ မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုနဲ့ တခြားရင်းမြစ်အချို့ကနေ ဆောင်းပါးတွေ၊ မှတ်စုတိုတွေကို စုစည်းပြီး "ပဲခူးရိုးမ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ စုစည်းပေးထားမှာပါ။ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ နေရာတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းပေါင်းများစွာ ပါဝင်ပါတယ်။ အတိအကျ ပြောရရင်တော့ မြန်မာနိုင်ငံအလယ်ပိုင်းက နေရာအတော်များများကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ ရိုးမတစ်ခုအကြောင်း ဖြစ်လို့ ဒီစာအုပ်ကို ပဲခူးရိုးမလို့ ခေါင်းစဉ်ပေးထားတာပါ။

ပဲခူးရိုးမဟာ ပြည်နယ်/တိုင်း အတော်များများနဲ့ ဆက်စပ်နေတာကြောင့် တည်နေရာပေါ် မူတည်ပြီး နာမည်တွေက ကွဲပြားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြေပုံပေါ်မှာကြည့်ရင်တော့ ပဲခူးရိုးမတစ်ခုလုံးကို ခဲတံမကြွဘဲ စက်ဝိုင်းတောင်ဝိုင်းပြလို့ ရပါတယ်။

အသေးစိတ်ကိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ပြောပြပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ တည်နေရာအတိအကျကို ထုတ်ဖော်ပြောဖို့ကတော့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ကျနော် ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပဲခူးရိုးမထဲမှာ ကျရောက်နေတဲ့ နေရာနာမည်တွေကိုတော့ <နေရာ> လို့ပဲ ရေးသားသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အခု ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကျနော့်မိတ်ဆွေ ဇင်မျိုးဝင်း နဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်တုန်းက မြန်မာမှာ ကိုရိုနာဗိုင်းရပ်စ် မပြန့်ပွားခင်လေးမှာ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့တာပါ။

သည်းထိတ်ရင်ဖို ဇာတ်လမ်းတွေကို စိတ်ဝင်စားသူတွေရဲ့ အွန်လိုင်းအဖွဲ့ကနေ ပြုလုပ်တဲ့ တွေ့ဆုံပွဲမှာ ကျနော်တို့တွေ စသိခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း သည်းထိတ်ရင်ဖို ဇာတ်လမ်းတွေကို စိတ်ဝင်စားရုံတင်မကဘဲ အလုပ်အတွက် စိတ်ကူးသစ်တွေ ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးလို့ ယူဆတာကြောင့် အဲ့ဒီလိုပွဲမျိုးတွေကို မကြာခဏ တက်လေ့ရှိပါတယ်။

အဲဒီအဖွဲ့က သည်းထိတ်ရင်ဖို ရုပ်ရှင်တွေကို စိတ်ဝင်စားကြတာဖြစ်ပြီး မြေနီကုန်း က ကဖေးတစ်ခုမှာ ဆုံပြီး အဲဒီအကြောင်းတွေကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြတာကိုတောင် မှတ်မိပါသေးတယ်။

ဇင်မျိုးဝင်းက အဲဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ချစ်သူကောင်မလေးနဲ့အတူ လာခဲ့တာပါ (နောက်နှစ်လလောက်အကြာမှာ သူတို့တွေ လမ်းခွဲလိုက်ကြတယ်လို့ သူက ကျနော့်ကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်)။ ကောင်မလေးက သည်းထိတ်ရင်ဖို ရုပ်ရှင်တွေ ကြိုက်တတ်ပြီး သူကတော့ သည်းထိတ်ရင်ဖို အပါအဝင် ရုပ်ရှင်မှန်သမျှကို ချစ်မြတ်နိုးသူပါ။ သူက မွေးရာပါ စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိသူဖြစ်ပြီး တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေ ပြောတာကို သေသေချာချာ နားထောင်တတ်ပါတယ်။ နောက်တော့ ဘေးချင်းကပ်လျက် ထိုင်နေမိတဲ့ ကျနော့်ကို စကားစပြောလာပါတော့တယ်။ သူက ဖော်ရွေပြီး တခြားသူပြောတာကိုလည်း နားထောင်ပေးတတ်တဲ့သူပါ။ ကျနော်တို့ စကားပြောနေရင်း ခဏနေတော့ ကျနော်တို့ စကားဝိုင်းက ရုပ်ရှင်အကြောင်းကနေ သွေဖည်သွားပါတယ်။ ကျနော်က စာရေးဆရာ ဘဝတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ သည်းထိတ်ရင်ဖို ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ မြို့ပြဒဏ္ဍာရီတွေအကြောင်း သူ့ကို ပြောပြဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်က သူဟာ ဒုတိယနှစ် တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျနော်တို့ကြားမှာ အသက်အရွယ် နှစ်ဆယ်နီးပါး ကွာခြားနေပေမဲ့ သူ့နဲ့ စကားပြောရတာ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာကို မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ တွေ့ဆုံပွဲပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ကျနော်တို့တွေ လူမှုကွန်ရက်ကနေတစ်ဆင့် အပြန်အလှန် အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ကြပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်မှာတော့ သူဟာ ကျနော့်ဆီ မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင် ပို့လာခဲ့ပါတယ်။

"မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ ကျနော် နွေရာသီတုန်းက စာပေတိုက်တစ်ခုမှာ အလုပ်စဝင်နေပြီဗျ။ သူတို့က ကျနော့်ကို ပရလောကဆိုင်ရာ မဂ္ဂဇင်းထုတ်တဲ့ ဌာနမှာ တာဝန်ပေးထားတယ်။ ဒါက အကို့ရဲ့ နယ်ပယ်ဆိုတော့ အကို့ကို အသိပေးရမယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ။ မတွေ့တာလည်း ကြာပြီဆိုတော့ အကို့ဆီကနေ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိဦးမှာမို့လို့ သောက်ရင်းစားရင်း စကားပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲဗျ"

နှစ်အတော်ကြာမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်တွေ့ကြတဲ့အခါမှာတော့ သူ တော်တော်လေး ရင့်ကျက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ သူဟာ အလုပ်ခွင်ထဲက လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ လူကိုယ်တိုင် တွေ့တာက ဒုတိယအကြိမ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ကိုယ့်ကလေး အရွယ်ရောက်သွားတာကို မြင်ရတဲ့ မိဘတစ်ယောက်လို ကျနော် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ရေကျော်က ကျနော်သွားနေကျ ဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ရင်း ကျနော်တို့ ပြန်ဆုံတာကို အောင်ပွဲခံခဲ့ကြပြီး လတ်တလော အခြေအနေတွေကို အပြန်အလှန် ပြောဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက သူ့အလုပ်သစ်အကြောင်း ပြောပြပါတယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပါပဲ။ ကျနော်လည်း အဲဒီစာပေတိုက်အတွက် ဆောင်းပါးအချို့ ရေးပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲ့ဒီစာပေတိုက်က စာအုပ်နဲ့ မဂ္ဂဇင်းတွေကို အဓိကထုတ်တဲ့ အလယ်အလတ်တန်းစား စာပေတိုက်တစ်ခုပါ။

"ကျနော်ကတော့ စာပေပိုင်းဆိုင်ရာ အယ်ဒီတာအဖြစ် အလုပ်ရှာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျနော့်ကို တခြားဌာနမှာ တာဝန်ပေးလိုက်တယ်ဗျ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်ရသွားပြီဆိုတော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားသွားမှာပါ"

သူက အဲဒီစာပေတိုက်ရဲ့ Mook (မဂ္ဂဇင်းနဲ့ စာအုပ် ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုး) အယ်ဒီတာဌာနမှာ တာဝန်ကျခဲ့တာပါ။ Mook ဆိုတာ ဘာလဲ မသိတဲ့သူတွေအတွက် ရှင်းပြရရင်တော့ Magazine နဲ့ Book ဆိုတဲ့ စကားလုံးနှစ်ခုကို ပေါင်းထားတာပါ။ သူတို့ကို ပုံမှန်ထုတ်နေကျ မဂ္ဂဇင်းတွေနဲ့ တွဲပြီး ထုတ်ရင်တော့ "ဖြည့်စွက်ထုတ်ဝေမှု" လို့လည်း ခေါ်ကြပါတယ်။ အဓိကကတော့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါထဲ ထုတ်ဝေတဲ့ ပုံစံမျိုးတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ကုန်စုံဆိုင်တွေမှာ အလွယ်တကူ ဝယ်လို့ရတဲ့ ဆောင်းပါးပေါင်းချုပ်တွေ၊ ကာတွန်းပေါင်းချုပ်တွေကို ဆိုလိုတာပါ။ ဇင်မျိုးဝင်း က အဲဒီလို ထုတ်ဝေမှုမျိုးတွေအတွက် အယ်ဒီတာအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေရတာပါ။

"ကျနော်က အလုပ်သင်ပဲ ရှိသေးတော့ သူတို့က ကျနော့်ကို တစ်ယောက်တည်း အလုပ်ခွင်ထဲ လွှတ်မထားသေးဘူးဗျ။ ဒါကြောင့် အစပိုင်းမှာတော့ လူကြီးတွေနောက် လိုက်ရင်းနဲ့ ခိုင်းတာလေးတွေပဲ လုပ်ပေးနေရတာပေါ့ဗျာ"

အဲဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ အထက်လူကြီးတစ်ယောက်က သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ်။

"အယ်ဒီတာတွေကတော့ စာအုပ်တစ်အုပ်အတွက် နှစ်လလောက်ပဲ အချိန်ယူရတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အသစ်ဖြစ်နေပြီး တခြားပရောဂျက်တွေကို ကူညီပေးနေရတာဆိုတော့ တစ်နှစ်အတွင်း မင်းကိုယ်ပိုင် တစ်ခုခုကို ဖန်တီးလို့ရလောက်မှာပါလို့တော့ ပြောပါတယ်။ ဒါနဲ့ ကျနော်တို့ထုတ်တဲ့ [မဂ္ဂဇင်းနာမည်] ဆိုတဲ့ မဂ္ဂဇင်းကို သိလားဗျ"

သူပြောတဲ့ မဂ္ဂဇင်းက ပရလောကဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာတွေကို အဓိကထားတဲ့ လစဉ်ထုတ် မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး တော်တော်လေး နာမည်ကြီးပါတယ်။

အဲ့ဒီမဂ္ဂဇင်းဟာ အပတ်စဉ်ဖျော်ဖြေရေး သတင်းဂျာနယ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ [ဂျာနယ်နာမည်] မှာ ကော်လံတစ်ခုအနေနဲ့ စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကိုယ်ပိုင်မဂ္ဂဇင်းအဖြစ် အခြေချနိုင်ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်တိုင်အောင် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တဲ့ မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုပါ။

အဲဒီမဂ္ဂဇင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ၊ ပရလောကဆိုင်ရာ နာမည်ကြီးနေရာတွေအကြောင်း ကွင်းဆင်းသတင်းပို့ချက်တွေ၊ မြို့ပြဒဏ္ဍာရီတွေ၊ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပန်းကန်ပြားပျံ တွေ့ရှိမှုတွေအထိ အကြောင်းအရာစုံကို ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ အံ့သြစရာကောင်းတာက ဒီလိုအကြောင်းအရာစုံတာက စာဖတ်သူတွေကြားမှာ ရေပန်းစားခဲ့ပြီး အခုထက်ထိ ဒီမဂ္ဂဇင်းကို စွဲစွဲမြဲမြဲ အားပေးနေတဲ့သူတွေ ရှိနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က စာပေလောက အခြေအနေ ကျဆင်းလာတာကြောင့် ထုတ်ဝေမှုကို ရပ်နားလိုက်ရပြီး အယ်ဒီတာဌာနကိုလည်း ဖျက်သိမ်းလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အချိန်အပိုင်းအခြားတွေမှာ ဖြည့်စွက်ထုတ်ဝေမှု (Mook) အဖြစ်သာ ဆက်လက်ရှင်သန်နေခဲ့ရတာပါ။

ကျနော်လည်း အလွတ်တန်း စာရေးဆရာဘဝ အစပိုင်းတုန်းက အဲဒီမဂ္ဂဇင်းအတွက် ဆောင်းပါးအချို့ ရေးပေးခဲ့ဖူးသလို ပုံမှန်ထုတ်ဝေမှု ရပ်ဆိုင်းသွားပြီးနောက်မှာလည်း ဖြည့်စွက်ထုတ်ဝေမှုတွေအတွက် အလုပ်အချို့ ရခဲ့ဖူးပါတယ်။ အခုနောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျနော့်ကို အလုပ်မပေးတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဇင်မျိုးဝင်း ရဲ့ ပထမဆုံး တာဝန်ကတော့ နောက်ထပ်ထွက်မယ့် ဖြည့်စွက်ထုတ်ဝေမှုကို အယ်ဒီတာအဖြစ် ကိုင်တွယ်ဖို့ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ဇင်မျိုးဝင်း ကိုတော့ ကျနော် ထုတ်မပြောခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့အထက်လူကြီး ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ကျနော် သိတယ်ဗျ။ ခေတ်တွေက ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ပရလောကဆိုင်ရာ မဂ္ဂဇင်းတွေက အရင်လို ရောင်းမလောက်အောင် ဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ဝယ်မယ့်သူတွေကလည်း အမာခံပရိသတ်တွေ ဒါမှမဟုတ် အပျင်းပြေ ဖတ်ချင်သူတွေပဲ ရှိတော့မှာဆိုတော့ ဒါက အသစ်တစ်ယောက်အတွက် လက်တည့်စမ်းဖို့ အကောင်းဆုံး ပရောဂျက်ပါပဲ။ ဇင်မျိုးဝင်း ပြောပြချက်အရဆိုရင် အဲဒီမဂ္ဂဇင်းမှာ သီးသန့်အယ်ဒီတာ မရှိတော့ဘဲ Mook ဌာနက အားတဲ့သူကို တာဝန်ပေးလိုက်တာမျိုးပဲ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါက ဝင်ငွေလည်း သိပ်မရတဲ့ အလုပ်မျိုးပါ။

အဲဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း သူကတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ရတော့မယ့်အပေါ် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရပါတယ်။

"ကျနော်ကတော့ သည်းထိတ်ရင်ဖို ဇာတ်လမ်းတွေ တင်ဆက်တဲ့ YouTube Channel တွေ သွားလေ့ရှိတဲ့ နေရာတွေကို သွားကြည့်ဖို့နဲ့ နာမည်ကြီး Streamer တွေကို အင်တာဗျူးဖို့ အကြံပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့..."

သူ့အထက်လူကြီးက အဲဒီအကြံဉာဏ်ကို ပယ်ချလိုက်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျနော် အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းမိပါတယ်။

"ဒီလို ကွင်းဆင်းတာတွေ၊ အကြောင်းအရာအသစ်တွေ ရှာတာတွေက ပိုက်ဆံကုန်တယ်လို့ ပြောတယ်ဗျ။ ကုန်ကျစရိတ်ကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ထိန်းရင်းနဲ့ အကောင်းဆုံးလက်ရာ ထွက်လာအောင် လုပ်ရတာက အသစ်တစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ်လို့ပြောပါတယ်"

အဲ့ဒီအကြောင်းပြချက်က ယုတ္တိရှိသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ စာပေတိုက်က ဒီပရောဂျက်အတွက် အပိုအကုန်အကျ မခံချင်တာပါ။ တကယ်တော့ အဲဒီမဂ္ဂဇင်းရဲ့ လတ်တလော ထွက်ထားတဲ့ ဖြည့်စွက်ထုတ်ဝေမှုတွေကို ကြည့်ရင် အဟောင်းတွေကို ပြန်စုပြီး ထုတ်ထားမှန်း သိသာပါတယ်။ ဆောင်းပါးတိုင်းက ဖတ်ဖူးသလိုလို ခံစားချက်မျိုး ပေးနေပြီး ကျနော့်လို အပြင်လူတောင်မှ ဒီမဂ္ဂဇင်းက အပြင်ကလူတွေကို ငွေပေးပြီး မခိုင်းချင်တော့ဘူးဆိုတာ သိနေပါတယ်။

"ကုန်ကျစရိတ် မရှိဘဲ တစ်ခုခု ဖန်တီးရမယ်ဆိုတာက အရင်က ထုတ်ဝေပြီးသား ဆောင်းပါးတွေကို ပြန်သုံးရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျနော့်ရဲ့ ပထမဆုံး တာဝန်ဖြစ်နေတော့ ကျနော် တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်တယ်"

အံ့သြစရာကောင်းတာက သူဟာ အရင်က ထွက်ခဲ့သမျှ အစောင်တိုင်းကို ပြန်ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ အပတ်စဉ်ဂျာနယ်ထဲက ကော်လံလေးအဖြစ် စတင်ခဲ့စဉ်က ဆောင်းပါးတွေအထိ အကုန်လုံးကိုပေါ့။ အဲ့လိုရှာတာက အစောင်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မက ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇင်မျိုးဝင်း က စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိသူဖြစ်ပြီး ဒါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးအလုပ်လည်း ဖြစ်နေတာမလို့ လိုအပ်တဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို ပေးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပုံရပါတယ်။

"အားတဲ့အချိန်တိုင်း ကျနော် အလုပ်က မှတ်တမ်းအခန်းထဲမှာ အောင်းပြီး ရှာဖတ်ဖြစ်တယ်။ မဂ္ဂဇင်းအဟောင်းတွေအပြင် တခြား သုတေသန စာရွက်စာတမ်းတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ အကုန်လုံးက စက္ကူဖာတွေထဲမှာ စနစ်တကျ မရှိဘဲ ရောနှောနေတာဗျ။ ဒါကြောင့် အကုန်လုံးကို စစ်ဖို့က အချိန်အများကြီး ယူရမှာလေ။ အခုလောလောဆယ်တော့ အကုန်လုံးကို လိုက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ရွေးမယ်၊ ပြီးမှ ဘယ်လို အထူးကဏ္ဍမျိုး ထုတ်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားမယ်။ အကြောင်းအရာ အသစ်တစ်ခုအတွက် အလွတ်တန်း စာရေးဆရာတစ်ယောက် ငှားဖို့တော့ သူတို့က ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ပေးထားပါတယ်။ အကုန်လုံး ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားရင်တော့ အကို့ကိုပဲ အကူအညီ တောင်းချင်ပါတယ်"

မိတ်ဆွေဖြစ်သူရဲ့ ပထမဆုံးအလုပ်မှာ ကူညီပေးရမှာဖြစ်လို့ ကျနော် ချက်ချင်းပဲ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။

တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ သူ ကျနော့်ဆီကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆက်သွယ်လာခဲ့ပါတယ်...

*****

လစဉ်ထုတ် မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်၏ ၂၀၀၆ ခုနှစ်၊ ဧပြီလထုတ်တွင် ဖော်ပြပါရှိသည်။

လေ့လာရေးခရီးထွက်စဉ်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော စုပေါင်း စိတ်ချောက်ချားမှု ဖြစ်ရပ်မှန်

၂၀၀၂ ခုနှစ်တွင် အထက်မြန်မာပြည်ရှိ ‘R’ အမည်ရှိ ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂလိက အလယ်တန်းကျောင်းတစ်ခုသည် လေ့လာရေးခရီးစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော စုပေါင်းစိတ်ချောက်ချားမှု သတင်းများကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် နာမည်ကြီးသွားခဲ့သည်။ မျက်မြင်သက်သေများစွာထံမှ ထူးခြားဆန်းပြားသော သက်သေခံချက်များကို ရရှိခဲ့သော်လည်း အဆန်းကြယ်ဆုံးမှာ ကျောင်းသားကိုယ်တိုင်၏ ပြောပြချက်များပင် ဖြစ်သည်။

မီဒီယာအမျိုးမျိုးက ထိုထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်အပေါ် စွဲလန်းတကြီး ဖော်ပြခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုဖြစ်ရပ်ကို စုပေါင်းစိတ်ချောက်ချားမှု ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ပြီး အဆုံးသတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤအဖြေကို အားမရသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အဖွဲ့သည် ထိုစဉ်က ‘R’ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည့် ‘U’ ကို သီးခြားတွေ့ဆုံမေးမြန်းခဲ့ရာ ထိုညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြားသိခဲ့ရလေသည်။ အဆိုပါကျောင်းသား၏ ပြောပြချက်အပြည့်အစုံမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။

“သတင်းတွေထဲမှာတော့ စုပေါင်းစိတ်ချောက်ချားမှုလို့ ပြောကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းက အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျနော့်သူငယ်ချင်းတွေရော၊ ဆရာတွေပါ အကုန်လုံး မြင်ခဲ့ကြတာပါ။

အခုဆို လေးနှစ်တောင် ရှိသွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက အတန်းဖော်တွေနဲ့ ပြန်ဆုံရင်တောင် ဒီအကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောဖြစ်ကြဘူးဗျ။ ဒါဟာ လုံးဝ တားမြစ်ထားတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာပ့ါ။ ဆိုလိုချင်တာကတော့ဗျာ။ အဲ့ဒီမှာ လူတစ်ယောက် သေခဲ့တာလေ။

ကျနော်တို့ကျောင်းက ကျောင်းသားကြီးတွေဆိုရင် ညအိပ်ပျော်ပွဲစားခရီး အမြဲထွက်ရပါတယ်။ တောတောင်တွေထဲမှာ လျှောက်သွားတာမျိုးပေါ့။ အရင်နှစ်တွေက ကျောင်းသားတွေက မုံရွာမြို့ကို သွားကြပေမဲ့ ကျနော်တို့ကျောင်းကတော့ ပြည်မြို့က အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုကို သွားခဲ့ကြတာဗျ။ အဲ့ဒီအပန်းဖြေစခန်းကို ကုမ္ပဏီတစ်ခုခုက ပိုင်တာ ထင်ပါတယ်။ ဒါတွေကတော့ သတင်းထဲမှာ ပါပြီးသားဆိုတော့ ဦးလေးတို့ သိမှာပါ။

အဲ့ဒီနေရာက အသစ်ဆောက်ထားတာဆိုတော့ နေရာက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်ဗျ။ ကျောင်းပွဲတွေ မရှိတဲ့အချိန်ဆိုရင် ကုမ္ပဏီတွေက သူတို့ဝန်ထမ်းတွေကို အဲ့ဒီမှာ သင်တန်းပေးလေ့ရှိတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ တကယ်တော့ အိုဟောင်းနေတဲ့ ရိပ်သာမျိုးမှာ မတည်းရလို့ ကျနော်တို့အားလုံး ဝမ်းသာခဲ့ကြတာပါ။

အဲ့ဒီခရီးစဉ်တုန်းက ကျနော်တို့တွေ နေ့ဘက်မှာ သဘာဝတောလမ်းအတိုင်း လမ်းခဏလောက်လျှောက်ကြပြီး အနီးနားက ကွင်းပြင်မှာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ကြပါတယ်။ နေဝင်ပြီးနောက်မှာတော့ ထမင်းစားဆောင်မှာ ညစာစားကြပြီး အတန်းအလိုက် တင်ဆက်မှုတွေ၊ ဖျော်ဖြေမှုတွေ လုပ်ကြတာပေါ့။ တော်တော်လေး ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက် ညရှစ်နာရီကနေ မီးပိတ်ချိန်အထိကတော့ အားလပ်ချိန်ပါပဲ။

အဆောက်အအုံရဲ့ ပင်မဝင်ပေါက်က ကားလမ်းမဘက်ကို မျက်နှာမူထားပေမဲ့ အနောက်ဘက်က အိပ်ခန်းတွေကတော့ တောင်တန်းတွေဘက်ကို လှည့်နေတာပါ။

အခန်းတစ်ခန်းမှာ လေးယောက်နေရပြီး အခန်းတိုင်းမှာ ဝရန်တာလေးဆီကို ထွက်လို့ရတဲ့ နောက်ဖေးတံခါး တစ်ချပ်စီ ပါပါတယ်။ ဝရန်တာရဲ့ အလွန်မှာတော့ တောင်ပေါ်ကို ဦးတည်နေတဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ တောအုပ်ကြီးရှိတာဗျ။ အဆောက်အအုံက နှစ်ထပ်ဖြစ်ပြီး အခန်းအားလုံးက ပုံစံတူပါပဲ။ အကုန်လုံးက တောအုပ်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားကြတာလေ။ အားလပ်ချိန်မှာ တချို့က ဝရန်တာမှာ ထိုင်ပြီး ဘေးခန်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောကြပါတယ်။ ပထမထပ်က ယောကျ်ားလေးတချို့ဆိုရင် ဒုတိယထပ်က လူတွေကို အော်ဟစ်ပြီး ဖုန်းဆက်တမ်း ကစားသလိုမျိုး စနောက်ကြတာပါ။

အခန်းထဲမှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ကျနော် ဖဲရိုက်နေတုန်း ဝရန်တာဘက်မှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်လာတဲ့ အသံတွေကို ကြားလိုက်ခဲ့ရတာဗျ။ စိတ်ဝင်စားသွားတာနဲ့ အပြင်ကလူတွေကို ဘာဖြစ်တာလဲလို့ လှမ်းမေးတော့ သူတို့က ထူးဆန်းတဲ့ အသံတစ်ခု ကြားရတယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ။ ကျနော်တို့ကလည်း ‘အေးပါ၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီးပါပဲ’ လို့ စနောက်ပြီး အပြင်ထွက်ကြည့်ခဲ့ကြတာ။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဝရန်တာတွေပေါ်မှာ လူတွေက တိုးဝှေ့နေကြပြီး အပေါ်ထပ်က လူတွေကလည်း ‘ဘာလဲဟ’ တို့၊ ‘မင်းတို့ ကြားလိုက်လား’ တို့နဲ့ ဆူညံနေတာပါပဲ။ ကျနော် သေသေချာချာ နားစွင့်ကြည့်လိုက်တော့ တောအုပ်အနက်ပိုင်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံတစ်ခုကို ကြားခဲ့ရပါတယ်။

‘ဟေးးးး’

ကြားလိုက်ရတဲ့အသံက အကူအညီတောင်းနေတဲ့ အသံမျိုး မဟုတ်ဘူးဗျ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျနော်တို့ကို လှမ်းခေါ်နေသလိုမျိုးကြီး။ အဲ့ဒီအသံကို အချိန်ခြားခြားပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ကြားနေရတာပါ။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံနဲ့တော့ အတော်ကိုတူပါတယ်။

တခြားအတန်းက ဆိုးပေလို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပြန်အော်တာပေါ့။ သူက ‘ဟေး…. ဟေး’ လို့ အော်လိုက်တော့ အဲ့ဒီအသံကလည်း ‘ဟေးးး’လို့ ပြန်အော်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကောင်လေးကလည်း ဆက်တိုက် ပြန်ထူးပြီး သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ရယ်မောနေခဲ့တာပါ။

အပြန်အလှန် အော်ဟစ်နေကြရင်းနဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ‘အသံက နီးလာသလိုပဲနော်’လို့တောင် ပြောခဲ့ပါသေးတယ်။

ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ပထမတော့ အဲ့ဒီအသံက သိပ်မသဲကွဲဘူး၊ ကြားရရုံလေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အသံက တော်တော်လေး ရှင်းလာခဲ့ပါတယ်။ အခန်းထဲက အလင်းရောင်ကလွဲရင် အပြင်မှာ မီးမရှိတော့ တောအုပ်ထဲကို မီတာအနည်းငယ်လောက်ပဲ မြင်ရပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အသံက တော်တော် ကျယ်နေပြီး နေ့ဘက်သာဆိုရင် အဲ့ဒီလူကို မြင်ရလောက်တဲ့အထိ နီးလာပါတယ်။

ကျနော်တို့အားလုံး စိုးရိမ်တုန်လှုပ်လာခဲ့ကြတယ်လေ။ ကျောင်းသားတချို့ဆိုရင် အခန်းထဲ ပြေးဝင်ပြီး တံခါးတောင်ပိတ်လိုက်ကြတာဗျ။ အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောနေကြတုန်း ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဆရာ့ကို သွားခေါ်မယ်ဆိုပြီးတောင် ပြေးထွက်သွားခဲ့တယ်။

ကျနော်လား။ ကျနော်လည်း ကြောက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သိချင်စိတ်က ပိုများနေတာနဲ့ မပြေးဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကျနော့်အခန်းဖော်တွေ အကုန်လုံး ဝရန်တာမှာ ရပ်ပြီး တောအုပ်ထဲကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြတာလေ။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဘေးခန်းက ဝရန်တာပေါ်ကနေ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လှမ်းမေးလိုက်တယ်ဗျ။

‘အဆင်ပြေရဲ့လားရှင့်’

အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ကျနော်တို့နဲ့ အတန်းမတူပေမဲ့ တခြားအတန်းရဲ့ အတန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်သလို လူရည်ချွန် ဝင်ပြိုင်မယ့်သူဆိုပြီး ကျနော် သိပါတယ်။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးရဲ့ စရိုက်အရ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘဲ တကယ် စိတ်ပူလို့ မေးလိုက်တာဆိုတာကို ကျနော် သေချာပေါက် ပြောနိုင်တယ်ဗျ။

ကျနော် မှတ်မိတာကတော့ အခြားကလေးတွေအားလုံး အဲ့ဒီအသံက ပြန်ဖြေမှာကို စောင့်နေကြတုန်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတာပဲ။

‘လာခဲ့...။ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ကြ။ ငါ့မှာ တည်သီးတွေ ရှိတယ်’

ကျနော်တို့ကို ပြန်ပြောလိုက်တဲ့ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက တော်တော်လေး ရှင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအသံကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမလဲ ကျနော် မသိဘူး။ အသံက ဘာခံစားချက်မှ မပါသလိုပဲ။ လေသံက အတက်အကျမရှိဘဲ တဖြောင့်ထဲကြီးဗျ။ အဲ့ဒီစကားကို ပြောနေတဲ့သူက သူပြောနေတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ ပြောနေသလိုပဲ။ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က လူ့အသံကို လိုက်တုနေသလိုမျိုးတောင် ခံစားရတယ်။

အားလုံးက ကြောက်တာထက် အံ့သြနေကြတုန်းမှာပဲ အတန်းခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ဆက်ပြောခဲ့တယ်။ သူ့ အသံက အနည်းငယ် တုန်နေတာကိုတောင် ကျနော် မှတ်မိသေးတယ်။

‘ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်’

သူ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အဲ့ဒီအသံက ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။

‘လာခဲ့...။ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ကြ။ ငါ့မှာ တည်သီးတွေ ရှိတယ်။ လာခဲ့...။ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ကြ။ ငါ့မှာ တည်သီးတွေ ရှိတယ်။ လာခဲ့...။ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ကြ။ ငါ့မှာ တည်သီးတွေ ရှိတယ်။ လာခဲ့...။ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ကြ။ ငါ့မှာ တည်သီးတွေ ရှိတယ်’

အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတာဗျ။

နောက်တော့ တခြားဝရန်တာက ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ထအော်လိုက်တာနဲ့ လူအားလုံး ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ အခန်းထဲကို ပြေးဝင်ကုန်ကြတော့တာပဲ။

ကျနော်တို့အဖွဲ့လည်း ငိုမတတ် ပြေးခဲ့ကြတာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ‘ဟေ့… ဘယ်သူလဲ’ လို့ ဆရာတစ်ယောက်က အော်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်ဗျ။ ကျနော့်အခန်းထဲကနေတော့ မမြင်ရပေမဲ့ အသံက ဒုတိယထပ် ဝရန်တာတစ်ခုပေါ်ကဆိုတာ သိသာပါတယ်။ ကျနော် အခန်းထဲကို ကိုယ်တစ်ဝက်လောက် ရောက်နေတုန်း နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တောအုပ်ထဲကို ထိုးကျနေတဲ့ မီးအလင်းရောင်း ဝိုင်းဝိုင်းကြီးလင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဆရာက လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့ ထိုးကြည့်တာကိုပြောတာပါ။

အလင်းရောင်က သစ်ပင်တွေကြားထဲမှာ ခဏတာ ရွေ့လျားသွားပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ခုပေါ်မှာ ခဏလောက် ရပ်သွားခဲ့တယ်။

အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတာ အခုထိ ကျနော် မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့တော့ တူပါတယ်။

ကျနော် တစ်ကိုယ်လုံးကို မမြင်ခဲ့ဘူးဗျ။ အလင်းရောင်အောက်မှာ ခြေထောက်တစ်စုံကိုပဲ မြင်လိုက်ရတာပါ။ အဲ့ဒီခြေထောက်တွေက ထူးဆန်းလောက်အောင်ကို ဖြူဖွေးနေပြီး ကြီးမားလှတဲ့ ခြေထောက်တွေဗျ။ ဖိနပ်လည်း စီးထားတာမျိုးမရှိဘူး။

ခြေထောက်တွေက တော်တော်ကြီးတာပါ။ ခြေထောက်အရွယ်အစားနဲ့တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ခြေထောက်ပိုင်ရှင်ဟာ အရပ် ၁၀ ပေခန့်လောက် မြင့်မယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ခြေထောက်ပိုင်ရှင်ဟာ ပြေးထွက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ဆရာတွေက အားလုံးကို ထမင်းစားဆောင်မှာ စုဝေးစေခဲ့တယ်။ ကျူးကျော်သူတစ်ယောက်ရှိလို့ ရဲကို ဖုန်းဆက်ထားကြောင်းနဲ့ ဒီည အပြင်မထွက်ဖို့၊ ဝရန်တာပေါ်ကို ဘယ်အကြောင်းနဲ့မှ မထွက်ဖို့ ပြောခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ အခန်းတွေဆီ ပြန်သွားဖို့ ပြန်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။ ကလေးတော်တော်များများက ထိတ်လန့်နေကြပြီး တချို့ဆိုရင် နေမကောင်းတောင် ဖြစ်လာခဲ့ကြပါတယ်။ နောက်နေ့မှာ ဆည်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ ဆရာတွေက အဲ့ဒီအစီအစဉ်ကို ဖျက်လိုက်ပြီး ကျနော်တို့ကို အိမ်စောစော ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်လေ။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျောင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြဖို့ အစည်းအဝေးတစ်ခု လုပ်ခဲ့ပြီး ကျနော့်အမေလည်း တက်ခဲ့ပါတယ်။ ရဲတွေက ကျူးကျော်သူရဲ့ အစအနတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ကြောင်းနဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မီဒီယာတွေကို ဘာမှ မဖြေဖို့ အားလုံးကို သတိပေးခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

ကျောင်းပြင်ပကလူတွေကတော့ ဒါကို သိမယ်လို့ မထင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်အပြီးမှာ အသံကို လှမ်းထူးခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးက စိတ်နည်းနည်း ဖောက်ပြန်သွားခဲ့တယ်။ သူက အတန်းထဲမှာ ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး ‘ကျမ တောင်ပေါ်ကို သွားချင်တယ်’ လို့ အော်တတ်လာတယ်ဗျ။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ ကျောင်းမလာတော့ဘူး။ အဲ့ဒီနောက် လအနည်းငယ်အကြာမှာ သူဟာ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ဆရာတွေက ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေသွားတာလို့ ကောလာဟလတွေ ကြားခဲ့ရတယ်ဗျ။ ဈာပနကို သွားခဲ့တဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက်ကတော့ သေဆုံးသူရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ရအောင် ခေါင်းကို ပိတ်ထားတယ်လို့ ပြောပြပါတယ်။

သူ့ကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ နှုတ်ဆက်နိုင်ဖို့အတွက် မျက်နှာကို မြင်ချင်မိတယ်လို့လည်း ပြောခဲ့ပါသေးတယ်”

*****

၁၉၉၃ ခုနှစ်၊ သြဂုတ်လထုတ် မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်တွင် ဖော်ပြပါရှိသည်။

ဝတ္ထုတို - တာတေ (လူဖြူကြီး)

အဲ့ဒီ တိုက်ခန်းတွဲမှာ နေထိုင်တဲ့ ကလေးတွေဟာ စိတ်ဖောက်ပြန်ကုန်ကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်ခန့်က ပြည်မြို့မှာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းတွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာခဲ့စဉ်က နေရာလွတ်ရဖို့အတွက် တောင်တစ်ဝက်လောက်ကို ဖြိုချပြီး ဒီတိုက်ခန်းတွဲကို တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ။ မြို့ပြင်မှာ ရှိပေမဲ့ မြို့ထဲကို ကားနဲ့ ဆယ်မိနစ်လောက် မောင်းရုံနဲ့ ရောက်နိုင်တာကြောင့်ရော၊ ဝန်ထမ်းတွေနေဖို့ အစိုးရက နေရာချထားပေးခဲ့တာကြောင့်ရော ဆောက်လုပ်ပြီးစီးတာနဲ့ အခန်းအားလုံး ချက်ချင်း ပြည့်သွားခဲ့တယ်လေ။

တိုက်ခန်းပေါင်း တစ်ရာကျော်ပါဝင်တဲ့ ဒီအဆောက်အအုံဝန်းကြီးထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်ပန်းခြံလည်း ရှိတာကြောင့် ရွာငယ်လေးတစ်ရွာလို ခံစားရစေပါတယ်။ ခေတ်မီ ဒီအဆောက်အအုံသစ်ကြီးဟာ ဘေးနားမှာရှိတဲ့ ဒေသခံတွေ နေထိုင်ဆဲဖြစ်တဲ့ ရှေးဟောင်းအိမ်တွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။

တိုက်ခန်းမှာ နေထိုင်သူ အများစုဟာ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို မြို့ပြနဲ့ ဝေးရာမှာ ကြီးပြင်းစေချင်တဲ့ မိသားစုတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ မိခင်တွေဟာ ကိုယ်ပိုင် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းလေးတစ်ခု တည်ဆောက်မိသွားကြပြီး နေ့ဘက်မှာ သူတို့ရဲ့ ကလေးငယ်တွေနဲ့အတူ ပန်းခြံထဲမှာ ဆုံကြတာ၊ အိမ်နီးချင်းတွေဆီ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း လည်ပတ်ကြတာမျိုးတွေ လုပ်လာကြတယ်။

တိုက်ခန်းတွေ ဆောက်ပြီးတာနဲ့ ‘A’ ရဲ့ မိသားစုလည်း ချက်ချင်း ပြောင်းလာခဲ့ပါတယ်။

သူတို့မိသားစုရဲ့မိသားစုဝင်တွေကတော့ အိမ်ရှင်မဖြစ်သူ ‘A’၊ ခင်ပွန်း၊ ဆယ်နှစ်အရွယ် သမီးလေး ‘B’ နဲ့ သူတို့ရဲ့ ကြောင်လေးတို့ပါ။ မနက်တိုင်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အလုပ်သွား၊ ‘B’က ကျောင်းသွားချိန်မှာ ‘A’ကတော့ အိမ်မှုကိစ္စတွေ လုပ်ရင်း၊ အပြင်မှာ တခြားမိခင်တွေနဲ့ စကားပြောကာ သူတို့ရဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကို တည်ဆောက်နေခဲ့တာပေါ့။

ပြောင်းလာပြီး လအနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ‘A’ဟာ တစ်ခုခုကို သတိထားမိလာတယ်။

‘B’ ရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းလာတာလေ။

အရင်ကလည်း ‘B’ဟာ ရွယ်တူ ကလေးတွေအတိုင်း တစ်ခါတစ်ရံ ဆိုးနွဲ့တတ်ပေမဲ့ ပြောင်းလာပြီးနောက်မှာတော့ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ‘B’ဟာ တမင်သက်သက် ကြောင်အမြီးကို နင်းတာ၊ စူပါမားကတ်မှာ ခရမ်းချဉ်သီးတွေကို ညှစ်ပစ်တာမျိုးတွေအထိ ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ လုပ်လာတာပါ။ ‘A’က ဆူလိုက်ရင် ‘B’က သေသေချာချာ နားထောင်သလို ခေါင်းညိတ်ပြတတ်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အဲ့ဒီလိုတွေ ပြန်လုပ်တာပါပဲ။ ‘A’ မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းကို မသိရှာတော့ပါဘူး။

‘A’က ခင်ပွန်းဖြစ်သူနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်တော့ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်ကြောင့် ဖြစ်တဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့်ပဲ ဖြစ်မှာပါဆိုပြီး သမီးဖြစ်သူကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ တခြားမိခင်တွေကို ‘A’က သူကြုံနေရတဲ့ အခက်အခဲအကြောင်း စကားစပ်မိရင်း ပြောပြဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာတော့ ‘B’ နဲ့ ရွယ်တူကလေးရှိတဲ့ မိခင်တွေကလည်း အလားတူ ပြဿနာတွေကို ပြောလာကြတော့တာပဲ။

တိုက်ခန်းကို ပြောင်းလာပြီးနောက်မှာ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေဟာလည်း အရင်က တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတဲ့ အပြုအမူတွေကို လုပ်လာကြတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဥပမာ - လိပ်ပြာတွေကို ဖမ်းပြီး အတောင်ပံတွေကို ဆွဲနှုတ်ကာ သဲထဲမြှုပ်ပစ်တာတို့၊ ဝရန်တာပေါ်ကနေ ပန်းအိုးတွေကို ပစ်ချတာတို့၊ နို့စို့ကလေးငယ်တွေ ပါတဲ့ ကလေးတွန်းလှည်းတွေကို ကန်တာမျိုးတို့တွေပေါ့။

အဲ့ဒီအခါကျမှ ‘A’ လည်း မကြာသေးခင်က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ပြန်သတိရသွားတယ်။ တိုက်ခန်းမှာရှိတဲ့ ပန်းခြံထဲက ပန်းတွေကို ဆွဲနှုတ်ပြီး မြေကြီးပေါ် ပစ်ချနေတဲ့ မူလတန်းအရွယ် ကလေးအချို့ကို ‘A’ဟာ ဆူခဲ့ဖူးတယ်လေ။

မိခင်တွေစုပေါင်းပြီး ကလေးတွေ တက်နေတဲ့ ကျောင်းသစ်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေပြီလားလို့ သံသယဝင်လာကြတယ်။ ကလေးအားလုံးက တစ်ကျောင်းတည်း တက်ကြတာ ဖြစ်သလို အချိန်အများစုကိုလည်း အဲ့ဒီမှာပဲ ကုန်ဆုံးကြတာကိုး။

အဲ့ဒီကျောင်းက အရင်ကတည်းက ဒေသခံကလေးတွေ အတွက် တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကျောင်းဟောင်းပါ။ တိုက်ခန်းတွေ ဆောက်လိုက်တဲ့အခါ ကျောင်းသားဦးရေ တိုးလာတာကြောင့် ကျောင်းကို ပြုပြင်ပြီး ဆရာအသစ်တွေ ထပ်ခန့်ခဲ့ရတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ကျောင်းမှာ ဒေသခံကလေးတွေရော၊ တိုက်ခန်းက ကလေးတွေပါ ရောနှောနေတာပေါ့။

စုံညီပွဲတော်နေ့မှာ ‘A’ နဲ့ တခြားမိခင်တွေက ဆရာမတစ်ယောက်ကို ကျောင်းမှာ ကလေးတွေ ဆိုးသွမ်းတာ ဒါမှမဟုတ် နောက်ပြောင်တာမျိုးတွေ ရှိလားလို့ မေးကြည့်ခဲ့ကြတယ်။ ဆရာမက အဲ့ဒီလိုမျိုး မရှိပါဘူးလို့ အာမခံပေမဲ့ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် တိုက်ခန်းက ကလေးတွေပဲ ကစားကြတဲ့ လျှို့ဝှက်ကစားနည်းတစ်ခု အကြောင်းကို ပြောပြလာပါတယ်။

သူတို့က ဒေသခံကလေးတွေကို အဲ့ဒီကစားနည်းထဲမှာ ပေးမပါကြဘူး။ ဒါကြောင့် ဒေသခံကလေးအချို့က သူတို့ကို ဝိုင်းပယ်ထားတယ်ဆိုပြီး ဆရာမဆီ လာငိုကြတာမျိုးတွေ ရှိလို့ ကျောင်းဘက်ကလည်း စိုးရိမ်နေတာလို့ ဆိုပါတယ်။

အဲ့ဒီနေ့ ညနေမှာ ‘B’ ကျောင်းက ပြန်လာတော့ ‘A’ က အဲ့ဒီကစားနည်းအကြောင်း မေးကြည့်တယ်။ ‘B’ က ပထမတော့ ပြောပြဖို့ ဝန်လေးနေပေမဲ့ ‘A’ က လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးလိုက်တော့မှ ပြောပြ လာပါတော့တယ်။

အဲ့ဒီကစားနည်း နာမည်က “တာတေ” (သို့မဟုတ်) “လူဖြူကြီး” တဲ့။

ဘယ်သူက စခဲ့တာလဲဆိုတာကိုတော့ ‘B’ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ခန်းက ကလေးတိုင်း ကစားကြတယ်။ လူကြီးတွေနဲ့ ဒေသခံကလေးတွေကိုတော့ ပေးမပါဘူး။ ဒါဟာ တိုက်ခန်းက ကလေးတွေကြားထဲမှာပဲ ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပေါ့။ တာတေ ကစားနည်းက တူတူပုန်းတမ်း (သို့မဟုတ်) လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနည်းနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လေးယောက်ကနေ ခြောက်ယောက်အထိ ကစားကြပေမဲ့ လူဦးရေ ကန့်သတ်ချက်တော့ မရှိဘူး။

အရင်ဆုံး ကလေးတွေက ယောကျ်ားလေးနဲ့ မိန်းကလေး သီးသန့်ခွဲလိုက်တယ်။ ယောကျ်ားလေးတွေက စုံစံစိလုပ်ကြပြီး ရှုံးတဲ့သူက “တာတေ” (လူဖြူကြီး) ဖြစ်ပေးရတယ်။ ယောကျ်ားလေးတွေ အဲ့ဒီလို လုပ်နေတုန်းမှာ မိန်းကလေးတွေက ပြေးကြရတယ်။ “တာတေ” ဖြစ်တဲ့ ကောင်လေးက မိန်းကလေးတွေနောက်ကို လိုက်ဖမ်းပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို မိအောင် ဖမ်းရတယ်။ တခြားယောကျ်ားလေးတွေကလည်း မိန်းကလေးတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို ပြောပြတာ ဒါမှမဟုတ် ပြေးမလွတ်အောင် ပိတ်ဆို့တာမျိုးတွေနဲ့ ကူညီပေးရတယ်။ ဒါပေမဲ့ “တာတေ” တစ်ယောက်ပဲ မိန်းကလေးတွေကို ထိခွင့်ရှိတာပါ။

“တာတေ” က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိသွားတဲ့အခါ သူက “ယဇ်ပူဇော်မှု” တစ်ခုလုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။

အဲ့ဒီ ယဇ်ပူဇော်တဲ့ ပုံစံကတော့ အမျိုးမျိုးပဲ။ ခဲဖျက် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ခြေအိတ်တစ်စုံ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖမ်းမိတဲ့ မိန်းကလေးက “တာတေ” ကို တစ်ခုခု ပေးရမယ်။ ငြင်းပယ်လို့ မရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငြင်းလိုက်ရင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ကြလို့ပဲ။

ဖမ်းမိတဲ့ မိန်းကလေးက ယဇ်ပူဇော်ခံပစ္စည်းကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်မှ ကစားပွဲက ပြီးဆုံးတာ။ အဲ့ဒီအရာကို မပေးမချင်း နာရီပေါင်းများစွာ ဒါမှမဟုတ် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာရင်တောင် ကစားပွဲက ဆက်ရှိနေတာတဲ့။ အဲ့ဒီအတောအတွင်းမှာ ဘယ်သူကမှ အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို စကားမပြောကြဘူး။

ဒါတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ‘A’ရဲ့ စိတ်ထဲမသက်မသာ ဖြစ်သွားရတယ်။ ဒါဟာ ကလေးတွေ ကစားမယ့် ကစားနည်းမျိုးနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးလေ။

အဲ့ဒီနေ့ည မိသားစုတွေ အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ ‘A’ ဟာ အိမ်ရှေ့တံခါး ပိတ်သံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ ‘A’နဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူတို့ဟာ အခန်းတစ်ခုတည်းမှာ အိပ်တာမလို့ တံခါးသံက အိမ်ပြောင်းလာပြီးမှ ကိုယ်ပိုင်အခန်း ရသွားတဲ့ ‘B’ပဲ ဖြစ်ရမယ်လေ။

‘A’ ထွက်ကြည့်လိုက်တော့ အိမ်ရှေ့တံခါးဝမှာ ‘B’ ဖိနပ်ချွတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ပုံစံက အခုလေးတင် အပြင်က ပြန်ရောက်လာပုံပါပဲ။

သန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီး အပြင်မှာ ဘာသွားလုပ်တာလဲလို့ ‘A’က မေးလိုက်တော့ ‘B’ က ယဇ်ပူဇော်ဖို့ သွားပေးတာလို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဘယ်သူ့ဆီကို သွားတွေ့တာလဲလို့ ‘A’ က ထပ်မေးတော့ ‘B’ က “တာတေ ဆီကိုပါ” လို့ပဲ ပြောတယ်။ ‘A’က ဘာကို ပူဇော်ခဲ့တာလဲလို့ အတင်းမေးတော့မှ ‘B’ က “ရွှေဝါ” လို့ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေပါတယ်။ “ရွှေဝါ” ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ကြောင်လေး နာမည်ပါ။

ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ သွေးအိုင်လေးတစ်ခုရဲ့ ဘေးမှာ ပန်းအိုးတစ်လုံး လဲကျနေပြီး ပန်းအိုးရဲ့ မျက်နှာပြင်မှာတော့ စိုစွတ်နေတဲ့ ကြောင်မွေးတွေ ကပ်နေခဲ့လေရဲ့။

အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်အပြီး မကြာခင်မှာပဲ ‘A’ ရဲ့ မိသားစုဟာ ထိုနေရာကနေ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါတော့တယ်။

*****

အင်တာနက်မှ အချက်အလက်များ (၁)

သံသယဖြစ်ဖွယ် လူများအား မြင်တွေ့ရမှုဆိုင်ရာ ဖိုရမ်မှ ကောက်နုတ်ချက်

• နေရာ - လမ်းဆုံအနီး

• အချိန် - ၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၉ ရက်၊ ညနေ ၄ နာရီ မိနစ် ၂၀ ခန့်

• ဖော်ပြချက် - အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်၊ အမျိုးသား၊ ကတုံး၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ဖိုင့်ဖိုင့်၊ လမ်းလျှောက်နေသူ၊ အပြာရောင်ဂျာကင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။

• အသေးစိတ် - ကျောင်းမှပြန်လာသည့် မူလတန်းကျောင်းသူလေးများအား ချဉ်းကပ်၍ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

• နေရာ - မူလတန်းကျောင်းအနီး

• အချိန် - ၂၀၂၀ ပြည့်နှစ်၊ မေလ ၂၇ ရက်၊ နံနက် ၁၁ နာရီ မိနစ် ၃၀ ခန့်

• ဖော်ပြချက် - အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်၊ အမျိုးသား၊ ဆံပင်ဆေးဆိုးထားသူ၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ ကားဖြင့်၊ အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

• အသေးစိတ် - လမ်းလျှောက်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖုန်းဖြင့် ချိန်ရွယ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ချင်သလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

• နေရာ - ကားလမ်းမကြီးအနီး

• အချိန် - ၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၃ ရက်၊ ည ၉ နာရီခန့်

• ဖော်ပြချက် - အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်၊ အမျိုးသား၊ ဆံပင်တို၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် အလတ်စား၊ လမ်းလျှောက်နေသူ၊ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

• အသေးစိတ် - စက်ဘီးစီးလာသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး နောက်သို့ လိုက်ပြေးရင်း အတူတူ တောင်ပေါ်သို့ သွားချင်ကြောင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့သည်။

*****

XX အွန်လိုင်းသတင်းစာ၊ ၂၀၁၆ ခုနှစ်၊ သြဂုတ်လ ၁၉ ရက် ထုတ်မှ ကောက်နုတ်ချက်

သြဂုတ်လ ၁၈ ရက်နေ့တွင် ဆည်တစ်ခုအနီး နေထိုင်သူတစ်ဦးက ဆည်နောက်ကွယ်ရှိ ရေကန်အတွင်း တစ်စုံတစ်ခု မျောပါနေကြောင်း ရဲစခန်းသို့ ဖုန်းဆက်တိုင်ကြားခဲ့သည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ သွားရောက်စစ်ဆေးရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ကလေးတစ်ဦးတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို ရေထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။

ရဲစခန်း၏ ထုတ်ပြန်ချက်အရ သေဆုံးသူများမှာ ယင်းမာပင်မြို့တွင် နေထိုင်သည့် အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ် အမျိုးသမီးနှင့် ၁၂ နှစ်အရွယ် သမီးဖြစ်သူတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့က အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ဤအမှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မှု ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးမေးမြန်းလျက် ရှိသည်။

အိမ်နီးချင်းများ၏ ထွက်ဆိုချက်အရ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက “ကျနော်တို့ မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ဖို့ မကြာခင်မှာ ပဲခူးရိုးမမှာရှိတဲ့ တောင်တစ်လုံးကို သွားတော့မယ်” ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ သို့သော် သံသယရှိသူ၏ အိမ်မှဆိုလျှင် ထိုဆည်သို့သွားဖို့က အလွန်ဝေးကွာလှသဖြင့် ရဲတပ်ဖွဲ့က ကြံရာပါ တစ်ဦးဦး ရှိနိုင်ခြေကိုပါ စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပါသည်။

မိုးလုံး၏လူကြိုက်များသော ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ နေရာများ၏ ၂၀၂၀ ပြည့်နှစ်၊ မေလ ၂၇ရက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စုစည်းထားမှုမှ ကောက်နုတ်ချက်

(မှတ်ချက် - မူရင်းဗီဒီယိုကို ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီဖြစ်၍ အွန်လိုင်းဖိုရမ်တစ်ခုတွင် တင်ထားသည့် စာသားမှတ်တမ်းမှ ကောက်နုတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။)

(ထုတ်လွှင့်မှု စတင်သည်)

“အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ကျနော် မိုးလုံးပါ။ သရဲရှာပုံတော်ဖွင့်သူပေါ့။ ဒီနေရာကို လာကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုသူတွေ အများကြီး ရှိနေတာကြောင့် ဒီနေ့တော့ ကျနော် ပဲခူးရိုးမကို နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။

ကျနော့်ကို Follow လုပ်ထားသူတွေ သိကြတဲ့အတိုင်း ဒီနေရာက ပဲခူးရိုးမ တစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ပရလောကနေရာတွေထဲက တစ်ခုလို့ နာမည်ကြီးပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ဒီအနားတစ်ဝိုက်မှာ သရဲခြောက်တဲ့ နေရာတွေ ဘယ်လောက်တောင် များသလဲဆိုရင် ဆည်တွေ၊ အဆောက်အအုံပျက်တွေ၊ လိုဏ်ဂူတွေက သရဲကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါကြောင့် အားလုံးကို လိုက်စစ်ကြည့်ရအောင်။ ကျနော် ပထမဆုံး လိုဏ်ဂူကနေ စလိုက်မယ်။

ကွန်မန့်ထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ ပြောနေတာတွေ ကျနော် မြင်ပါတယ်။ စကားတွေ သိပ်မပြောဘဲ လိုဏ်ဂူထဲကို တန်းဝင်ပါတော့ဆိုပဲ။ ဟုတ်ပါပြီ။ ကျနော် သွားပါပြီ။ ခင်ဗျားတို့ မြင်နေရလား။ အခု ကျနော် ကားထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ လိုဏ်ဂူဝမှာ ရပ်နေမှာပါ။ အဆင်သင့်ပဲလား။

(ကားတံခါး ဖွင့်သံနှင့် ပိတ်သံ)

ခင်ဗျားတို့ မြင်ရတဲ့အတိုင်း ဒီနေရာက လုံးဝ လူသူကင်းမဲ့နေတာပါ။ မနက် ၃ နာရီဆိုတော့လည်း ဒါက ဖြစ်သင့်တာပါပဲ။ လိုဏ်ဂူကြီးက တကယ့်ကို ကြီးမားလှပါတယ်။ ကုန်တင်ကားတွေ လာရင်တော့ ကျနော် သတိထားရမယ်ဗျ။ အင်တာနက်ပေါ်က ကောလာဟလတွေအရ ကျနော် အခုရပ်နေတဲ့ လိုဏ်ဂူဝကနေ - ဪ….ခဏလေး။ ဒီမှာက ဟိုဘက်ဒီဘက် အဝင်ဝ နှစ်ဖက် ရှိတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော် ကားရပ်ထားတဲ့ဘက်ကနေ ရပ်ပြီး ဆည်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားတဲ့ အပေါက်ဆီကို လှမ်းခေါ်ရင် သရဲက ပြန်ထူးလိမ့်မယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ တော်တော်ကို နာမည်ကြီးတဲ့ ပုံပြင်ပေါ့။

လိုဏ်ဂူထဲကိုတော့ နောက်မှ စစ်ကြမယ်နော်။ အခု ဒီကောလာဟလကို အရင် စမ်းကြည့်ရအောင်။ အိုး... ရုတ်တရက် အေးစိမ့်လာတာပဲ။ ကွန်မန့်တွေက ဘာလဲဟ။ သိပ်ပြီး လေများမနေနဲ့တော့ ဟုတ်လား။ ဟားဟား။ ကဲ... စပြီနော်။

‘ဟေးးးး’

ဘာမှ မကြားရဘူး။ နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းမယ်။

‘ဟေးးးး’

အင်း... ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ဟုတ်ပြီ၊ အဲ့ဒါဆို လိုဏ်ဂူထဲကို ဝင်— ဟင်… အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ။ ကျနော် ကားဆီ ပြန်သွားတော့မယ်။

(ကားတံခါး ဖွင့်သံနှင့် ပိတ်သံ)

ခင်ဗျားတို့ မြင်လိုက်လား။ မြင်လိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ဟိုဘက်အခြမ်းကနေ ကျနော့်ဆီကို လမ်းလျှောက်လာတဲ့ လူရိပ်တစ်ခုလေ။ ဟုတ်တယ်။ တော်တော် မှောင်နေလို့ ကျနော် သေသေချာချာ မမြင်ရဘူး။ ဒီနားမှာ နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်မှာပါ။

ဘာ… အပြင်ကို ပြန်သွားဦးဟုတ်လား။ သူတို့ ရဲတိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျနော် မသိဘူးလေ။ ကဲ... ခင်ဗျားတို့ အများကြီးက ထပ်စမ်းကြည့်ဖို့ ပြောနေကြတော့လည်း… ဟုတ်ပါပြီ။ ကျနော် သူတို့ဆီကို သွားပြီး လမ်းမှားသွားသလိုပဲ ဟန်ဆောင်ပြီး စကားသွားပြောလိုက်မယ်။

(ကားတံခါး ဖွင့်သံနှင့် ပိတ်သံ)

“အားနာပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျနော်—

ဟင်…. အား”

(ကားတံခါး ဖွင့်သံ၊ ပိတ်သံနှင့် စက်နှိုးသံ)

“ဟား…. အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ။ လီး... သူတို့က ပါးစပ်ကြီး နားရွက်အထိ ပြဲနေအောင် ပြုံးနေတာဗျ။ ပြီးတော့ လက်ကြီးယမ်းပြီး ကျနော့်ဆီကို တန်းပြေးလာတာ”

(ကားမောင်းထွက်သွားသံ)

“တကယ်ကိုကပ်သီးလေးပါဗျာ။ ကျနော် တုန်နေပြီ။ ခင်ဗျားတို့ မြင်တယ် မဟုတ်လား။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီး။ ကားစက်ကို စက္ကန့်ပိုင်းလောက် နောက်ကျပြီးမှ နှိုးမိရင် သူတို့ ကျနော့်ဆီကို ရောက်လာတော့မှာ။ အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ။ သရဲလား။ သရဲက အဲ့ဒီလောက်တောင် လူလိုမျိုး ဗွင်းဗွင်းကြီး ရှိနေတာလား။

အရင်ဆုံး ကျနော် စိတ်အေးအေး ထားရမယ်။ ရင်တွေ တုန်နေတာပဲ။

ဟိုဘက်နားမှာ စားသောက်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် တွေ့ခဲ့တာ မှတ်မိတယ်။ အဲ့ဒီကို ရောက်အောင် မောင်းသွားလိုက်မယ်။

တကယ်ပါ၊ အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ။ ခင်ဗျားတို့သာ အပြင်ကို ပြန်သွားဖို့ မခိုင်းရင် ဒါတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျနော် တော်တော် စိတ်တိုနေပြီ။ ခင်ဗျားတို့ကို မယုံနိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ သေချင်နေတာလား။ ဘာ… ဒီကွန်မန့်တွေက ဘာတွေလဲ။ ဟင်… မဟုတ်ဘူး။ ကျနော်က ထူးဆန်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့က တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်။ သေလိုက်လေ။ ကျနော် နောက်တစ်နေရာကို သွားဖို့ သေလုမတတ် ကြောက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကတော့ စောင့်မနေနိုင်ကြဘူး မဟုတ်လား။ ကျနော် ခင်ဗျားတို့ကို အကုန်သတ်ပစ်မယ်လို့ ကျိန်ဆိုတယ်။ ဒီနေ့က တကယ်ကို... အား... သေလိုက်ပါတော့...”

(ငါးမိနစ်ခန့် မရေမရာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသံ)

“အားလုံးပဲ... ကျနော်တို့ တောင်ပေါ်ကို သွားကြမလား”

(ထုတ်လွှင့်မှု ပြီးဆုံးသည်)

*****

အယ်ဒီတာထံသို့ ပေးစာ (၁)

လစဉ်ထုတ်မဂ္ဂဇင်း မှ အယ်ဒီတာများခင်ဗျား

- ရုတ်တရက်ကြီး စာရေးလိုက်ရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျမနာမည်က XXX ပါ။ ကျမက ပြည်မြို့မှာ နေထိုင်တဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ကျမကို ကူညီပေးဖို့ စာရေးပြီး အကူအညီတောင်းခံတာပါ။ ထူးဆန်းတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ကျမနောက်ကို လိုက်နေလို့ပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ကပဲ [အမည်မဖော်လိုသောနေရာ] အကြောင်း ရေးထားတဲ့ ရှင်တို့ရဲ့ ဆောင်းပါးကို ဖတ်မိပြီး ရှင်တို့ဆိုရင် တစ်ခုခု သိလောက်မယ်လို့ ကျမ ထင်မိတယ်ရှင့်။ ဒီစာက နည်းနည်းတော့ ရှည်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးအထိ ဖတ်ပေးပြီး ကျမ ဘာလုပ်သင့်လဲဆိုတာကို ပြောပြပေးစေလိုပါတယ်။

ဒီနှစ် ဩဂုတ်လတုန်းကလို့ ထင်ပါတယ်။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ကျမရယ်၊ ကျမရဲ့ ရည်းစားရယ်၊ ပြီးတော့ ကျမတို့ရဲ့ ယောက်ျားလေးသူငယ်ချင်းရယ် ကားပတ်မောင်းခဲ့ကြပါတယ်။ ကျမတို့က သရဲခြောက်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီး [အမည်မဖော်လိုသောနေရာ] ဆီကို ဦးတည်ခဲ့ကြပါတယ်။ မဂ္ဂဇင်းအားလုံးမှာလည်း အဲ့ဒီနေရာအကြောင်း ပါခဲ့တော့ သွားမိတာပါ။ ညဘက်သွားဖို့ကတော့ တော်တော်လေး ကြောက်တာကြောင့် နေ့ခင်းဘက်မှာပဲ သွားခဲ့ကြတာပါ။ အဲ့ဒီဝန်းကျင်မှာ တိုက်ခန်းတွဲတွေနဲ့ အဲ့ဒီအိမ်လိုမျိုး သရဲခြောက်တဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ လူတွေ အတော်အတန် ရှိတာမလို့ ကျမတို့ သိပ်မကြောက်ခဲ့ပါဘူး။

ကျမတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံစည်မှုတွေကြောင့် နာမည်ကြီးတဲ့ 'အဆောက်အအုံ နံပါတ်ငါး' ဆီကို သွားခဲ့ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သရဲခြောက်တဲ့ အိမ်အပြင်ဘက်မှာ လျှောက်သွားရင်း အင်းစာရွက်တွေ ဘာတွေ တွေ့မလားလို့ ပြတင်းပေါက်တွေကနေ ချောင်းကြည့်ခဲ့ကြပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး။ တောင်တစ်ဖက်ခြမ်းမှာရှိတဲ့ ယင်းမာပင်မြို့မှာလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံစည်မှုတွေကြောင့် နာမည်ကြီးတဲ့ ဆည်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီဆည်ဆီကိုလည်း ကားမောင်းပြီး သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။

တောင်ပေါ်က ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းလေးအတိုင်း ဆင်းလာပြီး မကြာခင်မှာပဲ အဲ့ဒီကိစ္စ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပါ။ ကျမရဲ့ ရည်းစား ကားမောင်းနေချိန်မှာ ကျမကတော့ ဘေးထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။ ကျမတို့ ကားစီးနေချိန်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်ကနေ ကားတစ်စီး လာနေခဲ့တာပါ။ လမ်းက နှစ်လမ်းသွားဖြစ်ပေမဲ့ နေရာက သိပ်မကျယ်တာကြောင့် တစ်စီးနဲ့တစ်စီး ကျော်တက်ဖို့ အရှိန်လျှော့လိုက်ကြပါတယ်။ ကျမက ကားရှေ့မှန်ကနေ အပြင်ကို ဒီအတိုင်း ငေးကြည့်နေတုန်းမှာပဲ တဖက်ကကားကို မောင်းလာတဲ့ အမျိုးသားက ကျမကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေးရေရွတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူ ဘာပြောနေသလဲဆိုတာကိုတော့ ကျမ မကြားရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ကားမောင်းနေတဲ့ ကျမရဲ့ ရည်းစားကို မကြည့်ဘဲ ကျမကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာကို ကျမ သိပ်သဘောမကျခဲ့ဘူးရှင့်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျမတို့တွေ ဆည်ဆီကို ရောက်ခဲ့ကြပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မှောင်နေပြီဖြစ်သလို ကားပေါ်ကဆင်းပြီး လျှောက်သွားဖို့လည်း တော်တော်လေး ကြောက်နေခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆည်ကို ပိုမြင်ရတဲ့ အဝေးပြေးလမ်းမဘက်ကို နည်းနည်း ထပ်မောင်းသွားပြီးမှ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြပါတယ်။ ပြည်မြို့ကို ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သန်းခေါင်ကျော်နေပါပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အရာအားလုံး စတင်ခဲ့တာပါ။

နောက်နေ့မှာ ကျမနဲ့ တခြားသူငယ်ချင်းတွေ တက္ကသိုလ်အနီးက အရက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ အရက်သောက်ဖို့ သွားခဲ့ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီလမ်းမှာ စားသောက်ဆိုင်တွေနဲ့ အရက်ဆိုင်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ကျောင်းသားတွေနဲ့ အလုပ်ကပြန်လာတဲ့ ရုံးဝန်ထမ်းတွေကြောင့် တော်တော်လေး စည်ကားပါတယ်။ ည ၉ နာရီဝန်းကျင်မှာ နောက်တစ်နေရာကို သွားဖို့ ကျမတို့တွေ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး အရက်ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်ကာ ဘယ်ကိုသွားမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြပါတယ်။ ကျမတို့ တိုင်ပင်နေတုန်းမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က “ဟိုက ဘယ်သူလဲ” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။ ကျမသူငယ်ချင်းက ကျမတို့ ရပ်နေတဲ့နေရာနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ စားသောက်ဆိုင် နှစ်ဆိုင်ကြားက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြနေတာပါ။

အဲ့ဒီလမ်းကြားထဲကနေ လူတစ်ယောက် ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ကျမတို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ အဲ့ဒီလူက လမ်းမှာတွေ့ခဲ့တဲ့ အမျိုးသားပါပဲ။ ကျမ တကယ်ပဲ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျမရဲ့သူငယ်ချင်းတချို့က လမ်းကြားထဲကို သွားစစ်ဆေးခဲ့ကြပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။ သူတို့ကတော့ ရုပ်ချင်းဆင်တဲ့သူပဲ ဖြစ်မှာပါလို့ ကျမကို ပြောခဲ့ကြတယ်လေ။ ကျမလည်း သူတို့ပြောတာ မှန်မှာပါလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဖျောင်းဖျကြည့်ခဲ့ပါသေးတယ်။

အဲ့လိုနဲ့ တစ်လလောက်အကြာမှာတော့ အဲ့ဒီအမျိုးသားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ထပ်တွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်က ညနေစောင်းအချိန်ဖြစ်ပြီး ကျမက အတန်းတက်စရာတွေတက်ပြီးလို့ အဆောင်ကို ပြန်ရောက်ရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အခန်းထဲကို ကျမ ဝင်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ဘေးအဆောင်ရဲ့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ ဘေးအဆောင်ကလူဟာ အပြင်သွားမလို့ ဖြစ်မှာပါလို့ တွေးပြီး နှုတ်ဆက်ဖို့ ကျမ ခဏစောင့်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမ တွေ့လိုက်ရတာက အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာဖြစ်နေပြီး အဲ့ဒီအမျိုးသားက ကျမကို စိုက်ကြည့်နေတာပါ။ ဟုတ်ပါတယ်။ ဟိုလူပါပဲ။ သူက ကျမကို တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားနေပုံရပေမဲ့ ကျမကတော့ တော်တော်လေး ကြောက်သွားတာမလို့ အဆောင်ထဲကို တန်းပြေးဝင်ပြီး တံခါးကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်ပါတယ်။ အဖော်လာလုပ်ပေးဖို့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုပါ ကျမခေါ်လိုက်ရပါတယ်။ ကျမနေတဲ့ အဆောင်က အမျိုးသမီးသီးသန့်ဖြစ်တဲ့အပြင် ဘေးအဆောင်မှာနေတာကလည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးပါ။ ကျမ ဒီကို စပြောင်းလာကတည်းက ဘေးအဆောင်က အမျိုးသမီးဟာ တစ်ယောက်ထဲ နေတာပါ။ ကျမ ရဲကို အကြောင်းကြားခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘေးခန်းက အမျိုးသမီးက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ အခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာကြောင့် ကျမ အမြင်မှားတာပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ရဲတွေက ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။

အဲ့ဒီနောက် နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်အကြာမှာတော့ နောက်ထပ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ထပ်ပြီးကြုံရပြန်ပါတယ်။ အတန်းခဏနားတဲ့အချိန်မှာ ကျမ အိမ်သာသွားခဲ့တာပါ။ ပုံမှန်ဆိုရင် အိမ်သာတွေက လူစည်တတ်ပေမဲ့ သုတေသနဆောင်မှာရှိတဲ့ အိမ်သာတွေကတော့ လူသုံးနည်းတာမလို့ ကျမ အမြဲတမ်း အဲ့ဒီကိုပဲ သွားလေ့ရှိပါတယ်။ ကျမအိမ်သာသွားတဲ့အချိန်မှာ အိမ်သာခန်း သုံးခန်းစလုံး အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ကျမက အဝင်ဝနဲ့ အဝေးဆုံးအခန်းကို အသုံးပြုခဲ့ပါတယ်။ ကိစ္စဝိစ္စပြီးလို့ ထွက်လာတဲ့အခါ ကျမဘေးက အိမ်သာခန်းတံခါး ပိတ်နေတာကို သတိထားမိပါတယ်။ အိမ်သာထဲကို ဘယ်သူမှ ဝင်လာတဲ့အသံကို ကျမ မကြားခဲ့ရပါဘူး။ ဒါကြောင့် စိတ်ထဲမှာ စနိုးစနောင့်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျမ အဲ့ဒီအိမ်သာခန်းရှေ့ကနေ တိတ်တိတ်လေး ဖြတ်သွားဖို့ ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပဲ တံခါးက အသံမြည်သွားပြီး ပွင့်လာပါတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်သာခန်းထဲကနေ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာက ပြူထွက်လာတာပါ။ သူက ကျမကို ပါးစပ်ကြီး ဖြဲပြီး ရယ်ပြရင်း စကားပြောပါတယ်။

“နောက်တစ်ခါ ထပ်လာခဲ့ပါဦး”လို့ပြောတာလေ။

ကျမ အဲ့ဒီအိမ်သာခန်းရှေ့ကနေ ပြေးထွက်ခဲ့တာကြောင့် သူ အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်တာလို့ ထင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျမလည်း ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ အော်ဟစ်မိပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့ကို အပြင်လောကမှာ ထပ်မတွေ့ရတော့ပါဘူး။ ကျမရဲ့ အိပ်မက်တွေထဲမှာ တွေ့ရပါတော့တယ်။

အိပ်မက်ထဲမှာ ကျမက ညဘက်မှာ တောင်တက်နေတာပါ။ အဲ့ဒီတောင်မှာ အလွန်မြင့်တဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေ အများကြီးရှိပြီး လရောင်ကိုတောင် ကွယ်ထားပါတယ်။ ကျမက တောင်တက်လမ်းထဲမှာ ထွင်းထုထားတဲ့ လှေကားအဟောင်းကြီးတွေအတိုင်း တက်နေခဲ့ပါတယ်။ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ မီးအိမ်တွေ ရှိပေမဲ့ အများစုကတော့ ငြိမ်းနေပါပြီ။ လှေကားတွေက ပြိုကျနေတဲ့ မုခ်ဝတစ်ခုမှာ အဆုံးသတ်သွားပါတယ်။ ကျမမြင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသားက မုခ်ဝမှာ ကျမကို စောင့်နေတာပါ။ သူက ပါးစပ်ကြီး ဖြဲပြီး အရင်ကအတိုင်း ရယ်ပြရင်း ရပ်နေပါတယ်။ ကျမအတွက် အဆိုးဆုံးကတော့ အိပ်မက်ထဲမှာ ကျမက နည်းနည်းလေးတောင် ကြောက်မနေတာပါပဲ။ နိုးလာတဲ့အခါမှာလည်း စိတ်ထဲမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပါတယ်။

ကျမဟာ အောက်လမ်းနည်းနဲ့ ပြုစားခံထားရတာလား။ အဲ့ဒီအမျိုးသားက ဘယ်သူလဲ။ ကျမကို ကူညီပေးပါဦး။

*ပေးစာ၏ အဆုံးတွင် အယ်ဒီတာတစ်ဦးက ရေးမှတ်ထားပုံရသည့် လက်ရေးမူလေးတစ်ခု ပါရှိသည်။

“၂၀၀၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၅ ရက်နေ့တွင် လက်ခံရရှိသည်။ အယ်ဒီတာများထံ လိပ်မူထားသော်လည်း ပေးပို့သူနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များ မပါဝင်သဖြင့် အင်တာဗျူးရန် ဆက်သွယ်၍ မရခဲ့ပါ။ ထုတ်ဝေရန် ဆိုင်းငံ့ထားပါသည်။”

"ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်းကို ခံနေရတဲ့ စာဖတ်သူတစ်ဦးဆီက ပေးပိုလာတဲ့ စာနဲ့အတူ ပုံတစ်ပုံလည်း ပါလာပါတယ်။ အဲဒီ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံကို ကြမ်းတမ်းပြီး စည်းစနစ်မကျတဲ့ မျဉ်းကြောင်းတွေနဲ့ ရေးဆွဲထားတာပါ။ အဲဒီပုံဟာ စာထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ဖြဲနားနားရယ်နေတဲ့ လူထူးဆန်းကို သရုပ်ဖော်ထားတာ ဖြစ်နိုင်မလား။”