ပဲခူးရိုးမ - ၃

"အားလုံးက တကယ့်ကို ဖရိုဖရဲနိုင်လိုက်တာ"

ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ပေါ်က ကြည်နူးအားရနေတဲ့ ကျနော့် မျက်နှာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပဲ ဇင်မျိုးဝင်း က ရေရွတ်လိုက်တာပါ။ အရင်တစ်ခေါက် တွေ့ပြီးကတည်းက ကျနော်တို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သဲလွန်စအသစ် တစ်ခုခု ရှာတွေ့တိုင်း အပြန်အလှန် အီးမေးလ် ပို့ဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။

သက်သေအသစ်တစ်ခုချင်းစီကို လိုက်ဆွေးနွေးနေမယ့်အစား အချက်အလက်တွေကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးနိုင်မယ့် အခြေအနေတစ်ခုရောက်မှ တွေ့ကြဖို့ ဇင်မျိုးဝင်း က အကြံပြုခဲ့တယ်။ နှစ်ပတ်အကြာမှာတော့ အွန်လိုင်းကနေ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချက်အလက်တွေ စုဆောင်းမိခဲ့ပါပြီ။

ကိုဗစ်ကာလကစပြီး အခုလို အွန်လိုင်းကနေ တွေ့တာတွေက ပိုများလာပေမဲ့ တစ်ဖက်လူကို လူကိုယ်တိုင် မတွေ့ရတာက ကျနော့်အတွက် နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတုန်းပဲ။ ဇင်မျိုးဝင်း က သူ့ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ မျှဝေပြသရင်း စကားကိုလွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ပြောနေတာကို ကြည့်ပြီး ကျနော်တို့ကြားက အသက်အရွယ်ကွာဟမှုကို စတင်ခံစားမိလာတယ်။

"ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက စာဖတ်သူတွေအတွက် တကယ့်ကို နှစ်သက်စရာ ကောင်းတယ်ဗျ။ ကိုယ်တိုင်လည်း အခုလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေကို အလွန် စိတ်ဝင်စားပါတယ်" လို့ သူက ရယ်မောရင်း ထပ်ပြောတယ်။

"ဒါတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားရတာက တကယ့်ကို ပျော်စရာပါပဲ"

ကျနော်တို့တွေ စုဆောင်းထားတဲ့ အချက်အလက်အားလုံးကို စတင်စစ်ဆေးခဲ့ကြတယ်။ ပဲခူးရိုးမ ကို ဗဟိုပြုပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ပြန့်နေတယ်ဆိုတဲ့ ဇင်မျိုးဝင်း ရဲ့ ယူဆချက်က မှန်ပုံရပေမဲ့ ဖြစ်ရပ်အမျိုးအစားက တစ်ခုထက်မက ရှိနေပုံရပါတယ်။

ကျနော်တို့က ဖြစ်ရပ်တွေကို "တောင်ခေါ်ဝိညာဉ်"၊ "အနီရောင်အမျိုးသမီး" နဲ့ "ကျိန်စာသင့်စတစ်ကာ" ဆိုပြီး အမျိုးအစားတွေ ခွဲလိုက်ကြတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံအလယ်ပိုင်းမှာ လူတွေဟာ ပဲခူးရိုးမရဲ့ အနောက်ဘက်ခြမ်းမှာ တောင်ခေါ်သံနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလေ့ရှိပြီး၊ အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာတော့ အနီရောင်အမျိုးသမီးနဲ့ တွေ့ရလေ့ရှိပုံရပါတယ်။

အဲ့ဒီအချက်တွေကို အခြေခံပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ခုချင်းစီကို အလှည့်ကျ စစ်ဆေးခဲ့ကြတယ်။

"ဆိုင်ကယ်သမားရဲ့ ဘလော့ဂ်ကတော့ တခြား ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ တွေ့ရတဲ့ တောင်ခေါ်သံနဲ့ ဆက်စပ်နေပုံရတယ်။ နတ်ကွန်းအကြောင်း ဖော်ပြချက်တွေက 'ထူးဆန်းသော မှတ်ချက်တစ်ခု' နဲ့ 'နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံနေရသော စာဖတ်သူတစ်ဦးထံမှ ပေးစာ'ထဲက အချက်အလက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်။ ပြီးတော့ အမျိုးသမီး အရုပ်တွေ ရှိနေတာကလည်း တခြားဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ တွေ့ရတဲ့ အမျိုးသမီးတွေအပေါ် စွဲလမ်းနေမှုတွေနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်"

အဲ့ဒီအချိန်မှာတော့ ကျနော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ အချက်အချို့ကို ကျနော်ထုတ်ပြောခဲ့တယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်အားလုံးဟာ ကိုးကွယ်သူမဲ့ပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ နတ်ကွန်းတစ်ခုက အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကြောင့်လို့ ကျနော် ယူဆခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ကယ်သမားရဲ့ ဘလော့ဂ်ထဲက နတ်ကွန်းလေး မှာတော့ အရုပ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာလေ။ ပုံမှန်ဆိုရင် အခုလိုနတ်ကွန်းတွေက နတ်ဘုရားတွေ ကျိန်းဝပ်ရာနေရာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနတ်ကွန်းလေးမှာတော့ မူလနတ်ဘုရား ရှိပုံမရဘူး။ ဒါဆို မူလက အဲ့ဒီမှာ ရှိခဲ့တာက ဘာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာကြောင့် အခုမရှိတော့တာလဲ။ အဲ့ဒါ ပျောက်သွားတာမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိလား။ ဒါမှမဟုတ် မူလကတည်းက ဘာမှ မရှိခဲ့တာလား။

"ကျနော်တို့အနေနဲ့ ဒီဒေသရဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေကို ရှာရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဒီနေရာရဲ့ သမိုင်းကို သိတဲ့သူတစ်ဦးဦးကို မေးရလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနတ်ကွန်းအကြောင်း ပိုသိဖို့က အလွန် ခက်လိမ့်မယ်ဗျ။ နတ်ကွန်းလေး နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း သူ့ရဲ့ မူလအစ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ ကျန်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး... အင်တာနက်ပေါ်မှာလည်း ဘာမှ မရှိသလို ဘယ်မြေပုံပေါ်မှာမှလည်း အဲ့ဒီပျက်စီးနေတဲ့ နတ်ကွန်းနာမည်ကို ဖော်ပြထားတာ မရှိဘူး"

ဇင်မျိုးဝင်း ရဲ့ စကားနဲ့ အဲ့ဒီဆွေးနွေးမှုက ပြီးသွားပြီး နောက်ထပ် ခေါင်းစဉ်တစ်ခုကို ကျနော်တို့ ဆက်ပြောခဲ့ကြတယ်။ အနီရောင်အမျိုးသမီးကို "ငှားရန်ရှိသောအိမ်" နဲ့ "ကျိန်စာသင့်ဗီဒီယို" အကြောင်း အင်တာဗျူးတွေမှာ တွေ့ရတယ်။ အယ်ဒီတာထံ ပေးစာကဏ္ဍက အမျိုးသမီးမှာလည်း အဲ့ဒီလို အချက်အလက် ရှိနေပြန်တယ်။ ဇာတ်လမ်းတွေ ပြန့်သွားတဲ့အခါ အသေးစိတ်တွေက ချဲ့ကားတာမျိုး ရှိနိုင်ပေမဲ့ ဒီလူအားလုံးဟာ အမျိုးသမီး တစ်ဦးတည်းပဲလို့ ယူဆရမယ်လို့ ကျနော်ကတော့ ထင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအနီရောင်အမျိုးသမီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေမှာ မသိရသေးတဲ့ အချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတုန်းပဲ။ ဇင်မျိုးဝင်း က အနီရောင်အမျိုးသမီးရဲ့ အပြုအမူကို "နားလည်ရခက်တယ်" လို့ ပြောပြီး ကျနော်လည်း သဘောတူခဲ့တယ်။ အနီရောင်အမျိုးသမီးက ဘာလို့ ခုန်နေတာလဲ။ ဘယ်လို ခံစားနေရတာလဲ။ အနီရောင်အမျိုးသမီးကို ဘာက တွန်းအားပေးနေတာလဲ ဆိုတာကို ကျနော်တို့ လုံးဝ မသိရဘူး။

"တောင်ခေါ်သံက လူတွေကို တောင်ပေါ်ရောက်လာအောင် ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အနီရောင်အမျိုးသမီးကတော့ ပစ်မှတ်တွေဆီ ကိုယ်တိုင် သွားလေ့ရှိတယ်။ အနီရောင်အမျိုးသမီးက လူတွေ သူ့ကို ရှာတွေ့စေချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်တို့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ထပ်လိုတယ်ဗျ။ မဂ္ဂဇင်းရဲ့ အယ်ဒီတာဟောင်း K ကို အင်တာဗျူးခဲ့တာက တကယ့်ကို ကောင်းပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်ဆိုရင် သူ့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ မလွယ်ဘူးလေ။ ရှေ့ဆက်ပြီးတော့လည်း ခင်ဗျားရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး သတင်းတွေ စုပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကျနော် ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဲ့ဒီအင်တာဗျူးထဲက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးအကြောင်း စဉ်းစားနေမိတယ်။ သူ အခု ဘာဖြစ်နေမလဲ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက သူ့နောက်ကို လိုက်နေတုန်းလား။

ဆက်ပြီးတော့ ပဲခူးရိုးမ ရဲ့ အရှေ့ဘက်ခြမ်းက သရဲခြောက်တဲ့ တိုက်ခန်းတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။

"ဒါကတော့ တာတေ ထဲမှာ ပါခဲ့တဲ့ အဆောက်အအုံပါ။ ပြီးတော့ အနှစ်သုံးဆယ်အကြာ 'စောင့်ဆိုင်းခြင်း' ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာလည်း လူနေသူ မရှိသလောက် ဖြစ်နေတဲ့ အနေအထားနဲ့ ပြန်ပါလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ 'နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံနေရသော စာဖတ်သူတစ်ဦးထံမှ ပေးစာ' အရဆိုရင် တိုက်အမှတ် (၅) ဟာ တိုက်ခန်းတွေ ဆောက်ပြီး ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အကြာမှာတင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမှုတွေကြောင့် နာမည်ကြီးနေပြီ။ ဒါက ဒီတိုက်ခန်းတွဲ ပျက်စီးသွားရခြင်းရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆက်စပ်နေတဲ့ အချက်လား ဆိုတာတော့ အသေအချာ မပြောနိုင်သေးဘူး"

သူ့လေသံက တစ်ခုခုကို ဆိုလိုနေသလို ခံစားရလို့ ကျနော်က ရှင်းပြပေးဖို့ တောင်းဆိုတော့ သူက ဆက်ပြောတယ်။

"ခင်ဗျားလည်း သတိထားမိလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။ 'စောင့်ဆိုင်းခြင်း' ဇာတ်လမ်းရဲ့ မထုတ်ရသေးတဲ့ မူကြမ်းကို ရှာဖွေရေး စာရွက်စာတမ်းတွေထဲမှာ တွေ့တော့ တစ်ခု သတိထားမိတယ်။ ထုတ်လိုက်တဲ့ ဆောင်းပါးမှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ဖြုတ်ထားပေမဲ့ မူကြမ်းမှာတော့ တိုက်အမှတ် (၅) ရဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ တောင်တစ်တောင်ကို မြင်နိုင်တယ်လို့ ပါပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်... ကျနော်တို့ရဲ့ ပဲခူးရိုးမတောင် ပေါ့"

အဲ့ဒီလို ပြောရင်း သူက အင်တာနက်က ရထားတဲ့ ဝေဟင်ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံကို ပြတယ်။

"ဇာတ်လမ်းထဲက အမေဖြစ်သူဟာ ပြတင်းပေါက်ကနေ ပဲခူးရိုးမကို နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်နေတာလေ။ တကယ်လို့ ဒီဇာတ်လမ်း တစ်ခုထဲကိုပဲ ခွဲပြီးစဉ်းစားမယ်ဆိုရင် သူက တစ်ယောက်ယောက် အဆောက်အအုံပေါ်က ခုန်ချတာကို စောင့်နေသလိုမျိုး ထင်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတောင်မှာ ထူးဆန်းမှု ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိထားတဲ့အခါကျတော့ အဲ့ဒီအမေဖြစ်သူ စောင့်နေတဲ့ အရာအပေါ် နောက်အမြင်သစ် တစ်မျိုးနဲ့ ချည်းကပ်လို့ရသွားတယ်ဗျ "

အဲ့ဒီနောက်မှာ ကျနော်က ဇင်မျိုးဝင်း ရဲ့ ယူဆချက်ကို ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ အမျိုးသမီးက ပြောပြသူကို တည်သီးတွေ ကျွေးခဲ့တဲ့ အပိုင်းကို ထည့်ပြောခဲ့တယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းက တောင်ခေါ်သံနဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ ယူဆရင်၊ လူတွေ ဘာလို့ တိုက်အမှတ် (၅) ကနေပဲ ခုန်ချကြတာလဲ ဆိုတာကို ရှင်းပြနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဝေဟင်ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး တိုက်ခန်းတွဲကနေ တောင်ပေါ်မှာ မြင်နေရတဲ့ အဆောက်အအုံ (တစ်နည်းအားဖြင့် ပျက်စီးနေတဲ့ နတ်ကွန်း) ဆီ မျဉ်းဖြောင့် တစ်ကြောင်း ဆွဲကြည့်လိုက်ရင် တိုက်အမှတ် (၅) ဟာ အဲ့ဒီနတ်ကွန်းနဲ့ အနီးဆုံး အဆောက်အအုံ ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။

"စောင့်ဆိုင်းခြင်း" ဇာတ်လမ်းမှာ အမေနဲ့သားက ပြတင်းပေါက်က ကြည့်ရင်း ခုန်ချသူရဲ့ အလောင်းကို မြင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ရင် ခုန်ချသူတွေဟာ နတ်ကွန်းနဲ့ အနီးဆုံး ဖြစ်တဲ့ အမိုးပေါ်က အနီးဆုံး နေရာကို ရွေးပြီး နတ်ကွန်းရှိရာဘက်ကို ဦးတည်ပြီး ခုန်ချနေကြတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ဖြစ်နိုင်တာက တောင်ရဲ့ အနောက်ဘက်ခြမ်းက လူတွေက ဆည်ကနေ ခုန်ချကြပြီး အရှေ့ဘက်ခြမ်းက လူတွေကတော့ တိုက်ခန်းအမိုးပေါ်က ခုန်ချကြတာမျိုးပေါ့။

"တိုက်အမှတ် (၅) ဟာ 'ကျိန်စာသင့်ဗီဒီယို' အကြောင်း အင်တာဗျူးမှာလည်း ပါခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီဗီဒီယိုကို ဘယ်တုန်းက ရိုက်ခဲ့သလဲ မသိရပေမဲ့ အနီရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူကတော့ အဲ့ဒီထဲမှာလည်း ပါနေပြန်တယ်။ အနီရောင်အမျိုးသမီးနဲ့ ဒီတောင်ဟာ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆက်စပ်နေမလားလို့ တွေးမိပါတယ်"

ဇင်မျိုးဝင်း က ကျနော် အဖြေမပေးနိုင်မှန်း သိလျက်နဲ့ပဲ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေပါတယ်။

"စတစ်ကာကတော့ အနီရောင်အမျိုးသမီးလိုမျိုး လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတုန်းပဲ"

ဇင်မျိုးဝင်း က ကျနော့်ဆီ "လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် စတစ်ကာ၏ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ခြင်း" ဆိုတဲ့ ဆောင်းပါး ပို့ပေးတုန်းက ကျနော်လည်း အံ့အားသင့်ခဲ့ရတယ်။ ပုံထဲက "မုခ်ဝ" နဲ့ သက်သေထွက်ဆိုချက်ထဲက အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ပဲခူးရိုးမက ဆည်အထိ သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့တာတွေက တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆက်စပ်နေပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပုံစံတွေ အမျိုးမျိုး ဖြစ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ရှိနေဆဲပဲ။

"စတစ်ကာပေါ်က လူပုံရိပ်က တောင်ခေါ်သံ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ ထောင့်တွေမှာ ရှိတဲ့ 'ဣတ္ထိ' ဆိုတဲ့ စာလုံးက အဓိပ္ပာယ်ရှိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ 'နိဂုံး' ဆိုတဲ့ စာလုံးကိုတော့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဒါက တစ်ခုခု ပြီးသွားတာ ဒါမှမဟုတ် ပြည့်စုံ၊ ပြည့်ဝသွားတာကို ဆိုလိုနိုင်တယ်ဗျ။ ပြီးတော့ ဒီစာလုံး ပါနေတဲ့ ဆင့်ပွား အီးမေးလ်ထဲက စာသားတွေက 'ငှားရန်ရှိသောအိမ်' ထဲက အနီရောင်အမျိုးသမီးရဲ့ မက်ဆေ့ချ်နဲ့ ဆင်တူနေတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက စာသားတွေကို အတိအကျ မမှတ်မိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာမလို့ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

သူ ဆက်ပြောနေတုန်းမှာ ဒီစတစ်ကာ အမျိုးအစား နှစ်ခုက မတူညီတဲ့ အခန်းကဏ္ဍတွေမှာ ရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖန်တီးတဲ့ ဖြစ်စဉ်အတွင်း ပြောင်းသွားတာလား ဆိုတာကို ကျနော် တွေးနေမိတယ်။

"အဲ့ဒီဆောင်းပါးကို ခင်ဗျားဆီ မပို့ခင်က ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းတာလေးတွေ လုပ်ခဲ့သေးတယ်။ ကျနော့်အိမ် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း စတစ်ကာတွေကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ တစ်ခုမှ မတွေ့ခဲ့ဘူးဗျ။ ဒါပေမဲ့ အင်တာနက်ပေါ်မှာတော့ အများကြီး ရှာတွေ့တယ်"

အမှန်တော့ ကျနော်လည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျိန်စာသင့် စတစ်ကာတွေ အင်တာနက် အနှံ့ ဘယ်လို ပြန့်နေလဲ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ ရုပ်ပုံနဲ့ ရှာဖွေတာကို သုံးပြီး စတစ်ကာ ရှိတဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုက်တွေကို စစ်ကြည့်တော့ အတော်များများကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ စတစ်ကာက ဖိုရမ်တစ်ခုရဲ့ ကြားဖြတ် ပို့စ်တစ်ခုမှာ ဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီပုံကိုပဲ ထပ်တလဲလဲ တင်နေတဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ အကောင့်တွေမှာ ဖြစ်ဖြစ် ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ ပေါ်လာတတ်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီပုံကို အွန်လိုင်းပေါ်မှာ တမင်ဖြန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကတော့ အထင်သားပဲ။ ကျနော်က 'ဣတ္ထိ' နဲ့ 'နိဂုံး' မူကွဲ နှစ်မျိုးလုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။

"ရုပ်ပုံတစ်ခုတည်းက နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ပြန့်နေတာကို သိရတာက တကယ့်ကို စိတ်ခြောက်ခြားစရာပါပဲ"

ခဏနေတော့ ဇင်မျိုးဝင်း ထပ်ပြောတာက -

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျိန်စာသင့် စတစ်ကာအကြောင်း ဆောင်းပါးကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့အခါ တက္ကသိုလ်တုန်းက သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီက ကြားဖူးတာလေးကို သတိရသွားတယ်..."

အဲ့ဒီနောက် သူက ကျနော့်ကို အောက်ပါအတိုင်း ပြောပြပါတော့တယ်။

…………………………………………………………………………………

တက္ကသိုလ်တုန်းက ဇင်မျိုးဝင်း မှာ မေဂျာတူ "E"ဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ဦး ရှိတယ်။ "E" က သူ့ကို ရုပ်ပုံတစ်ခုအကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒါက "မုခ်ဝ တစ်ခုနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အရာ" ကို ဆွဲထားတဲ့ ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုတယ်။ “E” က တောမြို့လေး တစ်ခုကနေ ရန်ကုန် က တက္ကသိုလ်ကို လာတက်တဲ့ ဖြူစင်ရိုးသားတဲ့ နယ်မြို့သားလေး တစ်ဦးပါ။ သူ့ရဲ့ ခုံနံပါတ်က ဇင်မျိုးဝင်း နဲ့ နီးလို့ ပထမနေ့ကတည်းက စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရခဲ့ကြတယ်။ တစ်ခါတလေ မြို့ထဲမှာ အတူတူ လည်ကြတဲ့အထိ ရင်းနှီးခဲ့ကြတယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်က ဇင်မျိုးဝင်း နဲ့ စတွေ့ခဲ့တဲ့ နှစ်ရဲ့ ဆောင်းရာသီလောက်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာ။

ဒုတိယနှစ် ရောက်တော့ “E” က မြို့ဆန်လာပြီး ဆံပင်ကိုတောင် အညိုရောင် ဆိုးခဲ့ပါတယ်တဲ့။ တစ်နေ့မှာ နေ့လယ်စာ စားချိန်ကျတော့ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ဇင်မျိုးဝင်း ဆီ “E” က ချဉ်းကပ်လာတယ်။

"ငါ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ အဖွဲ့တစ်ခုကို ဝင်လိုက်ပြီ။ ကျောင်းပြီးရင် ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းတစ်ခု စလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

ကျောင်းနားက ကဖေးတစ်ခုမှာ သူ့ကို ဘယ်လို စည်းရုံးခဲ့လဲဆိုတာ “E” က ဇင်မျိုးဝင်း ကို ပြောပြခဲ့တယ်။ သူ့ဘေးက စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ အတွဲတစ်တွဲက အဲ့ဒီနားမှာရှိတဲ့ စားကောင်းတဲ့ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုကို ညွှန်းခိုင်းရာက စကားစခဲ့တာ။ အဲ့ဒီလူတွေက “E” မှာ ထက်မြက်တဲ့ စီးပွားရေး အမြင်ရှိတယ်လို့ ချီးကျူးပြီး သူတို့ အဖွဲ့ထဲကို ဝင်ဖို့ ဖိတ်ခဲ့ကြတယ်။ “E” က သူ့အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွေအကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောနေချိန်မှာ မြို့သား အတွဲက သူ့ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ သူငယ်ချင်းကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့ ဇင်မျိုးဝင်း သတိထားမိလိုက်တယ်။

အဲ့ဒီလူတွေက အသင်းဝင်ကြေး အများကြီး တောင်းလိမ့်မယ် ဆိုတာကိုရော၊ သူ့ကို ပျက်စီးစေမယ့် MLM စနစ်ထဲ ဆွဲသွင်းလိမ့်မယ်ဆိုတာကိုပါ ဇင်မျိုးဝင်းက ရှင်းပြပေမဲ့ “E” က နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား “E” က ဇင်မျိုးဝင်း ကို အဲ့ဒီအဖွဲ့ရဲ့ အစည်းအဝေး တစ်ခုကို တက်ဖို့ တိုက်တွန်းပြီး ဝင်ကြည့်ရင် အဲ့ဒီအဖွဲ့ရဲ့ အကျိုးကို သိသွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။

သူငယ်ချင်းကို မတားနိုင်တော့လို့ ဇင်မျိုးဝင်း က အဲ့ဒီအဖွဲ့ဟာ ရိုးသားတဲ့ အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရင်း “E” နဲ့ စတင် အလှမ်းဝေးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇင်မျိုးဝင်း အနေနဲ့ “E” ကို ရှောင်ဖို့ မလိုခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက်ကစပြီး ကျောင်းထဲမှာ သူ့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ရတော့လို့ပါပဲ။ သူက အတန်းတွေတောင် မတက်တော့ပုံရတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ကျောင်းနားက ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခုမှာ ဇင်မျိုးဝင်း က သူ့ကို ပြန်တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ရတယ်။ ဇင်မျိုးဝင်း ကို မြင်မြင်ချင်း “E” ဆီက ထွက်လာတဲ့ စကားက-

"ငါ မှားသွားခဲ့တယ်။ သူတို့တွေက အန္တရာယ်ရှိတယ်"

“E” က အဖွဲ့က ပေးတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို နှစ်သက်ခဲ့တယ်။ သူတို့က အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဟောတဲ့ ဆွေးနွေးပွဲတွေနဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် မြှင့်ဖို့ သင်တန်းတွေလည်း တက်ခဲ့တယ်။ အဖွဲ့မဝင်ခင်က “E” ဟာ ဘာရည်မှန်းချက်မှ မရှိဘဲ ကျောင်းတက်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ဝင်ပြီးနောက် သူ့အမြင်တွေ လုံးဝ ပြောင်းသွားတယ်။ သူက ကျောင်းတက်ဖို့ထက် အဖွဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကိုပဲ ဦးစားပေးလာခဲ့တယ်။ အဖွဲ့ဝင် အများစုက “E” လိုပဲ အဖွဲ့အပေါ် စိတ်အားထက်သန်တဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေပါ။ “E” က သူတို့နဲ့ အတူတူ အချိန်ကုန်ရတာကို နှစ်သက်ပြီး အနာဂတ် အိပ်မက်တွေအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။

အဲ့ဒီလို နေလာပြီး လအနည်းငယ်အကြာမှာ အလုပ်အမှုဆောင် တစ်ဦးက “E” ဆီ ချဉ်းကပ်လာတယ်။ အဲ့ဒီလူက “E” ကို ရွေးထားတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ တက်နိုင်တဲ့ အထူးပါတီတစ်ခုကို ဖိတ်ခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်တဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူ့အိမ်မှာ အဲ့ဒီပါတီကို လုပ်မှာတဲ့။ “E” က ချက်ချင်း လက်ခံခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ သူသာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် သူ့အနာဂတ်အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လောက်မယ်လေ။

ဒါရိုက်တာရဲ့ အိမ်ရောက်တော့ “E” က မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလူက ရန်ကုန် မြို့ရဲ့ အထက်တန်းကျတဲ့ နေရာက တိုက်အမြင့်ကြီးရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ နေတာ။ သူနေတဲ့ တိုက်မှာ အဖိုးတန် ပရိဘောဂတွေနဲ့ ပြင်ထားတဲ့ ကျယ်ဝန်းတဲ့ ဧည့်ခန်းရှိပြီး၊ အရသာရှိတဲ့ စားစရာတွေ တင်ထားတဲ့ စားပွဲကြီး တစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ သီးသန့် အခန်းတစ်ခုကတော့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အနုပညာ ပစ္စည်းတွေ စုတဲ့ အခန်းဖြစ်ပြီး၊ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ၊ ပန်းချီကားတွေနဲ့ “E” အနေနဲ့ တန်ဖိုးတောင် ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ လက်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာလေ။

“E”ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ဧည့်သည် ဆယ်ဦးကျော်လောက်က ဖန်ခွက်တွေ ကိုင်ပြီး စီးပွားရေးအကြောင်း ပြောနေကြတယ်။ ဒီလိုပွဲမျိုး ဖိတ်ခံရလို့ “E” မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသလို အလွန်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိခဲ့တယ်။

နှစ်နာရီလောက်အကြာမှာ မီးတွေ ရုတ်တရက် မှိန်သွားပြီး ပရိုဂျက်တာ အလင်းတန်းက နံရံဖြူကြီးပေါ် ကျလာတယ်။ တခြား ဧည့်သည်တွေက ချက်ချင်း လက်ခုပ်တီး အားပေးကြလို့၊ “E” က ပုံမှန် အစီအစဉ်တစ်ခု စတော့မယ်လို့ ထင်လိုက်မိတယ်။ အားလုံး စောင့်ကြည့်နေတုန်း နံရံပေါ်မှာ ရုပ်ပုံတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အဲ့ဒါက အမည်းရောင် "မုခ်ဝ" တစ်ခုရဲ့ ပုံကြမ်းဖြစ်ပြီး အပျော်တမ်း ဆွဲထားတဲ့ ပုံစံဆိုတော့ “E” က အနုပညာလက်ရာ တစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။

အားလုံးက ကြွေးကြော် အားပေးကြတယ်။ အဲ့ဒီနောက် ခဏလောက် တိတ်သွားပြီး သူတို့အားလုံးဟာ ပရိုဂျက်တာ အလင်းအောက်မှာ တစ်ပြိုင်ထဲ စကားတွေ စပြောကြတော့တယ်။

"ရူကီ အဲမူး ဒိုဂျီး အူဇူမဲ"

"မဲရှီး တာဂါ ဟာဟာ အာအိုအိုအိဇု မဲမီ အိုချီကူဒို"

"ဇိုဂီ ဆူဖူအီအဲ ဟာမို ဆူမို အိုအိုအဲ"

"အိုင်ရူဇု မဲဆိုးဒု ဂျီအဲမီဖူ အိုပိုရဲရူ တိုဇူအဲ"

"ဒိုအီအီရှီးမဲ ကိုယိုအိ အာဆု ပီကူဆို"

"ဆူအီ မိကူရူရူ ရူအဲအိုကီ မူနာရှီး"

"အာအိုအီအဲ ဖူဇူမိုဒုအိ ဆဲရိုးအို အာဘူရူအိဆို"

"ချီမဲမီ ဖူဇူရိုးအီတဲ တော့တူဆူမို အီတဲတို ဘူနာရူ အီကဲ ကိုမီတဲရူ"

"ဖူအဲအို အီပူရှီး"

"ရိဆု ဖူအီတိုတို မိနာ အိုအိ အိုအဲရူဆု"

"ရှီကိုအဲ ရီဘူဆူအိ တိုတဲ မိဇု"

“E” မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ လုံးဝ နားမလည် ဖြစ်နေရတယ်။ “E” ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တခြားလူတွေက အဲ့ဒီနားမလည်နိုင်တဲ့ စကားလုံးတွေကို အချင်းချင်း နားလည်နေသလို တတွတ်တွတ် ပြောနေကြတယ်။ “E” ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်တာ တစ်ခု သူ့ရှေ့မှာ ဖြစ်နေတာလေ။ ကြောက်လန့်နေတဲ့ “E” က သူ့သတ္တိကို မွေးပြီး အနီးဆုံးရှိတဲ့ လူကို တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

ဆူညံနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်း တိတ်သွားပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကြတယ်။ အခန်းထဲမှာ တစ်ခုထဲရှိတဲ့ အသံက ပရိုဂျက်တာရဲ့ တဝီဝီ မြည်သံပဲဖြစ်ပြီး ခံစားချက်မဲ့တဲ့ မျက်နှာများစွာက မှိန်ပျပျ အလင်းအောက်ကနေ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။ သူ့ကို ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတိုင်းက ဗလာဖြစ်နေပြီး ခံစားချက် တစ်စုံတစ်ရာ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိကြဘူး။

သူ့ကြောက်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့လို့ “E” က အခန်းထဲက ပြေးထွက်ပြီး အိမ်ပြန်သွားခဲ့တယ်။

နောက်နေ့မှာ ပါတီဖိတ်တဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီက မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို သူဟာ ရခဲ့တယ်။

"မနေ့က လာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ ပါတီလေးပါ။ ခင်ဗျားအတွက်လည်း အတွေ့အကြုံ ကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

အဲ့ဒီမက်ဆေ့ချ်က ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ရေးထားလို့ ခဏတော့ သူ့စိတ်ထဲ ထင်မိတာလား။ အမြင်မှားမိတာလားလို့ “E” တွေးမိခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ကြောက်စိတ်က ထင်ရှားလွန်းလို့ အိပ်မက်လို့တောင်ပြောလို့မရတာမလို့ အဖွဲ့နဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝ ဖြတ်လိုက်တော့တယ်။

တစ်လလောက်အကြာ စိတ်တွေ ပြန်ငြိမ်စ ပြုလာချိန်မှာ အလုပ်ဆင်း အိမ်ပြန်လာတော့ သူ့တံခါးမှာ အဖြူရောင် စက္ကူတစ်ချပ် ကပ်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒါက ပါတီမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ရုပ်ပုံပါ။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး အဲ့ဒီစက္ကူကို သူ ဘယ်လောက် ဆွဲခွာခွာ၊ ပြန်ရောက်လာမြဲပဲ။ အဲ့ဒီအရာက သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေလို့ သူဟာ အိပ်မပျော်တဲ့ ရောဂါပါ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

အိပ်မပျော်တဲ့ ညတစ်ညမှာ “E” က ကုတင်ပေါ် လူးလှိမ့်နေတုန်း တံခါးဘက်ကနေ အသံသေးသေးလေးတစ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သူက အသံရှိရာ လှည့်ကြည့်တော့ တံခါးက တကျိကျိ မြည်ပြီး ပွင့်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

အပြင်ဘက်က မျက်လုံးအစုံဟာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလေ။ အဲ့ဒီမျက်လုံးတွေရဲ့ အရောင်အဝါက ပါတီက လူတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆင်တူနေတာကို “E” သတိထားမိလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီမျက်လုံးတွေက မလှုပ်မယှက် တည့်တည့်ကြီး စိုက်ကြည့်နေပေမဲ့ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာကတော့ အထင်သားပဲ။ သူက အဲ့ဒီမျက်လုံးတွေကို အကြာကြီး ပြန်ကြည့်နေပြီးမှ တံခါးပေါက်က ပြန်ပိတ်သွားပြီး အဝေးကို ထွက်သွားတဲ့ ခြေသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။

နောက်နေ့ မနက်မှာတော့ ဟိုရုပ်ပုံက တံခါးမှာ ပြန်ရှိနေပြန်တယ်။

…………………………………………………………………………………

" ‘E’ ရဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲက ပုံမှာတော့ 'မုခ်ဝ' တစ်ခုပဲ ပါပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အမြဲ ပြန်ပေါ်လာတတ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ 'မုခ်ဝ' ရဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ စတစ်ကာနဲ့ ထပ်တူကျနေတာလေ"

အဲ့ဒီဇာတ်လမ်းကို ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ ဇင်မျိုးဝင်း က အခြေအနေကို ပေါ့သွားအောင် ကြိုးစားသလို ဆက်ပြောတယ်။

"ကဲ… တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျိန်စာ ဖြန့်နေတယ် ဆိုရင်တောင်မှ ကျနော်တို့က နတ်ဆိုးနှင်သူတွေမှ မဟုတ်ဘဲ။ ကျနော်တို့ သတင်းစုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်။ 'K' ပြောသလိုပဲ… စာဖတ်သူတွေအတွက် ကြိုက်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပါ။ အဲ့ဒါကို ကျနော်လည်း သဘောတူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ဖန်တီးတာထက် အမှန်တရားကိုပဲ တင်ပြချင်တယ်။ ခင်ဗျားလည်း အဆုံးထိ ကျနော့်ဘက်မှာ ရှိနေပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျနော်ကတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ ထပ်မပတ်သက်ချင်တော့ဘူး။ ဒီကိစ္စမှာ ကျနော်ပိုပြီး ပါဝင်မိလေလေ ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်လေလေပဲလို့ ခံစားနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ဇင်မျိုးဝင်း ဆီက အလုပ်ကို လက်ခံထားပြီးသားဆိုတော့ ကျနော်ကတော့ ဆက်လုပ်ဖို့ပဲ ရှိပါတော့တယ်။

*****

လူတွေ့မေးမြန်းခန်း မှတ်တမ်း (၂)

အာ... ဟုတ်ကဲ့။ ကျနော့်ကိုလည်း ကော်ဖီအေးပဲ ပေးပါ။ ကျနော်နဲ့ F နဲ့ စကားမပြောဖြစ်တာ တော်တော်ကြာပြီဆိုတော့ သူက ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆက်သွယ်လာတဲ့အခါ တော်တော် အံ့သြသွားတယ်ဗျ။ ဟုတ်ကဲ့... သူက အခုထိ အလွတ်တန်း သတင်းထောက်ပဲ လုပ်နေတုန်းထင်တယ်နော်။

ဒါက လစဉ်ထုတ်မဂ္ဂဇင်းအတွက် အင်တာဗျူးမလား။

အာ... အခု လစဉ်မထုတ်တော့ဘူးလား။

အဲ့ဒီ အယ်ဒီတာလူကြီးက ဒီနေ့မလာဘူးလား။ ဪ... ဆယ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီဆိုတော့ နာမည်တောင် မမှတ်မိတော့ဘူး...

အင်း။ K လို့ ခေါ်တာထင်တယ်။

ဟင်… သူ အလုပ်ထွက်သွားပြီလား။ တကယ်ကြီးလား...

ဒါနဲ့ နေပါဦး... ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် ဟောင်းနေတဲ့ ဇာတ်လမ်းအတွက် အခုမှ အင်တာဗျူး ပြန်လုပ်နေရတာလဲ။ ကျနော့်ရဲ့ ဘွဲ့ယူကျမ်းအကြောင်း ဆောင်းပါးကိုတောင် သူတို့ မထုတ်ဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ကြားထားတာ။ မဟုတ်ပါဘူး... စိတ်မဆိုးပါဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက K မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တဲ့ အပနှင်သူကြောင့်ပဲ ကျနော့်အသက် ဘေးကင်းခဲ့တာပါ။ သူသာ မကူညီခဲ့ရင် ဆယ်နှစ်အကြာ ဒီနေ့မှာ ကျနော်ဆိုတာ ရှိနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်နှစ်ဆို ကျနော်က အဖေတောင် ဖြစ်တော့မှာဗျ။ မယုံနိုင်စရာပဲမလား။ ဒါပေမဲ့... နားထောင်ဦး... အခုမှ စတွေ့ဖူးတဲ့လူကို ဒါမျိုး မပြောသင့်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် Fက တောင်းဆိုလို့သာ ကျနော် လက်ခံခဲ့တာပါ။

အဲ့ဒီတုန်းက Kက နည်းနည်း ရိုင်းသလိုပဲဗျ...

အာ…. မဟုတ်ပါဘူး... တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ သူ့အလုပ်သဘောအရ အဲ့ဒီလိုမျိုးက ပုံမှန်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျနော်ကတော့ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာလေ။ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံကို ခံစားခဲ့ရတာ။ Kက အပနှင်သူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်ဆိုတော့ ကျနော့်အတွက် နတ်’မ’သလို ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ K အတွက်ကတော့ ကျနော်က သူ့ဇာတ်လမ်းအတွက် အသုံးချခံ လူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့လေ။

သူက ကျနော့်ကို အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်တွေ တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာလား ဆိုပြီး အတင်းမေးတယ်။ လူစိတ်ဝင်စားခံချင်လို့ လိမ်နေတာလားဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ပေါ့။ ပြီးတော့ ဇာတ်လမ်းက အရှိအတိုင်းဆိုရင် စာဖတ်သူတွေအတွက် စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းဘူးဆိုပြီး ဟိုနားဒီနားတွေ ချဲ့ကားရေးရင် ကောင်းမလားလို့တောင် မေးသေးတယ်။ အဲ့ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံကို ဖျော်ဖြေရေး သက်သက်အတွက် လုပ်ချင်တာကို ကျနော် သဘောမကျဘူး။ စိတ်လည်း နည်းနည်းဆိုးသွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါကလည်း သိသာပါတယ်လေ... အဲ့ဒီလို မဂ္ဂဇင်းတွေထဲက ကြောက်စရာ ဇာတ်လမ်းတွေက တကယ်ဆိုရင် ခံစားခဲ့ရတဲ့လူတွေ အတွက်တော့ တကယ့် ငရဲပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အဲ့ဒီလို သတင်းလိုက်တဲ့လူတွေကတော့ ကြာလာရင် ထုံသွားကြတာ နေမှာပေါ့။ အဲ့ဒီကိစ္စဖြစ်ပြီးကတည်းက ကျနော် သရဲကားတွေ၊ ထိတ်လန့်စရာတွေနဲ့ အဝေးဆုံးမှာ နေခဲ့တာဗျ။

ဪ... ဒီလိုအကြောင်းအရာတွေ ရေးတဲ့သူတိုင်းကို Kလိုမျိုးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ခင်ဗျားကတော့ ကျနော့်စကားကို အလေးအနက်ထားတာ သိသာပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ခုနက ကျနော်ပြောခဲ့တာတွေကို မေ့လိုက်ပါတော့။ ဟုတ်ကဲ့၊ အမှန်ပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက အင်တာဗျူးပြီးမှ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အတိအကျပဲ။ အပနှင်သူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိနဲ့ ကျနော့်ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြဖို့ သဘောတူခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒီလို အတတ်ပညာတွေအကြောင်း ကျနော် သိပ်မသိပေမဲ့ Kက ကျနော့်ကို ရေဝေး နားက ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုဆီ လွှတ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနေရာက အကြားအမြင်ကိစ္စတွေမှာ နာမည်ကြီးတယ်ဗျ။ အဲ့ဒီက ဆရာတော်နဲ့ စကားပြောတဲ့အချိန်မှာ သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းချခဲ့တာကို မှတ်မိနေတုန်းပဲ။

ကျနော်ကလည်း အသည်းအသန်ပဲ... ကျနော့်ရဲ့ ဘွဲ့ယူကျမ်းအတွက် လုပ်ခဲ့တဲ့သုတေသနကြောင့် အဲ့ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ မိန်းမကြီး ကျနော့်အခန်းကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲဆိုတာ အကုန်ရှင်းပြခဲ့တယ်။ မကြာခင်မှာ အလုပ်ကြောင့် အိမ်ပြောင်းရတော့မှာမလို့ အဲ့ဒီမိန်းမကြီး ကျနော့်နောက် ပါမလာအောင် ဘာမဆို လုပ်ပေးပါလို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဆရာတော်ကတော့ ကျနော့်အနားမှာ ဘာမိန်းမဝိညာဉ်မှ မရှိတော့ဘူး။ ကျနော့်နောက်ကို လိုက်မနေတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိန်းမကြီးက ကျနော့်ဘဝထဲကို ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီးပြီမလို့ ကျနော် အန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမား ကြုံရနိုင်တယ်လို့ သတိပေးခဲ့တယ်။ ကျနော်က ချက်ချင်းပဲ အစီအရင်လုပ်ပြီး နှင်ထုတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပေမဲ့ ဆရာတော်က ဒါက ရိုးရိုးလေး မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ သာမန်ဝိညာဉ်တွေဆိုရင် ပရိတ်ရွတ်တာ၊ အစီအရင်လုပ်တာနဲ့ ပြေးကြပေမဲ့ ကျနော့်ဆီမှာ ရှိနေတာက ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်တဲ့။ ဘာသာရေး အယူအဆအရ ပြောရရင် နတ်စိမ်းတစ်ပါးလို အဆင့်အတန်းမျိုး ဖြစ်နေပြီလို့ ပြောတယ်။ ဆရာတော့်အဆိုအရ လူတွေက အဲ့ဒီလို အရာတွေအပေါ်မှာ ဘာအစွမ်းမှ မရှိဘူး၊ ဘယ်လို အစီအရင်မှလည်း မတိုးဘူးတဲ့။ ဆရာတော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။

ဒါကို ပြောပြရတာ ရှက်စရာကောင်းပေမဲ့ အဲ့ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျနော် ငိုမိသွားတယ်။ ကူညီပါလို့လည်း အတင်းတောင်းပန်မိတယ်။ အဲ့ဒီအရာက ကျနော့်ကို သတ်မယ့်အချိန်အထိ စောင့်နေရုံပဲ ရှိတော့တာလားပေါ့။ ဆရာတော်က တော်တော်လေး စဉ်းစားရခက်နေတဲ့ ပုံပါပဲ။ ကျနော် တောင်းပန်လွန်းတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဆရာတော်က စဉ်းစားနေပြီး အခုလို ပြောတယ် -

"အသက်ရှိတဲ့ သတ္တဝါလေး တစ်ကောင်ကောင်ကို မွေးပြီး စောင့်ရှောက်လိုက်ပါ။ ဒါက တကယ်ပဲ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းလားဆိုတာ ငါလည်း အသေအချာ မပြောနိုင်ပေမဲ့... အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒါယကာကြီးဘာသာ ဒါယကာကြီးပဲ ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်" လို့ ပြောတယ်။

ကျနော်လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အိမ်အပြန် လမ်းမှာတင် တိရစ္ဆာန်အရောင်းဆိုင်ကို ဝင်ခဲ့တယ်။ အရင်က အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မမွေးဖူးတော့ အခုမှစမွေးမယ့်သူတွေ အတွက် အဆင်ပြေမယ့်ဟာကို မေးကြည့်တော့ "ငါး" ကို ညွှန်းကြတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ဂျပန်ငါးလေးတွေကို ရွေးလိုက်တယ်။ ဆိုင်က ဝန်ထမ်းက အဲ့ဒီငါးတွေနဲ့အတူ ပုစွန်လေးတွေပါ ရောမွေးဖို့ အကြံပေးတယ်။ အဲ့ဒီပုစွန်လေးတွေက ငါးတွေစားလို့ကျန်တဲ့ အစာတွေကို စားပေးပြီး ရေကို သန့်ရှင်းအောင် ထိန်းပေးတယ်တဲ့လေ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျနော် ငါးလေးတွေ၊ ပုစွန်လေးတွေ၊ ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ငါးကန်လေး တစ်ခု ဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ အလုပ်စဝင်ဖို့အတွက် ကျောင်းသားဆောင်ကနေ ထွက်ပြီး တစ်ယောက်စာ အခန်းလေး တစ်ခုဆီ ကျနော် ပြောင်းခဲ့တယ်။ ငါးလေးတွေလည်း ပါတာပေါ့။ ဟုတ်ကဲ့…. ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးဗျ။ ဆရာတော်ရဲ့ အကြံပေးချက်အတိုင်း လုပ်ထားတော့ ဒီငါးလေးတွေက ကျနော့်ကို မကောင်းဆိုးဝါးတွေရန်ကနေ ကာကွယ်ပေးထားတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ အလုပ်စဝင်ပြီး တစ်လလောက်အကြာမှာ... ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို စမြင်လာရတော့တာပဲ။ ကလေးလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုးဗျ။ မြို့ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေရင် အဝေးကနေ ရပ်ကြည့်နေတာမျိုး တွေ့ရတယ်။ လူအစစ် မဟုတ်မှန်းတော့ သိသာတယ်။ အင်္ကျီလက်တို၊ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ သာမန် မူလတန်းကျောင်းသားလေးလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပြောရမလဲ... ဘယ်သူကမှ သူ့ကို သတိမထားမိကြဘူး။ သူ ရှိနေမှန်းကို ဘယ်သူမှ မသိသလိုပဲ၊ ကျနော် တစ်ယောက်ထဲပဲ သူ့ကို မြင်နေရတာ။ တစ်ခါတလေ လူအုပ်ကြားထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် ဓါတ်တိုင် အရိပ်အောက်မှာ ပေါ်လာတတ်တယ်။ တစ်ခါကဆိုရင် ကျနော် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက် တစ်ဖက်က အဆောက်အအုံရဲ့ အမိုးပေါ်မှာ ရပ်နေတာတောင် တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူက ကျနော့်ကို ခံစားချက်မရှိတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အမြဲစိုက်ကြည့်နေတာလေ။ တစ်ခုခု မေးချင်နေသလိုမျိုး ခေါင်းကို စောင်းပြီးတော့ပေါ့။

ဟုတ်ကဲ့၊ ကြောက်တာပေါ့ဗျာ။ အရင်က သရဲ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ။ အဲ့ဒီမိန်းမကြီးအကြောင်း ကြားဖူးပေမဲ့ လူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ရဘူး။ ဒါနဲ့ ကျနော်လည်း ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး အကြံတောင်းတော့ ဆရာတော်က "အသက်ရှိတဲ့ သတ္တဝါကို ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်နေသရွေ့ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်" လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ တခြား ဘာမှ ထပ်မပြောဘူး။ အဲ့ဒီကလေးက ကျနော့်ကို ဘာမှတော့ မလုပ်ပါဘူး။ အဝေးကနေ စိုက်ကြည့်နေရုံပဲဆိုတော့ ကျနော်လည်း မရှိသလိုပဲ ဟန်ဆောင်နေလိုက်တယ်။ ကျနော် ဘွဲ့ယူကျမ်းအတွက် သုတေသန လုပ်တုန်းက အကြားအမြင်ရတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောဖူးတယ်၊ သူကတော့ အဲ့ဒီလိုမျိုးတွေကို လျစ်လျူရှုထားတာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ ပြောဖူးတယ်ဗျ။ ဒါနဲ့ ကျနော်လည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ခဲ့တာ။

အဲ့ဒီနောက် တစ်ညမှာတော့ ကျနော် အလုပ်ကနေ ထုံးစံအတိုင်း အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ခြေအိတ်တွေကို ချက်ချင်း ချွတ်တတ်တဲ့ အကျင့် ကျနော့်မှာ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီညကလည်း ခြေအိတ်တွေကို ချွတ်ပြီး အဝတ်လျှော်စက်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါးကန်ကို ဖြတ်ပြီး အခန်းထဲ လမ်းလျှောက်သွားတယ်။ ခြေထောက်အောက်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေသလို ခံစားရလို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကြမ်းပြင်က စိုနေတယ်ဗျ။ ရေတင် မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုကို နင်းမိထားတာ။ အဲ့ဒါ ပုစွန်လေး တစ်ကောင်ဗျ။ သူက သေနေပြီးသားလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျနော် နင်းလိုက်လို့ သေသွားတာလားတော့ မသိဘူး။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာလည်း ရေတွေ အများကြီး အိုင်နေတာပါ။ ကန်ထဲက ရေတွေ တဝက်လောက် ဖိတ်ကျနေပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့ ငါးတွေနဲ့ ပုစွန်တွေကတော့ ကန်ထဲမှာ ကယောင်ကတမ်း ကူးနေကြတယ်။ ငလျင်လည်း လှုပ်ခဲ့တာ မရှိပါဘူးဗျာ။ ရေတွေ ဘာလို့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ရောက်နေလဲဆိုတာ ကျနော် စဉ်းစားလို့မရဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက မနက်က အိမ်ကထွက်ခါနီး အဝတ်အစားနဲ့ ငါးကန်ကို ငြိမိပြီး ရေတွေ ဖိတ်ကျသွားတာများလားပေါ့။ အဲ့ဒီမှာ ပုစွန်လေးပါ ပါသွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ ကျနော် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ ပုစွန်လေးက သေးပေမဲ့ အသက်ရှိတဲ့ သတ္တဝါပဲလေ။ ဒါနဲ့ သူ့အတွက် ဆုတောင်းပေးလိုက်တယ်။

အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် အဲ့ဒီညကစပြီး အကုန်လုံး စခဲ့တာပဲ။ အဲ့ဒီကလေးက အဝေးကနေ ကျနော့်ကို ဆက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ တစ်လအကြာမှာတော့ ငါးတစ်ကောင် သေသွားတယ်။ ညဘက် အိမ်သာသွားဖို့ နိုးလာတော့ အဲ့ဒီငါးလေး အိမ်သာခွက်ထဲမှာ ပေါလောပေါ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာတော့ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ကန်ထဲမှာ ငါးတွေနဲ့ ပုစွန်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။ လအနည်းငယ်အထိ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီကလေးကိုတော့ မြင်နေရတုန်းပဲ။ တစ်ညမှာ ကျနော် ညစာစားဖို့ ကုန်စုံဆိုင်ကို သွားခဲ့တယ်။ အပြန်လမ်းမှာ အဲ့ဒီကလေးကို အဝေးကနေ တွေ့လိုက်ရတယ်။ လမ်းဘေးမီးတိုင် အောက်မှာ ခေါင်းကို စောင်းပြီး ရပ်နေတာ။ ကျနော်လည်း ထုံးစံအတိုင်း လျစ်လျူရှုပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သူက ရုတ်တရက်ကြီး ပြေးလာတယ်။ ကျနော့်ဆီကို တည့်တည့်ကြီးဗျ။ ကြမ်းပြင်ကို ခြေသံတဗြောင်းဗြောင်းနဲ့ နင်းပြီး ပြေးလာတာ။ သူ့မျက်နှာကတော့ ခံစားချက်မဲ့သလို ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြေးလာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ခေါင်းက ဘယ်ညာ ယိမ်းခါနေတာဗျ။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ... သူက ခေါင်းကို စောင်းထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ခေါင်းကို မတ်မတ်မထားနိုင်တာဗျ။ ကျနော်လည်း အိမ်ကို အမြန်ဆုံး ပြေးခဲ့တာပေါ့။ ဆိုင်က အရမ်းနီးနေတာရယ်၊ အပြင်ထွက်တုန်းက တံခါးကို ဂျက်မထိုးထားမိတာရယ်က တော်သေးတယ်ပြောရမယ်။ ကျနော် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ပြီး အထဲပြေးဝင်လိုက်တယ်။ တံခါးကို ဂျက်ထိုးလိုက်ရုံ ရှိသေးတယ်... စတော့တာပဲ။ ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်းဆိုပြီး သူက တံခါးကို အတင်း ထုတော့တာဗျ။ ကြည့်ရတာတော့ အဲ့ဒီလောက် အားရှိမယ့်ပုံ မဟုတ်ပေမဲ့... ကျနော့်ရဲ့ တိုက်ခန်းအစုတ်လေးက တံခါးချပ်ကြီး တဆတ်ဆတ် တုန်နေတာပဲ။ ဒီအတိုင်းဆို တံခါးကျိုးတော့မယ်လို့ တွေးနေတုန်း အသံက ချက်ချင်း ရပ်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း ကြောက်ကြောက်နဲ့ အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ တော်တော်ကြာအောင် ရပ်နေမိတယ်။ ခဏကြာတော့ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ပဲ တံခါးကို နည်းနည်းဟပြီး အပြင်ကို ချောင်းကြည့်တော့ ဘယ်သူမှ ရှိမနေဘူး။ အဲ့ဒီအစား တံခါးနဲ့ ညှပ်ပြီး သေနေတဲ့ အိမ်မြှောင် အကြီးကြီး တစ်ကောင်ကိုပဲ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အိမ်ထဲက ငါးတွေနဲ့ ပုစွန်တွေကတော့ ကန်ထဲမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကူးခတ်နေကြတုန်းပဲဗျ။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ တိရစ္ဆာန် မွေးလို့ရတဲ့ တိုက်ခန်းကို ပိုက်ဆံအကုန်ခံပြီး ပြောင်းခဲ့တယ်။ ပြောင်းပြီးတာနဲ့ တခြားသတ္တဝါ တစ်ကောင် ထပ်မွေးလိုက်တယ်။ ဟမ်းစတားလေး တစ်ကောင်ပေါ့။ တစ်နှစ်လောက်အကြာမှာ သူက ဆောင်းခိုသလိုမျိုး အိပ်ပျော်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးမလာတော့ဘူး။ အဲ့ဒီနောက် ကျေးညိုလေး တစ်ကောင် မွေးတယ်။ သူက သုံးနှစ်နီးပါးလောက် အသက်ရှည်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ပြတင်းပေါက်ကို ဝုန်းခနဲ ဝင်တိုက်ပြီး အတောင်ပံကျိုးကာ သေသွားရှာတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ကျနော် အိမ်ထောင်ကျပြီး အိမ်တစ်လုံး ဝယ်လိုက်တယ်။ မနှစ်ကတော့ ကျနော်တို့ ခြောက်နှစ်လောက် မွေးထားတဲ့ ကြောင်လေး သွေးအန်ပြီး သေသွားတယ်။ ကျနော့်မိန်းမကတော့ တော်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတာပေါ့။ အခုတော့ ကျနော်တို့မှာ ခွေးတစ်ကောင် ရှိပါတယ်။ Golden Retriever ခွေးပေါက်လေးပေါ့။

အဲ့ဒီကလေးလား။ ဟုတ်ကဲ့၊ အခုထိ မြင်နေရတုန်းပဲ။ အခုတောင် အဲ့ဒီမှာလေ... ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်ရင် လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရပ်နေတာဗျ။ ဒီဘက်ကို ကြည့်နေတာပါ။ ဘာလဲ... ခင်ဗျား မမြင်ရဘူးလား။ ဘယ်မြင်ရမလဲ။ ဟားဟား။

*****

၁၉၉၈ ခုနှစ်၊ မေလထုတ် လစဉ်မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်ပါ ဆောင်းပါး

ထူးဆန်းသတ္တဝါသစ် ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း - "လူဖြူကြီး"

"ထူးဆန်းသတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို တကယ်မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ကျနော် သိပါတယ်" ဟု ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လက်တွဲလုပ်ကိုင်နေသော စာရေးဆရာတစ်ဦးက သတင်းပေးလာပါသည်။ ထိုသတင်းအရ ၎င်းသတ္တဝါကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသူဖြစ်သော H ဆိုသူအား ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်သွယ်ခဲ့ကြသည်။

Hသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ချိန်းဆိုထားသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ H၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ တကယ့်ကို သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ထိုအချက်ကပင် ကျွန်ုပ်ကို စိတ်အေးသွားစေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ပြောပြချက်များသည် လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပိုမိုခိုင်လုံနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်၏။

ကျွန်ုပ်တို့ အယ်ဒီတာဌာနသို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သတင်းပေးစာများစွာ ရောက်ရှိလာလေ့ရှိသော်လည်း အများစုမှာ အခြေအမြစ်မရှိသော အချက်အလက်များသာ ဖြစ်နေတတ်သည်။ အချို့ဆိုလျှင် မိမိကိုယ်မိမိ ဂြိုဟ်သားပါဟုပင် အခိုင်အမာဆိုကြသူများ ရှိလေသည်။ တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်ပြီး ပင်ပန်းနေသည့်အချိန်တွင် ထိုသို့သောစာမျိုးကို ဖတ်ရခြင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို အစွန်းရောက်သွားစေနိုင်လောက်အောင် စိတ်အနှောင့် အယှက် ဖြစ်စေပါသည်။

(မှတ်ချက် - ကျွန်ုပ်တို့ အယ်ဒီတာဌာနအနေဖြင့် ဂြိုဟ်သား သို့မဟုတ် ပန်းကန်ပြားပျံများ ရှိသည်ကို ငြင်းဆိုနေခြင်းမဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့မှာ သီးခြားကဏ္ဍများသာ ဖြစ်ပါသည်။)

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ Hသည် သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခြင်းမှာ ပထမအဆင့် စမ်းသပ်ချက်ကို အောင်မြင်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။ Hသည် အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ်ရှိ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပြည်မြို့ တွင် နေထိုင်သူဖြစ်သည်။ သူ့ကိုကြည့်ရုံဖြင့် စကြဝဠာပြင်ပ သို့မဟုတ် အခြားလောကမှ အရာများနှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ၆ နှစ်ခန့်က မိသားစုနှင့်အတူ အပန်းဖြေခရီး ထွက်ခဲ့စဉ်တွင် သူသည် ထူးဆန်းသတ္တဝါ (UMA) တစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမဂ္ဂဇင်းကို အမြဲဖတ်နေကျသူများအတွက်မူ UMA ဆိုသည့် အသုံးအနှုန်းမှာ မစိမ်းတော့သော်လည်း အသစ်ဖတ်မည့်သူများအတွက် အနည်းငယ် ရှင်းပြပေးလိုပါသည်။

UMA ဆိုသည်မှာ "Unidentified Mysterious Animal" (အမည်မသိ လျှို့ဝှက်သတ္တဝါ) ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပါသည်။ သိပ္ပံနည်းကျ အတည်မပြုနိုင်သေးသော သတ္တဝါများကို ယေဘုယျအားဖြင့် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ အင်္ဂလိပ်စာလုံးများကို သုံးထားသဖြင့် အနောက်နိုင်ငံမှ လာသော အမည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် ဤအသုံးအနှုန်းကို ဂျပန်နိုင်ငံက စတင်တီထွင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၁၉၇၆ ခုနှစ်တွင် ဂျပန်နိုင်ငံရှိသိပ္ပံမဂ္ဂဇင်းတစ်ခုက ပန်းကန်ပြားပျံ (UFO) နှင့် အသံထွက်ဆင်တူစေရန် UMA ဟု အမည်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ အင်္ဂလိပ်စကားပြောသော နိုင်ငံများတွင်မူ ထိုသို့သော သတ္တဝါများကို "Cryptids" ဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိကြသည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျော်ကြားသော UMA များထဲတွင် လော့ခ်နက်စ်ရေနဂါးကြီး "နက်ဆီ" လည်း ပါဝင်သည်။ ၁၉၇၀ ကျော်ကာလများတွင် မီဒီယာများက နက်ဆီအကြောင်းကို အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နောင်တွင် ထိုဓာတ်ပုံမှာ လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ကြသဖြင့် နက်ဆီရှိကြောင်းကို သံသယဖြစ်ဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အခြားထင်ရှားသော သတ္တဝါများမှာ နှင်းလူ၊ ရေသူမများနှင့် လေထဲတွင် အရှိန်ပြင်းပြင်း ပျံသန်းတတ်သည်ဆိုသော ငါးပျံတို့ ဖြစ်၏။ နည်းပညာအရ ပြောရလျှင် ဂြိုဟ်သားများသည်လည်း UMA အမျိုးအစားထဲတွင် အကျုံးဝင်လေသည်။

အခု ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာ ပြည်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ရအောင်။ ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံတွင် UMA ဟု သတ်မှတ်နိုင်သော သတ္တဝါများမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ လူတိုင်းသိသည့် ဘီလူး၊ မြွေကြီးနှင့် ငါးကြီးအချို့သာ ရှိပြီး အခြားအရာများကိုမူ လူသိနည်းလှသည်။ မြန်မာ ပြည်တွင် UMA နည်းရခြင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့ဆီတွင် ရှေးကတည်းက သရဲ၊ တစ္ဆေ၊ နတ်နှင့် ဝိညာဉ်များ ရှိနေသောကြောင့်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများကို ကျွန်ုပ်တို့က ရှေးရိုးစွဲ ယဉ်ကျေးမှုအရ အခြားကဏ္ဍတစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခု H ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သတ္တဝါအကြောင်းကို တင်ပြပါရစေ။ Hသည် ထိုသတ္တဝါကို ၁၉၉၂ ခုနှစ်၊ ဆောင်းဦးကာလတွင် ပြည်မြို့ ရှိ စခန်းချရာနေရာတစ်ခု၌ မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝေးလံသော ပြည်မြို့ ဆီသို့ မိသားစုနှင့်အတူ တစ်ညအိပ် ခရီးစဉ်အဖြစ် မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ထိုစခန်းချရာနေရာသည် ဆည်တစ်ခုအနီးရှိ တောင်ခြေတွင် တည်ရှိပြီး ၁၉၈၅ ခုနှစ်တွင် စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကနဦးပိုင်းတွင် လူငယ်များအကြား အလွန်ရေပန်းစားခဲ့ပြီး အားလပ်ရက်များတွင် လူပြည့်နေတတ်သည်။ Hသည် ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သဖြင့် မိသားစုနှင့်အတူ ခရီးထွက်ရန် တဲနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများကို အစုံအလင် ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ ရောက်ရှိသွားသောနေ့တွင်မူ နေရာကောင်းဖြစ်ပါလျက်နှင့် စခန်းချရာနေရာတွင် လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘဲ အားလပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ Hကမူ ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူကာ ဇနီးဖြစ်သူ Yနှင့် သားဖြစ်သူ Mတို့နှင့်အတူ အေးအေးချမ်းချမ်း အပန်းဖြေရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

အမျိုးသမီးများ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ ထူးခြားလှသည်။ Yသည် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသည်ကို အရင်ဆုံး သိရှိခဲ့၏။ Yက ခေါင်းကိုက်သည်ဟု ဆိုကာ အဝေးသို့ ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။ Hက မေးသောအခါတွင်မူ ဆည်၏ တစ်ဖက်ကမ်းရှိ တောင်ပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် ရေဒီယိုမှလည်း ထူးဆန်းသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုံမှန် အသံလွှင့်ချက်များကြားတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ညည်းတွားသံကဲ့သို့သော အသံများ ရောပါနေလေသည်။ သားဖြစ်သူ Mကမူ "ဟေး... " ဟု ခေါ်သံကဲ့သို့ ကြားရကြောင်း ပြောဆိုသည်။

ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များမှာ ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ ညစာအတွက် မိသားစုလိုက် ဟင်းချက်စားကြသော်လည်း ထိုဟင်းမှာ ဘာအရသာမှ မရှိဘဲ ပေါ့ရွှတ်ရွှတ် ဖြစ်နေ၏။ ထို့အပြင် သားဖြစ်သူ Mမှာလည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ နှာခေါင်းသွေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ပရိသတ်များက ပန်းကန်ပြားပျံ ကြောင့်ဟု ယူဆကောင်း ယူဆနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ အယ်ဒီတာအဖွဲ့ကမူ ထိုသို့ မထင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဒေသတွင် ပန်းကန်ပြားပျံ မြင်တွေ့ရသည့် မှတ်တမ်းမရှိသလို၊ စခန်းချရာနေရာမှာလည်း ပန်းကန်ပြားပျံ များ ဆင်းသက်လေ့ရှိသည့် ကွင်းပြင်ကျယ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ တောင်ကုန်းတောင်တန်းများသာ ဝန်းရံနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

H၏ ပြောပြချက်အရ နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင်လည်း Yသည် ညက တစ်ညလုံး တဲအပြင်ဘက်တွင် "ဟေး... " ဟု ခေါ်သံများကို ကြားနေရကြောင်းနှင့် တောင်ပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများကို ခံစားနေရကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် Hကမူ Y၏စကားကို လျစ်လျူရှုကာ သားဖြစ်သူနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက် လေ့လာခဲ့သည်။

ခရီးစဉ်အဆုံးတွင် Hသည် အမှတ်တရ မိသားစုဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ရှုခင်းကြည့်စင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ် သားဖြစ်သူ Mက အဝေးသို့ ညွှန်ပြကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မီတာ ၅၀၀ ခန့်အကွာရှိ သစ်ပင်များကြားတွင် အဖြူရောင် အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်၏။

Hသည် ရှုခင်းကြည့်စင်ပေါ်ရှိ မှန်ပြောင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ အဖြူရောင်အရာမှာ ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက် ဖြစ်နေပြီး ၎င်းနှင့် ဆက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာလည်း အဖြူရောင်ဖြစ်ကာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ထိုသတ္တဝါသည် သူတို့ကို အနားသို့ လာရန် လက်ဟန်ပြ ခေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

Hသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မှန်ပြောင်းကို ဖယ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပုစဉ်း အော်သံများမှာလည်း ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မှန်ပြောင်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ ထိုလက်ကြီးမှာ သူ့ကို တည့်တည့်ကြီး ညွှန်ပြနေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။

Hသည် မှင်သက်နေပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဇနီးနှင့် သားမှာ ဘေးတွင် မရှိတော့ပေ။ သူသည် ရှုခင်းကြည့်စင်ပေါ်မှ အပြေးဆင်းသွားသောအခါ ဇနီးဖြစ်သူမှာ ကြောင်တောင်တောင် အပြုံးကြီးဖြင့် "သွားကြရအောင်" ဟုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ သူသည် မိသားစုကို ကားထဲသို့ အတင်းထည့်ကာ ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး မောင်းထွက်ခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ H ပြောပြခဲ့သော ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အယ်ဒီတာအဖွဲ့အနေဖြင့် ၎င်းသတ္တဝါကို "လူဖြူကြီး" ဟု အမည်ပေးလိုက်ပါသည်။ ဤသတ္တဝါသည် လူတို့၏ စကားနှင့် လှုပ်ရှားမှုကို လိုက်တုတတ်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာသော အသိဉာဏ် ရှိနိုင်သည်ဟု ယူဆရ၏။ ထို့အပြင် ထိုသတ္တဝါသည် လူသားတို့၏ အသက်စွမ်းအားကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရယူရန် ကြိုးစားနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် ဤ "လူဖြူကြီး" အကြောင်းကို ဆက်လက် စုံစမ်းစစ်ဆေးသွားမည် ဖြစ်သည်။ စာဖတ်သူတို့အနေဖြင့်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ရှေ့ဆက်နိုင်ရန်အတွက် ဤမဂ္ဂဇင်းကို ဆက်လက် အားပေးကြပါဦးဟု တောင်းဆိုအပ်ပါသည်။

(H) ၏ ထွက်ဆိုချက်အပေါ် အခြေခံ၍ သရုပ်ဖော်ထားခြင်း

ကြီးမားလှသော အဖြူရောင် အရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခုသည် လက်ညှိုးညွှန်ပြနေပါသည်။

*****

အယ်ဒီတာထံ ပေးစာများ (၂)

ကျနော် ထပ်ခါ ထပ်ခါကို ပြောနေရတယ်၊ ခင်ဗျားတို့က တကယ်ကို မကောင်းတဲ့သူတွေပဲ။ ခင်ဗျားတို့ဟာ ရက်စက်ပြီး မာနကြီးကြတယ်။ ကျနော့်ရဲ့ အိမ်နီးချင်းဟောင်း ပြောသလိုဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ဟာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့သူတွေ။

မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်တွေကလည်း အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိတယ်မလား။ ကျနော်ဟာ အချိန်အတော်ကြာအောင် လက်ခံစက် တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့မှာတော့ နားထောင်နိုင်စွမ်း မရှိကြဘူး။ လျှပ်စစ်အဖြစ် မကူးပြောင်းခင်မှာတောင် ခင်ဗျားတို့က လက်ခံဖို့ မကြိုးစားကြဘူး၊ ဒါဟာ တကယ်ကို အပြစ်ကြီးလွန်းတယ်။

မြေကြီးအောက်နက်နက်မှာ ရှိတဲ့သူတွေက ငိုကြွေးနေ ကြတယ်။ ဒါဟာ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ သူတို့ကတော့ ဘာကိုမှ သတိမထားမိဘဲ တူနာငါးတွေလို ဒီလောကထဲမှာ ကူးခတ်နေကြတုန်းပဲ။ လူရေခွံတွေကို ပြုံးပြုံးကြီး ခြုံထားပြီး သူတို့က သူတော်စင်တွေလို့ ဟန်ဆောင်နေကြတာလား။ လူယောင်ဆောင်နေကြပေမဲ့ သူတို့အတွင်းထဲမှာတော့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။

မနေ့ကလည်း အနောက်ဘက်က ဆူညံနေပြန်တယ်။ ကျနော့်နားထဲမှာ မျောက်တွေ အော်ဟစ်နေသလိုမျိုး အသံတွေ မြည်ဟည်းနေခဲ့တယ်။ သူတို့ကတော့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အုပ်စုလိုက်ကြီး စောင့်ကြည့်နေကြတာလေ။

ကလေးတွေဆိုတာ အမြဲတမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းရမယ်။ အဲ့ဒါကို ခင်ဗျားတို့လည်း သိတယ်မလား။ မနေ့ကတော့ ဂဏန်းပေါင်းစက်ရဲ့ အသံက ၉ မှာ ရပ်သွားတယ်။ နောက် နှစ်ရက်နေရင် သူတို့က ၁၀ ကို နှိပ်ကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီလောက်အထိ ပြန့်နှံ့နေပြီလေ။

ကျနော်တို့ဟာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို သတ်ရမယ်။ ကျနော်တို့ရဲ့ အရှင်သခင်က အဲ့ဒီအတိုင်း မိန့်ကြားထားတယ်။ ပြည့်ဝဟာ မကောင်းဆိုးဝါးပဲ။ အဲ့ဒီ ဣတ္ထိ က သူ့ကို မွေးဖွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဣတ္ထိရဲ့ သားအိမ်ကနေ မွေးတာမဟုတ်ဘူး။ မိစ္ဆာက သူ့ကို စွမ်းအားတွေ ပေးခဲ့တာ။ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တာ။

သူဟာ အဝေးတစ်နေရာကနေ လျှပ်စစ်ကိုသုံးပြီး လူတွေကို တိုက်ခိုက်ညှဉ်းပန်းခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ခင်ဗျားတို့က ကောလာဟလတွေကို ဖြန့်ခဲ့ကြပြီး အခုတော့ အားလုံးဟာ နိဂုံး ချုပ်သွားပြီ။ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ရဲ့ အလှဟာ တကယ့်ကို ဘုန်းကျက်သရေ ရှိလှပါတယ်။ ဘတ္ထရီတွေနဲ့တော့ အဲ့ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူးလေ။

အစားအသောက်တွေ အားလုံးမှာလည်း အဆိပ်တွေ ပါနေတယ်။ အဲ့ဒီ သတ္တဝါ... အဲ့ဒီ ပဲခူးရိုးမ ပေါ်မှာ ရှိတဲ့အရာကို... အရှက်မရှိတဲ့ လူမိုက်တွေကပဲ နတ်လို့ ခေါ်ကြလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက သူ့ကို နတ်အတု ဖြစ်စေခဲ့တာ။ ခင်ဗျားတို့က အလိုရှိတယ်ဆိုရင်တော့ တည်သီးတွေ ဘာတွေနဲ့ပဲ အလိမ်ခံနေလိုက်ကြပါတော့။ မကောင်းတဲ့အရာကတော့ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာပဲ။

စာအိတ်ပေါ်တွင် "ဖန်တီးသူများထံသို့" ဟု လိပ်မူထားသည်။ ဤစာကို ကုမ္ပဏီ၏ စာတိုက်ပုံးထဲသို့ တိုက်ရိုက် လာရောက်ထည့်သွားသည်ဟု ယူဆရသည်။ ပေးပို့သူနှင့် ရက်စွဲကိုမူ မသိရှိရပေ။

*****

အင်တာနက်မှ အချက်အလက်များ (၃)

"သည်းထိတ်ရင်ဖို နတ်ဘီလူးအဆောင်အိမ်" အကြောင်း ကောက်နုတ်ချက်

၂၀၁၁ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၁၅ ရက်နေ့တွင် အွန်လိုင်းဖိုရမ်တစ်ခု၌ "ထူးဆန်းသောနေရာများ - ပဲခူးရိုးမရှိ သရဲခြောက်သည့်နေရာများမှ တိုက်ရိုက်တင်ဆက်မှု" ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် စာစုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုစာစုကို စတင်ရေးသားသူမှာ "တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည်" ဖြစ်ပြီး သူသည် မြန်မာပြည်အထက်ပိုင်းတွင် နေထိုင်သူဖြစ်ကာ မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို ဖတ်ရှုသူများ၏ မှတ်ချက်များအပေါ် မူတည်၍ ဆုံးဖြတ်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် xxxx ရှိ "နတ်ဘီလူးအဆောင်အိမ်" သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လေသည်။ အောက်ပါတို့မှာ ထိုစာစု၏ အကျဉ်းချုပ် ဖြစ်သည်။

၁ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၁:၃၂:၂၄

ID: H7cKvHk1c

ကျနော် ပျင်းနေလို့ ပဲခူးရိုးမက သရဲခြောက်တဲ့နေရာတွေကို သွားကြည့်မလို့။ ဘယ်နေရာကောင်းမလဲ။ ကျနော်က မြန်မာပြည်အထက်ပိုင်းသားပါ၊ ကိုယ်ပိုင်ကားလည်း ရှိတယ်။ ဘယ်သူ လိုက်ခဲ့ချင်လဲ

၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၁:၃၇:၀၁

ID: fJf96cCp4

လိုက်ချင်ပေမဲ့ ကျနော်က ရန်ကုန်မှာ ရောက်နေလို့ပါ

၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၁:၄၀:၁၀

ID: gBbp5D2vd

စိန်ရေကန် တောင်ကြားလမ်းကို သွားကြည့်ပါ။

၄ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၁:၄၂:၂၁

ID: c2rY89bq8

နဂါးပတ်တောင်ပေါ်က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဟိုတယ်ကိုတော့ မဖြစ်မနေ သွားကြည့်သင့်တယ်နော်။

၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၁:၄၂:၅၈

ID: 4yjy8jlc

ကျနော့်အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သရဲခြောက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။

၉ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၁:၅၀:၀၉

ID: H7cKvHk1c

တုံ့ပြန်ချက်တွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ပါမယ်။

၁၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၁:၅၁:၀၂

ID: Pxrbnij3U

ကျနော့် ဇာတိမြို့မှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။

၁၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၁:၅၂:၃၄

ID: nHp7s7K3u

နှစ်သစ်က အခုမှစတာကို ခင်ဗျားမှာ အားလပ်ချိန်တွေ တော်တော်များနေတာပဲ။

၁၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၁:၅၄:၅၂

ID: Aylg8wLma

... က နတ်ဘီလူးအဆောင်အိမ်ကိုသွားပါ။

၁၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၁:၅၅:၀၂

ID: fJf96cCp4

အဲ့ဒါ ဘယ်မှာလဲ။

၂၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၂:၀၁:၃၉ ID: gBbp5D2vd

ဒါကို ပြောတာလား။

(လင့်ခ် ပျက်နေသည်)

၂၄ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၂:၀၄:၂၈

ID: nHp7s7K3u

အဲ့ဒီအိမ်အကြောင်း အွန်လိုင်းမှာ တွေ့ဖူးတယ်။ အထဲမှာ နတ်ဘီလူးအဆောင်တွေ အပြည့်ကပ်ထားတာတဲ့။

၂၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၂:၀၆:၃၁

ID: vp6q6E2nc

ကျနော့်သူငယ်ချင်းက အဲ့ဒီအနားကပဲ။ အဲ့ဒါက ရူးနေတဲ့ မိန်းမကြီးတစ်ယောက် အရင်က နေခဲ့တဲ့ စွန့်ပစ်အိမ်ကြီးသက်သက်ပါ။

၂၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၂:၁၀:၂၅

ID: gBbp5D2vd

ဒါဆို တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် ရော သွားမှာလား။

၃၄ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၂:၃၃:၁၆

ID: H7cKvHk1c

ခဏလောက် ပျောက်သွားတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကုန်စုံဆိုင်ကို ခဏပြေးသွားရလို့ပါ။ ကျနော် နတ်ဘီလူးအဆောင်အိမ်ကိုပဲ သွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒီကနေ မောင်းရင် ၂ နာရီလောက် ကြာမယ်။ ဘယ်သူ လိုက်ခဲ့ချင်လဲ။ ခင်ဗျားတို့ မြန်မာပြည်အထက်ပိုင်းမှာ ရှိရင် လာကြိုပေးလို့ ရတယ်။

၃၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၂:၃၅:၂၄

ID: 4yjyf8jlc

ကျနော် လိုက်မယ်။ နောက်တာပါ…. ဟီး။

၃၆ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၂:၃၆:၄၅

ID: H7cKvHk1c

စိတ်အပြောင်းအလဲက မြန်လိုက်တာ (ရယ်လျက်)။

၃၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၂:၄၀:၀၁

ID: nHp7s7K3u

အပြင်မှာ အေးတယ်နော်၊ အနွေးထည်တွေ အထပ်ထပ်ဝတ်သွားဦး။

၅၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၅:၄၈:၃၉

ID: fJf96cCp4

ဘယ်သူမှ မလိုက်ရင် ခင်ဗျား လက်လျှော့လိုက်တော့မှာလား။ အခုတောင် မနက်လင်းတော့မယ်။ ကျနော်ကတော့ ခင်ဗျားသွားမှာကို တော်တော်လေး စောင့်မျှော်နေတာ။

၆၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၇:၃၃:၁၉

ID: gBbp5D2vd

တပ်ကြပ်ကြီး... ခင်ဗျား သေသွားပြီလား။

၇၁ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၉:၁၂:၅၈

ID: H7cKvHk1c

ဆောရီး၊ အိပ်ပျော်သွားလို့ပါ။ ဘယ်သူမှ လိုက်မယ့်ပုံမပေါ်တော့ ကျနော် တစ်ယောက်ထဲပဲ သွားတော့မယ်။ ဓာတ်ပုံတွေ တင်ပေးမယ်လေ။ အခုပဲ ထွက်ပြီ။

၇၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၉:၂၉:၁၃

ID: fJf96cCp4

ကံကောင်းပါစေ တပ်ကြပ်ကြီး။

၇၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၉:၄၀:၃၉

ID: gBbp5D2vd

မနက်ခင်းကြီး သရဲလိုက်ရှာမလို့လား။ ဝန်ခံရရင်တော့ အဲ့ဒါက တော်တော်လေး မိုက်တဲ့အစီအစဉ်ပဲ။

၇၅ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၉:၅၁:၂၇

ID: H7cKvHk1c

ကျနော်က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေဆီ သိပ်သွားလေ့မရှိဘူး။ ဘာတွေ လိုမလဲ။

၇၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၉:၅၄:၃၃

ID: nHp7s7K3u

လက်အိတ်၊ ဓာတ်မီး၊ ပြီးတော့ သတ္တိ။

၇၈ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၉:၅၅:၄၃

ID: H7cKvHk1c

အိုကေ။ အိမ်မှာ ဓာတ်မီးမရှိတော့ လမ်းကျမှ တစ်လက် ဝယ်သွားလိုက်မယ်။ ကားမောင်းရမှာဆိုတော့ နောက်မှ ပြန်ဆက်သွယ်မယ်။

၇၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၀၉:၅၆:၅၉

ID: gBbp5D2vd

ခင်ဗျားသွားနေတုန်း ကျနော်တို့ ဒီမှာ စောင့်နေပေးမယ်။

၈၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၀:၁၁:၀၁

ID: 4dukJE2cm

ဂရုစိုက်မောင်းပါ။

၁၂၀ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၃၈:၁၉

ID: H7cKvHk1c

ရောက်ပြီ။

၁၂၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၄၅:၂၀

ID: nHp7s7K3u

မြန်သားပဲ။

၁၂၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၄၇:၄၉

ID: fJf96cCp4

အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ရောက်သွားလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။

၁၂၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၄၈:၀၁

ID: gBbp5D2vd

ဓာတ်ပုံတွေ တင်ပါဦး။

၁၂၆ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၂:၀၅

ID: H7cKvHk1c

ဒါက အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်း။ မြင်ရလား။ (လင့်ခ် ပျက်နေသည်)

၁၂၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၂:၅၉

ID: gBbp5D2vd

ဟော... ကြည့်ရတာ သာမန်အိမ်တစ်လုံးနဲ့ပဲ တူတာကို။

၁၂၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၃:၀၄

ID: niH225uJb

ခြောက်ခြားစရာကြီး...

၁၂၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၃:၄၄

ID: k8S24pg6z

ကျနော်ကတော့ ဒီထက်ပိုပြီး တောကျတဲ့နေရာမှာ ရှိမယ်ထင်နေတာ။

၁၃၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၄:၀၉

ID: fJf96cCp4

မြက်ပင်တွေလည်း တော်တော်လေး ဖုံးနေပြီပဲ။

၁၃၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၄:၂၉

ID: 46bqFp2m9

အထဲကို ဘယ်လိုဝင်မလဲ။

၁၃၅ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၅:၂၄

ID: H7cKvHk1c

ရှေ့တံခါးကို ပျဉ်ပြားတွေနဲ့ ရိုက်ပိတ်ထားတယ်။ ဝင်ပေါက်ရှိမလားလို့ ပတ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။

၁၃၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၆:၁၂

ID: TurUk&v3

ပိုင်နက်ကျူးကျော်မှုနဲ့ တိုင်လိုက်ပြီနော် (^ Д ^)

၁၄၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၆:၅၈

ID: gBbp5D2vd

တော်စမ်းပါ။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေတာကို လာမဖျက်ဆီးစမ်းနဲ့။

၁၄၂ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၈:၀၃

ID: H7cKvHk1c

အဖွားအိုတစ်ယောက် ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်နေတယ်။ ကျနော့်ကို သံသယဝင်နေပုံပဲ။

၁၄၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၂:၅၈:၄၀

ID: Pxrbnij3U

အမိခံလိုက်ရပြီပေါ့ (ရယ်လျက်)။

၁၆၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၁၀:၂၃

ID: 7oZdFjgsv

တပ်ကြပ်ကြီး... ကျနော်တို့ကို ပစ်မထားပါနဲ့ဦး။

၁၆၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၁၂:၀၁

ID: fJf96cCp4

ဟဲလို။

၁၆၈ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၁၃:၀၈

ID: H7cKvHk1c

ခုနက အဖွားအိုနဲ့ စကားပြောနေလို့ပါ။ အကျဉ်းချုပ်ကို ပြန်တင်ပေးမယ်။ ဖုန်းနဲ့ရိုက်နေတာဆိုတော့ ခဏလောက်တော့ စောင့်ပေးပါ။

၁၆၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၁၃:၄၅

ID: gBbp5D2vd

အိုကေ။ အေးဆေးပါ။ ကျနော်တို့အားလုံး ခင်ဗျားရဲ့ သတင်းကို စောင့်နေကြပါတယ်။

၁၉၃ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၃၂:၅၈

ID: H7cKvHk1c

အိမ်ပတ်ပတ်လည် လမ်းလျှောက်နေတုန်း အဖွားအိုက ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတာနဲ့ သွားမေးလိုက်တယ်။ ကျနော်တို့ စကားပြောခဲ့တာကို “ ”လေးနဲ့စာရိုက်ပြမယ်နော်။

ကျနော် - "ကျနော် ကောလိပ်ပရောဂျက်အတွက် ဒီဒေသအကြောင်း လေ့လာနေလို့ပါ။ ဒီအိမ်က စွန့်ပစ်ထားတာလားဟင်"

အဖွား - "အေး ဟုတ်တယ်"

ကျနော် - "ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

အဖွား - "၁၀ နှစ်လောက်တော့ ရှိပြီထင်တာပဲ"

ကျနော် - "ဒီအိမ်အကြောင်း တစ်ခုခု သိရင် ပြောပြ ပေးနိုင်မလား"

အဖွား - "ပြောပြပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခိုးမဝင်နဲ့ဦးနော်။ လူငယ်တွေ ခဏခဏ လာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခြောက်လှန့်နေကြလို့လေ။ အခုတလောတော့ သိပ်မတွေ့ရတော့ဘူး"

ကျနော် - "အဖွား ပြောပြရင် ကျနော် ပြန်ပါ့မယ်"

အဖွား - "ဒီနားကလူတွေ အကုန်သိကြပါတယ်။ အရင်က ဒီမှာ သားအမိနှစ်ယောက် နေခဲ့တာလေ။ မိန်းမကြီးက အိမ်ထောင်မရှိတော့ဘူးထင်တာပဲ။ တော်တော်ဖော်ရွေတဲ့ သူပါ။ လမ်းမှာတွေ့ရင် အမြဲ နှုတ်ဆက်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကလေး ဆုံးသွားတော့ တော်တော်လေး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသွားတယ်လေ။ ကလေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာတဲ့။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ ကျောင်းမှာ အနိုင်ကျင့်ခံရလို့လို့ ပြောကြတာပဲ။ သတင်းသမားတွေလည်း အိမ်ရှေ့မှာ အပြည့်ပဲ။ မဂ္ဂဇင်းတွေ၊ တီဗွီတွေမှာလည်း အဲ့ဒီအကြောင်းတွေချည်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အများစုက ကောလာဟလတွေပါ။ အဲ့ဒီနောက်မှာ မိခင်ဖြစ်သူက စပြီးစိတ်ဖောက်ပြန်လာတယ်။ တကယ်တော့ သားဖြစ်သူ ကိစ္စမတိုင်ခင်ကတည်းက သူက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတာလေ။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ဘာတွေမှန်းမသိတာတွေ လျှောက်ပြောလာတယ်။ ပြီးတော့ သူပါ ဒီအိမ်ထဲမှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တယ်။ တကယ့်ကို သနားစရာပါ။ သူက သူ့သားကို သိပ်ချစ်တာလေ။ အဲ့ဒီဒဏ်ကို မခံနိုင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့"

၁၉၄ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၃၄:၂၈

ID: Pxrbnij3U

အွန်လိုင်းပေါ်မှာပဲ အမြဲနေတဲ့တပ်ကြပ်ကြီးက အပြင်မှာလည်း စကားပြော တော်တော်ကောင်းတာပဲနော်။ တပ်ကြပ်ကြီး။

၁၉၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၃၄:၃၃

ID: q55ePRm52

ဇာတ်ရှိန်တက်လာပြီ။

၁၉၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၃၅:၁၆

ID: 3trifSqnv

မီဒီယာတွေကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပါပဲ။

၁၉၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၃၆:၀၉

ID: gBbp5D2vd

ခင်ဗျား တကယ်ကြီး ပြန်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

၂၀၅ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၃၉:၄၇

ID: H7cKvHk1c

ဘယ်မှ မသွားပါဘူး။ အဖွားအိုလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ခြံထဲမှာ ဝင်ပေါက်ရှိမလားလို့ လိုက်ရှာနေတာ။

၂၀၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၄၀:၂၉

ID: fJf96cCp4

ဒါမှ ငါတို့ရဲ့ တပ်ကြပ်ကြီးဟေ့။

၂၀၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၄၁:၁၈

ID: gBbp5D2vd

ငတုံးတွေ လာပြီး ခြောက်လှန့်ခံနေကြတာဆိုရင်တော့ အထဲဝင်လို့ရတဲ့ လမ်းတစ်ခုခု ရှိမှာပဲ။

၂၀၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၄၂:၀၉

ID: Aylg8wLma

ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်ကြည့်ပါလား။

၂၀၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၄၃:၀၁

ID: 3trifSqnv

တံခါးကို ရိုက်ချိုးလိုက်။

၂၁၅ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃: ၄၆:၁၈

ID: H7cKvHk1c

ကျိုးနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ အထဲဝင်လာပြီ။ ဖုန်တွေ တော်တော်ထူတယ်။ အထဲမှာလည်း ရှုပ်ပွနေတယ်။

၂၁၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၄၇:၀၄

ID: gBbp5D2vd

ဓာတ်ပုံတွေ တင်ပါဦး။

၂၁၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၄၇:၀၉

ID: 5tBqe2fQ6

ဓာတ်ပုံတွေ ကြည့်ချင်ဇောနဲ့ သေတော့မယ်။

၂၁၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၄၈:၁၂

ID: fJf96cCp4

စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။

၂၂၂ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၁:၂၅

ID: H7cKvHk1c

ဒါက ဧည့်ခန်းဖြစ်ပုံရတယ်။ မှောင်နေတော့ ဘာကိုမှ သေချာမမြင်ရဘူး။ (လင့်ခ် ပျက်နေသည်)

၂၂၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၂:၂၈

ID: icgCxssO8

ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတာပဲ။

၂၂၄ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၂:၅၈

ID: fJf96cCp4

နတ်ဘီလူးအဆောင်တွေ ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

၂၂၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၃:၁၇

ID: gBbp5D2vd

အဆောင်တွေ ဘယ်မှာလဲ။

၂၂၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၃:၅၆

ID: nHp7s7K3u

ရှုပ်ပွနေတာထက်စာရင် ဖျက်ဆီးခံထားရတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်။

၂၂၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၄:၁၉

ID: fJf96cCp4

ဒီနေရာမှာ လူတစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့တယ်လို့ သိရတာက တော်တော်လေး ခံစားချက်ကိုပြင်းထန်စေတယ်။

၂၂၈ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၅:၀၄

ID: H7cKvHk1c

ဘယ်နေရာမှာမှ နတ်ဘီလူးအဆောင်တွေကို မတွေ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို စာအုပ်တွေနဲ့ CD တွေတော့ အများကြီးပဲ။ (လင့်ခ် ပျက်နေသည်)

၂၂၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၅:၁၂

ID: 5tBqe2fQ6

ဟော...

၂၃၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၅:၄၃

ID: e9wcVsbu

သူက တော်တော်လေး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့အရာတွေထဲ နစ်နေခဲ့တာပဲနော်။

၂၃၄ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၆:၀၁

ID: gBbp5D2vd

တကယ့်ကို ရူးသွပ်နေတဲ့သူပဲ။

၂၃၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၆:၃၄

ID: fJf96cCp4

ဒါဆို မိခင်ဖြစ်သူက ကမ္ဘာသစ်စမယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆတွေထဲ ရောက်နေခဲ့တာလား။

၂၃၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၆:၅၇

ID: apV7ghO3m

သူ့ကလေး အနိုင်ကျင့်ခံရတာ မဆန်းပါဘူး။

၂၄၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၃:၅၉:၄၆

ID: nHp7s7K3u

အတည်ပြောရရင်တော့ စကြဝဠာစွမ်းအင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာသစ်စမယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆတွေလိုမျိုး ယုံကြည်ချက် ပြင်းထန်တဲ့သူတွေဟာ သေဆုံးသွားတဲ့အခါ စွမ်းအင်ကြွင်းကျန်မှုတွေ အများကြီး ထားရစ်ခဲ့တတ် ကြတယ်၊ အဲ့ဒါက သရဲခြောက်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများစေတယ်။

၂၄၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၁:၂၁

ID: 4yjyf8jlc

ကျေးဇူးပါပဲ။ နတ်ကတော်ကြီးခင်ဗျာ။

၂၄၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၂:၂၅

ID: gBbp5D2vd

ဒါဆို နတ်ဘီလူးအဆောင်တွေက ကောလာဟလပဲလား။

၂၄၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၂:၄၈

ID: Aylg8wLma

ဧည့်ခန်းဘက်သွားကြည့်ပြီးပြီလား။

၂၄၅ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၃:၅၆

ID: H7cKvHk1c

အခုပဲ တစ်ခုခုကြားလိုက်တယ်။

၂၄၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၄:၄၉

ID: 8fdqKw5mx

ဘာကြားတာလဲ။

၂၄၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၄:၅၉

ID: fJf96cCp4

((((; ° Д °)))) တုန်လှုပ်နေပြီ

၂၄၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၅:၁၈

ID: 8a29Mbdxi

အဲ့ဒီကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့တော့။

၂၄၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၅:၂၂

ID: gBbp5D2vd

ရဲတွေများလား။

၂၅၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၅:၃၀

ID: 8fdqKw5mx

အဆင်ပြေရဲ့လား။

၂၅၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၆:၀၃

ID: 4yjyf8jlc

တပ်ကြပ်ကြီး... ကောင်းရာမွန်ရာ ရောက်ပါစေ...

၂၅၅ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၈:၃၇

ID: H7cKvHk1c

အပေါ်ထပ်ကို ပြေးတက်လာပြီ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ လိုက်ရှာနေတုန်း နံရံတစ်ဖက်ကနေ "ဒုန်း" ဆိုတဲ့ အသံကြီး ကြားလိုက်ရတာ။

၂၅၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၀၉:၂၆

ID: s9sdW2boy

ဒီလို စွန့်ပစ်ထားတဲ့နေရာတွေကို လူမိုက်တွေစခန်းချတတ်တယ်။ သိပ်အတင့်မရဲနဲ့ဦးနော်။

၂၅၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၀:၀၅

ID: fJf96cCp4

မကြောက်ပါနဲ့ တပ်ကြပ်ကြီး။ အဲ့ဒီအသံလာရာဆီကိုပဲ တည့်တည့်သွားလိုက်။

၂၅၈ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၀:၃၇

ID: H7cKvHk1c

အောက်ထပ်ကနေ တစ်ချက်ချင်း မြည်နေတဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရတုန်းပဲ။ လောလောဆယ်တော့ အပေါ်ထပ်ကိုပဲ လေ့လာကြည့်လိုက်မယ်။

၂၅၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၁:၁၁

ID: 9673gaMsj

တပ်ကြပ်ကြီး... ခင်ဗျား တော်တော်သတ္တိရှိတာပဲ (ရယ်လျက်)။

၂၆၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၁:၄၈

ID: tmXuQd2dt

ခင်ဗျား ပြန်သင့်ပြီထင်တယ်။

၂၆၂ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၃:၂၄

ID: H7cKvHk1c

ဒါက ကလေးရဲ့ အခန်းဖြစ်ပုံရတယ်။ (လင့်ခ် ပျက်နေသည်)

၂၆၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၄:၂၉

ID: gt4ohe95T

ဟော... ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတဲ့ သားဖြစ်သူရဲ့ အခန်းပေါ့။

၂၆၄ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၅:၃၉

ID: gBbp5D2vd

ကျနော် ကလေးတုန်းကလည်း အဲ့ဒီလို ဝက်ဝံရုပ်လေး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။

၂၆၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၅:၄၈

ID: Aylg8wLma

စားပွဲခုံ အံဆွဲတွေကိုဖွင့်ကြည့်ပါလား။

၂၆၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၆:၁၂

ID: fJf96cCp4

ကြည့်ရတာ သူက မူလတန်းအရွယ်ပဲ ရှိသေးပုံပဲ။

၂၆၉ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၆:၄၀

ID: H7cKvHk1c

စားပွဲထဲမှာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ တွေ့တယ်။ (လင့်ခ် ပျက်နေသည်)

၂၇၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၇:၂၉

ID: 6g79GpH4WXX

အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး

၂၇၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၇:၅၂

ID: gBbp5D2vd

အဲ့ဒါ သေသွားတဲ့ ကလေးလား။

၂၇၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၈:၂၉

ID: fJf96cCp4

ဒါကတော့ တကယ့်ကို ခြောက်ခြားစရာပဲ။

၂၇၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၈:၄၀

ID: nHp7s7K3u

အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်တော့။ လုံးဝကိုမကောင်းတော့ဘူး။

၂၇၄ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၈:၅၁

ID: k63mPvfqw

ကျနော် ကြောက်လာပြီ။

၂၇၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၉:၀၄

ID: t64dkyMnk

ကလေးက ဘာလို့ သူ့စားပွဲထဲမှာ သူ့ပုံသူ ထားရတာလဲ။

၂၇၆ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၁၉:၅၅

ID: H7cKvHk1c

ဒီမှာတော့ တခြားဘာမှ မရှိတော့ဘူးထင်တယ်။ အသံလည်း တိတ်သွားပြီဆိုတော့ အောက်ထပ်ကိုပဲ ပြန်ဆင်းတော့မယ်။

၂၇၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၁:၀၁

ID: pg3bZhYtu

ခင်ဗျား အခု ပြန်သင့်နေပြီ။

၂၇၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၁:၃၈

ID: gBbp5D2vd

ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ အကုန်အဆုံးအထိ ကြည့်လိုက်ပါ။ တပ်ကြပ်ကြီး။

၂၈၃ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၃:၃၂

ID: H7cKvHk1c

ဧည့်ခန်းထဲ ရောက်နေပြီ။ ခုနက အသံက ဒီထဲက လာတာထင်တယ်။ (လင့်ခ် ပျက်နေသည်)

၂၈၄ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၄:၂၀

ID: fJf96cCp4

ဧည့်ခန်းအလယ်က ဖျာက ဘာလို့ အကွက်ကြီး ဖြစ်နေတာလဲ...။

၂၈၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၄:၅၈

ID: gBbp5D2vd

ဒီအခန်းထဲမှာ လူတစ်ယောက် သေချာပေါက် သေခဲ့တာပဲ။

၂၈၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၅:၃၈

ID: nHp7s7K3u

ဒီအခန်းက အဆိုးဆုံးပဲ။

၂၉၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၅:၄၄

ID: pg3bZhYtu

ဘယ်ဘက် နောက်ထောင့်က နေရာလွတ်က ဘာကြီးလဲ။

၂၉၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၆:၅၀

ID: nHp7s7K3u

အဲ့ဒီကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့ပါတော့။

၂၉၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၇:၀၅

ID: 4yjyf8jlc

တပ်ကြပ်ကြီး... ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်လူပဲ။ ကြောက်စိတ်ဆိုတာ အစအနတောင် မရှိဘူး။

၂၉၅ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၇:၁၀

ID: H7cKvHk1c

ဒါက ဘုရားခန်းဆိုတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားစင်အတွက် နေရာဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမရှိဘူး။ အခုမှ ပြန်သွားရင် ခင်ဗျားတို့တွေ ကျနော့်ကို တစ်သက်လုံး အပြစ်ပြောနေကြမှာလေ။

၂၉၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၇:၅၆

ID: u4J2iskNr

တပ်ကြပ်ကြီး... ခင်ဗျားက တကယ့် လူစွမ်းကောင်းပဲ။

၂၉၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၈:၀၉

ID: Aylg8wLma

ဖျာအောက်ကို လှန်ကြည့်ပါလား။

၂၉၉ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၉:၀၀

ID: H7cKvHk1c

ဟုတ်တယ်။ အလယ်က ဖျာက နည်းနည်း ကြွနေသလိုပဲ။ ဘာလို့ပါလိမ့်။

၃၀၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၉:၃၁

ID: fJf96cCp4

တကယ်ကြီး ကြွနေတာပဲ။

၃၀၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၂၉:၅၅

ID: gBbp5D2vd

အဲ့ဒါကို လှန်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။

၃၀၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၁:၅၅

ID: DtDzw3z49

ကျနော်တော့ မကြည့်ရဲတော့ဘူး။

၃၀၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၂:၁၇

ID: b3m8P28v9

ဒါနဲ့ နတ်ဘီလူးအဆောင်တွေက ဘယ်မှာလဲ။

၃၀၇ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၃:၁၉

ID: H7cKvHk1c

မရရအောင် လှန်ကြည့်မယ်။ လက်အိတ်ပါလာတာ ကံကောင်းသွားတယ်။ အဆောင်တွေတော့ မတွေ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တုတ်တန်းတွေပေါ်မှာ တစ်ခုခုကို ခွာထားတဲ့ အရာတွေတော့ တွေ့တယ်။ အရင်က တစ်ခုခု ကပ်ထားခဲ့ပုံပဲ။

၃၀၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၃:၅၁

ID: nHp7s7K3u

တကယ်ပြောနေတာ၊ အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်တော့။

၃၁၆ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၆:၅၂

ID: H7cKvHk1c

ဒါက ဘာကြီးလဲ။ (လင့်ခ် ပျက်နေသည်)

၃၁၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၇:၄၈

ID: ss9pHX797

အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲဗျာ။

၃၁၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၇:၅၈

ID: gBbp5D2vd

ကျောက်တုံးကြီးလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်တောင် အပိုင်းအစလား။

၃၁၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၈:၁၇

ID: fgso4pgV6

အဲ့ဒီပတ်ပတ်လည်မှာ ပရိတ်ကြိုးတွေ ပတ်ထားသလိုပဲ။ ကျောက်တုံးထဲမှာ တစ်ခုခုကို ပိတ်လှောင်ထားတာများလား။

၃၂၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၈:၂၆

ID: BeVis3d9h

အိမ်က စွန့်ပစ်ခံရပြီးမှ တစ်ယောက်ယောက် လာထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။

၃၂၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၈:၅၁

ID: fJf96cCp4

မိခင်ဖြစ်သူက ကမ္ဘာသစ်စမယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆတွေထဲ ရောက်နေတာဆိုတော့...။

၃၂၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၉:၀၃

ID: NPeHwjda4

ဒါကတော့ လွန်သွားပြီ... ကျနော် အရမ်းကြောက်နေပြီ။

၃၂၄ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၉:၀၉

ID: nHp7s7K3u

ထွက်ခဲ့တော့။ အခုချက်ချင်းထွက်တော့။

၃၂၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၃၉:၁၆

ID: Aylg8wLma

ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။

၃၂၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၄၀:၂၁

ID: ss9pHX797

တပ်ကြပ်ကြီး... ခင်ဗျား အန္တရာယ်ရှိတာတစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ပြီထင်တယ်။

၃၂၇ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၄၀:၂၇

ID: H7cKvHk1c

ကျနော်တော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ ထင်တယ်။

၃၂၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၄၀:၅၄

ID: m9iV66g6Z

ဘာဖြစ်လို့လဲ။။

၃၂၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၄၀:၅၆

ID: gBbp5D2vd

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ တပ်ကြပ်ကြီး။

၃၃၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၄:၄၁:၁၂

ID: nHp7s7K3u

အဆင်ပြေရဲ့လား။

၃၆၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၅:၀၅:၅၁

ID: fJf96cCp4

တပ်ကြပ်ကြီး။ အဆင်ပြေရဲ့လား။

၃၉၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၅:၅၁:၁၉

ID: ss9pHX797

ဒီလောက်အထိ အသံတိတ်နေတယ်ဆိုရင်တော့...

၄၀၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၆:၀၂:၄၄

ID: ai4JjEzsg

သူ ကျနော်တို့ကို နောက်နေတာပါ။

၄၀၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၆:၁၀:၀၁

ID: nHp7s7K3u

ကျေးဇူးပြုပြီး... သူ ကျနော်တို့ကို နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။

၄၀၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၆:၁၄:၂၂

ID: fJf96cCp4

အဲ့ဒီနားမှာ နေတဲ့သူတွေရှိရင် လူစုပြီး သွားကူညီပေးကြပါဦး။

၄၁၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၆:၁၇:၁၅

ID: cxjbz6cDa

ရဲတိုင်လိုက်ရမလား။

၄၁၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၆:၁၉:၂၂

ID: gBbp5D2vd

သူက ပိုင်နက်ကျူးကျော်ထားတာလေ။ ပြီးတော့ နောက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။

၄၃၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၇:၀၁:၀၃

ID: gBbp5D2vd

တပ်ကြပ်ကြီး တကယ်ပဲ ပျောက်သွားပြီလို့ ထင်လား။

၄၃၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၇:၀၅: safari

ID: nHp7s7K3u

စာတွေကို ပြန်ဖတ်ကြည့်နေတာ။ Aylg8wLma ဆိုတဲ့လူက ဘာလဲ။ သူက တပ်ကြပ်ကြီးကို ဘယ်သွားရမလဲ။ အိမ်ထဲ ဘယ်လိုဝင်ရမလဲဆိုတာတွေ ပြောပြတယ်။ ပြီးတော့ တပ်ကြပ်ကြီး မတွေ့ခင်ကတည်းက ထူးဆန်းတဲ့နေရာတွေကို ကြိုပြောနေတယ်။ သူက ဘယ်သူလဲ။

၄၃၂ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၇:၀၉:၀၁

ID: ss9pHX797

ဟုတ်တယ်၊ တစ်ခုခုတော့ မူမမှန်ဘူး။

၄၃၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၇:၁၂:၃၅

ID: ykYxw3t8q

Aylg8wLma... မင်း ဘာတွေသိထားတာလဲ။

၄၅၂ - တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည် : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၉:၂၅:၀၉

ID: H7cKvHk1c

(လင့်ခ် ပျက်နေသည်)

၄၅၃ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၉:၂၉:၁၁

ID: fJf96cCp4

တပ်ကြပ်ကြီး။ ဒါ ဘာပုံကြီးလဲ။

၄၅၄ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၉:၃၂:၅၉

ID: utv7Nm6Ju

တပ်ကြပ်ကြီး... ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ။

၄၅၅ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၉:၃၄:၀၃

ID: gBbp5D2vd

ခင်ဗျား တကယ်ကြီး နောက်နေတာပဲ။

၄၅၆ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၉:၃၄:၁၇

ID: ss9pHX797

ခင်ဗျား ဘေးကင်းလို့ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီပုံက ဘာလဲ။ ဒါ နတ်ဘီလူးအဆောင်တွေထဲက တစ်ခုလား။

၄၅၇ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၉:၃၆:၅၉

ID: 5eiCbzfkm

တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီးပဲ။

၄၅၈ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၉:၃၈:၂၂

ID: hHAx8jbj6

အဲ့ဒါ ဘာလဲ တပ်ကြပ်ကြီး။

၄၅၉ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၉:၃၉:၁၇

ID: hmCarmzd8

ဒီလို အဆောင်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

၄၆၀ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၉:၄၀:၅၈

ID: 4irA42jzo

တပ်ကြပ်ကြီး ဒီပုံကို ဘယ်မှာ ရိုက်ခဲ့တာလဲ။ အိမ်ထဲမှာ အဆောင်တွေမရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

၄၆၁ - အမည်မသိ : ၂၀၁၁/၀၁/၁၅ (စနေ) ၁၉:၄၁:၁၁

ID: gBbp5Dsvd

ဒါက ဘာသာရေးနဲ့ ဆိုင်တာလား။ အပေါ်မှာ မုခ်ဝပုံ ပါတယ်၊ ပြီးတော့ အောက်က သင်္ကေတက "နိဂုံး" ဆိုတဲ့ စာလုံးလား။

စာတွေကို စတင်ခဲ့သူ "တပ်ကြပ်ကြီး အထက်မြန်မာပြည်" သည် ထိုနောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့်မှတ်ချက်မျှ ထပ်မံ ရေးသားခြင်း မရှိတော့ဘဲ ထိုဓာတ်ပုံ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာလည်း ပဟေဠိဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။ ထိုစာတွေမှာ လိမ်လည်လှည့်ဖြားခြင်း ဖြစ်သည်ဟုလည်း ယနေ့တိုင် မည်သူမျှ သက်သေမပြနိုင်ခဲ့ပေ။

အိမ်အကြောင်း ကြိုတင်သိနေပုံရသော အသုံးပြုသူ "Aylg8wLma"သည်လည်း နောက်ထပ် ပေါ်မလာတော့ဘဲ ထိုစာတွေကို ပိတ်သိမ်းလိုက်ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် "တပ်ကြပ်ကြီးအား သရဲခြောက်သောနေရာများမှ ကယ်တင်ကြစို့" ဟူသော စာစုသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး စေတနာ့ဝန်ထမ်းများက ထိုအိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ဧည့်ခန်းအလယ်ရှိဖျာမှာ ဘေးသို့ ရွှေ့ထားသည်ကိုသာ တွေ့ရပြီး ၎င်းအောက်တွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

အဖြေမရှိသော မေးခွန်းများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဤစာစုအပေါ် သင် မည်သို့ ထင်မြင်ပါသနည်း။ မည်မျှအထိ မှန်ကန်သည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း အမျိုးမျိုး တွေးတောကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာပင် ဖြစ်သည်။

*****

အချို့သော လစဉ်ထုတ်မဂ္ဂဇင်းတွင် ဖော်ပြခဲ့သည့် (၂၀၁၀၊ မေလ)

ဝတ္ထုတို - သရဲဓာတ်ပုံ

“ဒီဇာတ်လမ်းကတော့ ကျမကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ သရဲဓာတ်ပုံတစ်ပုံအကြောင်းပါ…”

Aဟာ အမျိုးသမီးဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်တဲ့ အယ်ဒီတာတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ကျမ Aနဲ့ တွေ့ဆုံတဲ့အခါ Aဟာ ခေတ်မီဆန်းသစ်တဲ့ ဒီဇိုင်နာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပေမဲ့ Aရဲ့ ရင်းနှီးဖော်ရွေတဲ့ အပြုံးကသာ စိတ်ထဲမှာ အစွဲမြဲဆုံး ဖြစ်ကျန်ခဲ့တာပါ။

“ဖက်ရှင်ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်တော့မယ်ဆိုရင် ပုံမှန်အားဖြင့် စတူဒီယိုကို ရက်အနည်းငယ် ကြိုတင်ငှားထားရပြီး ဓာတ်ပုံအားလုံးကို တစ်ပြိုင်ထဲ ရိုက်ကြရတာပါ။ အချိန်က အရမ်းကပ်တော့ အထူးသဖြင့် မော်ဒယ်လ်တွေနဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ အချိန်ဇယားက တော်တော်လေး ကြပ်ပြီး အလုပ်ရှုပ်ပါတယ်”

ဓာတ်ပုံရိုက်ကွင်းတစ်ခုမှာ လူတော်တော်များများ ရှိနေတတ်ကြပါတယ်။ အယ်ဒီတာတင်မကဘဲ မော်ဒယ်လ်တွေ၊ သူတို့ရဲ့ မန်နေဂျာတွေ၊ မိတ်ကပ်ပညာရှင်တွေ၊ စတိုင်လစ်တွေ၊ အမှတ်တံဆိပ်ဘက်က တာဝန်ရှိသူတွေ၊ အရောင်းဝန်ထမ်းတွေ၊ စာရေးဆရာတွေ၊ ဓာတ်ပုံဆရာတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်ထောက်တွေ အားလုံး ပါဝင်ပါတယ်။

အယ်ဒီတာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှုကို စီစဉ်ရသလို၊ အခြားအဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ မတူညီတဲ့ အမြင်တွေကို ညှိနှိုင်းရင်း မိမိစိတ်ကူးထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာအောင် ထိန်းကျောင်းရပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း အချိန်ဇယားအတိုင်း ပြီးစီးဖို့ ကြိုးစားရတဲ့အတွက် ခဏလေးတောင် နားချိန်မရှိပါဘူး။

“ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားက အရေးကြီးပါတယ်။ အားလုံး စိတ်လက်ပေါ့ပါးပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ရှိအောင် အကောင်းမြင်စိတ်ရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးဖြစ်ဖို့ ကျမ အမြဲကြိုးစားပါတယ်”

Aရဲ့ အဆိုအရ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ရှိတဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်နဲ့ အငွေ့အသက်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအတိုင်းပဲ အရေးကြီးတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

“ဓာတ်ပုံဆရာနဲ့ မိတ်ကပ်အဖွဲ့ကသာ အပေးအယူ တည့်နေမယ်ဆိုရင် ရိုက်ကွင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတဲ့သူတွေတောင် စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ကျမတို့ကို ယုံကြည်ပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်ကြတယ်။ B ကတော့ ဓာတ်ပုံဆရာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငယ်သေးတယ်ဆိုပေမဲ့ မော်ဒယ်လ်တွေကို စိတ်ပါဝင်စားလာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ထူးချွန်တယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို အမြဲယုံကြည်ပြီး အလုပ်အပ်လို့ရတယ်လေ”

လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က Bဟာ Aရဲ့ မဂ္ဂဇင်းတိုက်ကို အလုပ်လာရောက် လျှောက်ထားခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ Aရဲ့ အဖွဲ့ထဲမှာ ပုံမှန်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

“မျက်နှာဖုံးပုံ တစ်ပုံတည်းအတွက်တင် ဓာတ်ပုံပေါင်း ရာနဲ့ချီ ရိုက်ရပါတယ်။ ရိုက်ချက်တိုင်းရဲ့ အသေးစိတ် အနေအထားတွေကို ကျမတို့ စစ်ဆေးရတယ်။ နာမည်ကြီး ဓာတ်ပုံဆရာတချို့က အသေးစိတ် တောင်းဆိုတာတွေကို သိပ်သဘောမကျတတ်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် ကျမကတော့ ကျမစိတ်ကူးထားတဲ့ ပုံဖော်မှုတွေကို နားထောင်ပေးနိုင်တဲ့ ငယ်ရွယ်ပြီး ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိတဲ့ ဓာတ်ပုံဆရာတွေကို ပိုသဘောကျတယ်။ Bက အဲ့ဒီလို အခြေအနေမျိုးတွေအတွက် အကောင်းဆုံးပဲ”

စတူဒီယိုမှာ တစ်ပတ်ကျော်ကြာအောင် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးတဲ့နောက် Aဟာ ပုံအားလုံးကို ပြန်ကြည့်ပြီး မဂ္ဂဇင်းမှာ ဘယ်ပုံတွေ သုံးမလဲဆိုတာ ရွေးချယ်ရပါတယ်။ ဓာတ်ပုံဆရာက အသုံးမပြုနိုင်တဲ့ ပုံကြမ်းတွေကို ပယ်ဖျက်ပြီးတာတောင် အယ်ဒီတာ့ဆီကို ပုံပေါင်း ရာနဲ့ချီ ရောက်လာတတ်ပါတယ်။

“ကျမတို့က ပုံပေါင်းများစွာထဲကနေ လိုချင်တဲ့ ပုံစံတချို့ကို စိစစ်ရွေးချယ်ရတယ်။ ပြီးရင် ဓာတ်ပုံဆရာကို ဘယ်ပုံတွေ လိုချင်လဲဆိုတာ ပြောပြရတယ်။ သူတို့က အလင်းအမှောင်ညှိတာ၊ ပြုပြင်တာတွေ လုပ်ပေးရတယ်။ အဲ့ဒီနောက် နောက်ဆုံးအဆင့် ပုံတွေကို ပို့ပေးပြီးမှ သူတို့အလုပ်က ပြီးတာပါ။ အယ်ဒီတာတွေကတော့ တစ်ဖက်မှာလည်း စာသားတွေ စစ်ဆေးတာ၊ ဒီဇိုင်းတွေ မှာယူတာတွေ လုပ်ရတော့ အားလုံးက တစ်ပြိုင်တည်း အလုပ်ရှုပ်နေတာပါ”

တစ်နေ့မှာတော့ Aဟာ မျက်နှာဖုံးအတွက် ဘယ်ပုံသုံးရမလဲဆိုတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပါတယ်။

“B ရိုက်ပေးထားတဲ့ ပုံတွေပါ။ ပုံစံတစ်ခုကို ကျမ တော်တော်သဘောကျပေမဲ့ အဲ့ဒီပုံစံနဲ့ သူပို့ပေးထားတဲ့ ပုံ ၁၀ ပုံလောက်က နည်းနည်းလေးစီ လွဲနေတယ်လေ။ ပုံတိုင်းမှာ ဆံပင်အနည်းငယ်က ကြော်ငြာရှင်ဆီက ငှားထားတဲ့ နားကပ်ကို ဖုံးနေလို့ အရောင်းဌာနက အဲ့ဒီပုံတွေကို သုံးလို့မရဘူးလို့ ပြောတယ်”

Aက အရှုံးမပေးဘဲ ဖိုင်တွေကို ဆက်လက် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေပါတယ်။

“B ပို့ပေးတဲ့ ပုံတွေက IMG-0001 ဆိုတဲ့ နာမည်တွေနဲ့ပါ။ ပုံတွေကို အစဉ်လိုက် ကြည့်နေရင်းနဲ့ သူ ပုံအားလုံးကို မပို့ပေးထားတာကို ကျမ သတိထားမိလိုက်တယ်”

ဥပမာအားဖြင့် A သဘောကျတဲ့ပုံတွေက IMG-0010 ကနေ IMG-0020 အထိ ဆိုရင် အဲ့ဒါက ၁၀ ပုံမြောက်ကနေ ၂၀ ပုံမြောက်အထိ ရိုက်ချက်တွေ ဖြစ်ရပါမယ်။ ဖိုင်နာမည်တွေက IMG-0010၊ IMG-0011၊ IMG-0012 ဆိုပြီး အစဉ်လိုက် ရှိနေရမှာပါ။ အကယ်၍ IMG-0013 မပါလာဘူးဆိုရင် B က အဲ့ဒီဖိုင်ကို မပို့ပေးခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရပါမယ်။

“IMG-0053 ဆိုတဲ့ ဖိုင်ပျောက်နေတယ်လေ။ B မပို့ပေးဘူးဆိုတာက အဲ့ဒီပုံမှာ တစ်ခုခုမှားနေလို့ ဒါမှမဟုတ် ပြုပြင်လို့မရလောက်အောင် ဆိုးနေလို့ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမက အဲ့ဒီပုံစံကို တော်တော်သဘောကျနေတော့ ဖြစ်အောင်လုပ်ချင်နေမိတယ်”

Aက ဓာတ်ပုံဆရာဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ပုံက မကောင်းရင်တောင်မှ မပို့ရသေးတဲ့ပုံကို ပို့ပေးဖို့ အတင်းတောင်းဆိုပါတယ်။ အသုံးမဝင်ရင်တောင် တစ်ခါလောက်တော့ မြင်ဖူးချင်လို့ပါ။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူက ပုံက မကောင်းလို့ သုံးလို့ရမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြန်ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ထက် အတွေ့အကြုံ အများကြီးရှိတဲ့ အယ်ဒီတာရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို မငြင်းသာတာကြောင့် B ဟာ စိတ်မပါ့တပါနဲ့ ပုံကို ပို့ပေးဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။

ဓာတ်ပုံက တစ်ခုလုံး အမည်းရောင်ကြီး ဖြစ်နေတာပါ။

“သူ မှန်ဘီလူးအဖုံး ဖွင့်ဖို့ မေ့သွားတာနေမှာပါလို့ ကျမ တွေးလိုက်မိတယ်။ ဒါက မျက်နှာဖုံးအတွက် သုံးလို့မရတာ သိသာနေတော့ ကျမလည်း တခြားပုံစံ တစ်ခုကိုပဲ ရွေးလိုက်ရတယ်”

လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ပြဿနာအသစ်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပါတယ်။

“ကျမတို့က လက်ဝတ်ရတနာတွေအကြောင်း အထူးကဏ္ဍတစ်ခု လုပ်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နာမည်ကြီး နိုင်ငံခြားအမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုက သူတို့နိုင်ငံရဲ့ ရှောင်တခင် ထုတ်ပြန်ချက်တစ်ခုကြောင့် ဆွဲကြိုးတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့တယ်”

သတ်မှတ်ရက်ကလည်း နီးကပ်နေပြီဖြစ်လို့ Aအနေနဲ့ လစ်လပ်သွားတဲ့ စာမျက်နှာတွေကို အမြန်ဆုံး ဖြည့်ရပါတော့မယ်။

“ထုံးစံအတိုင်းပဲ ကျမ B ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ငှားထားတာပါ။ ဒါနဲ့ သူ့ဆီ ချက်ချင်းဖုန်းဆက်ပြီး သုံးလို့မရရင်တောင် ရှိသမျှ ဒေတာအားလုံး ပို့ပေးဖို့ ပြောလိုက်တယ်။”

အခြေအနေ အရေးကြီးနေတာကို သိလိုက်တဲ့ B ဟာ အားလုံးကို ပို့ပေးပါတယ်။

“ဒီတစ်ခါလည်း IMG-0053 က အမည်းရောင်ကြီး ဖြစ်နေပြန်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျမက မဂ္ဂဇင်းအတွက် ပုံတွေစီစဉ်ဖို့ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာဆိုတော့ အဲ့ဒီအကြောင်း သိပ်မတွေးမိဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဖိုင်နာမည်နဲ့ အမည်းရောင်ပုံရိပ်ကို မှတ်မိနေခဲ့တယ်”

ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ Aဟာ B ပါဝင်တဲ့ တခြားပရောဂျက်တစ်ခုရဲ့ အောင်ပွဲခံပါတီကို ရောက်နေရင်းနဲ့ အဲ့ဒီဓာတ်ပုံအကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။

“သူပြောသလို အဲ့ဒီပုံနှစ်ပုံလုံးက တကယ်ပဲ မှားရိုက်မိတာလားလို့ ကျမ မေးကြည့်မိတယ်။ တချို့ ဓာတ်ပုံဆရာတွေက ဓာတ်ပုံမရိုက်ခင် ကံကောင်းအောင် 'Luck Shot' တွေ ရိုက်တတ်ကြတာဆိုတော့ အဲ့ဒီလိုမျိုးလားလို့ တွေးမိလို့ပါ”

B က နည်းနည်း မူးနေတဲ့ပုံနဲ့ ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောပါတယ်။

“ကျနော့်ရဲ့ ၅၃ ပုံမြောက် ဓာတ်ပုံတိုင်းက အမြဲတမ်း အဲ့ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတာ။ ကျနော် ကျိန်စာသင့်နေပြီ ထင်တယ်ဗျာ”

အလုပ်သဘောတွေ မရှိတော့တဲ့အချိန်ဆိုတော့ Aနဲ့ အနားမှာ ထိုင်နေတဲ့သူတွေကလည်း စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ဝိုင်းမေးကြပါတယ်။

သူတို့က B ကို အဲ့ဒီကျိန်စာအကြောင်း အသေးစိတ် ပြောပြဖို့ အတင်းမေးကြတာကြောင့် သူလည်း မငြင်းသာဘဲ ရှင်းပြရပါတော့တယ်။

ဓာတ်ပုံဆရာဘဝ အစောပိုင်းကာလတွေမှာ၊ ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းတွေမှာ ပုံမှန် မလုပ်ကိုင်ရသေးခင်က B ဟာ အဆင်ပြေရာ အလုပ်မှန်သမျှကို လုပ်ခဲ့ရပါတယ်။

အဲ့ဒီအလုပ်တွေထဲက တစ်ခုကတော့ နယ်လှည့်ခရီးသွား မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုအတွက် ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးရတဲ့ အလုပ်ပါ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးနဲ့ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနကနေ မြန်မာနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ ဆည်တိုင်းအတွက် 'ဆည်ပို့စ်ကတ်'ဆိုတာကို ထုတ်ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ပို့စ်ကတ်တစ်ခုချင်းစီမှာ အဲ့ဒီဆည်အကြောင်း အချက်အလက်တွေ ပါဝင်ပြီး လူကိုယ်တိုင် သွားရောက်မှသာ ရရှိနိုင်တာပါ။ အစပိုင်းမှာတော့ စိတ်ဝင်စားသူ အနည်းငယ်ကြားမှာပဲ ရေပန်းစားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ လူအများက စိတ်ဝင်စားလာပြီး ပို့စ်ကတ်တွေစုဆောင်းဖို့အတွက် အထူးခရီးစဉ်တွေတောင် ရှိလာခဲ့ပါတယ်။

B ဟာ အပန်းဖြေမဂ္ဂဇင်းတစ်ခုရဲ့ ငှားရမ်းမှုနဲ့ ဆည်တစ်ခုကို သွားရောက်လေ့လာတဲ့ ခရီးစဉ်အတွက် ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးခဲ့ရပါတယ်။

၁၉၅၀ ပြည့်နှစ်တွေ အလယ်ပိုင်းလောက်က ပဲခူးရိုးမမှာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီဆည်ကြီးရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကွန်ကရစ်နံရံကြီးဟာ မြန်မာနိုင်ငံအနှံ့မှာ တွေ့ရတတ်တဲ့ ဆွဲအားသုံးဆည်တွေအတိုင်းပါပဲ။ အမြင်အားဖြင့်တော့ ထူးခြားမှု မရှိပေမဲ့ အဲ့ဒီနေရာက လူတွေ ခုန်ချသတ်သေလေ့ရှိတဲ့ နေရာအဖြစ်နဲ့ ပိုပြီး နာမည်ကြီးပါတယ်။

တစ်ခုသောမနက်မှာ B ရယ်၊ အယ်ဒီတာရယ်၊ စာရေးဆရာရယ်တို့ဟာ ကားတစ်စီးငှားပြီး အဲ့ဒီနေရာကို သွားခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ ဆည်နဲ့ ကန်ပတ်ဝန်းကျင်က ရှုခင်းတွေကို စတင်ရိုက်ကူးကြပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ဆည်တာဝန်ခံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ခရီးစဉ်အတိုင်း လိုက်လံပြသပါတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဆည်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကွန်ကရစ်နံရံကြီးပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း တာဝန်ခံက ဆည်ရဲ့ တည်ဆောက်ပုံနဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံကို ရှင်းပြပါတယ်။ စာရေးဆရာက မှတ်စုတွေ လိုက်ရေးနေတုန်း B ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းတွေကို ဓာတ်ပုံရိုက်နေပါတယ်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာတော့ လေ့လာရေးခရီးစဉ်အတွင်းမှာသာ အများပြည်သူ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိတဲ့ စစ်ဆေးရေး လျှောက်လမ်းဆီကို သွားကြပါတယ်။ ဆည်ရဲ့ အပြင်ဘက်နံရံအတိုင်း လှေကားအရှည်ကြီးကနေ ဆင်းသွားပြီး ကြီးမားတဲ့ ဆည်တည်ဆောက်ပုံကြီးထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ထားတဲ့ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုထဲကို ရောက်သွားပါတယ်။ ဆည်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ဖို့ ဒီဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းကို အသုံးပြုတာဖြစ်ပြီး ကျူးကျော်သူတွေ မဝင်နိုင်အောင် သံတံခါးအထူကြီး တပ်ဆင်ထားပါတယ်။ B က ဝင်ပေါက်နားမှာ ရပ်နေတုန်း ဥမင်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ အေးစိမ့်တဲ့ လေကြောင့် ချမ်းတုန်သွားခဲ့တယ်။

ဥမင်ထဲမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အပူချိန် ၁၅ ဒီဂရီစဲလ်စီးယပ်စ်ပဲ ရှိပြီး လူကြီးနှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ် လမ်းလျှောက်လို့ရလောက်အောင် ကျယ်ပါတယ်။ အမိုးခုံးပုံစံ အခန်းကြီးဟာ သူတို့ရှေ့မှာ အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းနေသလိုပဲ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လမ်းခွဲတွေလည်း ရှိပါတယ်။ အလင်းရောင် အားနည်းတဲ့ မီးချောင်းလေးတွေပဲ ရှိတာကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က တကယ့်ကို ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းတာပါ။

အယ်ဒီတာက မီးချောင်းတွေက အားနည်းတယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ တာဝန်ခံက ဝင်ပေါက်နားက မီးခလုတ်ကို ပိတ်လိုက်တော့ ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်အတိ ကျသွားပါတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေ ဥမင်ထဲဝင်ရင် အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် ဓာတ်မီး အမြဲဆောင်ရတယ်လို့ သူက ဆိုပါတယ်။ B ကတော့ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း နားလည်ပါတယ်။

သူတို့အဖွဲ့ဟာ ကွေ့ပတ်ပြီး လှေကားတွေကနေ ဆင်းသွားကာ ရေဆင်းတံခါးခန်းတွေကို ကြည့်ရှုကြပါတယ်။ B ကတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ စဖြစ်လာပါပြီ။ တကယ်လို့ ဒီအောက်မှာ လမ်းပျောက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားနေရပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ခရီးစဉ်ရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ဖြစ်တဲ့ ဗားတံခါးခန်းဆီကို ရောက်လာကြပါတယ်။

ဝန်ထမ်းတွေကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိန်းချုပ်ခန်းကနေပဲ ဗားတွေကို ကိုင်တွယ်တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနေရာကတော့ အရေးပေါ်အခြေအနေမှာ လူကိုယ်တိုင် လာရောက် ကိုင်တွယ်ရတဲ့ နေရာပါ။ အခန်းက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းပြီး နံရံတွေမှာ ဗားလက်ကိုင်တွေ အစီအရီ ရှိနေပါတယ်။

အယ်ဒီတာနဲ့ စာရေးဆရာက ဝင်ပေါက်နားမှာရပ်ပြီး တာဝန်ခံရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်နေကြပေမဲ့ B ကတော့ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ အခန်းထဲကို ပိုဝင်သွားပါတယ်။

အခန်းရဲ့ နောက်ဆုံးဘက်က ဗားတစ်ခုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ ဗီဒိုလေးတစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်ပါတယ်။ ရုံးခန်းတွေမှာ တွေ့ရလေ့ရှိတဲ့ ကျဉ်းကျဉ်းရှည်ရှည် ဗီဒိုမျိုးဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းရေး ပစ္စည်းတွေ ထည့်ထားတာ ဖြစ်မယ်လို့ သူ ထင်လိုက်ပါတယ်။

ဗီဒိုတံခါးက အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေပါတယ်။

သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဖြစ်သွားအောင် ပိတ်ပေးချင်စိတ်နဲ့ B ဟာ ဗီဒိုနားကို သွားပါတယ်။ မပိတ်ခင်မှာပဲ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ အထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ သန့်ရှင်းရေးပစ္စည်းတွေ မရှိပါဘူး။ အဲ့ဒီအစား လှပတဲ့ ကြွေအရုပ်မလေး တစ်ရုပ်က အောက်ခြေမှာ ထိုင်နေပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်နေတာပါ။

B ဟာ လန့်ပြီး အော်လိုက်မိတာကြောင့် အယ်ဒီတာနဲ့ စာရေးဆရာတို့ ပြေးလာကြပါတယ်။

သူတို့အားလုံး မြင်လိုက်ရတဲ့အရာကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြတာပါ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ စာရေးဆရာက စိတ်အေးသွားပြီး ဒီအရုပ်က ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲလို့ မေးပါတယ်။

တာဝန်ခံက အခုလို ပြန်ပြောပါတယ် -

“ကျနော် ဒီအလုပ် စမဝင်ခင်ကတည်းက ရှိနေတာပါ။ ကျနော့်အရင် တာဝန်ခံကတော့ ဒါကို ဒီနေရာမှာပဲ ထားရမယ်လို့ မှာခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာတော့ ကျနော်လည်း မသိဘူး”

တာဝန်ခံရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တဲ့ လေသံက B ကို ပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေပါတယ်။ ခဏနေတော့ တာဝန်ခံက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ဗားတွေအကြောင်းကို ဆက်ရှင်းပြနေပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အယ်ဒီတာက B ကို ပြုံးပြတယ်။ သူက အပြန်ခရီးမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်အောင် အဲ့ဒီအရုပ်ပုံကို ရိုက်စေချင်တာပါ။

အားနာမှုမရှိတဲ့ ဒီတောင်းဆိုမှုက B ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပေမဲ့ ဖောက်သည်ကို မငြင်းချင်တာကြောင့် တာဝန်ခံ ကြည့်မနေတုန်း အရုပ်ပုံကို ခိုးရိုက်လိုက်ပါတယ်။

“အဲ့ဒါက အဲ့ဒီနေ့ရဲ့ ၅၃ ပုံမြောက် ဓာတ်ပုံပါ။ အပြန်လမ်း ကားပေါ်မှာ IMG_0053 ကို ပြန်စစ်ကြည့်တော့ ပုံက တစ်ခုလုံး အမည်းရောင်ကြီး ဖြစ်နေတယ်လေ။ ဘာကိုမှ မမြင်ရဘူး။ အယ်ဒီတာကတော့ စိတ်ပျက်သွားတာပေါ့။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းကစပြီး ကျနော်ရိုက်တဲ့ ၅၃ ပုံမြောက် ဓာတ်ပုံတိုင်းမှာ အမည်းရောင် အရာတစ်ခုခု ပါနေတော့တာပဲ။ အလုပ်လုပ်ရတာ တော်တော် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လို့ အဲ့ဒါကို တကယ်ပဲ ရပ်တန့်စေချင်ပြီ”

Aရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ မိတ်ကပ်ပညာရှင်ကတော့ ကြောက်လန့်တကြား အော်လိုက်မိပေမဲ့ Aကတော့ ပိုပြီး စပ်စုချင်နေပါတယ်။

“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အမည်းရောင်ကြီး ဖြစ်နေတာလဲ။ တကယ်လို့ အရုပ်က ကျိန်စာသင့်နေတာဆိုရင် ပုံထဲမှာ သရဲပုံ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ပေါ်လာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

B က Aကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးမှ “မပြောတတ်ဘူးလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော် ပြောစရာရှိတာကတော့ ဒါပါပဲ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

“ကျမ အလုပ်အရ လူပေါင်းစုံကို အင်တာဗျူးခဲ့ဖူးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုရင် သိသာပါတယ်။ B က အားလုံးကို မပြောပြဘူးဆိုတာ ကျမ ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်” လို့ Aက ဆက်ပြောပါတယ်။

“ကျမ ပုံကို မြင်တုန်းကတော့ အမည်းရောင်ကြီးလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ B က ‘အမည်းရောင် အရာတစ်ခုခု’ ပါတဲ့ ဓာတ်ပုံလို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတာက ကျမကို သတိထားမိစေတယ်။ ပုံက ဘာမှမပါတဲ့ အလွတ်ကြီးဆိုရင် အဲ့ဒီလို ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူသိနေပြီး ကျမကို သတိမထားမိအောင် ဖုံးကွယ်ထားတာလို့ ခံစားရတယ်”

နောက်တစ်နေ့ ရုံးတက်တဲ့အခါမှာတော့ Aဟာ B ပို့ပေးထားတဲ့ အမည်းရောင်ပုံကို ပြန်စစ်ကြည့်ပါတယ်။

“ပုံက မှောင်အတိ ကျနေတာပဲ၊ ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ ဒါနဲ့ ကျမလည်း ပုံကို ပြုပြင်တဲ့ ပရိုဂရမ်နဲ့ စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။”

Aက ဓာတ်ပုံကို ပြုပြင်တဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲထဲမှာ ဖွင့်ပြီး အလင်းကို အဆုံးထိ တင်လိုက်ပါတယ်။

မြင်လိုက်ရတဲ့အရာကို နားလည်ဖို့ Aဟာ ခဏလောက် အချိန်ယူလိုက်ရပါတယ်။

အပေါ်နဲ့ အောက်မှာ အဖြူရောင် အတန်းလိုက် ပုံရိပ်တွေ ရှိနေပြီး အောက်က အတန်းရဲ့ အပေါ်ဘက်မှာ ကွေးကွေးအရာတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။

“အဲ့ဒါက ပါးစပ်တစ်ခုရဲ့ အတွင်းပိုင်းပါ။ လူ့ပါးစပ်လို့ ထင်တာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ ဟနေတဲ့ ပါးစပ်ထဲကို အနီးကပ် ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သလိုမျိုးပေါ့။ အပေါ်နဲ့ အောက်က အဖြူရောင် အတန်းတွေက သွားတွေဖြစ်ပြီး အလယ်ကတော့ လျှာကြီးပေါ့”

B က Aကို ကြောက်သွားမှာစိုးလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောပြဘဲ ရှောင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ Aလည်း တွေ့ရှိခဲ့တာကို B ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မပြောပြခဲ့ပါဘူး။

“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာ ကျမ အိပ်မက်ဆိုးတွေ ခဏခဏ မက်လာတယ်။ နိုးလာရင်တော့ သေချာမမှတ်မိပေမဲ့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အိပ်မက်တွေဆိုတာတော့ သိတယ်။ လူတစ်ယောက်က ပါးစပ်ကြီး အကျယ်ကြီး ဟပြီး ကျမကို တောင်ပေါ်မှာ လိုက်ဖမ်းနေတာမျိုးပေါ့။ အခုဆိုရင် ကျမပါ ကျိန်စာသင့်သွားပြီ ထင်ပါရဲ့”

ဒီနေ့အထိ B ပို့ပေးတဲ့ ဖိုင်တွေထဲမှာ IMG-0053 ဆိုတဲ့ ဖိုင်ကတော့ အမြဲတမ်း ပျောက်ဆုံးနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။

*****

အင်တာနက်မှ အချက်အလက်များ (၄)

"ဒေါက်တာရေ ပြောပြပေးပါဦး" အခမဲ့ အွန်လိုင်းဆေးကုသမှု ဆွေးနွေးရေး ဝက်ဘ်ဆိုက်မှ ကောက်နုတ်ချက်

• မေးမြန်းသူ - အသက် ၅၀ ကျော် အမျိုးသမီး (၂၀၁၉၊ နိုဝင်ဘာ ၁၄)

တစ်ခါတလေကျရင် စာမျက်နှာပေါ်က စာလုံးတွေက လေထဲမှာ ဝဲနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး စာကြောင်းတွေ အဖြစ် မြင်နေရပါတယ်။ အဲ့လိုဖြစ်နေတာကို ကျမ တော်တော်လေး စိုးရိမ်လာလို့ပါ။ ဒီလို လက္ခဏာမျိုးနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ရောဂါရှိပါသလား။ အဲ့လိုဖြစ်တာက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်က စဖြစ်တာပါ။ အခုဆိုရင် ပိုပိုဆိုးလာပါတယ်။ ကျမ အမျိုးသားကို ပြောပြတော့ သူက ကျမ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပါဆိုပြီး မယုံပါဘူး။ ကျမမှာ အရင်ကလည်း ဘာရောဂါကြီးကြီးမားမားမှ မရှိခဲ့ဖူးတော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေမှာကို တော်တော်လေး စိုးရိမ်နေမိပါတယ်။ ကျမက ကွန်ပျူတာ သိပ်မကျွမ်းကျင်လို့ စာလုံးပေါင်းမှားတာမျိုးရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါရှင်။

• ဖြေကြားသူ - မျက်စိအထူးကုဆရာဝန် (၂၀၁၉၊ နိုဝင်ဘာ ၁၅)

အမြင်အာရုံ ဝေဝါးတာ ဒါမှမဟုတ် ပုံပျက်တာတွေက ခံရခက်သလို နေ့စဉ်ဘဝကိုလည်း အနှောင့်အယှက် ပေးနိုင်ပါတယ်။ အပြင်ပန်း လက္ခဏာ မရှိတာကြောင့် မိသားစုဝင်တွေက နားမလည်ပေးတာမျိုး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်စိပြဿနာတွေက ပစ်ထားရင် စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေ ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်။ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး မျက်စိအထူးကုဆရာဝန်နဲ့ သွားရောက်ပြသဖို့ အကြံပြုလိုပါတယ်။ ဒီမေးခွန်းတစ်ခုထဲနဲ့တော့ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေမဲ့ စာလုံးတွေ ဝဲနေသလို ခံစားရတာဟာ မျက်စိညောင်းတာကနေစလို့ အမြင်လွှာပေါက်ပြဲတာ ဒါမှမဟုတ် အမြင်လွှာကွာကျတာအထိ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အမရဲ့ အသက်အရွယ်အရဆိုရင်တော့ အသက်ကြီးလို့ဖြစ်တဲ့ အမြင်လွှာယိုယွင်းမှု (Age-related Macular Degeneration) လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါက အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ အမြင်လွှာမှာ သွေးယိုတာ ဒါမှမဟုတ် ရောင်ရမ်းတာကြောင့် အမြင်အာရုံ ကျဆင်းလာတာပါ။ အလိုအလျောက် ပျောက်ကင်းမှာ မဟုတ်ဘဲ ဒီအတိုင်းထားရင် ပိုဆိုးလာပြီး မျက်စိကွယ်တဲ့အထိ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အကြောင်းရင်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပုံမှန်စစ်ဆေး ကုသမှုခံယူရင် လက္ခဏာတွေ သက်သာသွားနိုင်တာမို့ နီးစပ်ရာ ဆေးခန်းကို အမြန်သွားဖို့ အကြံပြုပါတယ်။

→ မေးမြန်းသူ၏ တုံ့ပြန်ချက် (၂၀၁၉၊ နိုဝင်ဘာ ၁၇)

အခုလို ဖြေကြားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျမ မျက်စိအထူးကုဆရာဝန်ဆီ သွားပြပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တခြား တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလားလို့ ကျမ ခံစားနေရတယ်။ စာလုံးတွေက လေထဲမှာ ဝဲနေပြီး စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ဖြစ်သွားသလိုမျိုးပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က ကျမကို တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားနေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် စာသားတွေက ကျမတစ်ယောက်ထဲအတွက် ရေးထားသလိုမျိုးပဲ။ အဲ့ဒီစာလုံးတွေ အားလုံးက တုံးတိတိ စာလုံးဒီဇိုင်းတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေတာပါ။

• ဖြေကြားသူ - စိတ်ပညာရှင် (၂၀၁၉၊ နိုဝင်ဘာ ၁၈)

အမရဲ့ မေးခွန်းနဲ့ တခြားဆရာဝန်ကို ပြန်ထားတဲ့ အဖြေကို ကျနော် ဖတ်ကြည့်ပြီးပါပြီ။ တစ်ခုလောက်မေးပါရစေ။ အမ အခုတလော အရင်ကထက် ပိုပြီး မေ့တတ်ပါသလား။ ဒါမှမဟုတ် ခင်မင်ရတဲ့ မိတ်ဆွေ ဒါမှမဟုတ် မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားတာမျိုးလို စိတ်ထိခိုက်စရာ အဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံခဲ့ရတာ ရှိပါသလား။ အမရဲ့ အသက်အရွယ်မှာ အယ်လ်ဇိုင်းမား (Alzheimer’s) ဒါမှမဟုတ် အပြုအမူဆိုင်ရာ ဝေဒနာတွေ စတင်ဖြစ်ပွားတတ်ပါတယ်။ ဒါကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ သိနေသရွေ့ ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး။ စိတ်ချရအောင်လို့ အခု ဆွေးနွေးထားတာတွေကို အမရဲ့ မိသားစုကို ပြလိုက်ပါဦး။ ဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုရင်လည်း အားလုံး အတူတူ ရယ်မောလိုက်ရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို တစ်ယောက်ထဲ ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေမယ့်အစား ရင်းနှီးတဲ့သူတွေနဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးဖို့ တိုက်တွန်းလိုပါတယ်။

→ မေးမြန်းသူ၏ တုံ့ပြန်ချက် (၂၀၁၉၊ နိုဝင်ဘာ ၁၈)

အခုလို စာနာစိတ်နဲ့ ပြန်လည်ဖြေကြားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင် သူငယ်ပြန် (Dementia) တာကို သတိထားမိဖို့ ခက်တယ်ဆိုတော့ ကျမလည်း အဲ့ဒီအကြောင်း တွေးမိပါတယ်။ အခု ဝက်ဘ်ဆိုက်ကိုလည်း ကျမ အမျိုးသားကို ပြလိုက်ပါတယ်။ ကျမ ဘာမှ မေ့တာမျိုးတော့ မရှိသေးပါဘူး။ ညစာကိုလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ချက်ပြုတ်နေကျမလို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမ စိတ်ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်မနေဘူးလို့တော့ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူးရှင့်။ ကျမ အမျိုးသားကတော့ ကျမက အတွေးလွန်နေတာပါတဲ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျမကို တစ်ခုခု ဖတ်စေချင်နေတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို ဖျောက်လို့ မရပါဘူး။ ဒါက စူပါမားကတ်က ကြော်ငြာလက်ကမ်းစာစောင်တစ်ခုကနေ စတာပါ။ စာသားတွေကြားထဲက စာလုံးတချို့က လေထဲ ဝဲတက်လာပြီး စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ဖြစ်သွားခဲ့တယ်လေ။ တစ်ခါတလေကျရင် သတင်းစာတွေ ဒါမှမဟုတ် စာအုပ်တွေထဲမှာလည်း ဖြစ်တတ်ပြီး စာကြောင်းတွေက တော်တော်လေး ရှည်ပါတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ်ကတော့ စာရေးကိရိယာဆိုင်မှာ ဘောပင် ရွေးနေတဲ့အချိန်ပါ။ အဲ့ဒီ စမ်းရေးတဲ့ စာအုပ်ပေါ်မှာ အဲ့ဒီလို တုံးတိတိ စာလုံးတွေ ရှိနေပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ အဲ့ဒီစာလုံးတွေက အရင်က စာကြောင်းတွေရဲ့ အဆက်ကို ဆက်ပြောနေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ အပြင်သွားတုန်း စားသောက်ဆိုင်က စောင့်ဆိုင်းစာရင်းမှာ ပေါ်လာခဲ့ပြန်တယ်။ အဲ့ဒီနောက်တော့ ရပ်ကွက်အသင်းရဲ့ လှည့်လည်အကြောင်းကြားစာ မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီစာကြောင်းတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိသလို ကျမကို တော်တော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလို့ ချမရေးထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျမကို တစ်ခုခု မေးနေသလိုပဲ။ အခုတောင်မှ အဲ့ဒီစာကြောင်းတွေက ကျမ ပတ်ပတ်လည်မှာ ဝဲနေတာပါ။ တစ်ခုခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်တိုင်း အဲ့ဒီတုံးတိတိ စာလုံးတွေကို မြင်နေရတယ်။ ကျမ ဒီမှာ ရေးထားတာကို ပြန်ဖတ်ကြည့်ရင် ကျမက အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေမှန်း သိပါတယ်။ ကျမမှာ ဘာစိတ်ထိခိုက်စရာ အဖြစ်အပျက်မှ မရှိပါဘူး။ မိဘတွေက ဝေးဝေးမှာ နေပေမဲ့ ကျန်းမာရေး ကောင်းကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေဖြစ်လာစေတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုတော့ ရှိနိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ဒါက သိပ်ပြီး အရေးမကြီးသလို ဆရာဝန်ကို ပြောပြစရာ အကြောင်းလည်း မရှိဘူးလို့ ထင်တာမလို့ ကျမ တစ်ယောက်စိတ်မှာပဲ ထားလိုက်ပါတော့မယ်။

→ စိတ်ပညာရှင်၏ တုံ့ပြန်ချက် (၂၀၁၉၊ နိုဝင်ဘာ ၁၉)

အကြောင်းပြန်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အမရဲ့ အဖြေအရ ဒါက အမကို တော်တော်လေး ဒုက္ခပေးနေပုံရပါတယ်။ မိမိကိုယ်ကို မသံသယဖြစ်ပါနဲ့။ အမရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ စိတ်ပညာရှင်တစ်ဦးနဲ့ အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်လောက်တော့ စကားပြောကြည့်ဖို့ အကြံပြုပါတယ်။ မိမိခံစားချက်တွေကို ငြင်းပယ်မထားပါနဲ့။ အတွေ့အကြုံတွေကို ကျွမ်းကျင်သူနဲ့ တိုင်ပင်ပါ။ သူတို့က အမနဲ့ ဆွေးနွေးပေးပြီး စိုးရိမ်မှုတွေကို ကျော်လွှားနိုင်အောင် ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလက္ခဏာတွေရဲ့ အကြောင်းရင်းလို့ အမထင်နေတဲ့ အချက်ကိုတော့ ကျနော် သိချင်မိပါတယ်။ ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ အမ ယူဆထားရင်တောင် ဒါက အမရဲ့ မသိစိတ်ထဲမှာ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ အများကြီး ပေးနေနိုင်ပါတယ်။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူနဲ့ ပြသတဲ့အခါ လက္ခဏာတွေနဲ့အတူ အဲ့ဒီအကြောင်းကိုပါ ထည့်သွင်းပြောပြဖို့ အကြံပြုလိုပါတယ်။

→ မေးမြန်းသူ၏ တုံ့ပြန်ချက် (၂၀၁၉၊ နိုဝင်ဘာ ၁၉)

ဆရာ့အကြံပေးချက်အတိုင်း လာမယ့် စနေနေ့မှာ အမျိုးသားနဲ့အတူ ဆရာဝန်ဆီ သွားပြပါ့မယ်။ အကြောင်းရင်းကတော့ တကယ့်ကို သေးသေးလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာက စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ပေးလို့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြပါ့မယ်။ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စပါ။ ကျမသားက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက သူနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်စု သရဲခြောက်တယ်လို့ သတင်းထွက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီနေရာက ပဲခူးတိုင်း ထဲက ပျက်စီးနေတဲ့ ဟိုတယ်တစ်ခုလား၊ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အပန်းဖြေရိပ်သာတစ်ခုလားတော့ မသိပါဘူး။ အတော်ကိုရူးမိုက်ကြတဲ့ ကလေးတွေနော်။ အဲ့ဒီနေရာက အန္တရာယ်ရှိသလို အနားက လူတွေကိုလည်း အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမှာမလို့ မသွားဖို့ ကျမ တားခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က နားမထောင်ခဲ့ကြဘူး။ သားပြောပြချက်အရ အဆောက်အအုံက တော်တော်လေး ပျက်စီးနေပြီး တချို့နေရာတွေ ပြိုကျနေလို့ အထဲအထိ အများကြီး မဝင်ခဲ့ကြဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဝင်ပေါက်နားက ဧည့်ကြိုကောင်တာမှာ ရှာဖွေကြည့်တော့ မှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ် တွေ့ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒါက ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေ လာတဲ့နေရာတွေမှာ ရှိတတ်တဲ့ ဧည့်သည်မှတ်တမ်းမျိုးပါ။ အထဲမှာ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေ ရေးထားတဲ့ မှတ်ချက်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြားတော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမှတ်တမ်းစာအုပ်မှာ ထူးဆန်းတာတစ်ခုရှိတယ်။ ဒုတိယတစ်ဝက်က အလွတ်ကြီးဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ မှတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေတာပါတဲ့။ သားနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ နားမလည်ကြပေမဲ့ အဲ့ဒါက တစ်ခုခုကို တောင်းဆိုထားတဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ။ အဲ့ဒါက သူတို့ကို တော်တော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ညစာစားရင်းနဲ့ သားက ကျမနဲ့ အမျိုးသားကို အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောပြခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီနောက် မကြာခင်မှာပဲ လေထဲမှာ ဝဲနေတဲ့ စာလုံးတွေကို စမြင်ခဲ့ရတာပါပဲ။ စာလုံးတွေကနေ ဖြစ်လာတဲ့ စာကြောင်းတွေကလည်း အဲ့ဒီမှာ ရေးထားတာနဲ့ ဆင်တူနေလို့ ကျမ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိတာပါ။ အသိတရားနဲ့ စဉ်းစားရင် ဒါတွေက တကယ်မဟုတ်မှန်း ကျမ သိပါတယ်။ ကျမအရွယ်နဲ့ ဒါတွေကို တကယ်လို့ တွေးမိနေတာကိုတောင် ရှက်မိပါတယ်။ အကယ်၍ သားကိုသာ ဒါတွေပြောပြလိုက်ရင် သူက အဲ့ဒီနေရာကို နောက်တစ်ခါ ထပ်သွားဦးမှာပါ။ ရှက်စရာကောင်းပေမဲ့ ဆရာဝန်ကိုတော့ ဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။ စိတ်ချရအောင်လို့ပါ။ ကျမ စကားတွေကို နားထောင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

→ မေးမြန်းသူ၏ တုံ့ပြန်ချက် (၂၀၁၉၊ နိုဝင်ဘာ ၂၁)

ကျမပါ။ ကျမခေါင်းထဲမှာ တကယ်ပဲ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ ထင်တယ်။ မနေ့က အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ ကျမက သူ့စာတိုက်ပုံးထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စာတစ်စောင် ထည့်သွားတယ်လို့ သူက ပြောတယ်။ ကျမ အဲ့ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာကို လုံးဝ မမှတ်မိပါဘူး။ ကျမသား မူလတန်းတုန်းက မိဘဆရာအသင်းမှာ အဲ့ဒီ အိမ်နီးချင်းနဲ့ စတင်ဆုံခဲ့တာဆိုတော့ သိလာတာ ၁၀ နှစ်နီးပါး ရှိပါပြီ။ သူ လိမ်ပြောမှာ မဟုတ်တာကို ကျမ သေချာပေါက် သိပါတယ်။ သူက ကျမကို အဲ့ဒီစာကို ပြတယ်။ အဲ့ဒါက သေချာပေါက် ကျမလက်ရေးပါ၊ စာအိတ်ပေါ်မှာလည်း ကျမနာမည် ရေးထားပါတယ်။ စာကို ကျမယူထားတာမလို့ အထဲမှာ ဘာရေးထားလဲဆိုတာကို ကျမ ရိုက်ပြပါ့မယ်။

‘ကျမ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှာဖွေနေပါတယ်။ ကျမကို ရှာတွေ့ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျမ ရှင်တို့ကို ကြည့်နေပါတယ်။ ရှင်တို့တွေ ကျမဆိုပြီး ဖြစ်လာပေးနိုင်မလား။ ကျမရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးကို ကျေးဇူးပြုပြီး ကျမနဲ့အတူ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပါ။ သူက သူငယ်ချင်းတွေ ထပ်လိုချင်လို့ ငိုနေတယ်။ ဘယ်သူမဆို တခြားတစ်ယောက်ကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် တောင်းဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး။ အသက်တစ်ချောင်းကို ဖန်တီးဖူးသူတွေပဲ ဒါကို နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မြင့်မြတ်တဲ့နေရာကနေ အားလုံးကို လမ်းပြပေးပါ။ အဲ့ဒီအချိန်အထိ ကျမ စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်။’

စာကို ဖတ်လိုက်ရတော့ ကျမ မြင်နေရတဲ့ လေထဲက စာလုံးတွေနဲ့ အဓိပ္ပာယ် အတူတူပဲလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျမ အမျိုးသားနဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေ အားလုံးက စိုးရိမ်နေကြပါတယ်။ အရင်က မပြောခဲ့မိတာတစ်ခုက ကျမ တစ်ခါတလေကျရင် တစ်ယောက်ယောက်က ကျမရဲ့ နားအနားမှာ ကပ်ပြောနေသလိုမျိုး အသံတစ်ခုကို ကြားရတတ်ပါတယ်။ ကျမ အွန်လိုင်းမှာ ရှာကြည့်တော့ ဒါက စိတ်ကစဉ့်ကလျားရောဂါ (Schizophrenia) လိုမျိုး ဖြစ်နေမလားလို့ တွေးမိပါတယ်။ ဆရာဝန်ဆီ သွားပြဖို့ဆိုရင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆက်စပ်ကုသမှု (Psychosomatic Medicine) ဌာနကို ပြသင့်သလားရှင်။ မနက်ဖြန်တော့ ကျမ အမျိုးသားကို အလုပ်နားခိုင်းပြီး ဆေးခန်းကို ကားမောင်းပို့ခိုင်းပါတော့မယ်။

*****

အချို့သော လစဉ်ထုတ်မဂ္ဂဇင်းတွင် ဖော်ပြခဲ့သည့် (၂၀၁၈၊ ဇူလိုင်လ)

ဝတ္ထုတို - ဖောက်ပြန်မှု

“ငါ့ ဆံပင်တွေ ပြန်ရှည်လာပြီ။”

Aဆိုသောအမျိုးသမီးက သူ့ရဲ့ ကျောလယ်လောက်အထိ ရောက်နေတဲ့ အညိုဖျော့ရောင် ဆိုးထားတဲ့ ဆံနွယ်ရှည်တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောပါတယ်။

A နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆံပင်ညှပ်ခဲ့တာက ရည်းစားဟောင်းနဲ့ လမ်းခွဲပြီးခါစကပါ။ အတိတ်ကို မေ့ပစ်ဖို့ အမှတ်အသားအနေနဲ့ ညှပ်ခဲ့တာလားလို့ ကျမ မေးကြည့်တော့ A က ခေါင်းခါပြပါတယ်။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက အဲ့ဒီလို လူမျိုးမဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ ငါ ဆံပင်မညှပ်ချင်ခဲ့ဘူး”

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ A က ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ပြောပြပါတော့တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က A ဟာ တက္ကသိုလ် တတိယနှစ် ကျောင်းသူဖြစ်ပြီး ကျောင်းက တင်းနစ်အဖွဲ့မှာ ဆုံခဲ့တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က ပထမနှစ်ကတည်းက တွဲခဲ့ကြတာဆိုတော့ တော်တော်လေးလည်း အဆင်ပြေကြပါတယ်။ တစ်ခါတလေ အဖွဲ့က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ခရီးတွေတောင် သွားကြသေးတယ်။

“အဲ့ဒီတုန်းကတော့ နေ့တိုင်းလိုလို တစ်ညလုံး ပါတီပွဲတွေ လုပ်ခဲ့ကြတာ။ တော်တော်လည်း သောင်းကျန်းခဲ့ကြတယ်လို့ ပြောရမယ်”

တစ်နေ့မှာတော့ A ဟာ ထုံးစံအတိုင်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ ဝိုင်းဖွဲ့သောက်စားနေ ပါတယ်။

“ငါရယ်၊ ငါ့ရည်းစားရယ်၊ နောက်ထပ် သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ရယ်ပေါ့။ အားလုံးလည်း အတော်လေး မူးနေကြပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ တစ်ယောက်က သရဲပုံပြင်တွေ ပြောကြရအောင်လို့ အကြံပေးလာတယ်လေ”

သူတို့ တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ ကြားဖူးနားဝရှိတဲ့ သရဲပုံပြင်တွေကို ပြောပြကြပါတယ်။ အရက်ရှိန်နဲ့ဆိုတော့ အားလုံးကလည်း တော်တော်လေး စိတ်ဝင်တစား ရှိနေကြတာပေါ့။

ပုံပြင်တွေ ကုန်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ဝိညာဉ်ခေါ်တမ်း ကစားနည်းဆိုတဲ့ ကစားနည်းအကြောင်း ရောက်သွားပါတယ်။ အဲ့ဒါက စက္ကူပေါ်မှာ အက္ခရာတွေ ရေးပြီး ဝိညာဉ်ခေါ်တဲ့ ကစားနည်းမျိုးပါ။

“မူလတန်းတုန်းက ကျောင်းဆင်းရင် အဲ့ဒီကစားနည်းကို ကစားခဲ့ကြတာတွေကို အားလုံးက ပြန်ပြောဖြစ်ကြတယ်။ မြန်မာပြည်ရဲ့ တချို့ဒေသတွေမှာတော့ အဲ့ဒါကို နာမည်အမျိုးမျိုး ခေါ်ကြတယ်လေ။ ငါ့ရည်းစားရဲ့ ဇာတိမှာတော့ 'မဖဲဝါခေါ်နည်း'လို့ ခေါ်တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အခြေခံကတော့ အတူတူပါပဲ”

အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောဖြစ်ရင်းနဲ့ တစ်ယောက်က လက်တွေ့ကစားကြည့်ဖို့ အကြံပြုလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ စက္ကူပေါ်မှာ အက္ခရာတွေ အစုံလိုက်ရေးဖို့က လူတိုင်း မူးနေတာကြောင့် မလုပ်ချင်ကြတော့ဘူး။ အဲ့ဒီမှာတင် အားလုံး စိတ်ပျက်သွားကြပါတယ်။

“သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး နောက်ထပ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြောပြတယ်။ အဲ့ဒါက သူငယ်ငယ်တုန်းက ခဏတာ တက်ခဲ့ဖူးတဲ့ မူလတန်းကျောင်းက နာမည်ကြီးတဲ့ ကစားနည်းတစ်ခု အကြောင်းပါ။ လုပ်ရတာလည်း လွယ်သလို ဘာမှလည်း ပြင်ဆင်စရာ မလိုဘူးတဲ့”

အဲ့ဒီသူငယ်ချင်းရဲ့ မိဘတွေက အလုပ်ကြောင့် ခဏခဏ ပြောင်းရွှေ့နေရသူတွေမလို့ သူက ကျောင်းခဏခဏ ပြောင်းခဲ့ရပါတယ်။ သူ တတိယနှစ်နဲ့ စတုတ္ထနှစ်တုန်းက မုံရွာက ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ တက်ခဲ့ရပြီး အဲ့ဒီမှာ ဒီကစားနည်းက တော်တော်လေး ခေတ်စားခဲ့တာပါ။

“အဲ့ဒီကစားနည်းနာမည်က 'တာတေ' တဲ့။ လုပ်ရတာက အရမ်းလွယ်တယ်။ လူက မတ်တတ်ရပ်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်ပြီး 'တာတေကြီးရေ... တာတေကြီးရေ... ကြွပါဦး' လို့ ရွတ်ရင်း နေရာမှာတင် သုံးကြိမ် ခုန်လိုက်ရုံပဲ။ အဲ့ဒါဆိုရင် တာတေ က နင့်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ပြောပြလိမ့်မယ်တဲ့လေ”

ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ခေါ်တဲ့ တခြားနည်းလမ်းတွေမှာ အရာဝတ္ထုတွေ ရွေ့တာမျိုး ရှိပေမဲ့ ဒီ တာတေ ဆီက သတင်းစကားကို ဘယ်လိုရမလဲဆိုတာကတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာပါ။

“ငါ့ သူငယ်ချင်းကို မေးကြည့်တော့ သူလည်း မသိဘူးလို့ ပြောတယ်။ အားလုံးက ဝေဝါးဝါးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကျောင်းက ကလေးတွေကတော့ တာတေကစားနည်းကို တော်တော်သဘောကျကြတယ်လို့ ဆိုတယ်”

အဲ့ဒီအချိန်မှာ Aတို့အဖွဲ့က ပျင်းနေကြတာမို့ အသေးစိတ်တွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လုပ်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတယ်။

“ငါ့ရည်းစားက အရင်ဆုံး စလုပ်တယ်။ သူက မူးနေတော့ ယိမ်းထိုးပြီး ခုန်နေတာ။ 'တာတေကြီးရေ... တာတေကြီးရေ... ကြွပါဦး' ဆိုပြီးတော့လေ။ သူလုပ်နေတာက ကြည့်ရတာ ရယ်ရလောက်အောင်ကို ရုပ်ဆိုးနေတာမလို့ ငါတို့ အားလုံး ဝိုင်းရယ်ကြတာပေါ့။ အဲ့ဒါကို မြင်တော့ သူက သူ့ဖုန်းကို ငါ့လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး လူမှုကွန်ရက်ပေါ် တင်ဖို့ ဗီဒီယိုရိုက်ပေးပါဦး ဆိုပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပြတယ်။ ဗီဒီယိုရိုက်ပြီးတော့ ငါ ဖုန်းပြန်ပေးလိုက်တော့ သူက ချက်ချင်းပဲ အွန်လိုင်းပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်”

Aက သူ့ရည်းစား ဖုန်းပွတ်နေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ သူ့ရည်းစားက ရုတ်တရက် အံ့သြသွားပါတယ်။

“ဗီဒီယိုတင်ပြီး ၅ စက္ကန့်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ တစ်ယောက်က Like ပေးသွားတယ်တဲ့။ ဘယ်သူ့အကောင့်မှန်းလည်း မသိဘူး”

Aက သူ့ရည်းစားဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ Like ပေးတဲ့စာရင်းမှာ အကောင့်နာမည် တစ်ခုပဲ ရှိနေပါတယ်။

“သူတို့က ပုံမှန် Profile ပုံဖြစ်တဲ့ အရိပ်ပုံစံကိုပဲ သုံးထားတယ်။ နာမည်နေရာမှာလည်း ဘာမှမရှိဘဲ Username နေရာမှာတော့ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတဲ့ ဂဏန်းတွေ အစီအရီပဲ”

အဲ့ဒီအကောင့်မှာ ဘာ Post မှ မရှိသလို Follower လည်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအကောင့်က Aရဲ့ ရည်းစားတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ Follow ထားတာပါ။

Aကတော့ ဒါကို ခြောက်ခြားစရာလို့ ထင်မိပေမဲ့ Aရဲ့ ရည်းစားကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သလိုပါပဲ။

မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ တာတေ က ဘာနိမိတ်မှ မပြခဲ့တာကြောင့် သူတို့လည်း တခြားအကြောင်းတွေ ဆက်ပြောကြရင်း ပါတီပွဲပြီးတော့ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြတယ်။

“အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာ စတာပါပဲ။ အဲ့ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အကောင့်က ငါ့ရည်းစား တင်သမျှ Post တိုင်းကို လိုက်ပြီး Like ပေးနေတော့တာ။ ဥပမာ - သူက ငါနဲ့ ဒိတ်လုပ်နေတဲ့ ပုံလေး တင်လိုက်တယ်ဆိုပါစို့။ ငါက ပုံထဲမှာ ကိုယ့်ရုပ်ကိုယ် ဂရုစိုက်တတ်တော့ သူ့ Wall ကို ဝင်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တင်ပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် အဲ့ဒီအကောင့်က Like ပေးပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ ဒါက တော်တော်လေး ခြောက်ခြားဖို့ ကောင်းတယ် မလား။ အဲ့ဒီလူကို Block လုပ်ဖို့ ငါ ခဏခဏ ပြောပေမဲ့ သူကတော့ Like အလကားရတာကို သဘောကျနေသလိုပဲ၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ပဲ ပြောနေခဲ့တာလေ…”

အဲ့ဒီအကောင့်က ဘယ်လိုပုံမျိုး၊ ဘယ်ဗီဒီယိုမျိုးဆိုပြီး သေချာရွေး Like ပေးတာ မဟုတ်ဘဲ Aရဲ့ရည်းစား တင်သမျှ အရာအားလုံးကို Like ပေးနေတာပါ။

Aကတော့ ကွယ်ရာမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီလို့ တိတ်တဆိတ် သံသယဝင်လာပါတယ်။

“သူ ငါ့ကို ဖောက်ပြန်နေတာလို့ ထင်လာတယ်လေ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက အကောင့်တုနဲ့ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ တွေးလိုက်မိတယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက သူ့အကောင့်ကို အမြဲစစ်နေတာ သိတော့ Like တွေ ပေးပြီး ငါတို့ ပတ်သက်မှုကို ဖိအားပေးနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူBlock မလုပ်တာကလည်း သူ သိနေလို့ ဖြစ်မှာပါလို့ ငါ ယူဆလိုက်တယ်”

တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ Aရဲ့ သံသယက ပိုဆိုးလာပါတယ်။

“ငါ့ရည်းစားက နည်းနည်း အေးစက်လာသလိုပဲ။ ငါတို့ အတူရှိနေတဲ့ အချိန်တွေကို သူ သိပ်ပျော်ပုံမရတော့ဘူး။ သူက ကိုယ်သာရှိနေပေမဲ့ စိတ်က တခြားရောက်နေသလို ငါ ခံစားလာရတယ်ဟ။ သူ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် တစ်ခုခု လုပ်မိလို့လားလို့ မေးတော့လည်း မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ငြင်းတယ်။ သူ ငါ့ကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူးလို့ တွေးမိပြီး ငါ တော်တော် ဝမ်းနည်းခဲ့ရတယ်”

တစ်ညမှာတော့ Aဟာ ရည်းစားဖြစ်သူရဲ့ အိမ်မှာ အိပ်ခဲ့ပါတယ်။

အဲ့ဒီညကလည်း သူက အေးစက်နေတာကြောင့် စကားပြောရတာ အနေခက်လို့ တီဗွီကို ဒီအတိုင်း ဖွင့်ထားလိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်လုံး ဖုန်းကိုယ်စီ ပွတ်ရင်း စောစောပဲ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြတယ်။

ညသန်းခေါင်ကျော်တော့ Aဟာ မွေ့ရာ သိမ့်ခနဲဖြစ်သွားတာကြောင့် နိုးလာပါတယ်။

“ငါ့ရည်းစား အိပ်ရာက ထသွားတာကို သိလိုက်တာလေ။ ငါကတော့ အိပ်တစ်ဝက် နိုးတစ်ဝက် ဖြစ်နေတာဆိုတော့ သူ အိမ်သာသွားတာ ဖြစ်မှာပါလို့ တွေးပြီး ပြန်အိပ်လိုက်တယ်”

ဒုတိယအကြိမ် ပြန်နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ဘက်က အိပ်ရာက အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။

“ငါ့ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ညသန်းခေါင် ၃ နာရီ ရှိနေပြီ။ သူ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထသွားလဲတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တော်တော်လေး ကြာနေပြီဆိုတာကိုတော့ ခံစားမိတယ်”

သူ ဘယ်ရောက်နေတာလဲလို့ တွေးပြီး သွားကြည့်ရမလားလို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ အပြင်ဘက်ကနေ တိုးတိုးလေး ပြောနေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

“သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေသလိုမျိုး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတဲ့ အသံကို ကြားရတာပါ”

Aက အိပ်ရာကနေ တိတ်တဆိတ် ထလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ချောင်းကြည့်ပါတယ်။

“ငါ တံခါးကို အသာလေး ဟပြီး ကြည့်လိုက်တော့ အပြင်ဘက်က မှောင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်သာထဲကနေ ထွက်နေတဲ့ အလင်းရောင် အနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ငါ့ရည်းစားက အထဲမှာ စကားပြောနေတာပါ”

Aရဲ့ ရည်းစားဟာ ညသန်းခေါင်ယံမှာ အိမ်သာထဲဝင်ပြီး အကြာကြီး စကားပြောနေတယ်ဆိုတော့ ဖုန်းပြောနေတာပဲ ဖြစ်ရပါမယ်။ သံသယဝင်နေတဲ့ Aက သူ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေလဲဆိုတာ သိချင်တာကြောင့် မှောင်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ခြေသံလုံလုံနဲ့ သွားပြီး အိမ်သာတံခါးမှာ နားကပ်လိုက်ပါတယ်။

“သူက အဆက်မပြတ် တောင်းပန်နေတာ။ 'တောင်းပန်ပါတယ်'၊ 'ကျနော် အဲ့ဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး'၊ 'ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ' ဆိုတာမျိုးတွေပေါ့။ ငါ့ကို လမ်းခွဲခိုင်းနေတဲ့ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ သူ ငြိနေပြီလို့ ငါ ယူဆလိုက်တယ်”

သူ့ရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ အသံကို ကြားရတဲ့အခါမှာတော့ Aရဲ့ သူ့ရည်းစားအပေါ်ထားတဲ့ စိတ်တွေက အေးစက်သွားပါတယ်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ဆက်တွဲနေလည်း အပိုပဲလို့ ငါ တွေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း တော်တော်လေး ဒေါသထွက်မိတယ်။ တကယ်လို့ လမ်းခွဲရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ ဖောက်ပြန်နေတယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားကို ရှာပြီးမှ သူ့ကို အပြတ်ပြောပြီး လမ်းခွဲမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်လေ”

A အိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်သွားပေမဲ့ သူ့ရည်းစားကတော့ တစ်ညလုံး အိမ်သာထဲမှာပဲ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။

မနက်ရောက်တော့ Aက ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုးပဲ သူ့အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

တစ်ပတ်တိတိအကြာမှာတော့ Aဟာ သူ့အိမ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်သွားပါတယ်။

“ငါ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်။ သူ ဖောက်ပြန်နေတယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားကို ရအောင်ရှာမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ”

သူ့ဖုန်းထဲမှာ အထောက်အထား ရှိမှာပဲလို့ Aက တွေးပါတယ်။ ကံကောင်းတာက တစ်ခါက သူတို့ အပြင်သွားတုန်း အိမ်တံခါးPassword ရိုက်တာကို Aက အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရတာကြောင့် အခုထိ မှတ်မိနေတာပါ။

အဲ့ဒီည အိပ်ရာဝင်ပြီးတော့ Aဟာ သူ့ရည်းစားဖြစ်သူရဲ့ ဟောက်သံထွက်လာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးမှ သူ့ဖုန်းကို အသာလေးယူပြီး အိပ်ရာက ထလာခဲ့တယ်။

“တကယ်လို့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ဖုန်းဆက်လာရင် တစ်ခန်းထဲမှာ ရှိနေရင် သိသာသွားမှာ စိုးတာကြောင့် အရင်တစ်ခါ သူလုပ်သလိုပဲ ငါလည်း အိမ်သာထဲကို သွားလိုက်တယ်လေ”

မှောင်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း သွားပြီး အိမ်သာထဲရောက်မှ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ Messenger ကို ဖွင့်ကြည့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပုံမှန် စကားပြောထားတာတွေပဲ တွေ့ရတယ်။

အဲ့ဒီနောက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှတ်တမ်းကို စစ်ကြည့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညသန်းခေါင်အချိန်မှာ ခေါ်ထားတဲ့ ဘာမှတ်တမ်းမှ မရှိပါဘူး။ တခြား Chat Application တွေကိုလည်း စစ်ကြည့်ပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ရဘူး။

“သူ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု မှတ်တမ်းတွေကို ဖျက်ထားတယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက တကယ်ကို မသင်္ကာစရာပဲ။ ညသန်းခေါင်ကြီး အိမ်သာထဲဝင်ပြီး တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေမယ့်သူမှ မရှိတာ။ ဒါကြောင့် ငါ ဆက်ပြီး ရှာကြည့်မိတယ်”

Photos Folder ထဲမှာလည်း ဘာမှ မတွေ့ပါဘူး။ လက်လျှော့တော့မယ့် အချိန်မှာပဲ တစ်ခု သတိရသွားပါတယ်။

သူ့ Post တွေကို Like ပေးနေတဲ့ အကောင့်ရော…. သူတို့ အဲ့ဒီ App ရဲ့ Messenger ကနေ စကားပြောနေကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

Aက အဲ့ဒီ App ကို ဖွင့်ပြီး DM တွေကို စစ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

“အဲ့ဒီမှာတင် ငါ တွေ့လိုက်တာပဲ။ သူက အဲ့ဒီအကောင့်နဲ့ စာတွေ ပို့ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး”

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ Aရဲ့ရည်းစားကနေ ပို့ထားတဲ့ စာတွေ အရှည်ကြီး ရှိနေပါတယ်။

တောင်းပန်ပါတယ်

တောင်းပန်ပါတယ်

တောင်းပန်ပါတယ်

တောင်းပန်ပါတယ်

တောင်းပန်ပါတယ်

တောင်းပန်ပါတယ်

တောင်းပန်ပါတယ်

တောင်းပန်ပါတယ်

တောင်းပန်ပါတယ်

“တစ်ဖက်က ဘာစာတစ်လုံးမှ ပြန်မပို့ထားဘူး။ သူကပဲ 'တောင်းပန်ပါတယ်' ဆိုတာကို အထပ်ထပ်အခါခါ ပို့နေတာ။ စာတွေက အရမ်းများလောက်တော့ ငါ အကုန်လုံး မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။ အဲ့လိုပို့တာက ရက်တော်တော်ကြာကတည်းက ပို့နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ တစ်နေ့ကို အစောင်ပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီ ပို့နေပုံရတယ်”

တကယ့်ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို့ Aဟာ ထင်လိုက်မိတယ်။ ဖောက်ပြန်တဲ့ အထောက်အထား ရှာဖို့ကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူ့ကိုပဲ တိုက်ရိုက် မေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

သူ့ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း အိမ်သာတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မှောင်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အလယ်မှာ သူ့ရည်းစား မတ်တတ်ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်နေတော့ သူ့မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ သူ ဘာမှမပြောဘူး။ ငါ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာ။ ငါတို့ နှစ်ယောက် စက္ကန့် ၃၀ လောက် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စိုက်ကြည့်နေကြပြီးမှ သူက ရှေ့ကို ရုတ်တရက် တိုးလာပြီး ငါ့ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်တယ်”

သူ စိတ်ဆိုးပြီး တစ်ခုခု လုပ်တော့မယ်လို့ ထင်ပြီး Aက အလိုလို တောင်းပန်လိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာမှမပြောဘဲ Aရဲ့ လက်မောင်းကို အတင်းဆွဲပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို ခေါ်သွားပါတယ်။

“သူက တစ်ခါတလေ စိတ်လှုပ်ရှားတတ်ပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ အကြမ်းမဖက်ဖူးဘူး။ ငါ တကယ်ကို ကြောက်သွားခဲ့တာ။ သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပေမဲ့ သူက မလွှတ်ဘူး”

ရည်းစားဖြစ်သူက Aကို ရိုက်တော့မယ်လို့ ထင်ပြီး Aက လွတ်အောင် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ လွှတ်လိုက်ပြီလို့ ထင်လိုက်ပေမဲ့ သူက Aကို အတင်း တွန်းထုတ်လိုက်တာပါ။ A လဲကျသွားပြီး စားပွဲအစွန်းနဲ့ ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်သွားခဲ့တယ်။ A ခဏလောက် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ အဲ့ဒီနေရာမှာတင် ဝေေဝဝါးဝါး ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။

“ငါ ခေါင်းတွေ မူးနေတုန်းမှာပဲ သူ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်သွားတာကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။”

သူ ဧည့်ခန်းထဲကို ပြန်လာတဲ့အခါ လက်ထဲမှာ ကတ်ကြေးတစ်လက် ပါလာပါတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သူ့မျက်နှာကို ပထမဆုံးအကြိမ် သေချာ မြင်လိုက်ရတာပါ။

သူက ပါးစပ်ကြီးကို အကျယ်ကြီး ဖြဲပြီး ပြုံးနေပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း မျက်ရည်တွေ ကျနေတယ်လို့ Aက ဆိုပါတယ်။ Aကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးကို ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။

သူက Aနားကို တိုးလာပြီး Aရဲ့ ဆံပင်ရှည်တွေကို လက်တစ်ဆုပ်စာ ယူလိုက်ကာ ကတ်ကြေးနဲ့ တိခနဲ ဖြတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။

“သူ ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာ ငါ သေချာမကြားရဘူး။ ဒါပေမဲ့ 'ဒါဆိုရင်တော့ ခဏလောက် ရလောက်မှာပါ' တို့၊ 'အရုပ်က မင်းအစား ဝင်ပေးလိမ့်မယ်' တို့ ဆိုတဲ့ ထူးဆန်းတာတွေကို သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတာ”

ဖြတ်လိုက်တဲ့ ဆံပင်တွေကို ကိုင်ထားရင်း သူက အိပ်ရာနားကို သွားပြီး အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။

အဲ့ဒီအရုပ်က သူတို့ အဆင်ပြေခဲ့တုန်းက ဒိတ်လုပ်ရင်း အရုပ်ကောက်စက်ကနေ ရခဲ့တဲ့ အရုပ်လေးပါ။

သူက Aရဲ့ ဆံပင်တွေကို အဲ့ဒီအရုပ်မှာ အသည်းအသန် ပတ်နေပါတယ်။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ Aကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဆံပင်တွေပတ်ထားတဲ့ အရုပ်ကို ကိုင်ရင်း အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။

“အဲ့ဒါပါပဲ။ ငါ ပြန်လှုပ်ရှားနိုင်တာနဲ့ ချက်ချင်း အဲ့ဒီအိမ်က ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မတွေ့တော့သလို ထပ်လည်း မတွေ့ချင်တော့ဘူး။ ဆေးရုံသွားပြတော့ ခေါင်းနည်းနည်းထိသွားတာကလွဲလို့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ ဆံပင်တွေကို ညှပ်ပစ်ခဲ့တယ်လေ... ငါ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်သွားပြီး ညီသွားအောင် ပြန်ညှပ်ခိုင်းလိုက်ပေမဲ့ ငါ သဘောကျတဲ့ အရှည်ထက် အများကြီး တိုသွားခဲ့ရတယ်”

အဖွဲ့က တခြားသူငယ်ချင်းတွေကို ဒီအကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်သူမှ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ကြသလို တော်တော်လည်း ဒေါသထွက်ခဲ့ကြပါတယ်။

တချို့က Aအတွက် သူ့ကို သွားရောက် ပြောဆိုပေးချင်ကြပေမဲ့ သူက အဖွဲ့ပွဲတွေကိုလည်း မလာတော့သလို ကျောင်းလည်း မတက်တော့ပါဘူး။ သူ့အိမ်ကနေပါ ပြောင်းသွားခဲ့ပါပြီ။

“အစတုန်းကတော့ ငါ တော်တော်လေး တုန်လှုပ်ပြီး ဝမ်းလည်းနည်း၊ စိတ်လည်း တိုခဲ့ရတယ်။ ခံစားချက်တွေက ရှုပ်ထွေးနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခု စိတ်အေးအေးနဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါမှ အားလုံးက ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းခဲ့လဲဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်”

အဲ့ဒီနောက် Aက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။

“ဒါပေမဲ့ သူ ဘာနဲ့ ဖောက်ပြန်နေခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ သူက ဘယ်သူ့ကို တောင်းပန်နေခဲ့တာလဲ”