အခန်း (၃၅၃-၃၅၄)
Vol. 36 Ch. 353-354
အခန်း ၃၅၃ - အပြစ်ပေးခြင်း
ဖန့်ချန် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် လူနှစ်ဦးသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့မှာ ဖန့်အောက်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဖန့်ကျွယ်မှာ အံ့သြသွားပြီး
"အဖေက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
"အစ်ကို ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို အဖေ သိသင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားမိလို့ အဖေ့ဆီ အသံလှိုင်း ပို့လိုက်တာပါ"
ဟု ဖန့်ယွင် ၏ အသံသည် ဖန့်ကျွယ်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ဖန့်ယွင်ပြောမှသာ ဖန့်ကျွယ် နားလည်သွားတော့သည်။
ဖန့်အောက်သည် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူသည် ရှိနေသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်များကို အမြန်ပင် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘိုးဘေး ဖန့်ချန်က ဒီမှာ ပြဿနာ ရှာလိုက်လို့လားကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ဖန့်ချန်က မဟာချန်းကို ရောက်တာ မကြာသေးတော့ စည်းကမ်းတွေကို သိပ်နားမလည်သေးလို့ပါ"
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအားလုံးမှာ ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ပြသလာကြသည်။
ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေးက တိတ်ဆိတ်နေပြီး အခြားသူများကလည်း ဘာမှမပြောသဖြင့် ဖန့်အောက်၏ မျက်နှာမှာ ပျာယာခတ်နေသည်။
ဖန့်ချန်က ဘယ်လို ပြဿနာမျိုး ရှာလိုက်လို့ ဒီလောက်များတဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တွေ စုဝေးနေရတာလဲ
ဒါက မင်းသား ချန်းဖုန်းနဲ့ ချန်းကျိုယဲ့တို့နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား
ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ဖန့်အောက်၏ ရင်ထဲ လေးလံသွားသည်။
သူတို့က တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေပဲ အကယ်၍ တော်ဝင်မိသားစုသာ ထိုကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေလျှင် သူ့အတွက် အခြေအနေမှာ အဆမတန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။
"ညီမလေး မင်း အဖေ့ကို ဘာတွေ ပြောလိုက်တာလဲ"
ဟု ဖန့်ကျွယ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ကျွန်မက ဖန့်ချန် ကျောက်စိမ်းမြစ်ခန်းမမှာ ပြဿနာ အကြီးအကျယ် ရှာလိုက်တယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်တာ"
ဖန့်ယွင်မှာလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖန့်အောက်နှင့် ကျင်းကျင်း ထံသို့ အမြန်ပင် အသံလှိုင်း ထပ်ပို့လိုက်သည်။
"အဖေ... တကယ်တော့..."
ဖန့်ယွင်သည် သူမ၏ နှုတ်စွမ်းကို အသုံးချကာ အဖေ့အား အခြေအနေမှန်ကို အမြန် ပြန်လည်ရှင်းပြလိုက်ရသည်။
ဖန့်မိသားစု၏ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး
"ဖန့်အောက်. မင်းက ဘာတွေ အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ အခြေအနေကိုတောင် သေချာမသိသေးဘဲနဲ့ ဆူညံဆူညံ လုပ်နေတယ် ဒီလိုပုံစံနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ တတိယမျိုးနွယ်ကို ဘယ်လို စောင့်ရှောက်မလဲ ငါတော့ မင်းအတွက် စိတ်ပူမိတယ်"
ဖန့်အောက်၏ ခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းသင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်သွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ၏ဇနီးက ဖန့်ယွင်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားလည်သွားပြီး ဖန့်အောက်အား အခြေအနေမှန်ကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေးက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဖန့်ချန်ဘက် လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်
"လူငယ်လေး မင်း ဝိညာဉ်သစ်ပင်ရဲ့ အမြစ်ကို တကယ်ပဲ ရခဲ့တာလား"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းအသာညိတ်သည်
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ဒါကို မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ဘာလို့ မရောင်းတာလ ဖန့်မိသားစုက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ မပေးနိုင်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား"
ဟု မေးကာ ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေးက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ဖန့်ချန်ထံသို့ သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်း ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ငါယူထားတဲ့ အဆင့်လတ်ကျောက်တုံးတွေအတွက် မင်းကို ပေးရမယ့် ငွေတွေပဲ သိမ်းထားလိုက် ဒါက မင်းရသင့်တဲ့အရာပဲ"
ဖန့်လင်ရှင်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။
သူမတို့၏ ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင်က ဖန့်ချန်ကို ယနေ့လောင်းကြေးအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တိုက်ရိုက်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သူမ၏ဖခင် ဖန့်မိုရှန့် နှင့် မိသားစုခေါင်းဆောင်တို့သည် ထိုကျောက်တုံးများကို ဖန့်ချန်လက်ထဲ မရောက်အောင် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးဖြင့် ဆွဲထားရန် တိုင်ပင်နေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ဖန့်ချန်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ရိုသေစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်
"အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း ပြည့်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး"
သူသည် ခုနကတင် ၄၂၀၀ သုံးစွဲခဲ့သော်လည်း ယခု ဘိုးဘေးက တစ်သောင်း ပြန်ပေးသဖြင့် သူ့တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၆၀၀၀ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ မနည်းလှသော ပမာဏပင် လောင်းကြေးပွဲ ပြီးဆုံးသည့်အခါတွင် သူ့၌ ပို၍ပင် များပြားလာပေလိမ့်မည်။
ဖန့်ချန်သည် သူ၏ ဓားငယ်လေး ကို နောက်တစ်ဆင့် မြှင့်တင်ရန်နှင့် အဆင့် ၃ ဓားခန္ဓာကိုယ် ရရှိရန် ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်။
ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေးက အဖိုးအိုဘက် လှည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်
"မိတ်ဆွေ မိတ်ဆွေ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ငါ့မိသားစုရဲ့ ဂျူနီယာက ဒီရတနာကို ရခဲ့တာပါ ဒါကို ရောင်း မရောင်း ဆိုတာက ငါတို့ ဖန့်မိသားစုကပဲ ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စလို့ ထင်ပါတယ်"
ကျွယ်မိသားစု ဘိုးဘေးနှင့် ရှင်လုံမင်းသမီးတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။
ထုံဟု ကမူ သူတို့၏ မျက်နှာထားကို မြင်သည်နှင့် ဝိညာဉ်သစ်ပင်မှာ သူနှင့် လက်လှမ်းမမီတော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။
အဖိုးအိုက ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"
"မင်းရဲ့ ဂျူနီယာက ဒီရတနာကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မင်း ဒီမှာ မရှိဘူး ဒီဝိညာဉ်သစ်ပင်က ဒီလောကထဲကို ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာလဲဆိုတာ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေကို မေးကြည့်လိုက်ပါဦး"
ထုံဟုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ပြောသည်
"မိတ်ဆွေဖန့် ငါတို့ရဲ့ ပညာရှင် မိတ်ဆွေက အင်မော်တယ်စမ်းရေ တစ်စက်သုံးပြီး ဒီသစ်ပင်ကို အသက်သွင်းပေးခဲ့တာပါ သူ မလုပ်ခင်အထိ ငါတောင် ဒါကို တန်ဖိုးရှိမှန်း မသိခဲ့ဘူး၊ သစ်သားခြောက်တစ်ခုလို့ပဲ မြင်ခဲ့တာ"
"အဲဒါတွေကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"
ဟု ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေးက ဆိုကာ အဖိုးအိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မိတ်ဆွေက ဒီသစ်ပင်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင်နဲ့ ဝယ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား ဒါဆိုရင် ငါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၅၀၀၀ နဲ့ ပြန်ဝယ်မယ် ဒါဆို အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား"
"ဒီလို လုပ်ကြတာပေါ့"
အဖိုးအိုက ပြုံးသည်
"မင်းတို့ ဒီဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို တကယ် လိုချင်ရင် ငါ မင်းတို့ကို ပြန်ရောင်းပေးနိုင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါသုံးလိုက်တဲ့ 'ာအင်မော်တယ်စမ်းရေ တစ်စက်အတွက်တော့ မင်းတို့ ပေးချေရလိမ့်မယ်"
အင်မော်တယ်စမ်းရေ
လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုရေစက်မှာ မည်မျှ တန်ဖိုးရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
"အင်မော်တယ်စမ်းရေ တစ်စက်ကို ဘယ်လောက် တန်ဖိုးသတ်မှတ်ထားလဲ"
ဟု ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေးက မေးလိုက်သည်။
"အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး"
ဟု အဖိုးအိုက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။
" အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း ပေးရင် ရပါပြီ"
"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း ဒါက နည်းနည်းတော့ ဈေးကြီးတယ်"
ဟု လူတိုင်း စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှင်လုံမင်းသမီးက အသံနက်ကြီးဖြင့် အော်လိုက်သည်
"အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဟုတ်လား"
အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေလား
လူတိုင်း မှင်တက်သွားပြီး အဖိုးအိုကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
(မှတ်ချက် - အဆင့်လတ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းသည် အဆင့်နိမ့်ကျောက်တုံး တစ်သန်းနှင့် ညီမျှသည်။)
ဤအဖိုးအိုသည် ဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို လုံးဝ မရောင်းချင်မှန်း သိသာလှသည်။
သူသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်များကို ဆုတ်ခွာသွားစေရန် အကြောင်းပြချက် ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။
"မိတ်ဆွေ မင်းက အရမ်း တောင်းဆိုလွန်းနေပြီ မင်း အခုရှိနေတာက မဟာချန်းရဲ့ နယ်မြေထဲမှာဆိုတာ သိရဲ့လား"
ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ တင်းမာလာသည်။
"မင်း ငါတို့နဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်ချင်ရင် ဒီသစ်ပင်ကို ထားခဲ့လိုက် မဟုတ်ရင်လည်း ဒါက ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့မှာပဲ ညှိနှိုင်းစရာ မလိုဘူး"
ရှင်လုံမင်းသမီးက ခေါင်းအသာညိတ်သည်။
ကျွယ်မိသားစု ဘိုးဘေးကလည်း အဖိုးအိုကို မသိမသာ အကဲခတ်နေသည်။
ထိုဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို မည်သည့်မိသားစုက ဝယ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟာချန်းတွင်သာ ရှိနေလျှင် သူတို့အားလုံးအတွက် အကျိုးရှိမည် ဖြစ်သည်။
"ညှိနှိုင်းစရာ မလိုဘူး ဟုတ်လား"
ဟု အဖိုးအိုက ထပ်ပြောသည်။ သူသည် ဘေးရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်
"မြေးမလေး ကြည့်ရတာ ငါတို့ ဓားပြစခန်းထဲ ရောက်နေသလိုပဲ"
"အဖိုး သူတို့ အားလုံးကိုပဲ သတ်ပစ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"
ဟု မိန်းကလေးငယ်က ဆိုသည်။
အဖိုးအိုက ကလေးမလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ
"မဟုတ်တာ အဲဒီလို မလုပ်ရဘူး သူတို့က စကားအဖြစ် ပြောနေကြတာပဲ စကားပြောရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သတ်လို့ ဖြစ်မလဲ မြေးမလေး ဒီလောကမှာ ငါတို့ မပတ်သက်သင့်တဲ့ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မှတ်ထားပါ"
"'ကပ်ဘေးသုံးပါးနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကိုးပါး ဆိုတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်"
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ စကားပြောနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့ အပြစ်ပေးမှု အနည်းငယ်တော့ လိုအပ်တာပေါ့"
ဟု အဖိုးအိုက ရယ်မောရင်း ထုံဟုမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရှင်လုံမင်းသမီး... ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေး... ကျွယ်မိသားစု ဘိုးဘေး...
ရုတ်တရက် ထိုသုံးဦးစလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားတစ်ခု၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့သည် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ လုံးဝ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေး၏ ဦးရေခွံများပင် ထုံကျဉ်သွားပြီး အဖိုးအိုကို တောင်းပန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဝိညာဥ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူလား သွားပြီ...
ရှင်လုံမင်းသမီးနှင့် ကျွယ်မိသားစု ဘိုးဘေးတို့မှာလည်း အတူတူပင်။
သူတို့သည်လည်း ထိုအဖိုးအို၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ခန့်မှန်းမိသွားကြသည်။
ဝိညာဥ်သန္ဓေသားအဆင့် ထိုအဆင့်ရှိသူသာလျှင် သူတို့ကို ထိုမျှ လွယ်ကူစွာ ချုပ်နှောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထုံဟုသည်လည်း ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို အာရုံခံမိသည်။
သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာပြီး အဖိုးအိုကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။
အဖိုးအိုက ထိုသုံးဦးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် ကုလားထိုင် နှစ်လုံး ဆွဲယူကာ မြေးမလေးနှင့်အတူ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက်
"ကဲ မင်းတို့ မိသားစုဝင်တွေကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်ကြတော့"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
အခန်း ၃၅၄ - အမြဲစိမ်းတံဆိပ်ပြား
ကျောက်စိမ်းမြစ်ဆောင်တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အနှေးကွေးဆုံး ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ရှေ့မှအဖိုးအိုသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်များထက် များစွာသာလွန်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ မြင့်မြတ်လှသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်ကြီးများသည်ပင် ထိုအဖိုးအိုရှေ့တွင် ကလေးငယ်များကဲ့သို့ ငြိမ်သက်အောင် အပြစ်ပေးခြင်း ခံထားရသည်။
ဖန့်အောက်နှင့် ကျင်းကျင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြရသော ဘိုးဘေးများကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်များကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ချုပ်နှောင်နိုင်သူမှာ မည်မျှအစွမ်းထက်မည်နည်း
ဒီစီနီယာက ဝိညာဥ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင်လား
ထိုအတွေးသည် သူတို့ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေသည်။
ဖန့်အောက်၏ ဇနီးသည် သမီးဖြစ်သူ ဖန့်ယွင်ကို အပြစ်တင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသမီးသာ ပြဿနာမရှာခဲ့လျှင် သူတို့ ဤအခြေအနေမျိုး ကြုံရမည် မဟုတ်ပေ။
"စီနီယာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲခင်ဗျာ"
ထုံဟုက သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။
"ငါပြောတာ မရှင်းလို့လား"
အဖိုးအိုက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်
"သူတို့မိသားစုဝင်တွေကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါ ဂျူနီယာတွေ မှားရင် စီနီယာတွေက လာတောင်းပန်ရမှာက လောကဝတ်ပဲလေ"
ဟု ဆိုသည်။
ထုံဟူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး
"နားလည်ပါပြီ စီနီယာ၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး"
ဟု ပြောကာ ကျောက်စိမ်းမြစ်ခန်းမမှ အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ခန့်မှန်းချက်များ အမျိုးမျိုး ထုတ်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ အသံလှိုင်းဖြင့်ပင် ဆက်သွယ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
မဟာချန်းအင်ပါယာတွင် အခြားသူများထက် ကျင့်ကြံမှုသာလွန်သော ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်ကြီး သုံးဦး ရှိသည်။
ထိုသုံးဦးရှေ့တွင် အခြားသော ရွှေအမြုတေအဆင့်များမှာပင် ဂျူနီယာဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခေါ်ကြရသည်။
ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီး သုံးဦး ရှိနေသောကြောင့်သာ မဟာချန်းသည် အဆင့် ၅ အင်ပါယာများထဲတွင် ထင်ရှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ယနေ့တွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကိုပါ မြင်တွေ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် အဖိုးအိုသည် ဖန့်ချန်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို လူအုပ်ကြီး သတိထားမိလိုက်သည်။
သို့သော် သူတို့ ဘာတွေပြောနေသည်ကို မည်သူမျှ မကြားရပေ။
သူတို့ကြားတွင် မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။
ထုံပိုင်ကျိုး၏ မျက်လုံးများမှာ တည်ကြည်သွားသည်
"ဒီစီနီယာက ဖန့်မိသားစုက အဲဒီတပည့်အပေါ် ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံနေသလိုပဲ"
ကျွယ်ဝူတိသည်လည်း သူတို့ပြောသမျှကို သိရှိရန် နှုတ်ခမ်းကို စိုက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မမြင်ရပေ။
အကျဉ်းချခံထားရသော ရွှေအမြုတေအဆင့် သုံးဦးမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။
အဖိုးအိုက ရယ်မောရင်း
"လူငယ်လေး မင်းမှာ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံခြင်း မှာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိတာ ငါမြင်တယ် မင်းက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် မှာပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံက ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်နိုင်နေပြီ မင်းရဲ့ ဆရာက အဆင့် ၁ အင်ပါယာကလား"
ဖန့်ချန်က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်
"ကျွန်တော့်ဆရာက အဆင့် ၁ အင်ပါယာက လာတာ မှန်ပါတယ်"
"နှမြောစရာပဲ တခြားတစ်ယောက်က လက်ဦးသွားတာကိုး မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်မိတာ"
အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောသည်
"မင်းဆရာနဲ့အတူ အဆင့် ၁ အင်ပါယာမှာ ဘာလို့ မကျင့်ကြံတာလဲ ဒီလို အဆင့် ၅ အင်ပါယာမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ နည်းပါးပြီး သယံဇာတတွေ ရှားပါးတာက မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"ာ
"စီနီယာ ကျွန်တော့်မှာ ဒီလောကထဲမှာ လုပ်စရာ အနည်းငယ် ကျန်နေသေးလို့ပါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်မှ ဆရာ့ဆီ လိုက်သွားမယ်လို့ ကတိပေးထားပါတယ်"
ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
"ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပါပြီ"
အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ကာ ဖန့်ချန်ထံသို့ တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဒီ အမြဲစိမ်းတံဆိပ်ပြား ကို သေသေချာချာ သိမ်းထားပဲ နောင်တစ်ချိန်မှာ ရေစက်ရှိရင် ဒီတံဆိပ်ပြားနဲ့ အမြဲစိမ်းဂိုဏ်း ကို လာပြီး ငါ့ကို ရှာနိုင်ပါတယ်"
" ငါတို့ဂိုဏ်းက မင်းလို ဓားကျင့်ကြံသူ တွေနဲ့ ရင်းနှီးပါတယ် ဒဏ်ရာရတဲ့ ဓားသမားတွေဟာ ငါ့ဆီမှာ ဆေးကုသဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဆေးတောင်းဖို့ လာတတ်ကြတယ်"
ဖန့်ချန်မှာ အစက ထိုတံဆိပ်ပြားကို ဘာကြောင့် ပေးသလဲဆိုသည်ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း အဖိုးအို၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။
ဓားကျင့်ကြံသူ ဒီစကားလုံးက အဆင့် ၁ အင်ပါယာက ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဒီလောက်အထိ အရေးပါတာလား ငါ့ကို တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ ဓားသမားဂိုဏ်းကလို့ သူ ထင်နေတာလား
"ပြီးတော့ ဒီကနေ အဆင့် ၁ အင်ပါယာကို သွားရတဲ့ ခရီးက အရမ်းဝေးပြီး ခက်ခဲတယ် ဒီတံဆိပ်ပြားက ဝိညာဉ်ရတနာ မဟုတ်ပေမဲ့ လမ်းခရီးမှာ ပြဿနာအချို့ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်"
"ဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို ရောင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တယ်လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ အမှန်တော့ ဒီသစ်ပင်ရဲ့ တန်ဖိုးက ငါပေးတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာပါတယ်"
ဟု အဖိုးအိုက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။
လူအုပ်ကြီးသည် အဖိုးအိုက ဖန့်ချန်ကို တစ်ခုခုပေးသည်ကို မြင်လိုက်သော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသဖြင့် အားကျခြင်း၊ သိချင်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ထိုစဉ် ထုံဟု ပြန်ရောက်လာပြီး သူ၏နောက်တွင် လူတစ်ဦး ပါလာသည်။
ထိုသူသည် ဝင်လာသည်နှင့် အဖိုးအိုကို ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"စီနီယာ ဘယ်သူ့ကို လာခေါ်တာလဲ"
ဟု အဖိုးအိုက မေးလိုက်သည်။
လူသစ်က ကျွယ်မိသားစုမှ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ညွှန်ပြကာ
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ တူတော်မောင်ပါပဲ စီနီယာကို ပြစ်မှားမိတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"
ထိုသူမှာ ကျွယ်မိသားစုမှ ကျင့်ကြံမှုအနက်ရှိုင်းဆုံးနှင့် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သော ရွှေအမြုတေအဆင့် နှောင်းပိုင်း ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် လူအုပ်ကြီးမှာ မှင်တက်သွားသည်။
အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ကျွယ်မိသားစုမှ ဘိုးဘေးအပေါ်ရှိ ချုပ်နှောင်မှုမှာ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။
သူသည် သူ၏ဦးလေးထံသို့ အမြန်သွားကာ အဖိုးအိုကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်
"စီနီယာ ခုနက ကျွန်တော် ပြစ်မှားမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"
"ကျွယ်ဖေးအန်း ဒူးထောက်ပြီး စီနီယာ့ကို ကန်တော့လိုက်စမ်း"
ဟု ကျွယ်မိသားစု အကြီးအကဲက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွယ်ဖေးအန်းသည် လူအများရှေ့တွင်ပင် ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ ဒူးထောက်ကန်တော့လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ် လူငယ်တစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူသည် အသက် ၂၀ ခန့်သာ ရှိပုံရသော်လည်း ဆံပင်များထဲတွင် ဆံပင်ဖြူအချို့ ရောနှောနေသည်။
ဖန့်အောက်နှင့် သူ၏ဇနီးသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်
"တတိယမျိုးနွယ်က ဖန့်အောက်က ဘိုးဘေးကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
"ဒါက ဖန့်မိသားစုရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် နှောင်းပိုင်း ပညာရှင်ကြီးလား"
ဖန့်ကျွယ်နှင့် အခြားသူများလည်း အားတက်သရော ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။
ထိုဘိုးဘေးကြီးမှာ လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်လေ့မရှိသဖြင့် ယခုမှပင် မြင်ဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ထကြတော့"
ဖန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အဖိုးအိုထံ သွားကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်
"ကျွန်တော် ဖန့်ထင်ကျန့် က စီနီယာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
ဖန့်ထင်ကျန့် ဟုတ်လားဖန့်ချန် အံ့သြသွားသည်။
ဤသူသည် သူ၏ ဘိုးဘေးနှင့် မျိုးနွယ်တူ အကြီးအကဲ ဖြစ်နေသည်။
"မင်းက ဘယ်သူ့အတွက် လာတာလဲ"
ဟု အဖိုးအိုက မေးသည်။
ဖန့်ထင်ကျန့်က ဖန့်ဝမ်လီကို ညွှန်ပြကာ
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ဂျူနီယာ ဖန့်ဝမ်လီပါပဲ"
အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ကာ ဖန့်ဝမ်လီကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဖန့်ဝမ်လီသည် ဖန့်ထင်ကျန့်ထံ အမြန်ပြေးသွားကာ အဖိုးအိုကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်တောင်းပန်တော့သည်။
ထို့နောက် အဖိုးအိုက ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်
"ဒါတွေက မင်းမိသားစုထဲက လူကြီးတွေလား"
ထိုမေးခွန်းကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြသွားကြသည်။ သူက ဘာလို့ ဒါကို မေးတာလဲ