အခန်း (၃၅၅-၃၅၆)

​​အခန်း ၃၅၅ - ကန်တော့ရန်မလို၊ ပြန်ကြတော့

​ဖန့်ချန်သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုလူကြီးတွေပါ"

​ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖိုးအိုက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်

"ဒါဆိုရင်တော့ ကန်တော့နေဖို့ မလိုတော့ဘူး ပြန်ကြတော့"

​လူတိုင်း အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အသက်ရှူမှားကုန်ကြသည်။

သူတို့သည် ဖန့်ချန်ကို မှင်တက်စွာ ကြည့်နေမိကြသည်။

ဒီစီနီယာကြီးက ဘာလို့ ဖန့်ချန်ကို ဒီလောက်အထိ မျက်နှာသာပေးနေရတာလဲ

​ခုနကတင် ကျွယ်မိသားစုမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်သည် ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် ဒူးထောက်ကန်တော့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား

​ဖန့်ထင်ကျန့် နှင့် ဖန့်ဝမ်လီ တို့မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဖန့်ချန်ကို အားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

​ဖန့်ထင်ကျန့်

"စီနီယာ ကျွန်တော်တို့ ခွင့်ပြုပါဦး"

ဟု ဆိုကာ အရိုအသေပေး၍ ဖန့်ဝမ်လီကို ခေါ်ကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သို့သော် ဖန့်ထင်ကျန့်သည် မထွက်ခွာမီ ဖန့်အောက် ကို ကြည့်ကာ

"ဖန့်အောက် ဒီပွဲပြီးရင် အဲဒီတပည့်လေးကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာခဲ့ဦး"

ဟု မှာကြားသွားခဲ့သည်။

​ဖန့်အောက်သည် ချက်ချင်းပင် အားတက်သွားပြီး ဖန့်ထင်ကျန့်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

​ခဏအကြာတွင် ဆံပင်ဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဖိုးအိုတစ်ဦး ကျောက်စိမ်းမြစ်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြန်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

သူတို့ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်လျှင် ယခုရောက်လာသူမှာ မဟာချန်း တော်ဝင်မိသားစု၏ ရွှေအမြုတေအဆင့် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ရပေမည်။ သူသည် မဟာချန်း၏ နံပါတ်တစ် ပညာရှင်အဖြစ် လူသိများသူ ဖြစ်သည်။

​မဟာချန်းတွင် တော်ဝင်မိသားစု၊ ဖန့်မိသားစုနှင့် ကျွယ်မိသားစုတို့မှာ ဒေါက်တိုင်သုံးခု ဖြစ်သော်လည်း တော်ဝင်မိသားစုက ထီးနန်းကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်းမှာ သူတို့၏ အင်အားသည် အခြားမိသားစုနှစ်ခုထက် များစွာ သာလွန်နေသောကြောင့်ပင်။

​"ရွှေအမြုတေအဆင့် အထွတ်အထိပ်လား"

အဖိုးအိုက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်

"ဟဲဟဲ ကပ်ဘေးသုံးပါးနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကိုးသွယ်ထဲက ပထမဆုံး ကပ်ဘေးကိုတောင် မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးပါလား"

​ဆံပင်ဖြူ အဖိုးအို၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ် အနည်းငယ် ပေါ်သွားသည်။ သူသည် အဖိုးအိုကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ

"ကျွန်တော်မျိုး ချန်းဝူကျိ က စီနီယာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

​လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြသွားကြပြန်သည်။ ပထမဆုံး ကပ်ဘေးဆိုတာ ရွှေအမြုတေအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်တာကိုး

​ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သာ ဖြစ်ကြပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မှာပင် လက်ချိုးရေ၍ ရသည်။

ထို့ကြောင့် ကပ်ဘေးသုံးပါးနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကိုးသွယ် အကြောင်းကို သူတို့ လုံးဝ မသိကြပေ။

​ကျင့်ကြံသူတိုင်းသည် ကံအကျိုးပေး များလေလေ ကပ်ဘေးများက ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်ဟုသာ သိထားကြသည်။

ထိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူများကို သူတို့၏ အစွမ်းအစဖြင့် အပြစ်မဲ့သူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုရန် ထိန်းချုပ်ထားသော ကန့်သတ်ချက်များပင် ဖြစ်သည်။

​ထိုအချိန်တွင် ရှင်လုံမင်းသမီး အပေါ်ရှိ ချုပ်နှောင်မှုမှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ သူမသည် အမြန်ရှေ့တိုးကာ

"ကျွန်တော်မျိုးမ မှားသွားပါတယ် စီနီယာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

ဟု ဦးညွှတ်သည်။

​"ဒါပဲလား"

ဟု အဖိုးအိုက ခပ်အေးအေး မေးလိုက်သည်။

​ရှင်လုံမင်းသမီးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒူးထောက်ကာ ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် ကန်တော့လိုက်ရတော့သည်။

အဖိုးအိုက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါမှ တော်ဝင်မိသားစု ပညာရှင်နှစ်ဦးစလုံး အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

​အဖိုးအိုသည် ပြုံးလျက် မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ကို ဆွဲကာ

"သွားကြစို့ မြေးမလေး"

ဟု ဆိုသည်။ သူတို့သည် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားရင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ မည်သူမျှ သူတို့ မည်သို့ထွက်သွားသည်ကို မမြင်လိုက်ရပေ။

​လူအုပ်ကြီးမှာ သက်ပြင်းချရင်း စိတ်အေးသွားကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် ဖန့်ချန်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သိချင်စိတ်နှင့် သတိထားမှုများ ရောယှက်နေသည်။

သို့သော် မည်သူမျှ ဖန့်ချန်ကို သွားရောက် စကားမပြောရဲကြပေ။

​ထုံပိုင်ကျိုးက ထုံဟု ကို ကြည့်ကာ

"အဖေ ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ဟု မေးသည်။

​ထုံဟူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး

"လောင်းကြေးပွဲကို ဆက်မယ်"

ဟု ခပ်လေးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဆရာဝူကို နောက်ထပ် ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖွင့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

​ချန်းဖုန်း၏ အမိန့်အရ ဆရာဝူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ဒုတိယမြောက်ကျောက်တုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ကုန်လွန်သွားသောအခါ ထိုကျောက်တုံးထဲတွင် ဘာမှမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဆရာဝူ၏ လက်များမှာ ပို၍ တုန်ရီလာသည်။

​"ဆရာဖန့် ခင်ဗျားအလှည့်ပဲ"

ဟု ချန်းကျိုယဲ့ က ဖန့်ချန်ကို အားပေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ယူကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုကျောက်တုံးမှာလည်း ဗလာ ဖြစ်နေသည်။

​ဆရာဝူနှင့် ချန်းဖုန်းတို့မှာ စိတ်အေးသွားကြသည်။

နှစ်ဖက်စလုံး၏ ကွာဟချက်မှာ ထပ်မံ မကြီးမားသွားသရွေ့ သူတို့တွင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။

အထူးသဖြင့် ဖန့်ချန်ဘက်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးထောင်တန် ကျောက်တုံးကြီး ရှိနေခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အခွင့်အရေးပင်။

ထိုကျောက်တုံးကြီးသာ အရှုံးပေါ်သွားလျှင် ကွာဟချက်မှာ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

​လောင်းကစားပွဲသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက်သွားနေပြီး နှစ်ဖက်စလုံး ကျောက်တုံးအတော်များများကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

ဆရာဝူသည် တစ်စတစ်စနှင့် ဖန့်ချန်၏ အမှတ်ကို လိုက်မီလာသည်။

သူ ဆက်တိုက်ဖွင့်လိုက်သော ကျောက်တုံးများမှာ အမြတ်ထွက်နေသဖြင့် ရှုံးကြေးများကို ပြန်လည် ကာမိလာသည်။

​ဆရာဝူ၏ တုန်ရီနေသော လက်များမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး ယုံကြည်မှုများ ပြန်ရလာသည်။

ယခုအခါ နှစ်ဖက်စလုံး၏ ကွာဟချက်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ၊ နှစ်ရာခန့်သာ ရှိတော့သည်။

​ချန်းကျိုယဲ့၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသော်လည်း ချန်းဖုန်းကမူ ရယ်မောလျက်

"ညီလေး မင်း ကြောက်နေပြီလား"

ဟု လှောင်လိုက်သည်။

​"နောင်တော် ကျွန်တော်က အသာစီးရနေတုန်းပဲလေ၊ ဘာကြောက်စရာ ရှိမှာလဲ"

ဟု ချန်းကျိုယဲ့က ပြန်ပက်လိုက်သည်။

​"အသာစီး ဟုတ်လား"

ချန်းဖုန်းသည် လေးထောင်တန် ကျောက်တုံးကြီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

အဲဒီကျောက်တုံးကြီးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ အသာစီးဆိုတာ ပျောက်သွားမှာပါပဲ။

​ဝိညာဥ်ရင်းမြစ်ကျောက်တုံးအကြောင်း သိသူတိုင်း ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး ဈေးကြီးသော ကျောက်တုံးများကို အလွယ်တကူ မထိရဲကြပေ။

၎င်းတို့မှ အမြတ်ထွက်ရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။

​ယခုအခါ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ကိုးတုံးမြောက် ကျောက်တုံးများကို ဖွင့်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဆရာဝူသည် ဖန့်ချန်ကို ကျော်တက်သွားခဲ့ပြီ။

သူတို့ ဖွင့်ခဲ့သော ကျောက်တုံးများမှ အမြတ်ငွေ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးထောင်အထိ ရရှိထားသည်။

​ဆရာဝူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ

"ဆယ်တုံးမြောက် ကျောက်တုံးကို ခင်ဗျား အရင် ဖွင့်လိုက်ပါလား"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

​လူအုပ်ကြီးမှာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုဆယ်တုံးမြောက် ကျောက်တုံးသည် လောင်းကြေးပွဲ၏ အဖြေကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အမြင်တွင် ဖန့်ချန် နိုင်ရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်နည်းပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မင်းသားနှစ်ပါးကြား လောင်းကြေးသာမက ဖန့်ချန်နှင့် ချန်းဖုန်းတို့ကြားမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းတန် လောင်းကြေးလည်း ပါဝင်နေသောကြောင့် ရလဒ်ထွက်လာပါက တစ်ဖက်ဖက်မှာ မျက်ရည်ကျကျန်ရစ်မည်မှာ သေချာသည်။

​"ဆရာဖန့် ဒီတစ်တုံးကို ကျွန်တော်ပဲ ဖွင့်ပေးရမလား"

ဟု ချန်းကျိုယဲ့က တိုးတိုးလေး မေးသည်။

​ဖန့်ချန်က အသာအယာ ပြုံး၍ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီးနောက် ထိုကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

​"အဖေ၊ အမေ ဖန့်ချန်နဲ့ မင်းသား ၂ တို့က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းကို ဒီတစ်တုံးတည်းနဲ့ လောင်းနေကြတာ"

ဟု ဖန့်ယွမ်က သူမ၏ မိဘများကို အသံလှိုင်းဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

​ဖန့်အောက်နှင့် ဇနီးသည်တို့မှာ မှင်တက်သွားကြသည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း ဟုတ်လား"

​ဖန့်အောက်၏ မျက်နှာမှာ အလွန် လေးနက်သွားသည်။ ထိုသည်မှာ သာမန်လောင်းကစားပွဲ မဟုတ်တော့ပေ။

သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော်လည်း ထိုမျှကြီးမားသော လောင်းကြေးမျိုးကို တစ်ခါမှ မကစားဖူးပေ။

​"ဆရာဝူ သူ အမြတ်ထွက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ဘယ်လောက်ရှိလဲ"

ချန်းဖုန်းက အသံလှိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​ဆရာဝူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"မင်းသား စိတ်ချပါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကျောက်တုံးကနေ အမြတ်ထွက်တာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး ကြီးလေလေ၊ ဗလာဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေး များလေလေပဲ သူ နိုင်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

​ချန်းဖုန်း စိတ်အေးသွားရသည်။

သို့သော် ကျွယ်ဝူတိက ချန်းဖုန်းထံ အသံလှိုင်း ပို့လိုက်သည်

"မင်းသား ခုနက စီနီယာကြီးက ဒီကောင့်ကို တစ်ခုခု ပေးသွားတယ် မဟုတ်လား အဲဒီ ရတနာက တစ်ခုခု အခွင့်အရေး ရှိနိုင်တယ်နော်"

​ချန်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည်လည်း ထိုရတနာကို လိုချင်နေသော်လည်း စီနီယာကြီး ကိုယ်တိုင်ပေးသွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အတင်းလုရန် မဝံ့ရဲပေ။

​"ဒါဆိုရင် လောင်းကြေးပုံစံကို ပြောင်းကြည့်ရင်ကော အဲဒီရတနာကို သုံးလလောက် ငှားဖို့ဆိုပြီး လောင်းကြေးထပ်လိုက်ရင် သူ သဘောတူမှာပါ"

ဟု ကျွယ်ဝူတိက ထပ်မံ အကြံပေးသည်။

​ချန်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ဖန့်ချန် ကျောက်တုံးကို ဖွင့်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်

"ဆရာဖန့်. ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

​အခန်း ၃၅၆ - လောင်းကြေးကို ပြောင်းလဲခြင်းလား

​လူအုပ်ကြီးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဖန့်ချန်က ဆယ်တုံးမြောက် အင်မော်တယ်မူလကျောက်တုံးကို ဖွင့်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ချန်းဖုန်း က ဘာကြောင့် တားလိုက်ရသနည်း ဆရာဝူပင်လျှင် အံ့သြသွားပြီး ချန်းဖုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​"မင်းသား တစ်ခုခု ပြဿနာရှိလို့လား"

ဟု ဖန့်ချန်က ခပ်အေးအေး မေးလိုက်သည်။

​ချန်းဖုန်းက ရယ်မောလျက်

"ပြဿနာမရှိပါဘူး ငါက လောင်းကြေးကို နည်းနည်း ပြောင်းချင်လို့ပါ ရမလား"

ဟု ဆိုသည်။

​လူအုပ်ကြီး၏ အမူအရာများမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

ချန်းကျိုယဲ့ က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့်

"နောင်တော် လောင်းကြေးက သတ်မှတ်ပြီးသားလေ ပြောင်းလဲဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့လား"

ဟု မေးကာ ဆရာကြီး ထုံဟု ဘက် လှည့်လိုက်သည်

"စီနီယာထုံဟု ဒီယုတ္တိကို စီနီယာလည်း သဘောတူမယ် မဟုတ်လား"

​"နှစ်ဖက်စလုံး သဘောတူရင်တော့ လောင်းကြေးကို ပြောင်းလို့ရပါတယ်"

ဟု ထုံဟုက ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောသည်။

​"စိတ်ချပါ ညီလေးကျိုယဲ့ ဒီအပြောင်းအလဲက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် အကျိုးရှိမှာပါ"

ဟု ချန်းဖုန်းက ဆိုသည်

"ဒီကျောက်တုံးလောင်းကြေးပွဲက ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေကြား ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်တာပဲ ရလဒ်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ကိုတော့ မထိခိုက်စေချင်ဘူး"

​"နောင်တော် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဟု ချန်းကျိုယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။ သူတို့ကြားတွင် ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ဟူ၍ အစကတည်းက မရှိခဲ့ပေ။

​ချန်းဖုန်းက ပြုံးကာ

"ခုနက ဆရာဖန့်က ငါနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း လောင်းထားတယ် မဟုတ်လား"

" အကယ်၍ ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ဘက်က ရှုံးသွားရင် ဆရာဖန့်က ငါ့ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်ပဲ ပေးရင် ရပြီ မင်းအတွက်ကတော့ ဘာမှ ပေးစရာမလိုဘူး ဘယ်လိုလဲ"

​"မင်းသား"

ဆရာဝူ မှင်တက်သွားသည်။ သူ တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်းဖုန်း၏ အကြည့်ကြောင့် စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

​"မင်းသား ၂ ရဲ့ သဘောထားကြီးမှုက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ"

​ကျောက်စိမ်းမြစ်ခန်းမ အတွင်း ဆွေးနွေးသံများ ဆူညံသွားပြီး မင်းသား ၂ အပေါ် လေးစားသော အကြည့်များ ပေါ်လာကြသည်။

လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရှိနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်ကို အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

ဤပမာဏမှာ ကျင့်ကြံသူတိုင်းအတွက် ကြီးမားသော စည်းစိမ်ပင်။

​ချန်းကျိုယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"နောင်တော် ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ"

ဟု မေးလိုက်သည်။ သူ၏နောင်တော်မှာ ထိာမျှ စိတ်ရင်းကောင်းသူ မဟုတ်မှန်း သူသိသည်။

​ချန်းဖုန်းက ရယ်မောရင်း

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဆရာဖန့်ဘက်က သဘောတူမယ်ဆိုရင် သူရှုံးခဲ့ရင် ခုနက စီနီယာကြီး ပေးသွားတဲ့ အရာကို ငါ့ကို သုံးလလောက် ငှားပေးရင် ရပါပြီ ဒါက တရားမျှတတယ် မဟုတ်လား"

​ထိုအခါမှ လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ဆရာဝူလည်း ချန်းဖုန်း ဘာကြောင့် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် လောင်းကြေးပြောင်းလဲချင်ရသည်ကို နားလည်သွားသည်။

​ထုံဟူသည် ချန်းဖုန်းနှင့် ဖန့်ချန်ကို တစ်လှည့်စီကြည့်ကာ အတွေးထဲ နစ်နေပုံရသည်။

​ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ

"မင်းသား တစ်ခုခု မှားယွင်း နားလည်နေပုံရတယ်အဲဒီစီနီယာ ပေးသွားတာက သာမန်တံဆိပ်ပြား တစ်ခုပဲ ရတနာ မဟုတ်သလို ဘာအမွေအနှစ်မှလည်း မပါပါဘူး"

​ဖန့်ချန်သည် အမြဲစိမ်းတံဆိပ်ပြား ကို ထုတ်ယူကာ အားလုံးကို ပြသလိုက်သည်။

ဤကိစ္စကို ရှင်းလင်းမထားပါက နောင်တွင် ဒုက္ခများလာနိုင်သဖြင့် လူတိုင်း၏ အယူမှားမှုကို ချက်ချင်း ဖျောက်ပစ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​လူအုပ်ကြီးမှာ မယုံကြည်နိုင်သလို ဖြစ်နေကြသည်။

"သာမန် တံဆိပ်ပြား တစ်ခုပဲလား"

​ထုံဟုက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်

"လူငယ်လေးဖန့် ငါ့ကို အဲဒါ ခဏလောက် ပြလို့ရမလား"

​လူငယ်လေးဖန့် ထုံဟု က ဖန့်ချန်ကို ဆက်ဆံပုံကြောင့် လူတိုင်း အားကျသွားကြသည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးက ထိုမျှ ရိုသေစွာ ဆက်ဆံခြင်းမှာ လောင်းကြေး ရလဒ်ထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိနေသည်။

​ဖန့်ချန်က တံဆိပ်ပြားကို ထုံဟုထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

​"အမြဲစိမ်းဂိုဏ် ဒီဂိုဏ်းအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး ကြည့်ရတာ ဒီစီနီယာ လာတဲ့နေရာက ငါတို့ လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်"

ဟု ထုံဟု က တံဆိပ်ပြားကို စစ်ဆေးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မထူးခြားသဖြင့် ၎င်းမှာ သာမန်တံဆိပ်ပြားတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာမူ သာမန် မဟုတ်ပေ။

​ထုံဟုသည် တံဆိပ်ပြားကို ပြန်ပေးကာ

"လူငယ်လေးဖန့် ဒါကို သေသေချာချာ သိမ်းထားပါ စီနီယာက မင်းကို ဒါပေးသွားတာဟာ မင်းကို အထင်ကြီးလို့ပဲ ဒါက မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ ဆိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ တခြားလူတွေ ဒါကို ယူမိရင် ပြဿနာပဲ တက်လိမ့်မယ်"

ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

​ချန်းဖုန်းမှာ မယုံချင်သေးပေ။

သူကလည်း ကြည့်ခွင့်တောင်းသဖြင့် ဖန့်ချန်က တံဆိပ်ပြားကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်းဖုန်း သေချာစစ်ဆေးသော်လည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရပေ။

သို့သော် ထုံဟု၏ စကားကို သတိရကာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိမ့်သွားပြီး တံဆိပ်ပြားကို ချက်ချင်း ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ထိုတံဆိပ်ပြားမှာ စီနီယာကြီး ကိုယ်တိုင်ပေးထားခြင်းဖြစ်ရာ အခြားသူ ယူမိပါက အခွင့်အရေး မရသည့်အပြင် ထိုပညာရှင်ကြီးကိုပါ ပြစ်မှားမိသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

​ထုံဟုက ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်းမှာ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို သတိပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။

​ချန်းကျိုယဲ့၊ ဖန့်ကျွယ်နှင့် ဖန့်ယွင်တို့လည်း တံဆိပ်ပြားကို လာကြည့်ကြသည်။

ဖန့်ယွင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားကျရိပ်များ ပေါ်နေသည်။

ထိုတံဆိပ်ပြားသည် ဖန့်ချန်၏ အဆင့်အတန်းကို ဖန့်မိသားစုအတွင်း၌ပင် မြင့်တက်စေနိုင်မည်ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

​ချန်းကျိုယဲ့က တံဆိပ်ပြားကို ပြန်ပေးကာ ချန်းဖုန်းကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်

"နောင်တော်ယ ခုနက ပြောထားတဲ့ စကားအတိုင်းပဲလား"

​ချန်းဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ လူအများရှေ့တွင် သူပြောထားသည်ကို မတည်ပါက တော်ဝင်မိသားစု၏ သိက္ခာ ကျဆင်းပေလိမ့်မည်။

​သို့သော် ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောသည်

"မင်းသားကျိုယဲ့ လောင်းကြေးဆိုတာ လောင်းကြေးပါပဲ မူလ သဘောတူညီချက်အတိုင်းပဲ ဆက်သွားကြရအောင်"

​ချန်းကျိုယဲ့မှာ အံ့သြသွားပြီးမှ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ ချန်းဖုန်းမှာမူ ထိုစကားကြောင့် အားရပါးရ ရယ်မောတော့သည်

"ဆရာဖန့်ရဲ့ စကားက တကယ့်ကို ယုတ္တိရှိပါတယ် ငါ ခုနက နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတာပါ"

​ဖန့်ချန်သည် ပြုံးလျက် သူ၏ရှေ့ရှိ ဝိညာဥ်ရင်းမြစ်ကျောက်တုံးကို လူအများရှေ့တွင် စတင်ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

ဆယ်ပေခန့် မြင့်သော ကျောက်တုံးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သုံးလေးပေခန့်သာ ကျန်တော့သည်။

ကျောက်တုံး အကြွင်းအကျန်များမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံလာသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခုမှ ထွက်မလာသေးပေ။

​ဆရာဝူသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်းဖုန်းနှင့် စကားစမြည် ပြောနေတော့သည်။

သူသည် ယနေ့ရရှိသော အမြတ်ငွေများဖြင့် နောက်ထပ် ကံစမ်းရန်ပင် စိတ်ကူးနေမိသည်။

​ဖန့်အောက်၏ ဇနီးသည် အသံလှိုင်းဖြင့် ပို့လိုက်သည်

"မောင် ဖန့်ချန်က စိတ်မြန်လွန်းတယ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းကို ဒီလိုပဲ အရှုံးခံလိုက်တာလား အဲဒီကျောက်တုံးတွေကို တတိယမျိုးနွယ်ကို ပေးလိုက်ရင် ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး မွေးထုတ်ပေးနိုင်မှာကို"

​"မိန်းမ ဒီကျောက်တုံးတွေက ဖန့်ချန် တစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာပဲ သူ ဘယ်လို သုံးသုံး ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး"

ဟု ဖန့်အောက်က ပြန်ပြောသည်

"စီနီယာထင်ကျန့်က ဒါပြီးရင် ဖန့်ချန်ကို လာတွေ့ခိုင်းထားတယ် နောင်ကျရင် သူ့ကို ပိုပြီး လေးလေးစားစား ဆက်ဆံပါ"

​နောက်တစ်ခဏတွင် ဖန့်ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်သွားသည်။

ကျောက်တုံး၏ ကျန်ရှိသော အလွှာများမှာ ချက်ချင်း ကွာကျသွားပြီးနောက် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် စိမ်းမြမြ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ရှည်လျားသည့် ဓားတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

​၎င်း ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျယ်ပြောပြီး အစွမ်းထက်လှသော ဓားဆန္ဒ များသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

​လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် သူတို့၏ အရေပြားပေါ်တွင် စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့အားလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဘယ်ကမှန်းမသိသော ဓားရှရာများ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။