အခန်း (၃၁-၃၂)

အခန်း (၃၁) - အံ့သြဖွယ်၊ ဝေမြို့လမ်းမပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်းလုသွားတယ်

အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ရဲ့ အကဲခတ်မှုကြောင့် လီယန်ချူဟာ မကြာခင်မှာပဲ နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်။

ဒါကတော့ နဂိုကတည်းက စွန့်ပစ်ထားတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ဘုရားကျောင်းပျက်တစ်ခုပါ။

ဘယ်နတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်ထားမှန်း မသိရတော့ဘဲ၊

မြေစေးနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ နတ်ရုပ်ဟာလည်း ထက်ဝက်ကျော်လောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျက်စီးနေပါပြီ။

ကျောင်းဆောင်ထဲက တိုင်လုံးကြီးပေါ်မှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခုတ်ထားတဲ့ ဓားရာတစ်ခုကို လီယန်ချူ သတိထားမိလိုက်တယ်။

ဒီနေရာက မင်းလမ်းမကြီး နဲ့ မနီးတော့ဘဲ တော်တော်လေး တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။

လီယန်ချူက အထဲကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဝင်သွားတဲ့အခါ၊ ပခုံးပေါ်က ဓားဒဏ်ရာကို စည်းနှောင်နေတဲ့ လေးလံတဲ့ ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ထားတဲ့ လူကောင်ကြီးကြီး လူကြမ်းတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒီလူက ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းပြီး မျက်ခုံးဆက်ကာ မျက်လုံးကလည်း သုံးထောင့်ပုံစံ ရှိပါတယ်၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နေတာမို့ ဒါကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ သတ်ဖြတ်လာခဲ့တဲ့ လူရမ်းကားတစ်ယောက်ဆိုတာ သိသာလွန်းပါတယ်။

သူက ဒဏ်ရာကို စည်းနှောင်ရင်း ပါးစပ်ကလည်း တတွတ်တွတ် ဆဲဆိုနေတယ်။

"တောက်... ဒီမိန်းကလေးက လက်မြန်လိုက်တာ၊ ဒုတိယခေါင်းဆောင်သာ ရောက်မလာရင် တကယ်ပဲ သူမလက်ထဲမှာ သေသွားနိုင်တယ်"

"အခွင့်အရေးရရင်တော့ အဲဒီကောင်မလေးကို ငါ အသေအလဲ ကလိပစ်မယ်"

ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ထားတဲ့ အဲဒီလူက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တံခါးဝဘက်ကို လှည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်

"ဘယ်သူလဲ "

လီယန်ချူက အထဲကို အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်ဝင်သွားပြီး ခပ်အေးအေးပဲ မေးလိုက်တယ်

"ခုနက မင်းနဲ့ တိုက်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး ဘယ်မှာလဲ"

ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ရင် လီယန်ချူ စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ ဖန့်ချင်းလန် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ သေချာပါတယ်။

လူကောင်ကြီးက ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းပဲ

"ဘာလာမေးနေတာလဲ၊ ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ တာအိုဆရာပေါက်စလဲ၊ သေချင်လို့ ငါ့ကိစ္စကို လာစွက်ဖက်တာလား"

လီယန်ချူရဲ့ မျက်လုံးတွေက အေးစက်သွားတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ နောက်ဘက်ကနေ ပခုံးကျယ်ကျယ် လူကောင်ထွားထွား နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ထွက်လာပြန်တယ်၊ သူ့လက်ထဲမှာတော့ ချွန်ထက်တဲ့ လှံရှည်တစ်ချောင်း ပါလာတယ်။

လှံသွားပေါ်မှာ သွေးမြောင်းတွေ ပါဝင်ပြီး ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ချွန်ထက်တာမို့ လူသတ်လက်နက်ကောင်းတစ်ခုဆိုတာ သိသာပါတယ်။

ဒီလူ ထွက်လာပြီးနောက်မှာတော့ လီယန်ချူကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတော့တာပါ။

ပုဆိန်ကိုင်ထားတဲ့ လူနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီလူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ပိုပြီးတော့တောင် အေးစက်နေပါသေးတယ်။

အမှောင်ထဲမှာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်မရွေး သေစေနိုင်တဲ့ အချက်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ မြွေဆိုးတစ်ကောင်လိုပါပဲ။

ပုဆိန်ကိုင်ထားတဲ့ လူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း

"တစ်ယောက်တည်းနဲ့တောင် သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး မိန်းမလှလေးကို လာကယ်ချင်နေတာလား၊ ကြည့်ရတာ မင်းက အသားဖြူဖြူ ချောချောလေးဆိုတော့ ငါ့ကို အရင် ပျော်အောင်လုပ်ပေးပါဦး၊ ငါ စိတ်ချမ်းသာရင် မင်းကို ပြောပြချင် ပြောပြမှာပေါ့"

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက လက်နက်မပါတဲ့ ဒီလူငယ် တာအိုဆရာကို လုံးဝ အထင်မကြီးကြပါဘူး။

ဒါ့အပြင် လီယန်ချူရဲ့ ရုပ်ရည်က သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် ရှိနေတာကြောင့် ဒီလူရမ်းကားက စိတ်ဝင်စားသွားတာပါ။

လီယန်ချူကတော့ ရန်သူကို အထင်မသေးပါဘူး၊ သူက လောကီက ကိုယ်ခံပညာ အဆင့်မြင့်သူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖူးတဲ့ အကြိမ်ရေက နည်းပါသေးတယ်။

ဝရမ်းပြေး လျံချီ နဲ့ သူ့အပေါင်းအပါတွေကို အလစ်ငိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်ပဲ ရှိတာပါ။

ပိုပြီး သေချာအောင်လို့ လီယန်ချူက သူ့လက်ထဲမှာ လက်နက်ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ တွေးလိုက်တယ်။

စိတ်ထဲကနေ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး လီယန်ချူက ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်

"ဓားလာစမ်း "

လေးလံပြီး ရှေးကျလှတဲ့ ဓားရှည်တစ်ချောင်းက သူ့လက်ထဲမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်လာတော့တယ်။

အဲဒီ လူရမ်းကားနှစ်ယောက်စလုံး မျက်လုံးပြူးပြီး ကြောင်အသွားကြတယ်။

"ဒီကောင်က မှော်အတတ် သုံးနိုင်တယ်"

"တိုက်ကြ၊ ဒီတာအိုဆရာလေးကို အဆုံးစီရင်ပစ်"

သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်ထဲမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်ကြတယ်။

ဝူး

ပုဆိန်ကိုင်ထားတဲ့ လူက လေထဲမှာ လေးလံတဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာအောင် ပုဆိန်နဲ့ ဝှေ့ယမ်းပြီး ခုတ်ချလိုက်တယ်

သူက မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးသူဖြစ်ပြီး လောကီလောကမှာ ဒီလို ပုဆိန်ကြီးတွေကို သုံးနိုင်သူ နည်းပါးပါတယ်၊ များသောအားဖြင့် စစ်မြေပြင်က သူရဲကောင်းကြီးတွေပဲ ဒီလို လေးလံတဲ့ လက်နက်တွေကို သုံးကြတာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို ပုဆိန်မျိုးကို သုံးရဲတဲ့သူဟာလည်း သာမန်လူတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

လှံကိုင်ထားတဲ့ လူကတော့ ပိုပြီး ထူးခြားပါတယ်၊ သူက ဆရာကောင်းဆီကနေ ပညာသင်ယူခဲ့ပြီး လှံအတတ်ကို အပတ်တကုတ် လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ကျင့်မြို့ က လှံအတတ်ပညာရှင် စွယ်ယန် ရဲ့ တပည့်ရင်းပါ။

သူ့ရဲ့ လှံအတတ် ပါရမီက ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတွေထဲမှာ ထိပ်ဆုံး ၃ ယောက်စာရင်းမှာ ပါပါတယ်။

သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကသာ အရမ်း မကြမ်းတမ်းခဲ့ရင် ဂိုဏ်းကနေ နှင်ထုတ်ခံရမှာ မဟုတ်သလို၊ လောကီလောကမှာ လူသတ်ရတာကို ဝါသနာပါတဲ့ လူရမ်းကားတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

သူတို့နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်လိုက်တဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပါပဲ

ချွင်

လီယန်ချူက ဓားကို အိမ်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပုဆိန်ကိုင်ထားတဲ့ လူဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ခုတ်ချလိုက်တယ်။

လေထုထဲမှာ ပူပြင်းတဲ့ လေလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ၊

ဒါက လျိုယန်ဓားသိုင်း ပါပဲ။

ဖတ်

အဲဒီလူက ဓားအလင်းတစ်ချက်ကိုပဲ မြင်လိုက်ရပြီး ပခုံးပေါ်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ကြွက်သားတွေ တောင့်တင်းနေတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ဟာ တိုက်ရိုက် ပြတ်ကျသွားပါတော့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ လှံကိုင်ထားတဲ့ လူရဲ့ လှံရှည်က ရောက်လာခဲ့ပြီ၊ မြွေဆိုးတစ်ကောင်လို လျင်မြန်စွာနဲ့ လီယန်ချူရဲ့ လည်ပင်းကို ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့

အဲဒီ လေးလံပြီး ချွန်ထက်တဲ့ သံလှံဟာ လီယန်ချူရဲ့ လည်ပင်းထဲကို မဝင်သွားခဲ့ပါဘူး။

လီယန်ချူက ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဓားအလင်းက ထပ်ပြီး ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

အဲဒီလူရဲ့ လက်မောင်းကလည်း ပြတ်ကျသွားပြန်ပါတယ်။

တစ်ကျောင်းလုံး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

ပြီးတော့မှ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်။

"ဒါပဲလား"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

ရင်ဆိုင်လိုက်တဲ့ တစ်ချက်တည်းမှာတင် လူနှစ်ယောက်လုံး ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားတာပါ၊ သူကတော့ တစ်ဖက်လူကို အရမ်းတော်တဲ့ ပညာရှင်တွေလို့ ထင်ထားခဲ့တာပါ။

လှံကိုင်ထားတဲ့ လူကတော့ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားပြီ၊ သူကလည်း တတိယတန်းစား ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ၊ မထင်ထားတာက တစ်ဖက်လူနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတင် လက်တစ်ဖက် အလွယ်တကူ အဖြတ်ခံလိုက်ရတာပါ။

သူက လီယန်ချူကို ကြောက်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

"ဒီတာအိုဆရာလေးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ"

လီယန်ချူက ပုဆိန်ကိုင်တဲ့ လူရဲ့ ပြတ်သွားတဲ့ ပခုံးဒဏ်ရာပေါ်ကို ခြေထောက်နဲ့ နင်းလိုက်ရာ၊ သွားကျိန်းစရာကောင်းတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

အဲဒီလူရဲ့ ပြတ်နေတဲ့ လက်မောင်းကနေ သွေးတွေက စမ်းရေတွင်းလိုမျိုး ပန်းထွက်နေတာမို့ မြင်ရတာ အရမ်းကို ကြောက်စရာ ကောင်းပါတယ်။

"တစ်ခါပဲ မေးမယ်၊ လူဘယ်မှာလဲ"

လီယန်ချူက အေးစက်စက် အသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

ပုဆိန်ကိုင်တဲ့ လူကတော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေပေမဲ့ မာန်တင်းပြီး

"ငါ့ဆီကနေ ဘာသတင်းမှ ရမယ် မမှတ်နဲ့"

လို့ ပြောတယ်။

ဗုန်း

လီယန်ချူက ခြေထောက်နဲ့ နင်းချလိုက်ရာ၊ အဲဒီလူရဲ့ ခေါင်းဟာ ဖရဲသီးတစ်လုံးလိုမျိုး ပေါက်ထွက်သွားပါတော့တယ်။

အနီရောင် သွေးတွေနဲ့ အဖြူရောင် ဦးနှောက်တွေက လှံကိုင်တဲ့ လူရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ပန်းထွက်သွားတယ်။

အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းပဲ ဖြူလျော်သွားတော့တာပေါ့။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ လူသတ်နတ်ဘုရားလဲ၊ တကယ်ပဲ တစ်ခါတည်း မေးတာပါလား"

လို့ သူက စိတ်ထဲကနေ အရမ်းကို ကြောက်လန့်နေမိတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ အကြည့်က သူ့ဆီကို ရောက်လာတယ်။

ဒီလူရမ်းကားက ချက်ချင်းပဲ အော်ပြောလိုက်တော့တယ်

"အဲဒီမိန်းကလေးက ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး တောင်ဘက်တောထဲကို ထွက်ပြေးသွားပြီ"

စောစောက သူတို့က ဖန့်ချင်းလန်ကို ဒီကို မျှားခေါ်လာပြီး သုံးယောက်သား တိုက်ခိုက်နေခဲ့တာပါ။

ဒုတိယခေါင်းဆောင်က အမှောင်ထဲကနေ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်တာကြောင့် ဖန့်ချင်းလန် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားပြီး ထွက်ပြေးသွားရတာပါ၊ ဒီလူနှစ်ယောက်ကတော့ ဒီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပါ။

ဒုတိယခေါင်းဆောင်ကတော့ တစ်ယောက်တည်း နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့ပြီ။

သူက မိန်းမလိုက်စားတဲ့သူမို့၊ အခု ဖန့်ချင်းလန်က အန္တရာယ်ကနေ မလွတ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကိုယ်ခံပညာကို အားကိုးကာ တစ်ယောက်တည်း လိုက်သွားတာပါ။

ဒီလှပတဲ့ မိန်းကလေးကို တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ပျော်ပါးဖို့ ကြံစည်နေတာပေါ့။

လီယန်ချူက အေးစက်စက်နဲ့

"ငါ လိုက်သွားမယ်၊ သူသာ မရှိရင်တော့ မင်းလည်း ငါ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မြည်းစမ်းရလိမ့်မယ်"

လို့ ပြောလိုက်တယ်။

စကားဆုံးတာနဲ့ လှံကိုင်တဲ့ လူရဲ့ ခါးဆစ်ကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်လိုက်တယ်။

'ဂျွတ်'

ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ အဲဒီလူဟာ သူ့ရဲ့ အောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံး အာရုံမရှိတော့တာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

လီယန်ချူက ဘုရားကျောင်းထဲကနေ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတယ်။

ဒီနေရာကနေ တောင်ထဲကို ဝင်ဖို့ ၁၀ မိုင်လောက်ပဲ လိုတော့တာမို့၊ လီယန်ချူက မြင်းပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ချက်ချင်းပဲ နောက်ကနေ လိုက်သွားပါတော့တယ်။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သွေးကွက်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ ရှိနေတာမို့ ခြေရာခံရတာ မခက်လှပါဘူး။

အခု လိုအပ်တာက မြန်ဖို့ပါပဲ။

နောက်ကျသွားရင် အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။

လီယန်ချူ ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့၊ ဖန့်ချင်းလန်ဟာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို အားကိုးတကြီး မှီထားရရှာတယ်။

သူမရဲ့ ရင်ဘတ်က အဝတ်အစားတွေမှာ သွေးတွေ စိုရွှဲနေတယ်။

လက်မောင်းတွေနဲ့ ပေါင်တွေက အဝတ်အစားတွေကလည်း စုတ်ပြဲနေပြီး ဖြူဝင်းတဲ့ အသားအရေတွေက ပေါ်ထွက်နေပါတယ်။

သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ သေဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတယ်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတော့ အသက်လတ်ပိုင်း လူတစ်ယောက်က လက်ကို နောက်ပစ်ပြီး ရပ်နေတယ်၊ ကြည့်ရတာ အရမ်းကို အရှိန်အဝါရှိပုံရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေကတော့ ယုတ်ညံ့နေပါတယ်။

သူက ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ ပေါ်ထွက်နေတဲ့ အသားအရေတွေကို မကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာပါ။

မြင်းခွာသံ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ၊ အဲဒီလူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ရက်စက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။

"ဘယ်က တာအိုဆရာပေါက်စလဲ၊ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို လာဖျက်ရဲတာလား"

လို့ အဲဒီလူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့ အလင်းရောင်တွေ ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီ။

မထင်ထားတာက လီယန်ချူ တကယ်ပဲ ရောက်လာခဲ့တာပါလား

မြင်းခွာသံက မိုးကြိုးပစ်သံလို ဟိန်းထွက်နေပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်လာခဲ့တယ်။

လီယန်ချူက မြင်းကို အရှိန်နဲ့ စီးပြီး အဲဒီလူကို တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်လိုက်တယ်။

အဲဒီလူကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ၊ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ထုတ်လိုက်ပြီး ပြေးလာတဲ့ မြင်းကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်တယ်။

ဗုန်း

အဲဒီ မြင်းကြီးဟာ အော်ဟစ်သွားပြီး လဲကျသွားပါတော့တယ်။

အခန်း (၃၂) - ဝူဟူဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်

ချက်ချင်းဆိုသလို ဖုန်မှုန့်တွေ တလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ဒီလို ကိုယ်ခံပညာမျိုးဟာ ဝေမြို့ထဲမှာဆိုရင် ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်မှာ သေချာပါတယ်။

မြင်းကြီးဟာလည်း ချက်ချင်းပဲ အရိုးအကြောတွေ ကျိုးကြေသွားပြီး လဲကျသေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ဖန့်ချင်းလန်ဟာလည်း အခုမှ အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ ကိုယ်ခံပညာ ဘယ်လောက်မြင့်မားတယ်ဆိုတာကို အမှန်တကယ် သတိပြုမိသွားတယ်၊ ပြေးလာတဲ့မြင်းကိုတောင် ချက်ချင်း သေစေနိုင်တာကိုး

လီယန်ချူက အခွင့်ကောင်းယူပြီး အမြင့်ကို ခုန်တက်လိုက်ကာ ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ ဘေးကို ရောက်သွားပြီး သူမရဲ့ ရှေ့မှာ ကာကွယ်ပေးလိုက်တယ်။

ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ အကြည့်တွေက နူးညံ့သွားပြီး အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောတယ်

"ဒီလူက ကိုယ်ခံပညာ အရမ်းမြင့်တယ်၊ ရှင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကို ထားခဲ့လိုက်ပါတော့ "

သူမက မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုက ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ခဲ့တာမို့ ဒီအရွယ်မှာတင် ဓားသိုင်းက တော်တော်လေး အဆင့်အတန်း ရှိနေပါပြီ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက သူမထက် အများကြီး သာလွန်နေတာ သိသာပါတယ်။

တစ်ဖက်လူကသာ မကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ သူမကို ကစားချင်နေပြီး အဆုံးအဖြတ် တိုက်ကွက်ကို မသုံးခဲ့လို့သာပေါ့။

ဖန့်ချင်းလန် ခံစားရတာကတော့ တစ်ဖက်လူသာ တကယ်သတ်ချင်ရင် ၁၀ ကွက်တောင် မခံဘဲ သူမ သေသွားနိုင်တယ်လို့ပါ။

ဒါထက်တောင် ပိုမြန်နိုင်ပါသေးတယ်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြီး

"ရတယ်၊ ငါရှိတယ်"

လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ရိုးရှင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်းဖြစ်ပေမဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လူကို စိတ်အေးသွားစေပါတယ်။

အသက်လတ်ပိုင်းလူက အေးစက်စက်နဲ့

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

လို့ မေးလိုက်တယ်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းအဖေပဲ"

လို့ အသံကျယ်ကြီးနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

အသက်လတ်ပိုင်းလူက ကြောင်သွားတယ်

ဒီလို သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နဲ့ ချောမောတဲ့ တာအိုဆရာလေးက စကားပြောတာ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ပြီးတော့

ပြင်းထန်လှတဲ့ ခုတ်ချက်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

ချွင်

လီယန်ချူက စကားအရှည်ကြီး မပြောတော့ဘဲ ဆဲပြီးတာနဲ့ အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်တယ်။

အသက်လတ်ပိုင်းလူက ဘေးကို ရှောင်လိုက်ပြီး လီယန်ချူရဲ့ ရင်ဘတ်က အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာကို သံလက်ဝါးနဲ့ ရိုက်လိုက်တယ်။

သူ့လက်မှာ နှစ်ပေါင်း (၃၀) ကြာ ကျင့်ထားတဲ့ သံသဲလက်ဝါး ကျောက်တုံး ကျောက်သားတွေကို အလွယ်တကူ ရိုက်ခွဲနိုင်ပါတယ်။

အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လွန်းလှတယ်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက် ၇-၈ ကွက်လောက် တိုက်ခိုက်မိသွားကြပြီး အရမ်းကို အန္တရာယ် များလှပါတယ်။

ရွှီး

လီယန်ချူက ဓားတစ်ချက် ခုတ်လိုက်ရာ လျိုယန်ဓာတ်စွမ်းအား တွေကို ကျန်ကျောင်းဓား ထဲကို စီးဆင်းစေလိုက်တော့ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ပူပြင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ကျန်ကျောင်းဓားပေါ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး

အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ လက်မောင်းက အဝတ်အစားတွေကို တိုက်ရိုက် ဆွဲဖြတ်သွားခဲ့တယ်။

တော်တော်လေး အန္တရာယ်များသွားတယ် အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ အဝတ်အစားအောက်မှာ လူသားလောကမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပျော့ပျောင်းသော သံချပ်ကာ တစ်ထည် ရှိနေပြီး သာမန်ဓားတွေ၊ မြှားတွေကို ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။

သူလည်း ဒါကို အမှတ်မထင် ရခဲ့တာပါ။

မထင်ထားတာက ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ ဓားချက်က သံချပ်ကာကိုပါ တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပစ်နိုင်တာပါပဲ။

သူတို့နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်တာက လျှပ်စီးလက်သလို မြန်ဆန်လှပါတယ်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

လက်သီးနဲ့ ခြေထောက်တွေ ထိမှန်သံက အကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ကြားရတာ အရမ်းကို လေးလံလှပါတယ်။

ထျန်းကန်း လက်သိုင်း ဟာ နက်နဲပြီး ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ကွက်တွေ ပါဝင်တာကြောင့် အစွမ်းက အရမ်းကြီးပါတယ်။

လီယန်ချူက အဲဒီပညာကို သုံးပြီး လျိုယန်ဓာတ်စွမ်းအား တွေကို အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တိုက်ရိုက် ရိုက်သွင်းလိုက်တယ်။

အသက်လတ်ပိုင်းလူက တိုက်ရင်းနဲ့ ပိုပြီး ထိတ်လန့်လာတယ်၊ ဝေမြို့ထဲမှာ ဒီလောက်တော်တဲ့ လူငယ်ပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

သူ့ရဲ့ သွေးလေကသာ မတောင့်တင်းခဲ့ရင် အခုချိန်မှာ လီယန်ချူရဲ့ ယန်ဓာတ်စွမ်းအားကြောင့် ဒဏ်ရာရနေလောက်ပါပြီ။

ဒါတောင်မှ အသက်လတ်ပိုင်းလူဟာ ရင်ဘတ်ထဲမှာ အောင့်တက်လာပြီး အသက်ရှူရတာ မီးလောင်နေသလိုမျိုး ခံစားနေရပါတယ်။

လီယန်ချူက အသက်လတ်ပိုင်းလူနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက်၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးချီတွေက ပိုပြီး ပူပြင်းလာကာ သွေးလှည့်ပတ်မှုက ပိုမြန်လာတယ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ယန်ဓာတ်စွမ်းအားတွေကလည်း ပိုပြီး ပူပြင်းချွန်ထက်လာပါတယ်။

ရွှီး

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ကွက် တိုက်ခိုက်မိပြီးနောက်၊ အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ ဓားရာတစ်ခု ထင်သွားပြီး သွေးတွေ ထွက်လာတယ်။

သံချပ်ကာသာ မရှိရင် ဒီတစ်ချက်က သူ့ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူလည်း အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ သံသဲလက်ဝါးနဲ့ ပခုံးကို အရိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်။

လေးလံတဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

အသက်လတ်ပိုင်းလူဟာ ထိတ်လန့်သွားတယ်၊ တစ်ဖက်လူက ဘာဒဏ်ရာမှ မရတဲ့အပြင် သူ့ဆီကို တန်ပြန်တွန်းကန်အားတစ်ခုတောင် ပြန်ရောက်လာလို့ပါ။

ဒါက လီယန်ချူ ဟုန်ယွမ်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် ရရှိထားတဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအာ ပါပဲ။

"ဒီကောင်က ဘယ်သူများပါလိမ့်"

အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။

ရုတ်တရက်

သူက အမည်တစ်ခုကို သတိရသွားတယ်။

မကြာခင်က ဝေမြို့မှာ နာမည် အကြီးဆုံးဖြစ်နေတာက ချင်းယွန်းကျောင်းတော်က တာအိုဆရာတစ်ယောက်ပါ။

မိစ္ဆာတွေကို သတ်တယ်၊ ဝရမ်းပြေး လျံချီ ကို ဖမ်းဆီးတယ်၊ ဝေမြို့မှာ နာမည်ကျော်ကြားသူပေါ့။

"သူများလား"

အသက်လတ်ပိုင်းလူက ၈၀-၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာသွားတယ်။

မဟုတ်ရင် ဘယ်ကနေ ဒီလောက် ကိုယ်ခံပညာတော်တဲ့ တာအိုဆရာလေးတွေ အများကြီး ပေါ်လာမှာလဲ။

ဒါက လောကီသိုင်းသမားတွေကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးတော့ဘူးလား

ချွင်

ဓားအလင်း ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်

လီယန်ချူက အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ လက်ဝါးကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်၊

ချက်ချင်းပဲ သွေးတွေ ပန်းထွက်လာတော့တာပေါ့။

"အား"

အသက်လတ်ပိုင်းလူက အော်ဟစ်ရင်း နောက်ကို ဆုတ်သွားတယ်

"ငါနဲ့ တိုက်နေတာကို အာရုံများနေသေးတယ်ပေါ့"

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်တယ်။

ဒီလူရမ်းကားတွေက အတွေ့ကြုံမပြည့်ဝကြဘူးပဲ။

အသက်လတ်ပိုင်းလူကတော့ ကြောက်ချေးပါသွားပါပြီ။

တစ်ဖက်လူရဲ့ စွမ်းအားက သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ အဆင့်မှာ မရှိတော့ပါဘူး။

ဒုတိယတန်းစား သိုင်းသမား အဆင့်နဲ့ မကွာတော့ပါဘူး။

အဲဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ ခွန်အား၊ ပူပြင်းတဲ့ အတွင်းအား၊ ပြီးတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ကာကွယ်မှုတွေက ဘယ်လိုမှ ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်ပါဘူး။

နှစ်ပေါင်းများစွာ နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ အပြည့် ဖြစ်နေပါပြီ။

လက်ပြတ်သွားပြီးနောက်၊ အသက်လတ်ပိုင်းလူက ခြေထောက်နဲ့ မြေကြီးကို ဆောင့်ကန်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ ကိုယ်ဖော့အတတ်က လူတွေ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရလောက်အောင် မြန်ပါတယ်။

လီယန်ချူက နောက်ကနေ ချက်ချင်း လိုက်သွားတယ်၊ လှုပ်ရှားမှုက အသက်လတ်ပိုင်းလူထက် ပိုမြန်နေပါသေးတယ်

ဖတ်

လူခေါင်းတစ်လုံး လွင့်ထွက်သွားတယ်၊ အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ရှေ့ကို ၇-၈ လှမ်းလောက် ဆက်ပြေးပြီးမှ မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားပါတော့တယ်။

လီယန်ချူက ဓားကိုကိုင်ပြီး ရပ်နေတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့သြမှုတွေ ပြည့်နေတယ်၊

ဒါက သူမဆီမှာ ကိုယ်ခံပညာ အဆင့်အတန်းတွေအကြောင်း လာမေးနေတဲ့ တာအိုဆရာလေး တကယ်ပဲလား

ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တော်နေရတာလဲ

ခုနက အသက်လတ်ပိုင်းလူကို သူမ မမြင်ဖူးပေမဲ့

သူ့ရဲ့ သိုင်းကွက်တွေကို ကြည့်ပြီး သူမ ခန့်မှန်းမိပါတယ်။

ဒါဟာ ဝူဟူဂိုဏ်း ရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရပါမယ်။

"ကျောက်တုံးခွဲ သံလက်ဝါး"

လို့ အမည်ကျော်သူပေါ့

သူက နာမည်ကြီး သိုင်းပညာရှင် အဟောင်းကြီး ဖြစ်သလို၊ သံလက်ဝါးနဲ့ လောကီလောကမှာ နာမည်ကြီးသူတွေကို အများကြီး သတ်ခဲ့သူပါ။

စွမ်းအားက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အောက်မှာတင် ရှိတာပါ။

ဘာကြောင့် ဝူဟူဂိုဏ်းက သူမကို လာတိုက်ခိုက်တာလဲဆိုတာ သူမ မသိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့၊ လီယန်ချူရဲ့ စွမ်းအားကတော့ သူမကို အံ့အားသင့်စေပါတယ်။

ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလို သိုင်းအဆင့်အတန်းမျိုး ရှိနေတာ

ခုနက တိုက်ခိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့ သွေးချီ အရှိန်အဝါ။

တောက်လောင်နေတဲ့ မီးဖိုကြီးတစ်ခုလိုပါပဲ။

"ဒါကြောင့် သူက မိစ္ဆာတွေကို သတ်နိုင်တာကိုး၊ ဒီသွေးချီ အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို ပြင်းထန်လွန်းတယ်"

လို့ ဖန့်ချင်းလန် စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်တယ်။

အခုအချိန်မှာ လီယန်ချူဟာ ရှေးကျလှတဲ့ ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ကြည့်ရတာ ဓားသိုင်းပါရဂူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေပါတယ်။

"ငါ့ထက်တော်သူ မရှိ"

ဆိုတဲ့ ဇာတ်ရှိန်မျိုးပေါ့။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်မိနစ်မှာတော့၊

လီယန်ချူက မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်

"ဒုက္ခပဲ၊ ဒီမြင်းက ငါ သူများဆီက လုလာတာ၊ ဒီခွေးမသားက သတ်ပစ်လိုက်ပြီ "

ဖန့်ချင်းလန်က ပြုံးမိသွားတယ်။

ဒါကတော့ သူပါပဲ

ခုနက သူမလည်း ဝေဝါးသွားခဲ့တာပါ၊ ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ပါရဂူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေတယ်လို့ ထင်မိသွားတာကိုး။

လီယန်ချူက လူမှုရေး နားလည်တဲ့သူမို့၊ မြင်းအတွက် အရင်စိုးရိမ်ပြနေပေမဲ့လည်း...

သူက သူမနားမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးတယ်

"ဘယ်လိုလဲ လမ်းလျှောက်နိုင်သေးလား "

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းခါပြီး

"ခြေထောက်မှာ ဒဏ်ရာရထားလို့ မထနိုင်တော့ဘူး"

လို့ ပြောတယ်။

ခုနက အသက်လတ်ပိုင်းလူကသာ အသေသတ်ဖို့ မကြံခဲ့လို့ပေါ့။

မဟုတ်ရင် ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ အရိုးအကြောတွေ ကျိုးကြေကုန်မှာ သေချာပါတယ်။

ကံကောင်းတာက၊

အခုရထားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာတွေပါပဲ။

လီယန်ချူက ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ သွေးတွေ ထွက်နေတဲ့ ပေါင်နဲ့ လက်မောင်းတွေကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်

"ငါ့မှာ ဒဏ်ရာလိမ်းဆေး မပါလာဘူး မင်းရဲ့ သွေးတွေက ဒီလောက် ထွက်နေတာဆိုတော့ ဝေမြို့ကို ပြန်ရောက်ရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်သွားနိုင်တယ်၊ အသက်အန္တရာယ်တောင် ရှိနိုင်တယ်"

ဖန့်ချင်းလန်ကလည်း ဒါကို သိတာပေါ့

ဒါတင်မကဘဲ သူမရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေမှာလည်း အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ရထားပါတယ်၊ အချိန်မီ မကုသရင် နောက်ပိုင်းမှာ နာတာရှည်ရောဂါတွေ ကျန်ခဲ့နိုင်ပါတယ်။

အသက်တောင် တိုသွားနိုင်တာပါ။

"ကျွန်မ ရန်သူကို အထင်သေးပြီး အလျင်စလို လုပ်မိသွားလို့ သူတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်သွားတာပါ၊ ဒါက သင်ခန်းစာပေါ့"

လို့ ဖန့်ချင်းလန်က ပြောတယ်။

သူမက လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး

"ရှင်သာ လာမကယ်ရင်တော့ အကျိုးဆက်က တွေးဝံ့စရာတောင် မဟုတ်ဘူး"

လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ခုနကလို လူရမ်းကားကြီးတွေနဲ့ တွေ့ရင် ဖန့်ချင်းလန်အနေနဲ့ သေဖို့တောင် မလွယ်ပါဘူး။

တကယ်လို့ အဖျက်စီး ခံလိုက်ရရင်တော့ သူမအတွက် သေတာထက်တောင် ပိုပြီး ခံရခက်ပါလိမ့်မယ်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြပြီး ဂုဏ်ယူမနေပါဘူး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း

"မင်းဒဏ်ရာကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

လို့ မေးတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်က ပြုံးပြီး

"ရပါတယ်၊ ဒါက သာမန်လူသားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာပါပဲ"

လို့ ဆိုတယ်။

ဒီနေရာမှာ သူမက နည်းနည်း နှမြောတသဟန်နဲ့ ပြောတယ်

"တည်းခိုခန်းက ကျွန်မရဲ့ အထုတ်ထဲမှာတော့ ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးတွေ၊ သွေးတိတ်ဆေးတွေ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ကိုယ်ပေါ်မှာ ပါမလာဘူး"