အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း (၃၉) - တောင်စောင့်နတ်ဆိုးနှင့် မိစ္ဆာသတ္တဝါ

နေဝင်မိုးချုပ်လို့ ညမှောင်ရီ ပျိုးလာပါပြီ။

ညစာ စားသောက်ပြီးနောက်မှာတော့ လီယန်ချူနဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူတို့ဟာ မြင်းကိုယ်စီစီးပြီး ဝေမြို့တံခါးကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ယှဉ်တွဲထွက်ခွာလာကြပါတယ်။

"ယန်ချူ... ခဏနေရင် တကယ်လို့ မိစ္ဆာပေါ်လာပြီး မင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် စိတ်မလောဖို့ သတိရပါ ငါက သစ်တောအထွက်မှာ စောင့်ပြီး မင်းကို အားဖြည့်ပေးမယ် "

မြို့တံခါးကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ ပိုင်ဟုန်းထူက စိတ်မချတာကြောင့် လီယန်ချူကို ထပ်မံမှာကြားလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်ခွဲကာ လှုပ်ရှားကြပါတယ်။

လီယန်ချူက

"စိတ်ချပါ "

ပိုင်ဟုန်းထူဟာ မိစ္ဆာက သူ့ကို သတ်သွားမှာ စိုးရိမ်တာမဟုတ်ဘဲ၊ သူကိုယ်တိုင်က လက်မရွံဘဲ ထွက်တိုက်မိပြီး မိစ္ဆာကို သတ်ပစ်လိုက်မှာ ဒါမှမဟုတ် လီယန်ချူရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို လုယူသလို ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာပါ။

လီယန်ချူက ဇက်ကြိုးကို တစ်ချက်ဆွဲလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညအမှောင်ထဲမှာ သစ်တောရှိရာဘက်ကို ဦးတည်သွားပါတယ်။

သူ့နောက်က မြို့ရိုးပေါ်မှာတော့ အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ကြည်ခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာရှိတဲ့ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟာ လီယန်ချူနဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူတို့ရဲ့ ပုံရိပ်ကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။

သူကတော့ ဝေမြို့ရဲ့ ရှုမြို့စား ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သူ့နောက်က မြို့စာရေးနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေဟာလည်း စိတ်တွေ တင်းကျပ်နေပြီး မျက်နှာမှာတော့ ဖုံးကွယ်မရတဲ့ ထိတ်လန့်စိုးရိမ်မှုတွေ ပေါ်လွင်နေပါတယ်။

"တပ်တပ်... တပ်တပ်"

လီယန်ချူဟာ မြင်းကို စီးပြီး သစ်တောထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ မြင်းခွာသံတွေက တချက်ချက် ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။

သစ်တောထဲမှာတော့ သေလူလို တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ လေတိုက်သံ တဝေါဝေါနဲ့ ညလေက သစ်ရွက်တွေကို ပွတ်တိုက်သွားတဲ့ ရှဲရှဲမြည်သံတွေပဲ ရှိနေပါတယ် သရဲတွေ လက်ခုပ်တီးနေသလိုပါပဲ

လီယန်ချူဟာ မြင်းကိုစီးပြီး သစ်တောထဲက လမ်းအတိုင်း အေးအေးလူလူ ဆက်သွားနေပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာတော့ အလောင်းဆီ အစက်အနည်းငယ် ဆွတ်ထားတာကြောင့် ကိုယ်ပေါ်က ယန် အရှိန်အဝါ တွေကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပါတယ်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူဟာ တာအိုဝတ်စုံကို မဝတ်ဘဲ ပညာတတ်တစ်ယောက်လို ယဉ်ကျေးတဲ့ ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ထားပါတယ်။

အလောင်းဆီ ဆွတ်ထားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်လို ပြင်းထန်တဲ့ အသွေးအသားအရှိန်အဝါတွေက ဖုံးကွယ်ခြင်း ခံထားရပါတယ် လီယန်ချူဟာ ပမာဏကို သေချာထိန်းထားတာကြောင့် အခုဆိုရင် သူဟာ ကံဇာတာ နိမ့်ပါးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။

ဒီလိုလူမျိုးတွေဟာ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ အလွယ်ဆုံးပါပဲ။

သူဟာ မိစ္ဆာတွေကို မျှားခေါ်ဖို့အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အစာ အဖြစ် သုံးနေတာပါ။

လီယန်ချူရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီမိစ္ဆာဟာ တကယ်ပဲ မြို့ပြင်က သစ်တောထဲမှာတင် လူကို အစာအဖြစ် ရွေးချယ်လောက်အောင် ရက်စက်သလားဆိုတာ မသေချာသေးပါဘူး။

မကြာခင်မှာပဲ လီယန်ချူဟာ သူအများကြီး တွေးနေမိတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရပါတယ်၊ မကြာသေးခင်က ဝေမြို့ဟာ တကယ်ကို မုန်တိုင်းမတိုက်ခင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုးပါ။

မိစ္ဆာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ချောင်းမြောင်းနေကြသလဲ မသိနိုင်ပါဘူး။

"ဝူး ဝူး "

လီယန်ချူရဲ့ ယန်ဓာတ် အားနည်းနေတဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် သစ်တောထဲမှာ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လေတွေက ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာပြီး အေးစိမ့်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပါလာပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ အာရုံငါးပါးက အလွန်ထက်မြက်တာကြောင့် သူ့စိတ်ထဲမှာ အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ကြိုတင်သတိပေးချက် ပေါ်လာပြီး နားထင်တွေကလည်း အကြောင်းမဲ့ တဆတ်ဆတ် ခုန်လာပါတယ်။

"ဟီးးးးး"

လီယန်ချူ စီးလာတဲ့ မြင်းဟာလည်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပြီး တဟီးဟီးနဲ့ အော်ဟစ်လာပါတယ်။

တိရစ္ဆာန်တွေဟာ တစ်ခါတလေမှာ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတွေနဲ့ တွေ့ရင် လူတွေထက် ပိုပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်း မြင့်မားကြပါတယ်။

"လာပြီ"

လီယန်ချူရဲ့ အကြည့်တွေက တည်ငြိမ်သွားပြီး လမ်းဘေးဝဲယာကို သတိကြီးစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီးမြင်းခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။

ရှဲရှဲ

ပြင်းထန်တဲ့ လေပွေတစ်ခု တိုးဝင်လာပြီး လီယန်ချူဟာ သစ်ရွက်တွေရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ပွတ်တိုက်သံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်၊ သူ့ခေါင်းပေါ်ကနေ ရှေးဦးခေတ် သားရဲကြီးတစ်ကောင် ခုန်ချလာသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးထုတ်လိုက်ပါတယ်။

ဗုန်း

အနက်ရောင်အရိပ်ဟာ လီယန်ချူရဲ့ လက်သီးချက်ကြောင့် နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီကြီးမားတဲ့ ခွန်အားကြောင့် နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားရပါတယ်။

ကိုယ်ဟန်တစ်ချက် လှည့်လိုက်ပြီး လီယန်ချူဟာ မြေပြင်ပေါ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပါတယ်။

"ဟီးးးးး"

မူလက သူစီးလာတဲ့ မြင်းဟာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်၊ လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်းဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လူနဲ့လည်းတူ၊ သားရဲနဲ့လည်းတူတဲ့ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုဟာ မြင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို ခြေလေးချောင်းနဲ့ နင်းထားတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

သွေးလိုရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံဟာ လီယန်ချူကို အေးစက်စက်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။

ရှပ်

အနက်ရောင်အရိပ်က လျှပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ လီယန်ချူရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်လာပါတယ်။

အနက်ရောင်အရိပ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လွန်းပါတယ် ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုလိုပါပဲ။

"သေချင်နေတာပဲ "

လီယန်ချူက အေးစက်စက် အော်လိုက်ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ လေဖိအားတွေပါ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ဗုန်း

သစ်တောထဲမှာ တုံးတိတိအသံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်သွားပါတယ် အဲဒီ လူလိုလို သားရဲလိုလို မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အင်မတန် မာကျောလွန်းတာကြောင့် လီယန်ချူရဲ့ ရိုက်ချက်ကို ခံလိုက်ရပေမဲ့ ဘာဒဏ်ရာမှ မရပါဘူး။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

အဲဒီမိစ္ဆာဟာ အကြိမ်အတော်များများ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ပေမဲ့ လီယန်ချူကတော့ ခေတ္တ နောက်ဆုတ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့

မိစ္ဆာဟာ ထွက်မပြေးတဲ့အပြင် ပိုပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းလာကာ လီယန်ချူကို အငြိုးအတေးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ပါးစပ်ထဲကနေ ကလေးငိုသံလိုမျိုး အသံတွေ ထွက်လာပါတယ်။

နက်မှောင်နေတဲ့ သစ်တောထဲမှာ ဒီမြင်ကွင်းက တကယ့်ကို ထူးဆန်းပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှပါတယ်။

သစ်တောရဲ့ အထွက်တစ်နေရာမှာတော့ သစ်တောအနက်ပိုင်းက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တိုက်ခိုက်သံတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားပါတယ်။

လာပြီ

ပိုင်ဟုန်းထူဟာ ကိုယ်ဟန်တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရှေ့ကို ပြေးဝင်သွားပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့ နောက်ဆုတ်လာကာ၊ အဲဒီမိစ္ဆာကို ပိုင်ဟုန်းထူ ရှိတဲ့နေရာဆီကို မျှားခေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

မြို့ရိုးပေါ်မှာတော့ ရှုမြို့စားတို့အဖွဲ့ရဲ့ မျက်နှာတွေ ပျက်သွားပါတယ် သစ်တောထဲက ကြီးမားတဲ့ အသံတွေနဲ့ အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ ကလေးငိုသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ စိတ်တွေ တင်းကျပ်သွားပါတယ်။

"အဲဒီမိစ္ဆာ ပေါ်လာပြီ "

သစ်တောထဲက အဲဒီမိစ္ဆာကောင်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးလိုက်ပြီး လီယန်ချူဆီကို အရှိန်နဲ့ ပြေးဝင်လာပါတယ်၊ လေထဲမှာတော့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပဲ မြင်ရပါတယ်။

"ဖယ်လိုက် "

ပိုင်ဟုန်းထူဟာ ရောက်ရှိလာပြီး လက်ကနေ တံဆိပ် တွေကို လုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ အသံကြားတာနဲ့ ကိုယ်ဟန်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ဘေးကို ရှောင်လိုက်ပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူဟာ တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာနဲ့အတူ လက်ထဲကနေ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ မိစ္ဆာနဲ့ သွားရောက် ရိုက်မိပါတယ်။

"အိုးးး"

အဲဒီမိစ္ဆာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး ပါးစပ်ကနေ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

"ကောင်းကင်မြေကြီး အတိုင်းအဆမရှိ၊ နဂါးနှင့် ကျား ပေါင်းစည်းစေ ပိုင်းဖြတ်လော့ "

ပိုင်ဟုန်းထူက အေးစက်စက် အော်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ထပ်မံ၍ တံဆိပ်တွေကို လုပ်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ လီယန်ချူဟာ ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ ကျောက ရတနာဓား ဟာ ချွမ်းခနဲ အသံနဲ့အတူ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး၊ ဖြူဖွေးတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ မိစ္ဆာဆီကို ပျံသန်းပိုင်းဖြတ်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။

ဗွက်

ရတနာဓားဟာ မိစ္ဆာရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပါတယ် မိစ္ဆာရဲ့ အသံဟာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ကို အားအင်မရှိ လဲကျသွားကာ သေဆုံးသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားပါတယ်။

"ပြီးပြီ"

ပိုင်ဟုန်းထူက လီယန်ချူရှိရာဘက်ကို လှည့်ပြောလိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ ဘေးကနေ လျှောက်လာပါတယ်၊ ပိုင်ဟုန်းထူက လက်နဲ့ တံဆိပ်လုပ်လိုက်တဲ့အခါ မိစ္ဆာရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ စိုက်နေတဲ့ ရတနာဓားဟာ ကျောက ဓားအိမ်ထဲကို ပြန်လည် ပျံဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။

"ဓားကို စေခိုင်းပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတာလား ဒီလက်ကွက်က တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲ နော် "

လီယန်ချူ နည်းနည်းတော့ အားကျမိပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူက လီယန်ချူကို မျက်မှိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုကို အစွမ်းကုန် ထိန်းထားပါတယ်။

သိုင်းပညာမှာ လီယန်ချူကို မမီပေမဲ့၊ တာအိုအတတ်မှာတော့ ပိုင်ဟုန်းထူက သိသိသာသာ မြင့်မားတာကြောင့် လီယန်ချူရဲ့ ရှေ့မှာ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ရလိုက်တာပါ။

"လောကမှာ သူရဲကောင်းဆိုလို့ ငါနဲ့ ယန်ချူပဲ ရှိတာပါ "

ပိုင်ဟုန်းထူဟာ နက်ပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောမှာ ဓားရှည်ကို လွယ်ထားကာ၊ ချောမောတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ တကယ့်ကို လူ့လောကနဲ့ မတူတဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိလှပါတယ်။

"ဒီမိစ္ဆာက တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား"

လီယန်ချူက တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်မချတကြီး မေးလိုက်ပါတယ်။

အရင်က သူသတ်ခဲ့တဲ့ စက္ကူရုပ်တွေ၊ မိစ္ဆာတွေဟာ ဝိညာဉ်လွင့်စင် သွားကြတာပါ။

ဒီတစ်ခါ မိစ္ဆာကတော့ ခွန်အား အင်မတန်ကြီးမားပြီး၊ တောင်စောင့်နတ်ဆိုး လိုမျိုး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဖြစ်ပါတယ်။

"စိတ်ချပါ ဒီမိစ္ဆာဟာ ငါ့ရဲ့ ရွှေရောင်အလင်း ကိုလည်း ထိထားတယ် ဓားပျံ နဲ့လည်း နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ခံထားရတယ်၊ သေချာပေါက် သေမှာပါ"

ပိုင်ဟုန်းထူက ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ နောက်က မြို့ရိုးဘက်ကနေ အသံတွေ ကြားလိုက်ရပါတယ် မြို့ရိုးပေါ်မှာ စောင့်နေတဲ့ ရှုမြို့စားဟာ အစောင့်အကြပ်တွေ၊ စစ်သည်တွေနဲ့အတူ ဒီဘက်ကို ပြေးလာနေတာပါ။

အသံကြားတာနဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူနဲ့ လီယန်ချူတို့လည်း မြို့ရိုးရှိရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ထိုစဉ်မှာပဲ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်သွားပါတယ်

မူလက မြေပြင်ပေါ်မှာ သေနေပြီလို့ ထင်ရတဲ့ မိစ္ဆာအလောင်းဟာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ် သွေးလိုရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အေးစိမ့်တဲ့ အငြိုးအတေးတွေ ပါလာပြီး မြေပြင်ပေါ်ကနေ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်ကာ ပိုင်ဟုန်းထူဆီကို ပြေးဝင်သွားပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပါတယ်နောက်ကို အဆက်မပြတ် ဆုတ်လိုက်ရပါတယ် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လက်နဲ့ အမြန် တံဆိပ်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့၊ ဒီလောက်နီးတဲ့ အကွာအဝေးကနေ အလစ်အငိုက် အတိုက်ခံရတာကြောင့် ပိုင်ဟုန်းထူဟာ တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်မမီတော့ပါဘူး။

ဒီမိစ္ဆာဟာ ဒီလောက်တောင် ကောက်ကျစ်ပြီး သေချင်ယောင်ဆောင် လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိပါဘူး။

ကလေးငိုသံပေးနိုင်တဲ့ ဒီမိစ္ဆာကောင်ဟာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်လာပါပြီ၊ ပိုင်ဟုန်းထူဟာ လောလောလောလောနဲ့ ပြန်တိုက်ဖို့ အချိန်မရတော့ပါဘူး။

ငါတော့ သေပြီ

ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ဒီနေ့တော့ ဒီမှာတင် အသက်ပျောက်တော့မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့

သူ့ဘေးနားက ပုံရိပ်တစ်ခုဟာ လျှပ်စီးလို မြန်ဆန်စွာနဲ့၊ ကြိုတင်ကြံစည်ပြီး တိုက်ခိုက်လာတဲ့ မိစ္ဆာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်ပါတော့တယ်။

အခန်း (၄၀) - ခြေရာခံအတတ်နှင့် စက္ကူရုပ်

‎

‎ဗုန်း

‎

‎ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လီယန်ချူရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက သွေးချီတွေဟာ မီးဖိုတစ်ခုလို ပူပြင်းလာပြီး ယန်အားအင် တွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပါတယ်။

‎

‎မိစ္ဆာရဲ့ ရင်ဘတ်တစ်ဝက်နီးပါး ကြေမွသွားပြီး အော်ဟစ်ဖို့တောင် အချိန်မရဘဲ နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားပါတယ်။

‎

‎လီယန်ချူဟာ မိစ္ဆာရဲ့ရှေ့မှာ ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး လေထဲမှာတင် လက်သီးချက်အမြောက်အမြားကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်ပါတယ်။

‎

‎လက်သီးချက်တွေက အင်မတန် အားပါပြင်းထန်လှပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါ ပါဝင်နေပါတယ်။

‎

‎မိစ္ဆာဟာ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးယိုယွင်းလျက် မြေပြင်ပေါ်မှာ အားအင်မရှိ လဲကျသွားပါတော့တယ်။

‎

‎လီယန်ချူရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း ရင်းနှီးနေတဲ့ မဟာတာအိုရဲ့ အာရုံခံစားမှု ရောက်ရှိလာပါတယ်။

‎

‎ကုသိုလ်မှတ် ၃၀၀

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူဟာ အစပိုင်းမှာ ကြောင်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ သတိဝင်လာပြီး လက်ဦးအောင် လှုပ်ရှားပါတော့တယ်။

‎

‎"သွားစမ်း"

‎

‎ကျောက ဓားပျံဟာ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ဖြူဖွေးတဲ့ အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မိစ္ဆာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။

‎

‎ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ပိုင်ဟုန်းထူဟာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မလုပ်တော့ဘဲ အဆောင်မန္တန်အတတ်ကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ပါတယ်။

‎

‎ဝုန်း

‎

‎အဆောင်စာရွက်က မိစ္ဆာရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို ကျရောက်သွားတဲ့အခါ ရုတ်တရက် မီးတောက်ကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မိစ္ဆာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် မီးရှို့လိုက်ပါတယ်။

‎

‎ဒီတစ်ခါမှာတော့ မိစ္ဆာဟာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတော့ပါဘူး။

‎

‎စောစောက လီယန်ချူရဲ့ ဖျက်ဆီးအားပြင်းတဲ့ ထျန်းကန်းလက်ဝါး က မိစ္ဆာကို အပြတ်အသတ် သတ်ပစ်လိုက်တာပါ။

‎

‎ဒါပေမဲ့။

‎ရှုမြို့စားနဲ့ လူတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ပိုင်ဟုန်းထူက တာအိုအတတ်နဲ့ မိစ္ဆာကို သုတ်သင်နေတဲ့ မြင်ကွင်းကိုပဲ အမီ တွေ့လိုက်ကြပါတယ်။

‎

‎တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသလို အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်သွားကြပါတယ်။

‎

‎မိစ္ဆာရဲ့ အလောင်းဟာ မီးတောက်တွေကြားထဲမှာ ခဏချင်းပဲ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ မျက်နှာကတော့ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပါတယ်၊ စောစောလေးတင် သူက မိစ္ဆာ သေချာပေါက် သေပြီလို့ အာမခံခဲ့တာ မဟုတ်လားရလဒ်ကတော့ တစ်ဖက်လှည့်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာက သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်တာကြောင့် သူ ဒီမှာတင် အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။

‎

‎"ယန်ချူ... မင်းကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

‎

‎"ရပါတယ်၊ ဒီမိစ္ဆာက မင်းရဲ့ ဓားပျံနဲ့ အဆောင်မန္တန်အောက်မှာ သေတာပါ ငါက အနည်းအကျဉ်း ကူညီပေးရုံတင်ပါပဲ "

‎

‎လီယန်ချူဟာ မိစ္ဆာကို သတ်တဲ့ ကုသိုလ်ကို မိမိကိုယ်ကိုယ်အတွက် မယူခဲ့ပါဘူး။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူက လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်၊ ဒီသူငယ်ချင်းကတော့ တကယ့်ကို ပေါင်းသင့်တဲ့သူပဲလို့ မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပါတယ်။

‎

‎အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှုမြို့စားနဲ့ လူတွေ ရောက်လာပြီး အခြေအနေကို မေးမြန်းကာ မိစ္ဆာကို အပြီးသတ် သတ်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားပြီး ပိုင်ဟုန်းထူကို တဖွဖွ ကျေးဇူးတင်ပါတော့တယ်၊ နောက်ပြီး ငါးစာအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ လီယန်ချူကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူဟာ လူအများရဲ့ ဗဟိုချက် ချက်ချင်း ဖြစ်သွားပါတယ်။

‎

‎ဒါက သူ့ကို အလွန်ဝမ်းသာသွားစေပြီး ဘဝရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

‎

‎သူ့သူငယ်ချင်း လီယန်ချူကိုလည်း အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး တစ်သက်တာအတွက် အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း အဖြစ်တောင် သတ်မှတ်လိုက်တဲ့ ပုံပါပဲ။

‎

‎လူတစ်စုဟာ ဝေမြို့ထဲကို ပြန်လာခဲ့ကြပါတယ်။

‎

‎မြို့ပြင်က မိစ္ဆာကို သုတ်သင်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ရုံးတော်ကနေ ချက်ချင်းပဲ ကြေညာချက် ထုတ်လိုက်ပါတယ်။

‎

‎မကြာခင်မှာပဲ ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ နာမည်ဟာ ဝေမြို့တစ်ခွင်မှာ ပြန့်နှံ့သွားပါတော့တယ် လီယန်ချူကတော့ ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ တာအိုအတတ်တွေကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေပါတယ်၊ ဓားပျံနဲ့ အဆောင်မန္တန်တွေဟာ သိသိသာသာကို အလန်းစား စတိုင်လ် ပေါက်နေတာကိုး။

‎

‎သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု လမ်းစဉ်က မတူကြပါဘူး၊ ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ တာအိုအတတ်က တိုက်ခိုက်မှု အင်အားကို ပိုဦးစားပေးပါတယ်။

‎

‎ဥပမာ လုံဟူတောင်ဒါမှမဟုတ် မော်ရှန်း ဂိုဏ်းခွဲတွေလိုမျိုးပေါ့။

‎

‎လီယန်ချူ ကျင့်ကြံတဲ့ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲက အတတ်တွေကတော့ ပိုပြီး နက်နဲဆန်းကြယ်ပါတယ်။

‎

‎ဥပမာ အဝေးပစ္စည်းနှိုက်ယူတဲ့ အတတ် လိုမျိုးကို ပိုင်ဟုန်းထူ လုံးဝ မလုပ်နိုင်သလို၊ သူ့ဂိုဏ်းက မှတ်တမ်းတွေမှာလည်း မရှိပါဘူး။

‎

‎ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရှေးဟောင်းခေတ်မှာ တာအိုပညာတွေကို အလွယ်တကူ လက်ဆင့်မကမ်းကြတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ပညာချင်း ဖလှယ်ရုံပဲ လုပ်ကြပြီး ပညာချင်းတော့ မသင်ပေးကြပါဘူး။

‎

‎လီယန်ချူအတွက်ကတော့ သိုင်းပညာရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကလည်း အတော်ကြီးတာကြောင့် သူကတော့ နတ်ပင့်အတတ် လိုမျိုး ခဏတာအတွင်း ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ အတတ်တွေကိုပဲ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားပါတယ်။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူဟာ ဝေမြို့မှာ နာမည်ကြီးလာပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းဖို့ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒလည်း ပြည့်ဝသွားတာကြောင့် ဒီရက်ပိုင်းမှာ မြို့ထဲက ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းတွေက သူ့ကို အလှည့်ကျ ထမင်းဖိတ်ကျွေးနေကြပါတယ်။

‎

‎ကျင်ချွမ်းနယ်က ပိုင်မိသားစုဟာ တကယ်ကို နာမည်ကြီး မိသားစု ဖြစ်တာကြောင့် ဒီသခင်လေးမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားကြပါဘူး။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ အိတ်ကလည်း မကြာခင်မှာပဲ ဖောင်းကားလာပြီး၊ သူဟာ ကချေသည် တွေဆီကို သွားပြီး သီချင်းနားထောင်ကာ အလွန် ပျော်ပါးနေပါတော့တယ်။

‎

‎သခင်လေး ပိုင်ဟာ သူ့အဖိုးကြီးရဲ့ မှာကြားချက်တွေကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားပါပြီ။

‎

‎သူ့ကို နာမည်ကြီးအောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ လီယန်ချူကိုလည်း အမြဲ ကျေးဇူးတင်နေပါတယ်။

‎

‎လီယန်ချူကို ကချေသည်တွေဆီ လာဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖိတ်ပေမဲ့ အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်ခြင်း ခံရပါတယ်။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူက ဒါကို အတော်လေး နှမြောမိပြီး၊ သူ့သူငယ်ချင်းဟာ မိန်းမတွေကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လို့ ထင်နေခဲ့တာပါ။

‎

‎ဒီအတွေးဟာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ဆိုင်ရှင်မနဲ့ လီယန်ချူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သာမန်မဟုတ်မှန်း သူသိလိုက်တဲ့အခါမှ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

‎

‎ဆိုင်ရှင်မရဲ့ အသားက အရမ်းဖြူပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း အရမ်းညို့ယူနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်၊ ရင့်မှည့်နေတဲ့ မက်မွန်သီးတစ်လုံးလိုမျိုး သူမရဲ့ အလှတရားက လူတွေကို နစ်မျောသွားစေနိုင်ပါတယ်။

‎

‎ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရှင်မဟာ လီယန်ချူရဲ့ ချစ်သူဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ပိုင်ဟုန်းထူ မထင်ထားမိပါဘူး။

‎

‎အဲဒီနောက်မှာတော့ သူဟာ အေးစက်ပြီး လှပတဲ့ ဖန့်ချင်းလန်ကို တွေ့တဲ့အခါ တကယ့်ကို အံ့ဩသွားရပြန်ပါတယ်။

‎

‎ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား၊ ဖန့်ချင်းလန်ကတော့ သူ့ကို အဖက်မလုပ်ပါဘူး။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူက ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ စရိုက်က ဒီလိုပဲ အေးစက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။

‎

‎မထင်မှတ်ဘဲ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း မှာ လီယန်ချူနဲ့ အတူရှိနေတဲ့ ဖန့်ချင်းလန်ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ၊ သူမဟာ ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ စကားတွေ ပြောနေတာပါ။

‎

‎တကယ့်ကို အသက်ဝင်လာတဲ့ ကျောက်စိမ်းရုပ်လေး တစ်ရုပ်လိုပါပဲ။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူဟာ စိတ်ဒဏ်ရာ အကြီးအကျယ် ရသွားပြီး ကချေသည်တွေဆီမှာပဲ သီချင်းနားထောင်ရင်း နစ်မွန်းနေပါတော့တယ်။

‎

‎မသေဆေး နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေ ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လို ပြန့်နှံ့သွားသလဲဆိုတာ လီယန်ချူ မသိပါဘူး။

‎

‎ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်တွေကိုတော့ လီယန်ချူ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။

‎

‎ဝေမြို့ထဲမှာ လူတွေ မကြာခဏ ဒုက္ခရောက်နေကြပါတယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မြို့ပြင်က မိစ္ဆာဟာ တောင်စောင့်နတ်ဆိုး အမျိုးအစား ဖြစ်ပြီး ကလေးငိုသံကို အတုခိုးတတ်တာကြောင့် ကလေးအများအပြား ပျောက်ဆုံးခဲ့ရပါတယ်။

‎

‎လတ်တလော ဝေမြို့ထဲမှာ မုန်တိုင်းမတိုက်ခင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာကြောင့် လီယန်ချူဟာ သတိကို လုံးဝ မလျှော့ပါဘူး။

‎

‎နတ်ပင့်အတတ် ကျင့်ကြံမှုက အခြေခံအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ လီယန်ချူကတော့ လောလောဆယ် အသုံးမပြုသေးပါဘူး။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူက လီယန်ချူရဲ့ တာအိုအတတ် ဆန်းကြယ်ပုံကို အားကျသလို၊ လီယန်ချူကလည်း ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ပြင်းထန်တဲ့ စတိုင်လ် တွေကို အားကျပါတယ်။

‎

‎ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူဟာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲကနေ နောက်ထပ် အထောက်အကူပြု တာအိုပညာတစ်ခုကို ထပ်မံ ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။

‎

‎အဲဒါကတော့ ခြေရာခံပညာ ပါ၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ အငွေ့အသက်ကို အမှီပြုပြီး ပိုင်ရှင်ကို ခြေရာခံနိုင်တဲ့ ပညာပါ။

‎

‎ဒါဟာ ဝေမြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် သူ သီးသန့် ရွေးချယ်လိုက်တာပါ။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူနဲ့အတူ မြို့ပြင်က မိစ္ဆာကို သတ်ပြီးနောက်မှာတော့၊ လီယန်ချူဟာ မြို့ထဲမှာ ဒုက္ခပေးနေတဲ့ စက္ကူရုပ် တစ်ကောင်ကို ထပ်မံ တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။

‎

‎ကျန်ကျောင်းဓား နဲ့ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ လီယန်ချူဟာ ကုသိုလ်မှတ် ၁၀၀ ကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့ပါတယ်။

‎

‎"ဒီည ဝေမြို့ထဲမှာ တခြား စက္ကူရုပ်တွေ ကျန်သေးလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ "

‎

‎လီယန်ချူဟာ စားပွဲပေါ်က စက္ကူစုတ် တစ်ခုကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

‎

‎ကျောက်အရာရှိ ကို ပူးကပ်ပြီး အလောင်းမိစ္ဆာ ဖြစ်အောင် လုပ်တာက စက္ကူရုပ်ပါ ညသန်းခေါင်ယံမှာ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းထဲကို ဝင်ပြီး ဆိုင်ရှင်မကို ကြံစည်ဖို့ လုပ်တာကလည်း စက္ကူရုပ်ပါပဲ။

‎

‎လီယန်ချူ အခု သတ်လိုက်တဲ့ စက္ကူရုပ်ကတော့ ချန်အိမ်တော် က အစေခံမ အချို့ ပျောက်ဆုံးမှုရဲ့ တရားခံအစစ် ဖြစ်ပါတယ်။

‎

‎အဲဒီအိမ်ကတော့ လီယန်ချူဆီမှာ ကာမဂုဏ်လိုက်စားတဲ့ သရဲ ကို နှိမ်နင်းဖို့ လာအကူအညီတောင်းခဲ့တဲ့ ချန်မိသားစုပါပဲ။

‎

‎ဒီတစ်ခါ သူတို့အိမ်က အစေခံမ ၃ ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ခြေသံတွေကိုလည်း ထပ်ကြားနေရတာပါ။

‎

‎ပိုင်ဟုန်းထူကတော့ သေချာပေါက် လိုက်သွားတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး အဆုံးသတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တာကတော့ လီယန်ချူပါ၊ ဓားတစ်ချက်နဲ့တင် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပါတယ်။

‎

‎လီယန်ချူဟာ လက်နဲ့ တံဆိပ်လုပ်ကာ စိတ်ထဲကနေ မန္တန်ကို ရွတ်လိုက်တဲ့အခါ၊ သာမန်မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ အင်အားတစ်ခုက စားပွဲပေါ်က စက္ကူရုပ်အစအနပေါ်ကို ကျရောက်သွားပါတယ်။

‎

‎"ထစမ်း "

‎

‎လီယန်ချူက အေးစက်စက် အော်လိုက်ပါတယ်

‎အဲဒီစက္ကူစုတ်ဟာ ယိမ်းယိုင်ပြီး ပျံတက်လာကာ၊ မမြင်ရတဲ့ အင်အားတစ်ခုရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုနဲ့အတူ အပြင်ဘက်ကို ပျံထွက်သွားပါတော့တယ်။

‎

‎ဘေးက ပိုင်ဟုန်းထူက ရယ်မောပြီး

‎

‎"အံ့ဩစရာပဲ ယန်ချူ... မင်းရဲ့ ဒီလက်ကွက်က တကယ့်ကို နတ်ဘုရားအတတ်လိုပဲ "

‎

‎လီယန်ချူ ထရပ်လိုက်ပြီး

‎

‎"သွားကြစို့ "

‎

‎သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပါတယ်။

‎

‎ကြည့်ရတာ မြို့ထဲမှာ စက္ကူရုပ် အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေတာ သေချာပါတယ်၊ ဒီစက္ကူစက ဘယ်ကို ပျံသွားမလဲဆိုတာ သူ သိချင်နေပါပြီ။

‎

‎ဝေမြို့၊ ယုံရှင်းလမ်း

‎

‎လူသူကင်းမဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ပျာပျာသလဲ ပြေးနေတဲ့ ခြေသံတွေ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။

‎

‎ငယ်ရွယ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ တည်းခိုခန်းရှိရာဘက်ကို ပြေးနေပါတယ်။

‎

‎သူမရဲ့ မျက်နှာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြူလျော့နေပြီး၊ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။

‎

‎သူမဟာ ခဏခဏ နောက်ကို လှည့်ကြည့်နေသလို ဘေးပတ်ပတ်လည်ကိုလည်း ကြည့်နေပါတယ်၊ တစ်ခုခုကို ကြောက်လန့်ပြီး ရှောင်ရှားနေတဲ့ ပုံပါပဲ။

‎

‎ဒါကြောင့်မို့လည်း သူမရဲ့ ဖြူလျော့ပြီး တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေက သော့ကို အကြိမ်ကြိမ် လွတ်ကျနေပြီး၊ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ စူးရှတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်နေပါတော့တယ်။