အခန်း (၄၁-၄၂)

အခန်း (၄၁) - ခေါင်းတလားဆိုင်ပိုင်ရှင်လား

အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ သော့ကို အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက ထိုးပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ သော့ပေါက်ထဲ တည့်တည့်ဝင်သွားပါတော့တယ်။

ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးဟာ ဝမ်းသာအားရနဲ့ တံခါးကို အမြန်တွန်းဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲဝင်လိုက်ပါတယ်။

အိမ်ထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးတွေအားလုံး ထွန်းညှိပြီးမှပဲ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးဟာ စိတ်အေးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ခုတင်ပေါ် ပစ်လှဲလိုက်ကာ စောင်တွေနဲ့ အထပ်ထပ် ပတ်ထားလိုက်ပါတော့တယ်။

နွေးထွေးမှုနဲ့ လုံခြုံမှုကို ငမ်းငမ်းတက် ရှာဖွေနေမိတာပါ။

ဒီည ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက ပြန်စဉ်းစားရုံနဲ့တင် သူမကို အတော်လေး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေစေတုန်းပါပဲ။

သူမရဲ့ နောက်ကနေ အမြဲတမ်း အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခြေသံတွေကို ကြားနေရပေမဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်သူ့အရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ရပါဘူး။

ဒီမိန်းကလေးဟာ သူဌေးအိမ်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ပန်းထိုးဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လက်ရာအလွန်ကောင်းသူပါ။

အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ အမျိုးသားခြေသံက သူမကို ဦးရေပြားတွေ ထုံကျင်ပြီး လက်ခြေတွေ အေးစက်သွားစေခဲ့တာပါ။

အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အထိတောင် သူမဟာ အနည်းငယ်ပဲ စိတ်အေးနိုင်ပါသေးတယ်။

ရုတ်တရက် အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေသံက ညမှောင်ရီရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်သန်းပြီး ဧည့်ခန်းဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာကာ မိန်းကလေးရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လာရောက် ရိုက်ခတ်လိုက်သလိုပါပဲ။

ဖတ်... ဖတ်...

ခြေသံက အိပ်ခန်းတံခါးဝဆီကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာနေပါတယ်။

ကျွီ... အိပ်ခန်းတံခါးက အသံအနည်းငယ်မြည်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ တံခါးဟသွားကာ အခန်းထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးကလည်း ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားပြီး အမှောင်ထုကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားပါတော့တယ်။

မိန်းကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားပြီး သူမဟာ အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပါပြီ၊ ဧည့်ခန်းဘက်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကုန်အော်ကာ အကူအညီတောင်းချင်ပေမဲ့ ကြောက်စိတ်က ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားပါတယ်။

သူမ ဘာအသံမှ ထွက်မလာပါဘူး။

ဘာလို့ ငါဖြစ်ရတာလဲ

ဘာလို့ ငါဖြစ်ရတာလဲ

ကြောက်စိတ်က အေးစက်နေတဲ့ ရေကန်ထဲမှာ နစ်မြုပ်နေရသလိုမျိုး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားပါပြီ။

အတိအကျ အဲဒီအချိန်မှာပဲ။

ဒုန်း

ဒုန်း ဒုန်း

"အိမ်မှာ လူရှိသလားခင်ဗျာ"

တံခါးဝကနေ စိမ်းသက်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာပါတယ်၊ အသံက အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုက ညမထွက်ရအမိန့် အချိန်နီးနေပြီဖြစ်လို့ ဘယ်သူကများ လာပါ့မလဲ။

ဒါတောင်မှ မိန်းကလေးကတော့ ဒါဟာ သူမအတွက် နောက်ဆုံးကယ်တင်ရှင်လို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

"ကယ်ပါဦး..."

မိန်းကလေးဟာ ပြူးကျယ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ တံခါးဘက်ကို ကြည့်ပြီး အကူအညီတောင်းချင်ပေမဲ့၊ အခုအချိန်မှာ သူမဟာ သရဲဖိ ခံထားရသလိုမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။

ဦးနှောက်က ရှင်းလင်းနေပေမဲ့ အကူအညီတောင်းဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်တဲ့အခါ စကားတစ်လုံးမှ ထွက်မလာပါဘူး။

ဝုန်း

အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ခြံဝင်းတံခါးက အတွင်းဘက်ကို ပေါက်ကွဲဝင်လာပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ခွန်အားကြောင့် တံခါးဘောင်နဲ့ ကပ်နေတဲ့ နံရံတွေတောင် တုန်ခါသွားရပါတယ်။

"မိပြီဟေ့"

အဓိပ္ပာယ်ပါပါနဲ့ အေးစက်စက် ရယ်သံတစ်ခု။

အဲဒီနောက်မှာတော့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး...

ဗုန်း

တံတောင်တစ်ချက်နဲ့တင် အိပ်ခန်းတံခါးကို အားပါပါနဲ့ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ တံခါးက အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပြီး သစ်စအနတွေ လွင့်စင်သွားပါတော့တယ်။

သူ့နောက်မှာတော့ အရပ်အမောင်းကောင်းတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က ဓားရှည်ကို ကျောမှာလွယ်ပြီး လိုက်ပါလာပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ နှုတ်ခမ်းက အနည်းငယ် တွန့်သွားပါတယ်၊ ဒါက လူမှ ဟုတ်ရဲ့လား

တောထဲက သားရဲတွေတောင် ဒီလောက် မကြမ်းလောက်ဘူး။

လီယန်ချူဟာ အိပ်ခန်းထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားပါတယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ နောက်ထပ် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရပြန်ပါတယ် အိမ်ကြီးက တစ်ချက်တုန်ခါသွားပြီး အိပ်ခန်းနံရံတစ်ခုမှာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါက်ထွက်သွားပါတော့တယ်

ငယ်ရွယ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ ဘာမှမညှာမတာဘဲ အပြင်ကို ပစ်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်၊ ပိုင်ဟုန်းထူကတော့ လက်မြန်ခြေမြန်နဲ့ပဲ သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဖမ်းပွေ့ထားလိုက်ပါတယ်။

"ယန်ချူ... မင်းကလည်း မိန်းမသားအပေါ် သိပ်ပြီး ညှာတာမှု မရှိလှဘူးပဲ "

ပိုင်ဟုန်းထူက အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒီလောက် နုနုနယ်နယ် မိန်းကလေးကို မြေကြီးပေါ် ဘယ်လိုလုပ် ပစ်ချရက်ပါ့မလဲ။

လီယန်ချူကတော့ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်တွန့်လိုက်ပြီး ပိုင်ဟုန်းထူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အခန်းထဲက စက္ကူရုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက် တိုက်ခိုက်နေပါတယ်။

ပါးနှစ်ဖက်မှာ အနီရောင်ဆေးတွေ ဆိုးထားတဲ့၊ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ထွက်နေတဲ့ စက္ကူရုပ် အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟာ လီယန်ချူနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာပါ။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

လီယန်ချူရဲ့ လက်သီးချက်တွေက အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်နိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါရှိပါတယ်၊ စက္ကူရုပ်ကတော့ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီယန်ချူဟာ အခုဆိုရင် ဒုတိယတန်းစား သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။

ဂိုဏ်းတစ်ခုကိုတောင် ထောင်နိုင်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ။

"ပိုင်ဟုန်းထူ... မင်းက အဲဒီမှာပဲ ရုပ်ရှင်ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာလား"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူက အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေတာကို တွေ့တော့ ပိုင်ဟုန်းထူက သိပ်ပြီး အားမစိုက်ဘဲ အဲဒီနုနုနယ်နယ် မိန်းကလေးကိုပဲ နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတာပါ။

ပိုင်ဟုန်းထူဟာ ရုပ်ရည်ချောမောသူဖြစ်လို့ ရင်ခွင်ထဲက မိန်းကလေးကို စကားတွေနဲ့ ချော့မြူနေချိန်မှာ လီယန်ချူရဲ့ မကျေမနပ် အော်သံကို ကြားတော့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

"ယန်ချူ... စက္ကူရုပ်လေး တစ်ကောင်တည်းပါ မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ် ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး တိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး"

ပိုင်ဟုန်းထူက အခြေအနေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ရင်ခွင်ထဲက ထိတ်လန့်နေတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ ဒီလို ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတဲ့ စွမ်းအားတွေကြောင့် ချက်ချင်းပဲ စိတ်အေးသွားရပါတယ်။

လီယန်ချူကတော့ ကြောင်သွားပြီးနောက် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။

ဒီကောင်ကတော့ လူရှေ့မှာ ဂုဏ်ဖော် ပြန်ပြီ။

ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ပြောဆိုပုံကြောင့် လီယန်ချူကတော့ တစ်ဆို့သွားရပါတယ်။

ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေကို စက္ကူရုပ်ပေါ်မှာပဲ ပုံချလိုက်ပါတော့တယ်။

"အရင်တစ်ခါ ငါသတ်လိုက်တဲ့ကောင်က မင်းအဖေလား၊ မင်းအဖိုးလား "

"စကားမပြောတတ်ဘူးလား"

"မင်းတို့ စက္ကူရုပ်တွေက တကယ်ပဲ သေမှာကြောက်ကြဘူးပဲ "

ဝုန်း

ထျန်းကန်းလက်ဝါး

နတ်မင်းကြီး ကြေးအိုးမာ

ကြီးမားလှတဲ့ ခွန်အားက အိပ်ခန်းနံရံတစ်ခုလုံးကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားစေပါတယ်

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

အုတ်ခဲနဲ့ ကျောက်ခဲတွေ အမြောက်အမြား ပြိုကျလာပြီး အခန်းထဲမှာ ဖုန်မှုန့်တွေ အလိမ်းလိမ်း ဖြစ်သွားပါတယ်။

ခဏအတွင်းမှာတော့ အခန်းထဲက အခြေအနေကို မမြင်ရတော့ဘဲ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံကြီးတွေကိုပဲ ကြားနေရပါတော့တယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူကတော့ မိန်းကလေးကို ပွေ့ချီပြီး အဝေးတစ်နေရာကို ကြိုတင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပါပြီ။

နာရီဝက်လောက် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ကင်းလှည့်နေတဲ့ မြို့စောင့်ရဲမက် တွေနဲ့ ဓားလွယ်အရာရှိ အချို့ ရောက်လာကြပါတယ်၊ မြေပြင်ပေါ်က ပျက်စီးပုံကို ကြည့်ပြီး သူတို့အားလုံး အံ့ဩသွားကြပါတယ်။

"ဒါ တောထဲက ဝက်ဝံကြီး ထွက်လာပြီး သောင်းကျန်းသွားတာလား"

အရာရှိတစ်ယောက်က မျက်လုံးပြူးပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူကတော့ ဓားကိုကျောမှာလွယ်ပြီး အရပ်အမောင်းကောင်းကောင်းနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရပ်နေပါတယ်၊ တကယ့်ကို အဆင့်မြင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်မျိုးပါ။

လီယန်ချူကတော့ လက်ထဲက စက္ကူစကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခြေရာခံပညာကို အသုံးပြုနေပါတယ်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ စက္ကူစက နှစ်ခုဖြစ်သွားပြီး လေထဲမှာ အတူတူ ပျံဝဲနေကြပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူဟာ ဝေမြို့မှာ အလွန်နာမည်ကြီးနေတဲ့ လူငယ်ပညာရှင် ဖြစ်သလို မြို့ပြင်က တောင်စောင့်နတ်ဆိုးကိုလည်း နှိမ်နင်းခဲ့သူပါ။

အခုလည်း လီယန်ချူနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး စက္ကူရုပ်ကို သတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ မိသားစုနောက်ခံကလည်း အင်မတန် ခိုင်မာပြီး ကျင်ချွမ်းနယ်မှာ ဩဇာရှိတာကြောင့် ဝေမြို့စား ရှုမင်းကြီးကလည်း ဒါကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။

ဒါကြောင့် ပိုင်ဟုန်းထူကို အလွန် ယုံကြည်ပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူက မြို့ထဲမှာ စက္ကူရုပ်တွေ သောင်းကျန်းနေပြီး အမျိုးသမီးတွေ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကိစ္စကို ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။

ဒါဟာ မလိုအပ်တဲ့ အထင်လွဲမှုတွေ မဖြစ်အောင် ကြိုတင် တားဆီးလိုက်တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီညမှာပဲ

လီယန်ချူဟာ ခြေရာခံပညာရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ စက္ကူရုပ် လေးကောင်ကို ဆက်တိုက် သုတ်သင်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီထဲက စက္ကူရုပ် တစ်ကောင်ဟာ ထွက်ပြေးတဲ့အချိန်မှာ လူငယ်ဓားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ထဲကို ပူးကပ်လိုက်ပြီး အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ အဲဒီစက္ကူရုပ်ကို ကိုယ်ထဲကနေ အတင်းအကျပ် မောင်းထုတ်လိုက်နိုင်ပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိ က အခုဆိုရင် ဝေမြို့ကို ပြန်ရောက်နေပါပြီ၊ သူက လီယန်ချူနဲ့ အလွန် ရင်းနှီးသူပါ။

လီယန်ချူက ဝေမြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ စက္ကူရုပ်တွေကို လိုက်လံနှိမ်နင်းနေတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ သူက လူတွေကို ချက်ချင်း ဦးဆောင်ပြီး လိုက်လာခဲ့ပါတယ်။

"ဝမ်အရာရှိ... ကျွန်တော် ဝေမြို့ထဲက အမွှေးတိုင်ဆိုင်တွေနဲ့ စက္ကူရုပ်ဆိုင်တွေကို ဒီညချင်းပဲ ဝင်ရောက်ရှာဖွေချင်ပါတယ် "

အဲဒီညမှာပဲ

ဝေမြို့ထဲက ဓားလွယ်အရာရှိတွေနဲ့ မြို့စောင့်ရဲမက်တွေဟာ မြို့ထဲက စက္ကူရုပ်ဆိုင်တွေကို တစ်ညလုံး ပိတ်ဆို့ ရှာဖွေပါတော့တယ်

"တံခါးဖွင့်"

"တံခါးဖွင့်စမ်း ရုံးတော်က ရာဇဝတ်သားကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေတာ "

ခြင်္သေ့နဲ့ ကျားလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ အရာရှိတွေဟာ ဝေမြို့ထဲက စက္ကူရုပ်ဆိုင်နဲ့ အမွှေးတိုင်ဆိုင် အားလုံးကို တစ်ဆိုင်မကျန် စစ်ဆေးပါတော့တယ်။

သူတို့ဟာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကို အာရုံခံနိုင်တဲ့ အဆောင်စာရွက်တွေနဲ့ အထူးဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးအရက်တွေကိုပါ ယူဆောင်လာပြီး ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေကို တိုက်ကျွေးစစ်ဆေးပါတယ်။

တကယ်လို့ မိစ္ဆာပညာကို ကျင့်ကြံသူဆိုရင် သေချာပေါက် တုံ့ပြန်မှု ရှိမှာပါ။

လီယန်ချူနဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာလည်း မိစ္ဆာရဟန်း ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာတာအို လွတ်မသွားအောင် ဆိုင်ရှင်တွေနဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့

တစ်ညလုံး ကုန်သွားတဲ့အထိ တခြား ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ မတွေ့ရပါဘူး။

လီယန်ချူရဲ့ ခြေရာခံပညာကလည်း စက္ကူရုပ်တွေကိုပဲ ရှာတွေ့နိုင်ပြီး စက္ကူရုပ်နောက်ကွယ်က လူကိုတော့ ရှာမတွေ့နိုင်သေးပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကိုတော့ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

အဲဒါကတော့ အရင်တစ်ခါ ရုံးတော်ကို လာပြီး အမှုတိုင်ခဲ့တဲ့ လူငယ် အလောင်းထမ်းသမား စုန့်စန်းလောင် ပါပဲ။

"မင်းက ဘာလို့ ဝေမြို့မှာ ကျန်နေခဲ့ပြီး ခေါင်းတလားဆိုင် တစ်ဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင် ဖြစ်နေရတာလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်ပါတယ်။

အခန်း (၄၂) - ညတွင်းချင်း လှုပ်ရှားသူများ

ခြင်္သေ့နဲ့ ကျားလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဓားလွယ်အရာရှိတွေရဲ့ စိုက်ကြည့်မှုအောက်မှာ စုန့်စန်းလောင်ဟာ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ပါတယ်

"အိမ်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ ဦးလေး နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာပါ တခြား တွယ်တာစရာလည်း ဘာမှမရှိပါဘူး"

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဝေမြို့မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်တာပါ အလောင်းထမ်းတဲ့ အလုပ်ကိုလည်း နောက်ထပ် မလုပ်တော့ပါဘူး ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ကိစ္စက ကျွန်တော့်ကို တကယ့်ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့လို့ပဲ"

လီယန်ချူဟာ အရှိန်ဝ်ကြည့်အတတ် ကို အသုံးပြုကြည့်ပေမဲ့ တစ်ဖက်လူမှာ ဘာပြဿနာရှိမှန်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။

သူက ပိုင်ဟုန်းထူဘက်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပိုင်ဟုန်းထူကလည်း ခေါင်းခါပြပြီး ဘာမှ ရှာမတွေ့ကြောင်း အချက်ပြပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ စုန့်စန်းလောင်ကို မေးခွန်းအချို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မေးမြန်းပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

စုန့်စန်းလောင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စဉ်းစားဆင်ခြင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။

"တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်နေတာလား"

တစ်ညလုံး ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ ဝေမြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ မိစ္ဆာရဟန်း ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာတာအိုတွေကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူကတော့ ဝေမြို့ထဲမှာရှိတဲ့ စက္ကူရုပ်အားလုံးကို စုဆောင်းခိုင်းပြီး မီးပုံရှို့ပစ်လိုက်ပါတယ်

ကုန်ကျစရိတ်ကိုတော့ ရုံးတော်ကပဲ ကျခံပေးပါတယ်။

ဒါ့အပြင် လီယန်ချူဟာ မြို့စားမင်း ရှုကိုလည်း တားမြစ်မိန့်တစ်ခု ထုတ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။

မြို့ထဲမှာ ဘယ်သူမဆို စက္ကူရုပ်တွေကို ကိုယ်ပိုင်ပြုလုပ်ခြင်း မပြုရ၊ ဖောက်ဖျက်ပါက ပြင်းထန်စွာ အရေးယူမည်

မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ ခေတ်ကာလမှာ ပြင်းထန်တဲ့ ဥပဒေတွေကို အသုံးပြုရမှာပါ။

အခု ဝေမြို့ထဲမှာ လှိုင်းတံပိုးတွေ ထနေပြီဖြစ်လို့ လီယန်ချူဟာ အသေးအမွှားလေးတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဒီနည်းလမ်းနဲ့ စက္ကူရုပ်တွေရဲ့ ခြေရာလက်ရာကို ရှာဖွေနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ခြေရာခံပညာ ကျင့်ကြံမှုကလည်း အဆင့်မမြင့်သေးသလို၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ကွယ်က လူကပဲ တစ်ခုခုလုပ်ပြီး ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ စက္ကူရုပ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က လူကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ စက္ကူရုပ် ၅ ကောင်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် သတ်နိုင်ခဲ့တာကြောင့် လီယန်ချူဟာ ကုသိုလ်မှတ်တွေ တော်တော်များများ ရရှိခဲ့ပါတယ်။

ဒါကပဲ လီယန်ချူရဲ့ စိတ်ကို အတော်လေး ကုစားပေးနိုင်ပါတယ်။

နှစ်ရက်ဆက်တိုက် စက္ကူရုပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းလည်း မကြားရတော့သလို၊ အမျိုးသမီးတွေ ပျောက်ဆုံးတဲ့ သတင်းလည်း မရှိတော့ပါဘူး။

လီယန်ချူဟာ တာအိုကျောင်းထဲမှာ တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေပါတယ်၊ ဒီညတော့ သူ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းက ဆိုင်ရှင်မဆီကို မသွားဖြစ်ပါဘူး။

အဓိကကတော့ ညစာစားနေတဲ့အချိန်မှာ အမြဲတမ်း အေးစက်နေတဲ့ ဖန့်ချင်းလန်နဲ့ ဆိုင်ရှင်မတို့ ရန်ဖြစ်ကြလို့ပါ။

ဒီညီအစ်မနှစ်ယောက်ဟာ လီယန်ချူအတွက်နဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလျော့မပေးဘဲ အားပြိုင်နေကြတာပါ။

ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ စရိုက်က အေးစက်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ လီယန်ချူအပေါ် တကယ်ပဲ စိတ်ပါနေတာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရှင်မကတော့ ဖန့်ချင်းလန်ကို ထိုက်ဖင်မင်းသမီး (ရင်သားသေးသူကို လှောင်ပြောင်ခြင်း) လို့ သွယ်ဝိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်ပါတယ်၊ သူမလိုမျိုး ခေါင်းငုံ့ကြည့်ရင် ခြေဖျားကို မမြင်ရတဲ့အထိ (ရင်သားကြီးသူ) မဟုတ်ဘူးဆိုပြီးတော့ပေါ့။

ဖန့်ချင်းလန်ဟာ အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားရပါတယ်၊ သူမက သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်သူပါ။

တကယ်လို့ တစ်နေရာရာက အရမ်း ထွက်နေရင် သိုင်းပညာမှာ အားနည်းချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်မသွားပေဘူးလား။

ဒါ့အပြင် ပုံမှန် လေ့ကျင့်နေတဲ့ အချိန်မှာလည်း လှုပ်ခါနေရင် နာကျင်မှာပါ။

ဒါကြောင့် သူမမှာ ရင်ပတ်စည်းတဲ့ အလေ့အကျင့်ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ဒါကို သူမ မပြောထွက်ပါဘူး။

ညီအစ်မနှစ်ယောက် ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ ပိုပြီး စိတ်တိုလာကြပါတယ်၊ ဖန့်ချင်းလန်က စရိုက်အေးပေမဲ့ ပြောလိုက်ရင်လည်း အတော်လေး အောင့်သက်သက် ဖြစ်သွားစေတာပါ။

ဆိုင်ရှင်မရဲ့ နီမြန်းတဲ့ ပါးစပ်လေးကလည်း အလွန် လျှင်မြန်လှပါတယ်။

ဒါကို မြင်တဲ့အခါ မူလက ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းမှာ ညအိပ်ဖို့ ကြံရွယ်ထားတဲ့ သူဌေးသား ပိုင်ဟုန်းထူဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် ရင်ကွဲသွားပြီး ကချေသည်တွေဆီကိုပဲ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားပါတော့တယ်။

လီယန်ချူကတော့ မမြင်ချင်လို့ စိတ်ကိုအေးအေးထားပြီး ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းကို ပြန်ကာ ကျင့်ကြံနေလိုက်ပါတယ်။

သူဟာ မကြာခင်မှာပဲ ကျင့်ကြံခြင်းထဲ စိတ်နှစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ရဲ့ အသက်ရှူနည်းစနစ်တွေကို စတင် လည်ပတ်စေကာကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင် တွေကို စုပ်ယူပြီး သူ့ရဲ့ အတွင်းအား ကို မြှင့်တင်နေပါတယ်။

အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။

ဒီအချိန်မှာ ဝေမြို့ဟာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ပြည်သူတွေအားလုံးဟာ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲကို ရောက်နေကြပါပြီ

ရှေးခေတ်မှာ ညမထွက်ရအမိန့် ရှိတာကြောင့် ညဘက်ရောက်ရင် ကချေသည်တွေဆီမှာ တံခါးပိတ်ပြီး ပျော်ပါးတာကလွဲလို့ သာမန် ပြည်သူတွေကတော့ အိမ်မှာ စောစောစီးစီး အနားယူကြပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးတဲ့အခါ မီးငြိမ်းပြီး အိပ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံက အလွန် ထက်မြက်ပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ နိုးကြားနေပေမဲ့လည်း အချိန်မှန် အနားယူတဲ့ အလေ့အကျင့်ကောင်းကို သူ ထိန်းသိမ်းထားပါတယ်

ဆိုင်ရှင်မက ခွင့်မပြုတဲ့အခါမျိုးကလွဲလို့ပေါ့။

ဒီနေ့တော့ သူဟာ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းမှာ တစ်ယောက်တည်းမို့ ကျင့်ကြံပြီးရင် အနားယူရမှာပါ။

ရုတ်တရက် အမှောင်ထဲမှာ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး အိမ်ခေါင်မိုးဆီကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်က အုပ်ကြွပ်ပြားတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး မြင်နိုင်သလိုမျိုးပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသလို၊ အသံအနည်းငယ်တောင် ထွက်မလာပါဘူး။

လီယန်ချူဟာ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသလို အိမ်ခေါင်မိုးကိုပဲ ဆက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့။

ခရက်

ခရက်

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အုပ်ကြွပ်ပြားတွေကို အသာအယာ နင်းလိုက်တဲ့ အသံထွက်လာပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက်နဲ့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

တစ်ဖက်လူက အသံမထွက်အောင် အလွန် သတိထားပြီး ခြေသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖျောက်ထားပေမဲ့လည်း အာရုံငါးပါး အလွန်ထက်မြက်တဲ့ လီယန်ချူရဲ့ နားထဲမှာတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အလွန်ကို ရှင်းလင်းနေပါတယ်။

ခရက်

နောက်ထပ် အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ တာအိုကျောင်း ခေါင်မိုးပေါ်ကို နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရောက်လာတာကို အာရုံခံလိုက်မိပါတယ်၊ ဒီလူကတော့ လှုပ်ရှားမှု နည်းနည်းကြီးပြီး သတိသိပ်မရှိလှပါဘူး။

အုပ်ကြွပ်ပြားတွေကို နင်းလိုက်တဲ့ အသံက မြည်သွားပါတယ်။

"ဇာတ်လမ်းတွဲတွေထဲက သိုင်းသမားတွေ ဘာလို့ အသံကြားရလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး၊ ဒီအသံက တကယ်ကို ကျယ်လွန်းတယ်"

လီယန်ချူ ထထိုင်လိုက်ပါတယ်။

ပြီးတော့

ဒုတိယလူကတော့ သိသိသာသာကို အတတ်ပညာ မကျွမ်းကျင်တာပါ။

ဒီချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းက လီယန်ချူရဲ့ ဆရာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အဖိုးတန် အမွေနှစ်ထဲက တစ်ခုပါ (နောက်တစ်ခုက မြည်းကလေး)၊ အုတ်တစ်ချပ် သဲတစ်ပွင့်ကအစ သူ့ဆရာ ကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်ခဲ့တာပါ။

တစ်ဖက်လူက ညသန်းခေါင်ယံမှာ ကိုယ့်တာအိုကျောင်း ခေါင်မိုးပေါ်မှာ လာထိုင်နေတာ ကြည့်ရတာ လူကောင်းတော့ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။

အိမ်ထဲဝင်ခိုးမယ့် သူခိုး မဟုတ်ရင်တောင်၊ လမိုက်ညမှာ လူသတ်မီးရှို့မယ့် လူမိုက်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ဒါမှမဟုတ် သိုင်းလောကထဲကို အခုမှ စဝင်လာတဲ့ လူငယ်သိုင်းသမား တွေလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

သူတို့က အကြီးအကဲတွေနဲ့ မတူဘဲ သိုင်းသမားဆိုတာ ဥပဒေကို ဂရုမစိုက်ရဘူး လို့ ကြွေးကြော်ပြီး ရုံးတော်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို သိပ်မလေးစားကြပါဘူး။

တစ်ခါတလေ ညမထွက်ရအမိန့် ရှိမှန်းသိရက်နဲ့ ညဘက် ခေါင်မိုးပေါ်တက်ပြီး ကိစ္စရှာရတာကို ဝါသနာပါတတ်ကြပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ အပေါ်က လူနှစ်ယောက်ရဲ့ အထောက်အထားကို စိတ်ဝင်စားသွားပါတယ်။

"အစ်ကိုကြီး... အဲဒီဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့သူက မေးလိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူ အံ့ဩသွားရတာက အသံကို နားထောင်ရတာ ငယ်ရွယ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ဖြစ်နေလို့ပါ။

ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က အစ်ကိုနဲ့ ညီမ တွေလား

"စစ်ဆေးပြီးပြီ၊ ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိစေရဘူး ငါ ပစ္စည်းမြှုပ်ထားတဲ့ နေရာကို ဘယ်သူမှ မထိကြဘူး၊ ညီမလေး... မင်းဘက်ကကော"

နောက်မှ ရောက်လာတဲ့ သူက မေးလိုက်ပါတယ်။

အမျိုးသမီးက ပြောပါတယ်

"ကျွန်မလည်း စစ်ဆေးပြီးပြီ၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး "

အမျိုးသမီးက ပြောပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား စကားမပြောတော့ဘဲ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပါတယ်။

အမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်းမှာ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မလို ခံစားနေရတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်မတို့ကို ဒီပစ္စည်းတွေ မြှုပ်ခိုင်းထားပေမဲ့ ဘာလဲဆိုတာလည်း မကြည့်ခိုင်းဘူး"

"ကျွန်မမှာတော့ မကောင်းတဲ့ ကြိုတင်နိမိတ်တွေပဲ ခံစားနေရတယ် "

အစ်ကိုဖြစ်သူက ပြောပါတယ်

"မင်း အရမ်း စိတ်ပူနေလို့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါတို့ကို ဒီကိစ္စ တာဝန်ပေးတယ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိလို့ပဲ၊ ငါတို့က ဂိုဏ်းအတွက် ပိုပြီး ကြိုးစားပေးသင့်တာပေါ့"

အမျိုးသမီးက ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပါဘူး။

အဝေးတစ်နေရာကနေ ရုတ်တရက် အင်အားပါတဲ့ မြားတို တွေရဲ့ လေခွဲသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

ဗုန်း

ဗုန်း

အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ယောက်ဟာ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ပြေးလွှားနေရင်း ကင်းလှည့်နေတဲ့ ရုံးတော်က လူတွေကို သတိထားမိသွားစေတာကြောင့်၊ အင်အားပါတဲ့ မြားတွေနဲ့ တိုက်ရိုက် ပစ်သတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်။

အဲဒီ အနက်ရောင်ဝတ် လူဟာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားကနေ လာတဲ့ မြားတွေကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ပါဘူး။

မြေပြင်ပေါ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားပါတယ်။

အခုဆိုရင် မြို့ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အမှုတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေသလို၊ မကြာခင်မှာ ချင်းယီ ဘုရားပွဲ ကလည်း ကျင်းပတော့မှာ ဖြစ်လို့၊ မြို့စားမင်း ရှုက ဝမ်အရာရှိနဲ့ ကင်းလှည့်အရာရှိတွေကို သတိကို အမြင့်ဆုံး ထားဖို့ အမိန့်ပေးထားတာပါ။

အဲဒီ အစ်ကိုနဲ့ ညီမဟာ အနက်ရောင်ဝတ် လူကို ရုံးတော်က လူတွေ ပစ်သတ်လိုက်တာ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ နဖူးမှာ ချွေးအေးတွေ ပျံလာပါတော့တယ်။

အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ အမည်က ကျန်းကျစ်လျန် ဖြစ်ပြီး၊ ညီမဖြစ်သူကတော့ ဝမ်ဝမ်ရုံ ပါ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးဟာ မြစ်ကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ သံကြိုး၊ ရန့်ဝမ်အုန်း ရဲ့ တပည့်တွေဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ မဆိုးလှပါဘူး။

ကျန်းကျစ်လျန်ကတော့ ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ ရုပ်ဆိုးပါတယ်၊ ဝမ်ဝမ်ရုံကတော့ အတော်လေး ရုပ်ရည်လှပသူပါ။

ရန့်ဝမ်အုန်းဆီမှာ သိုင်းပညာ သင်ယူနေတုန်းက ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို တော်တော်များများဟာ ဝမ်ဝမ်ရုံရဲ့ တင်းရင်းလှပတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို သွားရည်ကျခဲ့ကြပါတယ်။

အထူးသဖြင့် အခုအချိန်မှာ ဝမ်ဝမ်ရုံဟာ ကိုယ်ကျပ် ညဝတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ခါးကိုလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းထားတာကြောင့် တစ်ချို့သော အချိုးအစားတွေက တကယ့်ကို ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။

ဝမ်ဝမ်ရုံက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်

"အစ်ကိုကြီး... အခု ရုံးတော်က ဒီနေရာမှာ လူဘယ်လောက်တောင် ပုန်းအောင်းနေမလဲ မသိနိုင်ဘူး ကျွန်မတို့ အောက်ကို ဆင်းပြီး လမ်းကြားထဲကနေပဲ ပြန်ကြရအောင် "