အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း (၄၉) - သရဲတံတိုင်းကာ စက္ကူသင်္ဘော

အားလုံးဟာ ကုန်းပတ်ပေါ်ကို ရောက်လာကြပြီး တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားတွေ ရှိနေကြပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တက် သတိရသွားပြီး

"အတွင်းထဲက ဝူဟူဂိုဏ်းသားတွေကို အပြင်ထုတ်ခဲ့ကြ"

လို့ အမိန့်ပေးပါတယ်။

လီယန်ချူက

"မလိုတော့ဘူး"

လို့ တားလိုက်ပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိက

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လို့ ဇဝေဇဝါ မေးပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အေးစက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က မူလကတည်းက ဒီသင်္ဘောပေါ်က စက္ကူအရုပ်တွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ လူအစစ်တွေ မဟုတ်ဘူး"

လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ရှူးးး"

ဝမ်အရာရှိက အေးစက်တဲ့ လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပါတယ်။

တစ်ကိုယ်လုံးက အမွေးအမျှင်တွေ ထောင်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အနားက ရဲမက်တွေလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ မျက်နှာတွေမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေ ပေါ်နေပါတယ်။

လီယန်ချူက အသံကို နှိမ့်ပြီး

"ကျုပ် ပြောတာ မှန်တယ်မလား အကြီးအကဲ ဝူ "

လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူ သက်သေပြနေဖို့တောင် မလိုတော့ပါဘူး။

အခန်းထဲက ဝူဟူဂိုဏ်းသားအားလုံးဟာ လီယန်ချူကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြပြီး မျက်နှာတွေမှာ တောင့်တင်းတဲ့ အပြုံးတွေ ပေါ်လာပါတယ်။

သူတို့အားလုံးက ခေါင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စောင်းပြီး သူ့ကို ကြည့်နေတာဟာ ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလှပါတယ်။

ဒီမြင်ကွင်းဟာ ထူးဆန်းပြီး ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင်ကို ခြောက်ခြားဖို့ ကောင်းပါတယ်။

အထူးသဖြင့် အဲဒီလူတွေကို စောင့်နေရတဲ့ ရဲမက်တွေဆိုရင် ဒူးတွေတုန်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျမတတ် ဖြစ်ကုန်ပါတယ်။

ဓားကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေလည်း တုန်ရီလာပါတယ်။

"ဒါကြောင့် ကျုပ် ပြောတာပေါ့ မင်းတို့လို စက္ကူအရုပ်တွေက တကယ်ပဲ အမှတ်မရှိကြဘူး "

"ငါ့ကို ခြောက်ချင်သေးတာလား ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ကို အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ်ပစ်မယ် "

လီယန်ချူရဲ့ စကားသံဟာ လူတိုင်းရဲ့ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဟိန်းထွက်သွားပါတယ်။

ဂျောက်

မူလက မာကျောလှတဲ့ ကြမ်းပြင်ဟာ လီယန်ချူရဲ့ ခြေတစ်ချက်နင်းမှုအောက်မှာ ကျိုးပျက်သွားပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က သွေးအရှိန်အဝါဟာ ဧရာမ မီးဖိုကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဟွမ်ယွမ်ကုန်း ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်စောင့် အရှိန်အဝါ ကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ချလိုက်ပါတယ်။

အခန်းထဲက ဝူဟူဂိုဏ်းသားတွေဟာ တွန့်လိမ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်း ပြေးထွက်လာကြပြီး မျက်နှာတွေမှာတော့ တောင့်တင်းတဲ့ အပြုံးတွေ ရှိနေဆဲပါ။

အသားတွေ တဖျတ်ဖျတ် တုန်လောက်အောင်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းပါတယ်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

လီယန်ချူရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဟာ နဂါးနဲ့ ဆင်လိုပဲ အားအင်ပြည့်ဝနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေ ဆူပွက်နေကာ အင်အားကြီးမားတဲ့ လက်သီးချက်တွေနဲ့ ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပါတယ်။

ဘုန်း

လက်သီးနှစ်ဖက်စလုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးအရှိန်အဝါတွေက ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်ကို ဖောက်ထွက်လာပါတယ်။

ထျန်းကန်း ၄၂ လက်ကွက်

ပိုင်ဝမ် လေးကို မ

ဝူဟူဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ဟာ ရင်ဘတ်ထဲကို လက်သီးဝင်သွားပြီး ချိုင့်ဝင်သွားကာ နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားပြီး နောက်က ဂိုဏ်းသားနှစ်ယောက်ကိုပါ တိုက်မိလဲကျသွားစေပါတယ်။

ဝူး

ပြင်းထန်တဲ့ လေတိုးသံနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်လာတာကတော့ ထွားကြိုင်းတဲ့ အကြီးအကဲ ဝူ ပါပဲ

လီယန်ချူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပေါ်လာပြီး အကြီးအကဲ ဝူရဲ့ လက်ကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။

ဂျောက်

အကြီးအကဲ ဝူရဲ့ လက်မောင်းဟာ လီယန်ချူရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျိုးသွားပေမဲ့ အရိုးကျိုးသံလည်း မထွက်၊ သွေးလည်း ထွက်မလာပါဘူး။

ဝုန်း

လီယန်ချူက အကြီးအကဲ ဝူရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲက လျိုယန် အားအင်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးကြောတွေ ဖောင်းတက်လာကာ သွေးတွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ စီးဆင်းလာပါတယ်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်က အကြီးအကဲ ဝူဟာ ချက်ချင်းပဲ မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

"အရမ်း ပျော့လွန်းတယ် မင်းတို့ရဲ့ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ပညာလေးနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဆရာလုပ်ချင်သေးတာလား "

လီယန်ချူရဲ့ အသံဟာ မိုးကြိုးသံလို ဟိန်းနေပါတယ်။

စက္ကူအရုပ် ဂိုဏ်းသားအချို့ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ လီယန်ချူဟာ အနာအဆာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပါဘူး။

အဲဒီအစား သူ့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ မီးဖိုကြီးလို သွေးအရှိန်အဝါကြောင့် ဘေးက ရဲမက်တွေနဲ့ ရွာသားတွေဟာ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထောင်လာသလို ခံစားရပါတယ်။

ခုနကတင် ခံစားနေရတဲ့ အရိုးထဲထိ စိမ့်နေတဲ့ အအေးဒဏ်တွေဟာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

ကျန်းကျစ်လျန်က တံတွေးကို ခိုးမြိုချလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပါတယ်။

ဒီလက်သီး၊ ခြေသံတွေကြားက ပြင်းထန်တဲ့ အားအင်တွေဟာ ကျောက်တုံးတွေကိုတောင် အမှုန့်ချေနိုင်ပြီး နဂါးနဲ့ ဆင်လို အင်အားမျိုး ရှိနေတာပါ။

ဝမ်ဝမ်ရုံက လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာကို တွေးမိလဲမသိဘဲ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းလာပါတယ်။

ဒီတိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ လူတိုင်းဟာ အသိတရား ပြန်ဝင်မလာနိုင်သေးပါဘူး။

"တာအိုဆရာ လီက သင်္ဘောပေါ်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အကုန်သတ်ပစ်လိုက်တာလား"

လီယန်ချူအပေါ် လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ မှတ်ချက်ကတော့ စကားတစ်လုံးတည်းပါပဲ။

"ကြမ်းတယ်"

ဒါဟာ သိုင်းလောက တိုက်ပွဲတွေ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတာတွေ မဆိုထားနဲ့ဦး။

တကယ်လို့ စစ်မြေပြင်ကို ရောက်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် လူတစ်ရာ၊ လူတစ်ထောင်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်သူကြီး ဖြစ်မှာပဲ

စစ်မြေပြင်ဆိုတာ အလွန် အန္တရာယ်များပြီး သိုင်းသမားတွေ ရောက်သွားရင်တောင် သာမန်စစ်သည်တွေထက် ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်း နည်းနည်း ပိုကောင်းရုံပါပဲ။

အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားက ဓားလှံတွေ၊ မြားတွေကြားမှာ လူအုပ်ထဲ သေဆုံးသွားဖို့ လွယ်ကူပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပါတယ်။

ဒီလို ရုပ်ရည်သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နဲ့ တာအိုဆရာလေးဟာ ဒီလောက်အထိ သတ်ဖြတ်ရာမှာ ပြတ်သားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ

ဝမ်အရာရှိက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျသွားသလို သက်ပြင်းချပြီး

"တာအိုဆရာ လီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ ခင်ဗျားကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ"

လို့ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပါတယ်။

လီယန်ချူက ပြုံးပြီး

"ဝမ်အရာရှိ၊ ဒီစကားကို ကျုပ် နားထဲမှာ အခါတစ်သိန်းလောက် ကြားဖူးနေပါပြီ"

လို့ စနောက်လိုက်ပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိက ခဏ ကြောင်သွားပြီးမှ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။

သူတို့နှစ်ဦးက တမင်တကာ ရယ်မောပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေပြတာကြောင့် ဘေးကလူတွေလည်း စိတ်အေးသွားကြပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိက အသံကို နှိမ့်ပြီး

"တာအိုဆရာ လီ၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကနေ ဘယ်လို ထွက်သွားရမလဲ "

လို့ မေးပါတယ်။

သူက လူကြီးတွေ ပြောတာ ကြားဖူးပါတယ်၊ သရဲတံတိုင်းကာ နဲ့ တွေ့ရင် တစ်နေရာတည်းမှာပဲ တစ်ညလုံး လှည့်ပတ်နေတတ်တယ် ဆိုတာကိုပေါ့။

ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မူလနေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်နေတတ်တာပါ။

လီယန်ချူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့

"သရဲတံတိုင်းကာ ဆိုတာက ယင်အငွေ့အသက်တွေ သရဲအငွေ့အသက်တွေ များလွန်းလို့ လူရဲ့ အာရုံငါးပါးကို ဖုံးကွယ်ထားတာပါ ဒီနေရာက အခြေအနေကတော့ နည်းနည်း ထူးခြားတယ် သာမန် သရဲတံတိုင်းကာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ယုတ်မာတဲ့ အစီရင် တစ်ခုခု လုပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်"

လို့ ရှင်းပြပါတယ်။

ဝမ်အရာရှိရဲ့ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ရိပ်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။

ခုနကတင် သူ ကမ်းခြေဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မြစ်ဆိပ်ထွက်ပေါက်မှာ စောင့်နေတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အစအနတောင် မတွေ့ရတော့ပါဘူး။

ဒါကြောင့် သူ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်တာပါ။

လီယန်ချူက ခဏစဉ်းစားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်

"တစ်ဖက်လူက စက္ကူသင်္ဘောကို သုံးပြီး အစီရင် လုပ်ထားတာဆိုရင် ကျုပ်တို့ ဒီစက္ကူသင်္ဘောကို အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်မယ် "

ဝမ်အရာရှိက ဒါကို ကြားတော့ လက်ထဲက ဓားကို မြှောက်လိုက်ပေမဲ့ လီယန်ချူက တားလိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူက

"ဒီနေရာက ထူးဆန်းတယ် သာမန် ဓားလှံတွေနဲ့ဆိုရင် ပင်မခန္ဓာကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး အချည်းနှီးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

လို့ ဆိုပါတယ်။

လီယန်ချူက စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး

"လာစမ်း"

လို့ ဟောက်လိုက်ပါတယ်။

ရှေးဟောင်းပုံစံ ဓားရှည်တစ်လက်ဟာ သူ့လက်ထဲမှာ ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတယ်။

ဒီ ကျန်ကျောင်းဓား ကို သူက တာအိုကျောင်းမှာ ထားခဲ့ပြီး မန္တန်တွေရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ အတွင်းထဲက သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို သန့်စင်နေတာပါ။

ဓားမွေးမြူတဲ့ အတတ် လိုမျိုး ပညာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အသုံးပြုတဲ့အခါ စွမ်းအားကို တိုးစေပါတယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူက ယူမလာခဲ့ပါဘူး။

ဝမ်အရာရှိက မျက်ဝန်းတွေ ကျုံ့သွားပြီး ဒီဓားကို မှတ်မိလိုက်ပါတယ်။

"ဒီလို နတ်ဘုရားလို စွမ်းဆောင်နိုင်မှုမျိုး ရှိမှတော့ တာအိုဆရာ လီက ဒီဓားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာ မဆန်းပါဘူး"

ဒီ ကျန်ကျောင်းဓား ကို ရုံးတော်မှာ ထားတုန်းက အစိုးရရဲ့ ကံကြမ္မာ အချို့ကို စုပ်ယူထားတာကြောင့် သာမန် သိုင်းသမားတွေက ဒီလို လက်နက်မျိုးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပါဘူး။

အဲဒီအစား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။

"စက္ကူသင်္ဘော ရုပ်သေး... နောက်ကွယ်က လူမှာ နောက်ထပ် ဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေ ရှိသေးလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ရှပ်

လက်ထဲက ဓားရောင် လင်းလက်သွားပြီး ကျန်ကျောင်းဓားရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ဒီအခန်းထဲမှာ အနက်ရောင် အက်ကြောင်းတစ်ခုကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

"ကွဲစမ်း"

လီယန်ချူက တစ်ချက် ဟောက်လိုက်ပါတယ်။

တောက်ပတဲ့ ဓားရောင်တွေ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အနက်ရောင် အက်ကြောင်းတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲပစ်လိုက်သလိုပါပဲ

ဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက်က ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သလိုမျိုးပါပဲ

ရှပ်

ရှပ်

ရှပ်

သိပ်သည်းလှတဲ့ ဓားရောင်တွေဟာ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုလိုပဲ ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို တိုက်စားသွားပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့

ဝုန်း ဆိုတဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့က မြင်ကွင်းတွေဟာ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

သူတို့ဟာ မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ရှိနေဆဲပါ။

ဧရာမ သင်္ဘောကြီးက သူတို့ရဲ့ အရှေ့တောင်ဘက်မှာ ရှိနေပြီး မြစ်ဆိပ်မှာတော့ ရဲမက်တွေ၊ ရွာသားတွေဟာ တစ်နေရာတည်းမှာပဲ ပတ်ချာလည် လှည့်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။

"ထွက်လာနိုင်ပြီ"

ဝမ်အရာရှိက ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်ပါတယ်။

အားလုံး ပြန်ဆုံကြတဲ့အခါမှ မြစ်ကမ်းမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေအားလုံး သရဲမျက်စိ ပိတ် ခံထားရတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။

ဧရာမ သင်္ဘောကြီးကတော့ ကမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားပေမဲ့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး နေရာအနှံ့မှာ အလောင်းတွေ၊ သစ်သားစတွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။

ပြင်းထန်လှတဲ့ သွေးညှီနံ့ကြောင့် ဝါရင့်ရဲမက်တွေတောင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ကုန်ပါတယ်။

နေရာအနှံ့မှာ ခြေပြတ်၊ လက်ပြတ်တွေနဲ့ပါ။

တစ်ကိုယ်လုံး ဗလာကျင်းနေတဲ့ အဖိုးအိုတစ်ယောက်ဟာ ချွန်ထက်တဲ့ သစ်သားတိုင်တစ်ခုနဲ့ အထိုးခံထားရပြီး မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ စိုက်ထူခြင်း ခံထားရပါတယ်။

တစ်ကိုယ်လုံးဟာ အပြာရောင်သန်းနေပြီး ဆံပင်တွေလည်း အကုန်ရိတ်ခံထားရကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာတော့ ထက်မြက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုနဲ့ ထွင်းထုထားတဲ့ သိပ်သည်းလှတဲ့ မန္တန်ရုပ်ပုံတွေဟာ အရိုးထဲထိ မြင်နေရပါတယ်။

အခန်း (၅၀) - သွေးစွန်းသောဒင်္ဂါး

"ဂိုဏ်းချုပ် ကုန်းစုန့်"

ကျန်းကျစ်လျန်က တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်လှသော ညအမှောင်အောက်တွင် ပြောမပြနိုင်အောင်ပင် ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ရှေ့တွင်မြင်နေရသော ငရဲခန်းကဲ့သို့ မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွား၏။

စိတ်ထဲတွင်လည်း နောက်ကွယ်မှ လက်သည်တရားခံအပေါ် မဖော်ပြနိုင်သော နာကျည်းမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဒီကောင်ကို သတ်ပစ်ရမယ်

ဝမ်အရာရှိက

"ကြည့်ရတာ ဝူဟူဂိုဏ်းဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အရင်ဆုံး အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ် ကုန်းစုန့်ဟုန်းလည်း ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက

"ဒီနေရာမှာ မိစ္ဆာအစီရင်တစ်ခု လုပ်ထားတယ် အဲဒါက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ပိတ်ပင်ထားနိုင်တယ်၊ နောက်ကွယ်ကလူက တကယ်ကို အစီအစဉ် ကျနတာပဲ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်အရာရှိက

"တာအိုဆရာ လီ၊ သင်္ဘောပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကော်ချိုင်ယွမ် ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကရော စက္ကူအရုပ်ပဲလား"

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြကာ

"အဲဒီမိန်းကလေးဆီမှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် ရှိနေပေမဲ့ နောက်ကွယ်က လူနဲ့တော့ တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်လောက်ဘူး ကြည့်ရတာ သူက ကျွန်တော်တို့ကို အရိပ်အမြွက် ပေးချင်နေပုံရတယ်"

"တကယ့် အကြောင်းရင်းကိုတော့ ကျုပ်လည်း မသိသေးဘူး"

တစ်ဖက်လူမှာ အရေခွံခြယ်သခြင်းအတတ် ကို ကျင့်ကြံထားသည့် ထူးခြားသော လူတစ်ဦးဖြစ်ရာ ရန်သူလား မိတ်ဆွေလား ဆိုသည်ကို ယာယီအားဖြင့် မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးပေ။

လီယန်ချူ ခန့်မှန်းမိသည်မှာ ထိုသူသည် ဝေမြို့ သို့ မသေဆေးအတွက် ရောက်လာသည့် ထူးခြားဆန်းပြားသူ တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟူ၍ပင်။

ထိုစဉ်

ရှူး

ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများရှိသည့် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ယံမှ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာသည်။

"သတိထား"

လီယန်ချူသည် ဝမ်အရာရှိကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်

လျိုယန် အားအင်

ပြင်းထန်လှသော သွေးအရှိန်အဝါများ ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်သို့ ဖောက်ထွက်သွား၏။

သိမ်းငှက်သည် အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ လေထဲတွင် ကိုယ်ကို တစ်ပတ်လှည့်ပြီး လေတိုးသံနှင့်အတူ ပျံသန်းသွားသည်။

၎င်းသည် လီယန်ချူ၏ ထျန်းကန်းလက်ကွက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားခြင်းပင်

"ဒါ ဘာကောင်လဲ"

"ဘယ်က သိမ်းငှက်လဲ"

ရဲမက်များသည် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ ဟောက်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ တည်ကြည်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် သိမ်းငှက်ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် နားထဲတွင် ဖူး ခနဲ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

သိမ်းငှက်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရေခွံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။

လီယန်ချူက လက်လှမ်းလိုက်ရာ အားအင်တစ်ခုက လက်ထဲတွင် စုစည်းသွားပြီး ထိုအရေခွံမှာ သူ့လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

ထို ချောကျိကျိ အထိအတွေ့ကြောင့် လီယန်ချူ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

"လူအရေခွံလား"

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးကြားတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုအရေခွံကို ပွတ်သပ်ကြည့်ရာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ"

ဝမ်အရာရှိက ဓားကို ခါးတွင် ပြန်ထိုးပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လျှောက်လာသည်။

လီယန်ချူက စဉ်းစားနေသည့် ပုံစံဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်အရာရှိကို ပြောလိုက်သည်

"ဒီအပေါ်မှာ ဝေမြို့ရဲ့ တည်နေရာတွေ မှတ်သားထားသလိုပဲ..."

"ဟင်"

ဝမ်အရာရှိ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး လီယန်ချူ လက်ထဲမှ အရေခွံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

အရေခွံပေါ်တွင် ဝေမြို့၏ တည်နေရာများကို သိပ်သည်းစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို တွေ့ရပြီး အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်လျှင် နေရာပေါင်း ၃၄ နေရာခန့် ရှိသည်။

"ဒါတွေက ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း အနီးတစ်ဝိုက်တွေချည်းပဲ"

ဝမ်အရာရှိက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒါ ဝူဟူဂိုဏ်းက ယမ်းတွေ မြှုပ်ထားတဲ့ နေရာတွေ ဖြစ်နိုင်မလား"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

ဝမ်အရာရှိက လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ

"ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကျုပ် အခုပဲ လူလွှတ်လိုက်မယ်"

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မှောင်မည်းလှသော ညအမှောင်ကို ဖောက်ထွက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ခုနက မိစ္ဆာသင်္ဘောပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကော်ချိုင်ယွမ် ဆိုတာ တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သိချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုသိမ်းငှက်နှင့် သူခိုးကြီး ကျောင်ဝူတို့မှာ သိသိသာသာပင် အရေခွံခြယ်သခြင်းအတတ် မှ လာခြင်းဖြစ်ရာ တစ်ဦးတည်းသောသူ၏ လက်ချက် ဖြစ်ရမည်။

မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ဝူဟူဂိုဏ်း ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားသောအခါ လီယန်ချူသည် ဝမ်အရာရှိကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဝေမြို့သို့ အရင်ဆုံး ပြန်လာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်လှသော ညအမှောင်၊ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းမှုတို့ကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။

လက်ရှိ သိထားသလောက် ဝေမြို့ရှိ ထူးခြားဆန်းပြားသူများမှာ စက္ကူအရုပ် နောက်ကွယ်မှ လက်သည်အပြင်၊ သရဲမွေးမြူရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည့် တစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးသည်။

ယခုအခါတွင် ရပ်တည်ချက် မရှင်းလင်းသည့် အရေခွံခြယ်သခြင်း အတတ်ပညာရှင် တစ်ဦးပါ ထပ်တိုးလာခဲ့ပြီ။

"ဒီမသေဆေး ဒဏ္ဍာရီက တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်မှု ရှိပုံရတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဝူးလင်စန်းရန် ဆိုတာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး"

လီယန်ချူသည် မသေဆေး ဒဏ္ဍာရီအပေါ် သံသယ ရှိနေသည်။

ရှေးယခင်ကတည်းက သာမန် ထူးခြားဆန်းပြားသူများသာမက ဧကရာဇ်မင်းများပါ ထာဝရအသက်ရှင်ရန် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ထိုကမ္ဘာတွင် မည်သူမျှ ထာဝရအသက်ရှင်သည်ဟု မကြားဖူးသေးပေ။

သို့သော်လည်း ဤကိစ္စကြောင့် သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲများ ဖြစ်လာနိုင်သည်ကိုတော့ စိုးရိမ်မိသည်။

ထို့အပြင် လီယန်ချူ ယူဆသည်မှာ ထိုချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း သည်လည်း ထင်သလောက် မရိုးရှင်းနိုင်ပေ။

မဟုတ်လျှင် စက္ကူအရုပ် နောက်ကွယ်မှ လက်သည်သည် ဝူဟူဂိုဏ်းကို အသုံးချကာ ချင်းယီကျောင်းတော်ကို ယမ်းဖြင့် ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါက အရေးကြီးတဲ့ နေ့ရက်မှာ လူသတ်ဖို့ သက်သက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ချင်းယီကျောင်းတော်ထဲက တစ်စုံတစ်ခုအတွက်လား"

ဟု လီယန်ချူ စဉ်းစားနေမိသည်။

လက်ရှိတွင် အရာအားလုံးမှာ မြူနှင်းများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်

အလှမယ်လေးများ၏ အလှအပတွင် နစ်မွန်းနေသော ပိုင်ဟုန်းထူ သည် လီယန်ချူက မနေ့ညက ဝူဟူဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းသည့် ကိစ္စကြီးတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လက်ထဲမှ တူမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားသည်။

ဤကဲ့သို့ နာမည်ကျော်မည့် ကိစ္စမျိုးကို သူ လွဲချော်ခဲ့ရသည်လား ပိုင်ဟုန်းထူမှာ ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

ကြေးမှန်ထဲမှ မိမိ၏ ချောမောခန့်ညားသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ပိုင်ဟုန်းထူမှာ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ငါကတော့ မိန်းမနဲ့ အရက်ကြားမှာ နစ်မွန်းပြီး ဒီလိုကိစ္စကြီးကို လွဲချော်ခဲ့ရတယ် "

"ဒီနေ့ကစပြီး အရက်ဖြတ်မယ် "

နှစ်ရက်အကြာတွင်

တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ကျင်းပမြဲဖြစ်သော ဝေမြို့၏ ချင်းယီဘုရားကျောင်းပွဲတော် စတင်လေပြီ။

နေရာအနှံ့တွင် မီးထွန်းညှိထားပြီး လူအုပ်ကြီးမှာ ဒီရေကဲ့သို့ စည်ကားလှသည်။

မီးအိမ်များ၊ ပန်းချီကားများ၊ ကဗျာစာသားများ၊ ပဟေဠိများကို လမ်းမပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ တွေ့နိုင်သည်။

စာလိပ်များပေါ်တွင် ကဗျာလင်္ကာများ ရေးသားထားပြီး ပျော်ရွှင်စရာ အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူသံများမှာလည်း ဆူညံနေ၏။

လီယန်ချူသည် လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း လမ်းဘေးမှ ဈေးသည်များမှာ မှိုလိုပေါက်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

မုန့်ချိုချောင်းများ၊ မျက်နှာဖုံးများ၊ သကြားရုပ်များ၊ မုန့်အမျိုးမျိုး၊ နံ့သာရည်နှင့် မိတ်ကပ်များ ရောင်းချနေသည်မှာ အလွန် စည်ကားလှသည်။

ကျောက်တံတားပေါ်မှ လှမ်းကြည့်လျှင် မြစ်ထဲရှိ အလှပြင်လှေ များမှာ အလွန်လှပလှပြီး အပေါ်တွင် စိတ်အားထက်သန်နေသော သူဌေးသား စာဆိုများ အရက်သောက် ပျော်ပါးနေကြသည်သာမက၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အဝတ်အစား ပါးပါးလျလျ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပြည့်တန်ဆာမလေးများကိုလည်း တွေ့ရသဖြင့် မျက်စိမလွှဲနိုင်အောင်ပင်။

ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း အဝင်ဝတွင်လည်း အဝင်အထွက် လူများဖြင့် တိုးဝှေ့နေသည်။

၎င်းတို့မှာ နာမည်ကြားရုံနှင့် လာရောက်ဖူးမြော်ကြသည့် အဝေးရောက် ခရီးသည်များ ဖြစ်ကြသည်။

ချင်းယီမယ်တော်မှာ ရာထူးတိုးရန်၊ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာရန် သို့မဟုတ် မိသားစု အေးချမ်းရန် ဆုတောင်းသမျှ ပြည့်ဝတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

လီယန်ချူသည် နေရာအနှံ့ လျှောက်လည်ရင်း စည်ကားလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် မသိလိုက်ဘဲ ပြုံးမိသည်။

ဈေးသည်များ၏ အော်ဟောင်းရောင်းချသံများမှာ နားထဲတွင် မစဲပေ။

လီယန်ချူသည် ငွေစအချို့ ထုတ်လိုက်ပြီး မုန့်ချိုချောင်း တစ်စုံ ဝယ်လိုက်သည်။

တစ်ဝက် ကို ကိုက်စားလိုက်ရာ ချဉ်ချဉ်ချိုချို အရသာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းလှသည်။

ဈေးသည်က ကြေးပြား ၉၉ ပြား ပြန်အမ်းလိုက်ပြီး တစ်စုံတည်း သီထားကာ လီယန်ချူကို ပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ပထမတော့ သတိမထားမိဘဲ ရင်ဘတ်ထဲသို့ အမှတ်မထင် ထည့်လိုက်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ထိုကြေးပြားများကို အလျင်အမြန် ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

သေချာစွာ လှန်လှောကြည့်လိုက်၏။

အမှန်ပင်၊ ထိုအထဲမှ ကြေးပြားတစ်ပြားပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေသည်

ရဲရဲနီနေသော သွေးစွန်းမှာ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်ပင် စူးရှနေသည်။

လီယန်ချူသည် လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ထိုကြေးပြားများကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ထိုကဲ့သို့သော သွေးစွန်းဒင်္ဂါး မျိုးကို သာမန်လူများ မမြင်နိုင်ပေ။

ဈေးသည်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤဒင်္ဂါးမှာ သာမန်ဒင်္ဂါးတစ်ပြားသာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူ မှသာ မြင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်၊ ဘာလို့ ချင်းယီကျောင်းတော် အနားမှာ သွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေ ပျံ့နှံ့နေရတာလဲ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

သွေးစွန်းနေသော ဒင်္ဂါးပြားများကို လူအများက မကျေမနပ်ဖြစ်နေသောဒင်္ဂါး ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး များသောအားဖြင့် မကောင်းသော နိမိတ်ဟု ယူဆကြသည်။