အခန်း (၃၃-၃၄)

အခန်း (၃၃) - လျင်မြန်သောဓား

တကယ်တော့ သူမဟာ မကြာသေးခင်က လီယန်ချူရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကြောင့် စိတ်တွေရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီး၊ လောကီထဲလှည့်လည်တဲ့အခါ လိုက်နာရမယ့် ဆရာ့ရဲ့ မှာကြားချက်တွေကိုတောင် မေ့လျော့နေခဲ့တာပါ။

နောက်တစ်ချက်ကတော့၊ အခု ဝေမြို့ရဲ့ အစိုးရရုံးဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် သူမလည်း အနည်းငယ် ပေါ့ဆသွားခဲ့ပါတယ်။

ရန်သူကို အထင်သေးမိတာကြောင့် အခုလို လူရမ်းကားတွေရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

လီယန်ချူကတော့ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။

စိတ်ထဲကနေ အာရုံပြုလိုက်ပြီး အဝေးမှ ပစ္စည်းယူခြင်း ဆိုတဲ့ မှော်အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်တယ်။

"လာစမ်း "

အထုပ်တစ်ထုပ်ဟာ သူ့ရဲ့လက်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါတယ်။

ဖန့်ချင်းလန် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားတယ်၊ ဒီအထုပ်က ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လေထဲကနေ ပေါ်လာရတာလဲ

သေချာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဖန့်ချင်းလန် ပိုပြီးတော့တောင် အံ့သြသွားရတယ်၊ ဒီအထုပ်က ကြည့်ရတာ ပိုပိုပြီး ရင်းနှီးလာလို့ပါ။

"ဒါ... ဒါ ကျွန်မရဲ့ အထုပ်ပဲ"

ဖန့်ချင်းလန် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး

"ဟုတ်တယ်"

လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါက တာအိုအတတ်ပဲ၊ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ငါမသိလို့ မင်းရဲ့ အထုပ်တစ်ခုလုံးကို ယူလာလိုက်တာ "

လီယန်ချူက အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုကို ပြောသလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေး ပြောနေတာပါ။

ဖန့်ချင်းလန်ကတော့ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရပါတယ်။

သူမအနေနဲ့ လီယန်ချူနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လားလို့တောင် ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူမရဲ့ အချစ်ရေးဟာလည်း တစ်လှမ်း ပိုဝေးသွားသလိုပါပဲ။

"ဘယ်ဟာက ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးလဲ"

လီယန်ချူက အထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အထဲမှာ ကြွေပုလင်းလေး တော်တော်များများကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်က တိုးတိုးလေး ပြောပြတယ်

"အဖြူရောင်က ဒဏ်ရာလိမ်းဆေး အနီရောင်ပုလင်းက သွေးတိတ်ဆေးပါ၊ သွေးတိတ်ဆေးကို အရင်သုံးပြီးမှ ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးကို သုံးပါ၊ ဒါဆိုရင် အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲ"

သူမရဲ့ ဂိုဏ်းက ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးနဲ့ သွေးတိတ်ဆေးတွေက ထူးခြားတဲ့ အစွမ်းရှိပါတယ်။

လီယန်ချူက ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူမကို ဆေးထည့်ပေးပြီး ဒဏ်ရာကို စည်းနှောင်ပေးလိုက်တယ်။

ဒီအတောအတွင်းမှာ ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ အသားအရေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတော်တဆ ထိမိတဲ့အခါ ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရှက်သွေးတွေ ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။

လီယန်ချူကတော့ မျက်နှာက ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ၊

သူကတော့ တခြားသူတွေကို မသိပေမဲ့ မိမိကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒီလို သွေးတွေစိုရွှဲနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပြီး ဘာစိတ်မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးနေတာပါ။

ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ အထုပ်ထဲမှာ အတွင်းခံအဝတ်အစား အချို့လည်း ရှိနေပြီး လီယန်ချူက ဒါတွေကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ လှန်လှောကြည့်မိပါတယ်။

ဒါက ဖန့်ချင်းလန်ကို ပိုပြီးတော့တောင် ရှက်သွားစေပါတယ်။

"ဝါး... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးက အစွမ်းထက်လိုက်တာ၊ မင်းရဲ့ မျက်နှာလေးတောင် ပြန်ပြီး နီမြန်းလာပြီပဲ"

လီယန်ချူက အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်တယ်။

သူက တခြား ဘာကိုမှ မစဉ်းစားမိပါဘူး၊ ဒီခေတ်က အတွင်းခံအဝတ်အစားတွေက သူ့အတွက်တော့ အရမ်းကို လုံခြုံလွန်းနေတာကိုး။

အရင်ဘဝတုန်းက လမ်းပေါ်မှာ မိန်းကလေးတွေ ဝတ်တာက ဒါထက်တောင် ပိုပြီး ပွင့်လင်းပါသေးတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်ကတော့ ဒါကိုကြားရတဲ့အခါ ပိုပြီးတော့တောင် ရှက်သွားရှာပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အသက်ရှူလမ်းကြောင်း က လွဲချော်သွားပြီး ပါးစပ်ထောင့်ကနေ သွေးစလေးတွေ ထွက်လာပါတယ်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်တယ်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး စောစောက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေမှာ အတွင်းဒဏ်ရာ ရသွားတာမို့ ပြန်ရောက်ရင် သေချာလေး ပြန်ပြုစုဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်"

လို့ ဖန့်ချင်းလန်က ပြောပါတယ်။

လီယန်ချူက ဒါကိုကြားတော့ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်လေးကို ကိုင်လိုက်ပါတယ်။

"ငါ မင်းအတွက် ပြန်ပြီး ပြုပြင်ပေးဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်"

စကားဆုံးတာနဲ့ လီယန်ချူက အပိုစကားတွေ မပြောတော့ဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအား တွေကို ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အာရုံစိုက်ပြီး ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

တာအိုဘာသာမှာ ကျင့်ကြံတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုမူလစွမ်းအင် လို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။

ဒါက အထူးစွမ်းအင်တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး သာမန်သိုင်းသမားတွေ ကျင့်ကြံတဲ့ အတွင်းအား ထက် အများကြီး ပိုပြီး အဆင့်မြင့်ပါတယ်။

ဒဏ်ရာ ကုသတဲ့နေရာမှာ သုံးနိုင်သလို၊ အကြောတွေကို ပွင့်စေပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးပါးရဲ့ အသက်စွမ်းအားကိုလည်း ကြီးထွားစေနိုင်ပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ အခုလက်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကတော့ ဝမ်အရာရှိရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ဆီကနေ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက် တွေကို ဖယ်ရှားပေးတုန်းကထက် အများကြီး ပိုပြီး အားကောင်းနေပါပြီ။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ စီးဝင်သွားတဲ့အခါ ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကောင်းမွန်လာပါတယ်။

နွေးထွေးပြီး နူးညံ့တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စီးဝင်လာတာကို သူမ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေက ပြန်ပြီး နိုးထလာပါတယ်။

ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာတွေကိုတောင် စတင်ပြီး ပြုပြင်ပေးနေပါပြီ။

စောစောကလို ကုလို့မရတဲ့ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားပြီး နာတာရှည်ရောဂါ ကျန်ခဲ့မယ့် အခြေအနေမျိုးနဲ့တော့ လုံးဝ မတူတော့ပါဘူး။

ခြားနားချက်က တော်တော်လေး ကြီးမားပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဖန့်ချင်းလန်ဟာ မနေနိုင်ဘဲ ညည်းသံလေးတစ်ချက် ထွက်သွားမိတယ်။

အသံထွက်သွားတာနဲ့ သူမ ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပါတယ်။

အရမ်းကို ရှက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

လီယန်ချူကတော့ ဒါကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ ဒဏ်ရာကိုသာ အာရုံစိုက် ကုသပေးနေပါတယ်။

သူ အမြဲတမ်း နားမလည်တာတစ်ခုက၊

ဘာကြောင့် ရုပ်ရှင်တွေ၊ သိုင်းဝတ္ထုတွေထဲမှာ မင်းသားက တခြားသူကို ကုသပေးရင် အဝတ်အစားပေါ်ကနေ ကုပေးပြီး၊

မင်းသမီး ဒါမှမဟုတ် တခြား မိန်းကလေးတွေကို ကုပေးရင်တော့ အကုန်လုံး ချွတ်ခိုင်းရတာလဲ

သူကျင့်တဲ့ တာအို မူလစွမ်းအင် မှာတော့ အဲဒီပြဿနာ မရှိပါဘူး။

ဒါဟာ ဖန့်ချင်းလန်နဲ့ ဗလာကိုယ်ထည်ချင်း တွေ့ဆုံနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို လက်လွတ်လိုက်ရတာလို့လည်း ဆိုနိုင်ပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စီးဝင်သွားတာနဲ့အမျှ၊

ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေ အကုန်လုံး သက်သာသွားတဲ့အပြင် သူမမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ တခြား သိမ်မွေ့တဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကိုပါ လီယန်ချူက ကုသပေးလိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အကျိုးဆက်ကတော့ လီယန်ချူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ကုန်ခမ်းသွားတာပါပဲ

တစ်စက်လေးတောင် မကျန်တော့ပါဘူး။

ဖန့်ချင်းလန်ဟာ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သိမ်မွေ့တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ခံစားမိပါတယ်၊ သူမက စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောလိုက်တယ်

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဒါက အသက်ကို ကယ်တင်တဲ့ ကျေးဇူးတင်မကဘဲ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးတဲ့ ကျေးဇူးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားပြီး လက်မောင်းနဲ့ ခြေထောက်က ဒဏ်ရာတွေ သွေးတိတ်ကာ ပြန်ပြီး အသားတက်လာတာကို မြင်တော့ လီယန်ချူလည်း စိတ်အေးသွားပါတယ်။

သူက စနောက်လိုက်တယ်

"ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်မှာလဲ"

ဖန့်ချင်းလန် ကြောင်သွားတယ်၊ ဒီစကားကို သူမ ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။

သူမ စကားစပြောဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ လီယန်ချူက တားလိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူက ရယ်ပြီး

"လောကီထဲက လူငယ်အမျိုးသမီး သူရဲကောင်းတွေဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်း ခံရတဲ့အခါ၊ ကယ်တင်တဲ့သူက ရုပ်ချောနေရင် ဒီကျေးဇူးကြီးမားလှတာကြောင့် ကျွန်မအနေနဲ့ မိမိကိုယ်ကိုပဲ ပေးဆပ်ပါရစေ လို့ ပြောတတ်ကြတယ်"

"ကယ်တင်တဲ့သူက အိုမင်းပြီး ရုပ်ဆိုးနေရင်တော့ ကယ်တင်တဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်မ မဆပ်နိုင်တော့တာကြောင့် နောင်ဘဝကျမှပဲ နွားလို၊ မြင်းလို အစေခံပြီး ဆပ်ပါရစေ လို့ ပြောတတ်ကြတယ်"

"မင်း ဘာမှမပြောတာ ပိုကောင်းမယ် တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို နောင်ဘဝမှာ နွားလို မြင်းလို အစေခံမယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် ငါက အရမ်းရုပ်ဆိုးတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရသွားမှာ မဟုတ်လား"

ဖန့်ချင်းလန်ဟာ ခစ် ခနဲ ရယ်မိသွားတယ်၊ နှင်းတွေ အရည်ပျော်သွားသလိုမျိုး၊

အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပါတယ်။

အရင်ဘဝမှာ ရိုးအီနေပြီဖြစ်တဲ့ ဒီဟာသက ဒီကမ္ဘာက ဖန့်ချင်းလန်အတွက်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပါ။

သူမ အရမ်းကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူက ထရပ်လိုက်ပြီး ခုနက အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့ အသက်လတ်ပိုင်းလူရဲ့ အလောင်းဆီကို လျှောက်သွားပါတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်က နားမလည်စွာနဲ့ မေးတယ်

"ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"

လီယန်ချူက ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်

"အလောင်းနှိုက်မလို့ "

ပြီးတော့ သူက ကျွမ်းကျင်စွာနဲ့ အဲဒီလူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ငွေပြား ၃၀၀ တန် အဖိုးတန်စက္ကူ တွေနဲ့ ငွေစအချို့ကို နှိုက်ယူလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုလည်း ပါလာပါတယ်။

"ဟက်... ဒီကောင်က အပြင်ထွက်ရင် ပိုက်ဆံပဲ ယူလာတာပဲ"

လို့ လီယန်ချူက မှတ်ချက်ပေးလိုက်တယ်။

သူက လက်ထဲက တံဆိပ်ပြားကို ကြည့်ပြီး အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားပါတယ်။

"ဒါက ဘာတံဆိပ်ပြားလဲ"

လို့ လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်တယ်။

ဖန့်ချင်းလန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောပြတယ်

"ဒါက ဝူဟူဂိုဏ်း ရဲ့ တံဆိပ်ပြားပဲ ဂိုဏ်းထဲက အဆင့်မြင့် လူတွေမှာပဲ ရှိတတ်တာမျိုး "

လီယန်ချူ ကြောင်သွားတယ်

"ဝူဟူဂိုဏ်း"

သူက ဒီအမည်နဲ့ မစိမ်းပါဘူး။

ဝေမြို့မှာ သင်္ဘောဆိပ် ရှိတဲ့အတွက် ရေကြောင်းကုန်သွယ်မှုက အဆင်ပြေပါတယ်။

ဝူဟူဂိုဏ်းက ဝေမြို့ရဲ့ သင်္ဘောဆိပ်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဂိုဏ်းသားတွေ အများကြီး ရှိသလို၊ ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။

"ဒါဆိုရင် ဒီလူက ဝူဟူဂိုဏ်းမှာ အဆင့်အတန်း မနိမ့်ဘူးပေါ့"

လို့ လီယန်ချူက ဆိုပါတယ်။

အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ကိုယ်ပေါ်မှာ ငွေပြား ၃၀၀ တန် ငွေစက္ကူတွေ ပါလာတယ်ဆိုတော့ ဒီဂိုဏ်းက တကယ့်ကို ချမ်းသာတာပဲ။

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး

"ကျွန်မ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင်၊ ဒီလူက ဝူဟူဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရမယ် "

မကြားဖူးပါဘူး... လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

သူက တာအိုဆရာတစ်ယောက်ပဲလေ၊ အတိအကျ ပြောရရင် လောကီသိုင်းလောကသားတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။

"ဒါက မင်း ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက သတ်ခဲ့တဲ့ ဝရမ်းပြေးတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား"

လီယန်ချူရဲ့ ဦးနှောက်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်က စဉ်းစားဟန်နဲ့

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

သူမ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး

"မကောင်းတော့ဘူး တခြား လူရမ်းကား နှစ်ယောက် ကျန်သေးတယ် ကိုယ်ခံပညာက မညံ့ဘူး တစ်ယောက်က လှံရှည်ကို သုံးပြီး တစ်ယောက်က ပုဆိန်ကို သုံးတယ်"

လို့ ပြောလိုက်တယ်။

လီယန်ချူက ရယ်ပြီး

"တစ်ယောက်ကို ငါ သတ်လိုက်ပြီ နောက်တစ်ယောက်ကိုတော့ ဒုက္ခိတ ဖြစ်အောင် လုပ်ထားခဲ့ပြီ"

ဖန့်ချင်းလန်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့

"အဲဒီ လှံကိုင်တဲ့လူက က စွယ်မိသားစုလှံ ရဲ့ နည်းလမ်းတွေအတိုင်းပဲ အရမ်းကို ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲ... အဲ ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ "

သူမ အခုမှ သတိဝင်လာတာပါ အဲဒီ လူရမ်းကား နှစ်ယောက်လုံးကိုလည်း လီယန်ချူက နှိမ်နင်းခဲ့ပြီတဲ့လား

အခန်း (၃၄) - သရဲခြောက်နေတာလား

"နင် သိုင်းပညာမှာ ဒီလောက် ပါရမီရှိမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး နင်ဘယ်လိုများ လေ့ကျင့်တာလဲ"

ဖန့်ချင်းလန်က စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။

သူမက အရင်က လီယန်ချူရဲ့ သိုင်းပါရမီဟာ သာမန်ပဲရှိပြီး တစ်သက်လုံး ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ဖူးတာပါ။

အလွန်ဆုံးရှိလှ သာမန်လူ သုံးလေးယောက်ကိုပဲ ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ပေါ့။

မထင်မှတ်ဘဲ ဒီလောက်မြန်မြန် မျက်နှာ ဖြတ်ရိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

လီယန်ချူက ရှင်းပြတယ်

"လေ့ကျင့်ရင်း လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ပဲ အလိုလို ပေါက်ကွဲထွက် သွားတာပါပဲ "

"..."

ဖန့်ချင်းလန် နောင်တရသွားတယ်၊

ငါကိုယ်က မမေးခဲ့သင့်ဘူး

လီယန်ချူက သူမရှေ့ကို လျှောက်လာပြီး

"မင်းက ဒဏ်ရာရထားတာဆိုတော့... ငါ မင်းကို ပိုးပြီး ပြန်ရမလား"

ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်

"မလိုပါဘူး ငါ့ဘာသာ သွားနိုင်ပါတယ် "

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြီး

"အေးလေ၊ ဒါဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့ "

ပြောပြီးတာနဲ့ သူက လှည့်ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဖန့်ချင်းလန် ကြောင်သွားတယ်၊ ငါက မိန်းကလေးပီပီ အလိုက်အထိုက် ငြင်းပြတာကို နင်က နောက်တစ်ခွန်းတောင် ထပ်မမေးတော့ဘူးလား

လီယန်ချူ ထွက်သွားတော့မယ့်တာ မြင်တော့ ဖန့်ချင်းလန်လည်း နောက်ကနေ လိုက်သွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာနေရာက နာကျင်နေသေးတာကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ မျက်နှာပျက်ကာ ညည်းသံလေး ထွက်သွားမိတယ်။

လီယန်ချူက အသံကြားတော့ လှည့်ကြည့်ပြီး

"ငါ ပိုးတာကိုပဲ ခံလိုက်ပါ ဒဏ်ရာက ပြန်ပွင့်သွားရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်ကုနေရတာ အလုပ်ရှုပ်ဦးမယ်"

ဖန့်ချင်းလန် ဒီတစ်ခါတော့ ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ မသိမသာလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

ပြီးနောက်

လီယန်ချူက အဝတ်အစားတစ်ထည် ကမ်းပေးတာကို သူမ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ဒါက သူမရဲ့ အထုပ်ထဲမှာ ပါလာတဲ့ အဝတ်အစားပါပဲ။

"ခေတ္တ ဝတ်ထားလိုက်ပါဦး ငါ့ရှေ့မှာ အဝတ်လဲဖို့ကလည်း အဆင်မပြေဘူး ဒီလို တောတောင်ထဲမှာ မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေက စုတ်ပြဲနေတာဆိုတော့ မြို့ထဲပြန်ရောက်လို့ လူတွေမြင်ရင် မကောင်းဘူး"

လို့ လီယန်ချူက ပြောပါတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်က နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ အဝတ်အစားကို ယူလိုက်တယ်။

လီယန်ချူက

"ငါပဲ လုပ်ပေးပါ့မယ် မင်းလက်မောင်းကို သတိထားဦး "

ပြောပြီးတာနဲ့ လီယန်ချူက ဖန့်ချင်းလန်ကို အဝတ်အစား ခြုံပေးပြီး ဝတ်ပေးလိုက်တယ်။

"မင်းရဲ့ အထုပ်ကို တစ်ခါတည်း ယူလာမိတာ ကံကောင်းသွားတယ် မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ တာအိုဝတ်ရုံကိုသာ ခြုံပေးလိုက်ရင် လူတွေက ငါ မင်းကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပြီလို့ ထင်ကုန်ကြဦးမှာ"

လီယန်ချူက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဖန့်ချင်းလန်က မျက်နှာလေး နီပြီး

"နင် ကတော့ "

လီယန်ချူကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

သူက ကျောပေးလိုက်ပြီး ဖန့်ချင်းလန်ကို ကျောပေါ်ပိုးကာ ဝေမြို့ဘက်ကို ပြန်လျှောက်သွားပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ ကျောပေါ်မှာ မှီတွယ်ရင်း ယောကျ်ားပျိုတစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ရလိုက်တဲ့အခါ ဖန့်ချင်းလန်ဟာ အတိုင်းအထက်အလွန် စိတ်အေးသွားရပါတယ်။

လီယန်ချူက ဒီလောက်အထိ ကြင်နာတတ်တာကို မြင်တော့ သူမ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်မိပါတယ်။

လီယန်ချူတို့ ဘုရားကျောင်းပျက်နားကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ၊ ဓားတွေကိုင်ပြီး ရှာဖွေနေတဲ့ အစိုးရရုံး အမှုထမ်းတွေနဲ့ တည့်တည့်တိုးပါတယ်။

သူတို့က ဘုရားကျောင်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲနေတဲ့ လူရမ်းကား နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သက်ကြီးပိုင်း အမှုထမ်းတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်တယ်

"ဒီလူက ကျန်းလင်ဟူ မဟုတ်လား "

လူအုပ်ကြီးက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး အံ့သြကုန်ကြပါတယ်။

ဟေးရှာ ကျန်းလင်ဟူ ဆိုတာကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတော်ကြာက အလိုရှိနေတဲ့ ဝရမ်းပြေး ရာဇဝတ်သားဖြစ်ပြီး၊ တစ်ညတည်းနဲ့ လူ ၂၇ ယောက်ကို သတ်ခဲ့ဖူးသူပါ။

အကုန်လုံး ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံခဲ့ရတာပါ။

ဒီနှစ်တွေထဲမှာ သူက ပျောက်ကွယ်နေခဲ့တာပါ၊

တကယ်လို့ အဲဒီတုန်းက အမှုကို ဒီသက်ကြီးပိုင်း အမှုထမ်းက ကိုင်ခဲ့တာမဟုတ်ရင် သူလည်း မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

အမှုထမ်းတွေဟာ အရမ်းကို အံ့သြနေကြတယ်၊

ကျန်းလင်ဟူ ဆိုတာက နာမည်ကြီး သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ၊

မထင်ထားတာက အခုတော့ လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေပြီး၊

ခါးရိုးတွေလည်း ကျိုးကြေကာ ဒုက္ခိတ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပါပဲ။

အဲဒီအချိန်ကျမှ အမှုထမ်းတွေဟာ ဖန့်ချင်းလန်ကို ပိုးလာတဲ့ လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ကြတယ်။

"ဒါ... လီတာအိုဆရာနဲ့ ချင်းလန်လေးပဲ"

တစ်ယောက်ယောက်က အော်လိုက်ပါတယ်။

ဓားကိုင်ထားတဲ့ အမှုထမ်းတွေ အကုန်လုံး အပြေးအလွှား ရောက်လာကြတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်ဟာ ငယ်ရွယ်ချောမောပြီး ဓားသိုင်းကလည်း ထူးချွန်ကာ အေးစက်စက် နေတတ်သူပါ။

လောကီထဲက အမျိုးသမီး သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အပြည့်အဝ ကိုက်ညီသူပေါ့။

ဝေမြို့ရုံးတော်မှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိနေတာက ဒီအမှုထမ်းတွေအတွက်တော့ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာပါ။

အခုလို အစိုးရဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတာကြောင့် အားလုံးက စိုးရိမ်နေခဲ့ကြတာပါ။

လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အမှုထမ်းအချို့ကတော့ အခြေအနေကို နားလည်သွားကြတယ်။

"စောစောက ကျန်းလင်ဟူရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဘာလို့များ ရင်းနှီးနေရတာလဲလို့၊ အခုမှပဲ သိတော့တယ် တာအိုဆရာ လက်ချက်ကိုး "

ဒီအမှုထမ်းတွေဟာ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါက ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှာ ဝရမ်းပြေး လျံချီ ရဲ့ လက်ခြေတွေကို လီယန်ချူ ရိုက်ချိုးခဲ့တာကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေကြပါတယ်။

ဒီလို ပြင်းထန်ပြီး သနားညှာတာမှုမရှိတဲ့ ပုံစံက၊

တကယ်ကို ထိရောက်သလို လူတွေ မေ့သွားဖို့လည်း မလွယ်ပါဘူး။

ရှေ့ဘက်မှာ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့သေးတယ်လို့ လီယန်ချူက ပြောလိုက်တဲ့အခါ အမှုထမ်းတွေ ပိုလို့တောင် အံ့သြသွားကြပါတယ်။

"ဒီ တာအိုဆရာကတော့ တကယ့် လူကြမ်းပဲ"

သူတို့က ဒီလိုကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်တာ ကျွမ်းကျင်တာကြောင့် ချက်ချင်းပဲ လူလွှတ်လိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ ဖန့်ချင်းလန်ကို ပိုးပြီး ဝေမြို့ကို ပြန်ရောက်လာပါတယ်။

တည်းခိုခန်း ဆိုင်ရှင်မကြီးဟာ သူမရဲ့ ညီမလေး ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်တော့မှ သက်ပြင်းရှည် ချနိုင်ပြီး သမားတော်ကို ချက်ချင်း သွားပင့်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ ဖန့်ချင်းလန်ကို တည်းခိုခန်းထဲအထိ ပို့ပေးပြီးနောက် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။

"ဝူဟူဂိုဏ်းလား"

လီယန်ချူက စားပွဲနားမှာ ခံ့ညားစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။

မထင်ထားတာက ဒီတစ်ခါ ကြုံရတာက မိစ္ဆာမဟုတ်ဘဲ လူတွေဖန်တီးတဲ့ ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်နေတာပါပဲ

ဝူဟူဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်က ဖန့်ချင်းလန်ကို သတ်ဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တဲ့အပေါ် လီယန်ချူ စိုးရိမ်မိပါတယ်။

ဒါက ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝူဟူဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်လားဆိုတာ သူ မသိပါဘူး။

သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အတွေးတွေ နက်ဝင်နေပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ သတင်းက ဝေမြို့သူ ဝေမြို့သားတွေကြားထဲမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပါတယ်။

ဒါက သူ့ရဲ့ နာမည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ကြီးကျယ်သွားစေပါတယ်။

လမ်းပေါ် လျှောက်သွားရင် လူအများက သူ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ပြောင်းလဲသွားကြပြီ။

ဒါက ဝရမ်းပြေးတွေကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူကိုး။

ရုံးတော်က ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်လိုက်ပါတယ်၊ သေသွားတဲ့လူက လူဒါယွမ် ဖြစ်ပြီး သူကလည်း ဝရမ်းပြေး တစ်ယောက်ပါပဲ။

သူက အရင်က တောပုန်းဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး လုယက်သတ်ဖြတ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့သူပါ။

အစိုးရတပ်တွေရဲ့ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီးမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတာပါ။

သူနဲ့ ကျန်းလင်ဟူ တို့ဟာ ရုံးတော်က အလိုရှိနေတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေပါပဲ။

မထင်ထားတာက ဒီတစ်ခါ ဝေမြို့ကို လာတာ၊ တစ်ယောက်သေ တစ်ယောက် ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။

ဝူဟူဂိုဏ်း ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဝူဟူဂိုဏ်းက သူတို့ ဘာမှမသိပါဘူးလို့ ငြင်းဆိုကာ အထက်အောက် ငွေတွေပေးပြီး ဖြေရှင်းလိုက်ကြပါတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ဝူဟူဂိုဏ်းအပေါ် ဘာမှ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပါဘူး။

ဒါဟာလည်း မြို့ဝန်ရှု အနေနဲ့ သင်္ဘောဆိပ် ရေကြောင်းကုန်သွယ်မှုကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဒီဂိုဏ်းကို အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေတာကြောင့်လည်း ပါပါတယ်။

ဝူဟူဂိုဏ်းချုပ်ဟာ

လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ က ဝေမြို့ရဲ့ နံပါတ်တစ် အကျော်အမော် ဖြစ်ခဲ့သူပါ။

အခုတော့ အသက်ကြီးလာပြီမို့ လောကီကိစ္စတွေကို သိပ်မဝင်ပါတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဝူဟူဂိုဏ်းက အင်အားကြီးမားဆဲမို့ လူတွေက ကြောက်ရွံ့နေကြတုန်းပါပဲ။

လီယန်ချူက ဒါကို မြို့ဝန်ရှု ဆီကနေ သိခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး ရုံးတော်ကလည်း ထုံးစံအတိုင်း သူ့ကို ဆုချီးမြှင့်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မြို့ဝန်ရှုကလည်း ဒီကိစ္စကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဝူဟူဂိုဏ်းကို သတိပေးလိုက်ပါတယ်။

ဒါဟာ ဝူဟူဂိုဏ်း နောက်ကွယ်ကနေ ပါသည်ဖြစ်စေ၊ မပါသည်ဖြစ်စေ၊ ကာလတိုအတွင်းမှာတော့ ဖန့်ချင်းလန်ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။

ဝူဟူဂိုဏ်းက ဒီကိစ္စနဲ့ ကင်းရှင်းကြောင်း ပြချင်တဲ့အတွက် သူတို့ကပဲ ဖန့်ချင်းလန်ကို ပြန်ပြီး ကာကွယ်ပေးရဦးမှာပါ။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း လီယန်ချူဟာ ကုသိုလ်မှတ် ၁၀၀ ရရှိခဲ့တာကြောင့် သူ နည်းနည်း အံ့သြသွားပါတယ်။

"မိစ္ဆာတွေကို သတ်မှ ကုသိုလ်ရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ယုတ်မာရက်စက်တဲ့ လူတွေကို သတ်ရင်လည်း ရတာပဲလား "

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူ ခံစားရတာကတော့ ဒီကိစ္စက ဒီလောက် မရိုးရှင်းနိုင်ပါဘူး

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူသတ်ပြီး ကျင့်စဉ်တက်တာမျိုးက မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ထဲကို ကျရောက်သွားဖို့ အရမ်း လွယ်ကူလို့ပါ။

လူသတ်တိုင်းလည်း ကုသိုလ်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

လီယန်ချူက ဒီကိစ္စကို အရမ်းကြီး အလေးမထားပါဘူး။

သူ့ရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်ကတော့ မိစ္ဆာတွေ၊ နတ်ဆိုးတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သုံးရက် ကြာသွားခဲ့ပြီ။

လီယန်ချူဟာ ကျောင်းတော်ထဲမှာ တရားထိုင်ရင်း ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်ကြံနေပါတယ်။

အသက်ရှူ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တဲ့အခါ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေတဲ့ အာနိသင် ရှိပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ နေ့စဉ် အချိန်ဇယားက တော်တော်လေး ပြည့်နှက်နေပြီး နတ်ပင့်ခြင်း အတတ် ကလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာနေပါတယ်။

သူ တတ်မြောက်ထားတဲ့ သိုင်းပညာ သုံးမျိုးဖြစ်တဲ့ ဟုန်ယွမ်ကျင့်စဉ်၊ ထျန်းကန်းလက်သိုင်း နဲ့ လျိုယန်ဓားသိုင်း တို့ဟာလည်း

အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပါပြီ။

ဒါကြောင့် သူဟာ ဒုတိယတန်းစား သိုင်းသမား အဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပျောက်ကွယ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာပါတယ်။

မြို့ထဲက သူဌေးကြီး ဖုန်း ရဲ့ အိမ်မှာ သရဲခြောက်နေတာကြောင့် လူတွေ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဖုန်းမိသားစုက လူလွှတ်ပြီး လီယန်ချူကို ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ကနေ လာရောက်ပင့်ဆောင်ကာ ဖြေရှင်းခိုင်းပါတော့တယ်။

ဝေမြို့ဟာ ရေကြောင်းလမ်း အဆင်ပြေတာကြောင့် စီးပွားရေး အရမ်းကောင်းပြီး အထွေထွေအားဖြင့် စည်ကားတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။

ဖုန်းမိသားစုကတော့ ဒေသခံ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဆေးဘက်ဝင် အပင်တွေနဲ့ စီးပွားရှာကာ ကြွယ်ဝချမ်းသာသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။