အခန်း (၃၇-၃၈)

အခန်း (၃၇) - အမျိုးသမီး အဖြူရောင်အရိပ်

မျက်နှာဖြူဖျော့ပြီး ဒွါရခုနစ်ပေါက်က သွေးထွက်နေတဲ့ ဒီသရဲမဟာ လီယန်ချူရဲ့ လက်သီးချက်ကြောင့် နောက်ကို ချက်ချင်း လွင့်ထွက်သွားပါတယ်။

ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ...

သရဲမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကနေ အသံတွေ ထွက်လာပါတယ်။

နှင်းခဲပြင်ပေါ်ကို ဆီပူတွေနဲ့ လောင်းချလိုက်သလိုမျိုးပါပဲ။

လီယန်ချူရဲ့ အသွေးအသားအရှိန်အဝါ က အရမ်းကို ထူထပ်လွန်းတာကြောင့် သရဲမရဲ့ အမြင်မှာတော့ သူဟာ ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ ရှေးဦးခေတ် သားရဲကြီးတစ်ကောင်လိုပါပဲ။

ဗုန်း

လီယန်ချူရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်ဟာ လေထုကို ပေါက်ကွဲစေတဲ့ အသံ တောင် ထွက်ပေါ်လာစေပါတယ်။

သရဲမဟာ ဦးခေါင်းနောက်က ဆံပင်ရှည်တွေ လွင့်ပျံသွားပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ချိတ်ကွေးတွေလို လုပ်ကာ လီယန်ချူဆီကို တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာပါတယ်။

ဝုန်း

ကြီးမားလှတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုဟာ အငြိုးအတေး အလွန်ကြီးမားတဲ့ ဒီသရဲမကို ဝိညာဉ်လွင့်စင် သွားစေရုံတင်မကဘဲ၊

အခန်းထဲက နံရံတစ်ခုကိုပါ ပြိုကျသွားစေပါတယ်။

ကြီးမားလှတဲ့ အသံကြီးကြောင့် ဖုန်းအိမ်တော်ထဲက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားပါတယ်။

ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းနဲ့ အိမ်စောင့်အချို့ဟာ ဓားတွေကို ကိုင်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား ပြေးဝင်လာကြတယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် လီယန်ချူဟာ သရဲမကို သုတ်သင်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

"မလာကြနဲ့ "

လီယန်ချူက အေးစက်စက် အော်လိုက်တယ်။

အိမ်စောင့်အချို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ကြောင်နေကြပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်၊ စောစောက သူဟာ ထျန်းကန်းလက်သိုင်း ကို သုံးပြီး သရဲမကို သေချာပေါက် သတ်လိုက်တာပါ။

ဒါပေမဲ့ သူ့နားထဲမှာတော့ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ မိန်းမငိုသံကို ကြားနေရတုန်းပါပဲ။

"နောက်တစ်ကောင် ရှိသေးတာလား "

လီယန်ချူဟာ တာအိုအတတ်ဖြစ်တဲ့ အဝေးက ပစ္စည်းကို ယူခြင်း ကို သုံးပြီး လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ကာ ကျန်ကျောင်းဓား ကို ခေါ်ယူလိုက်ပါတယ်။

ရန်သူကြီးကို ရင်ဆိုင်ရတော့မယ့်အတိုင်း အသင့်ပြင်လိုက်တယ်။

"ဒီဝင်းထဲကနေ ထွက်သွားကြ အမြန် "

လီယန်ချူက အေးစက်စက် အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

အိမ်စောင့်အချို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကတော့ ရုတ်တရက် လဲကျသွားပါတယ်။

ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်နေတဲ့ ပုံစံပါ။

သာမန်လူအမြင်မှာတော့ သူ့ရဲ့ လက္ခဏာက အစားအသောက် တစ်ခုခု သီးနေသလိုမျိုး အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေတဲ့ ပုံစံပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့။

အဲဒီအိမ်စောင့်ရဲ့ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ် ထဲကနေ မည်းနက်နေတဲ့ မိန်းမဆံပင်တွေဟာ ရူးသွပ်စွာ တိုးထွက်လာနေတာကို မြင်နေရပါတယ်။

ဒါကြောင့် ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း အိမ်စောင့်ဟာ မျက်လုံးအိမ်ကြီး ပြူးထွက်လာပြီး အသက်ရှူကျပ်သွားတာပါ။

အဲဒီမိန်းမဆံပင်တွေဟာ ရေထဲကနေ အခုလေးတင် ဆယ်ယူထားသလိုမျိုး စိုရွဲနေပါတယ်။

"မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဖုန်းအိမ်တော် အိမ်စောင့်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူရဲ့ နာမည်ကို အော်ခေါ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူက သူ့ထက် ပိုမြန်ပါတယ်။

လေတစ်ချက် ဝေ့လိုက်သလိုမျိုး လီယန်ချူရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ အဲဒီအိမ်စောင့်ရဲ့ ရှေ့မှာ ပေါ်လာပါတယ်။

"မင်းတို့ နောက်ဆုတ်လိုက် သူ မိစ္ဆာရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရပြီ "

လီယန်ချူဟာ သေချာရှင်းပြဖို့ အချိန်မရှိတာကြောင့် အိမ်စောင့်တွေကို နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။

အိမ်စောင့်နှစ်ယောက်ဟာ မျက်နှာတွေ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကာ အမြန် လှည့်ထွက်သွားကြပါတော့တယ်။

လီယန်ချူဟာ အိမ်စောင့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို လက်တင်လိုက်ပြီး လျိုယန်စွမ်းအား ကို တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းပေးလိုက်ပါတယ်။

"အပြစ်မရှိတဲ့လူကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတာလား၊ နင် သေချင်နေတာပဲ "

လီယန်ချူရဲ့ မျက်လုံးတွေ အေးစက်သွားပြီး အသံဟာ နွေဦးမိုးကြိုးသံလို ဟိန်းထွက်သွားပါတယ်။

လျိုယန်စွမ်းအားကို အိမ်စောင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ထည့်လိုက်တဲ့အခါ ခုနစ်ပေါက်ကနေ ထွက်နေတဲ့ မိန်းမဆံပင်တွေဟာ အမြန် ပြန်ဝင်သွားပါတယ်။

ရူးသွပ်စွာ ထွက်မလာတော့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့

အဲဒီအိမ်စောင့်ရဲ့ ခုနစ်ပေါက်ထဲက မိန်းမဆံပင်တွေက အရမ်းများလွန်းတာကြောင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ရှေ့မတိုးသာ နောက်မဆုတ်သာ အခြေအနေ ဖြစ်နေပါတယ်။

လီယန်ချူက လက်တစ်ချက် ဝေ့လိုက်ပြီး အဝါရောင် အဆောင်စာရွက် တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။

"ဒီနေ့ နင့်ကို ဝိညာဉ်လွင့်စင်အောင် ငါလုပ်ပြမယ် "

လီယန်ချူဟာ ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင် ကို အိမ်စောင့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ကပ်လိုက်ပါတယ်။

ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ထဲမှာ သန့်စင်တဲ့ မိုးကြိုးအတတ်တွေ ပါဝင်နေပြီး မိုးကြိုးအရှိန်အဝါဟာ မိစ္ဆာတွေအတွက် ထိမိတာနဲ့ နောက်ဆုတ်သွားစေမယ့်အရာပါ။

လီယန်ချူဟာ ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ကို မလှုပ်ရှားစေသေးဘဲ ကပ်ရုံပဲ ကပ်ထားတာပါ။

အိမ်စောင့်ရဲ့ ဒွါရခုနစ်ပေါက်ထဲက မိန်းမဆံပင်တွေဟာ ရန်သူတော်နဲ့ တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး အမြန် အရည်ပျော်သွားပါတယ်။

"ဒီ ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"

လီယန်ချူ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။

အစကတော့ ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်နဲ့ လျိုယန်စွမ်းအားကို ပေါင်းစပ်ပြီး မိစ္ဆာကို အတင်းနှင်ထုတ်ဖို့ ကြံစည်ထားတာပါ၊ မထင်မှတ်ဘဲ ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်က မိန်းမဆံပင်တွေကို တိုက်ရိုက် ခြောက်လှန့်ပစ်လိုက်တာပါ။

အဲဒီအိမ်စောင့်ဟာ သေမင်းတံခါးဝကနေ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူဟာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေတုန်းပါပဲ။

ရုတ်တရက်။

ငြိမ်သက်ပြီး အေးစိမ့်လှတဲ့ ညမှောင်မှောင်အောက်မှာ။

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ငိုသံဟာ နေရာအနှံ့က ထွက်ပေါ်လာသလိုမျိုး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားကနေ လာနေပါတယ်။

တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညကြီးမှာ ဒီလိုအသံမျိုး ရုတ်တရက် ထွက်လာတာက အေးစိမ့်ခြောက်ခြားစရာ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းပြီး၊

တစ်လှမ်းချင်း နီးကပ်လာနေသလို ခံစားရပါတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေဟာ ဒီမိန်းမငိုသံကလွဲရင် ကျန်တာအားလုံးက တောင်နက်ထဲက ရေကန်ကြီးတစ်ခုလိုပဲ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။

ဘာအသံမှ မရှိပါဘူး။

မိန်းမငိုသံက ပိုပိုပြီး နီးလာပါတယ်၊ ပိုပိုပြီး နီးလာပါတယ်။

သေခြင်းတရားကို အဆုံးအဖြတ်ပေးတော မယ့်အတိုင်းပါပဲ

လီယန်ချူရဲ့ နားထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်၊ အဆိပ်ပြင်းမြွေတွေ အများကြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ ပွတ်တိုက်သွားလာနေသလိုပါပဲ။

မိန်းမဆံပင်တွေဟာ မြေပြင်ပေါ်ကနေ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာပါတယ်။

မည်းနက်နေတဲ့ ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုလိုပဲ အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်လာတာပါ။

မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲနေတဲ့ အိမ်စောင့်ဟာ အခုလေးတင် သတိပြန်ရလာပေမဲ့ ဦးရေပြားကို ထုံကျင်သွားစေမယ့် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ၊

ချက်ချင်းပဲ ကြောက်လန့်ပြီး သတိမေ့သွားပြန်ပါတယ်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမဲ့ ဘာမှမပြောပါဘူး။

ပတ်ဝန်းကျင်က မိန်းမဆံပင်တွေဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းမယ့်အလား စီးဝင်လာပြီး လီယန်ချူကို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲပစ်တော့မယ့် ပုံစံပါပဲ။

"ဖလူးမ သေချင်နေတာပဲ "

လီယန်ချူဟာ ကျန်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့အခါ ထူထပ်လှတဲ့ အငြိုးအတေးနှိမ်နင်းခြင်း အရှိန်အဝါ တွေဟာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန့်လွင့်သွားပါတယ်။

ကျန်ကျောင်းဓားဟာ ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့လူ ဘယ်လောက်တောင် သတ်ခဲ့ဖူးသလဲ မသိရပါဘူး၊ ဓားပေါ်မှာရှိတဲ့ အငြိုးအတေး အရှိန်အဝါဟာ သေဒဏ်ပေးသူ တွေရဲ့ ခေါင်းဖြတ်ဓား ထက်တောင် ပိုပြင်းထန်ပါသေးတယ်။

စစ်မြေပြင်က ဓားလှံလက်နက်တွေမှာတောင် ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး မရှိပါဘူး။

ကျန်ကျောင်းဓား ဓားအိမ်ကနေ ထွက်လာတာနဲ့ အဲဒီ အနက်ရောင် ရေလှိုင်းကြီးဟာ ခဏလောက် တန့်သွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ်က မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကတော့ တကယ့်ကို နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ပေးချင်နေတဲ့ ပုံပါပဲ။

လီယန်ချူက အရင်စတိုက်လိုက်ပါတယ်၊ ကျန်ကျောင်းဓားပေါ်မှာ အနီရောင်အလင်းတွေ တောက်လာပြီး ပူပြင်းလှတဲ့ ဓားအရှိန်အဝါ တွေက တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပါတယ်။

ရှဲ

အနက်ရောင် ရေလှိုင်းကြီးဟာ ချက်ချင်းပဲ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပါတယ်။

ပြီးနောက် လီယန်ချူရဲ့ လက်ထဲက ဓားအရှိန်အဝါတွေဟာ စိပ်စိပ်စပ်စပ်နဲ့ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာပါတယ်။

အနက်ရောင် ရေလှိုင်းတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံပစ်လိုက်ပါတယ်။

ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ...

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ ကြီးမားလှတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ လျိုယန်ဓားသိုင်း ကို သုံးပြီး မိန်းမဆံပင်တွေကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင် သုံးလံ ပတ်လည်မှာ ဘာမှမရှိတဲ့ စက်ဝိုင်းပုံစံ နေရာလွတ်တစ်ခုကို ရှင်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ ဝံပုလွေတစ်ကောင်၊ ကျားတစ်ကောင်လိုပဲ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းစွာနဲ့ ကျန်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ပြီး မိန်းမဆံပင်တွေဆီကို တိုးဝင်သွားပါတယ်။

လျိုယန်စွမ်းအား

လက်ထဲက ကျန်ကျောင်းဓားက အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး မိန်းမဆံပင်တွေကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေပါတယ်။

နေရာအနှံ့က တိုးဝင်လာတဲ့ ဒီဆံပင်တွေဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နားကို လုံးဝ မကပ်နိုင်ပါဘူး။

လီယန်ချူဟာ အသွေးအသားအရှိန်အဝါ ထူထပ်လွန်းရုံတင်မကဘဲ၊

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မမြင်ရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အကာအကွယ်စွမ်းအား တွေလည်း ရှိနေပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီဝိညာဉ်ဟာ ဘယ်ကနေ စတိုက်ရမှန်းမသိဘဲ လီယန်ချူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အထိနာပြီး နောက်ဆုတ်နေရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့

အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်တွေဟာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းမထားသလိုမျိုး၊

ခဏလေးအတွင်းမှာတင် ကျန်ကျောင်းဓားနဲ့ ရှင်းထုတ်ထားတဲ့ နေရာလွတ်ဟာ အနက်ရောင် ဆံပင်တွေနဲ့ ပြန်လည် ပြည့်နှက်သွားပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အရှိန်အဝါတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။

သူ့လက်ထဲက ကျန်ကျောင်းဓားဟာ လေပြင်းမုန်တိုင်းလို လျင်မြန်နေပြီး၊ ဝင်းထဲမှာ ဖုန်မှုန့်တွေ ကျောက်ခဲတွေကို လွင့်စင်စေကာ ဓားအလင်းတန်းတွေ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်နေပါတယ်။

ရှဲ

ရှဲ

ရှဲ

ကျန်ကျောင်းဓားပေါ်မှာ ၁၈ ဆင့်မြောက် ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိတဲ့ လျိုယန်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းထားတာကြောင့် အနက်ရောင် ဆံပင်တွေဟာ ထိမိတာနဲ့ လောင်ကျွမ်းကုန်ပါတယ်။

အနက်ရောင် ဆံပင်ရေလှိုင်းကြီးနဲ့ အနီရောင် ဓားအလင်းတန်းတွေဟာ အပြန်အလှန် အားပြိုင်နေကြပါတယ်။

နောက်ဆုံးတော့

လီယန်ချူဟာ စွမ်းအားသုံးစွဲမှု များသွားတာကြောင့် လက်ထဲက ဓားအလင်းတန်းက နည်းနည်းလေး နှေးသွားတဲ့အခါ၊ အနက်ရောင် ဆံပင်တွေဟာ အဆက်မပြတ် ပြေးဝင်လာပါတယ်။

ထူထပ်လှတဲ့ စိုထိုင်းဆတွေကြောင့် ဖုန်းအိမ်တော်ရဲ့ ဒီဝင်းလေးဟာ မြစ်အောက်ခြေ ရောက်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်စောင့် အကာအကွယ်စွမ်းအားက အနက်ရောင် ဆံပင်တွေကို တုန်ခါပြီး ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ပါတယ်။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ လေးနက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။

ဒီသရဲမရဲ့ ခက်ခဲတဲ့အဆင့်က သာမန်မိစ္ဆာတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေပါတယ်၊ ယင်ဓာတ် ကလည်း အရမ်းထူသလို အငြိုးအတေး ကလည်း အင်မတန် ကြီးမားပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ မှောင်မည်းနေတဲ့ ညအောက်မှာ အမျိုးသမီး အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပါတယ်၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အငြိုးအတေးတွေ ကောင်းကင်အထိ လွင့်ပျံနေပြီး၊ ပါးစပ်က ပြာနှက်နေကာ မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ဖြူမရှိဘဲ မည်းနက်နေပါတယ်။

ဒါဟာ သာမန် သရဲတစ္ဆေ မဟုတ်တော့ပါဘူး။

ယင်ဓာတ်ကနေ ပြောင်းလဲလာတဲ့ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်တွေဟာ လီယန်ချူဆီကို ကောင်းကင်မြေကြီး ဖုံးလွှမ်းမတတ် ထပ်မံ တိုးဝင်လာပါတော့တယ်။

အခန်း (၃၈) - ငါးပါးမိုးကြိုးမှန်ကန်သောအတတ်

လီယန်ချူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲကနေ အဝါရောင် အဆောင်စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်၊ သူဟာ တာအိုအတတ်ကို အမှီပြုပြီး ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ကို အသုံးပြုတော့မှာပါ။

"ငါးပါးမိုးကြိုးစင်ကြယ်သောယန် ကောင်းကင်မြေကြီး မှန်ကန်သောအတတ် မိစ္ဆာကို သုတ်သင်လော့ သတ် "

ဝုန်း

ကောင်းကင်က မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ

လီယန်ချူဟာ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ဖြူဖွေးသွားတာကိုပဲ ခံစားလိုက်ရပြီး နားထဲမှာတော့ နားကွဲလုမတတ် မိုးခြိမ်းသံကြီးကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

ကံကောင်းတာက မိုးကြိုးအလင်းက ခဏလေးပဲဖြစ်လို့ ချက်ချင်းပဲ သူ ပြန်မြင်လာရပါတယ်။

မူလက ပြည့်နှက်နေတဲ့ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်တွေဟာ ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ၊

အဲဒီ အမျိုးသမီး အဖြူရောင်အရိပ်ဟာ ငါးပါးမိုးကြိုးစင်ကြယ်သောယန် အချက်အောက်မှာ တိုက်ရိုက် အသေအလဲ အပစ်ခံလိုက်ရတာပါပဲ

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားက အတောင့်တင်းဆုံးနဲ့ အစွမ်းဆုံး ဖြစ်တဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး မိုးကြိုးဟာ ယင်ဓာတ် ၊ အငြိုးအတေးအရှိန်အဝါ ၊ အလောင်းပုပ်အရှိန်အဝါ နဲ့ လောကီရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ မိစ္ဆာအားလုံးကို ချေမှုန်းဖို့ သီးသန့်ဖြစ်ပါတယ်။

ကုသိုလ် ၁၀၀၀

လီယန်ချူဟာ ဒီတစ်ခါမှာတော့ အရင်အကြိမ်တွေ အားလုံးပေါင်းတာထက် ပိုများတဲ့ ကုသိုလ်မှတ်တွေကို ရရှိခဲ့ပါတယ်၊

ဒါဟာ အဲဒီအမျိုးသမီးပုံရိပ်ဟာ လုံးဝဥဿုံ အသတ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတာကို အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။

ဖုန်းအိမ်တော်ထဲမှာ ငါးပါးမိုးကြိုးစင်ကြယ်သောယန် အရှိန်အဝါတွေ ကျန်ရှိနေတာကြောင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာတော့ ယင်ဓာတ် အစအနလေးတောင် ထပ်ပေါ်လာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဖုန်းအိမ်တော်ရဲ့ ပြဿနာကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်မှာတော့ လီယန်ချူဟာ သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုဟာ ဘယ်လောက်တောင် မှန်ကန်သလဲဆိုတာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်သွားပါတယ်။

တကယ်လို့ ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ကို အဆင့်မမြင့် ထားခဲ့ရင် ဒီတစ်ခါတွေ့တဲ့ မိစ္ဆာဟာ သူ့အသက်ကို ယူသွားနိုင်ပါတယ်။

ဒီငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဟာ သုံးပုံတစ်ပုံ လျော့နည်းသွားတာကို လီယန်ချူ ခံစားမိပါတယ်၊

ဆိုလိုတာက နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်ပဲ သုံးဖို့ အခွင့်အရေး ကျန်ပါတော့တယ်။

ဒီငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ဟာ အခုဆိုရင် ကိုယ်မှာ ဆောင်ထားရုံနဲ့တင် စင်ကြယ်သောယန် အရှိန်အဝါလေးတွေက လီယန်ချူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စီးဝင်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ် ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေပါတယ်။

ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်က ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှပါတယ်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အဓိကထားပါတယ်

ဒီတစ်ခါ ဖုန်းအိမ်တော်မှာ ဒုက္ခပေးနေတဲ့ အမျိုးသမီး အဖြူရောင်အရိပ်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်တာက ငါးပါးမိုးကြိုးမှန်ကန်သောအတတ်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ပိုမို ထင်ရှားပေါ်လွင်စေပါတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်နဲ့ လီယန်ချူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပြန်လည်ပြေလည်သွားပါတယ်၊

ဒါ့အပြင် လီယန်ချူဟာ ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက နည်းနည်း နူးညံ့နေတယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေရပါတယ်။

ပြောမပြနိုင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါဝင်နေသလိုပါပဲ။

ဒါဟာ အရင်က ဘယ်တော့မှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အရာပါ။

ဆိုင်ရှင်မကတော့ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိပုံရပြီး အတော်လေး သဝန်တိုနေတဲ့ ပုံပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ညီမလေးက အခုမှ သေမင်းတွင်းကနေ လွတ်လာတာဆိုတော့

ဆိုင်ရှင်မက ဘာမှတော့ မပြောပါဘူး။

ညဘက်မှာတော့ လီယန်ချူကို တခြားအကြောင်းတွေ တွေးဖို့ အားအင်မရှိတော့အောင် သူမရဲ့ ရှည်လျားတောင့်တင်းတဲ့ ပူဇော်ထိုက်သော ပေါင်တံများ နဲ့ အလုပ်ပေးတော့တာပါပဲ။

နှမြောစရာကောင်းတာက လီယန်ချူရဲ့ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဝံပုလွေတစ်ကောင်၊ ကျားတစ်ကောင်လို သန်မာပြီး အရိုးအကြောတွေကလည်း တောင့်တင်းလွန်းတာကြောင့် ဆိုင်ရှင်မကသာ မကြာသေးခင်ကစလို့ အမြဲတမ်း အိပ်ရာထ နောက်ကျနေတတ်ပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ တာအိုကျောင်းမှာ နတ်ပင့်အတတ် ကို ကျင့်ကြံနေတဲ့အချိန်မှာ သူ့ဘေးနားမှာ နက်ပြာရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရှိနေပါတယ်။

ကျောမှာ ဓားရှည်တစ်လက် လွယ်ထားပြီး မျက်နှာက ချောမောခန့်ညားကာ အရှိန်အဝါကလည်း လူ့လောကနဲ့ မတူဘဲ ထူးကဲနေပါတယ်။

သူ့နာမည်က ပိုင်ဟုန်းထူ ပါ၊ သူက ကျင်ချွမ်းနယ် က ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ မိသားစုတစ်ခုက သခင်လေးတစ်ယောက်ပါ။

သူ့အဖေဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ရုံတင်မကဘဲ နယ်မြို့က အရာရှိကြီးတွေနဲ့လည်း ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတာကြောင့် ဒေသတွင်းမှာ အတော်လေး ဩဇာအာဏာ ရှိပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ပိုင်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားဖြစ်ပြီး ငယ်ငယ်ကတည်းက အုပ်ချုပ်မှု တင်းကျပ်ခံခဲ့ရပါတယ်၊ အိမ်က အိမ်စောင့်တွေဆီမှာ သိုင်းပညာအချို့ သင်ယူခဲ့သလို၊

လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တာအိုအိုကြီးတစ်ယောက်ဆီမှာလည်း တာအိုအတတ် အနည်းငယ် သင်ယူခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့

ဒီလို စည်းစိမ်နဲ့ ကြီးပြင်းလာတဲ့ သခင်လေးရဲ့ ငယ်ဘဝအိပ်မက်ကတော့ လောကကြီးကို လှည့်လည်သွားလာပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ့အိမ်က စည်းကမ်းတွေက အရမ်းကြီးပါတယ်၊ သူက ဒုတိယသား ဖြစ်ပေမဲ့လည်း စိတ်ထင်တိုင်းတော့ လုပ်လို့မရပါဘူး။

ဒီတစ်ခါ ချင်းယီပွဲတော် အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူ့အဖေကို အကြာကြီး ပူဆာပြီးမှ ဝေမြို့က ချင်းယီမယ်တော် ကို လာရောက်ဖူးမြော်ခွင့် ရခဲ့တာပါ။

မထင်မှတ်ဘဲ မြို့ထဲကို ဝင်ဝင်ချင်းမှာတင် သူစီးလာတဲ့ ဝါရွှေရောင်မြင်း ကို လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ယောက်က လုယူသွားခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်။

လောကကြီးထဲကို စခြေချတဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ပိုင်ဟုန်းထူဟာ လောကကြီးက ကြောက်စရာကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ စကားလုံး လေးလုံးကို လက်တွေ့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့၊

နောက်ပိုင်းမှာ သူ့မြင်းကို လုသွားတဲ့သူဟာ မကြာသေးခင်က ဝေမြို့မှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ချင်းယွန်းကျောင်းတော် က တာအိုဆရာ ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူဟာ လီယန်ချူရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ တကယ့်ကို သွေးဆူသွားပြီး ဇာတ်လမ်းရဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင်ဟာ သူသာဖြစ်လိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲလို့တောင် တွေးမိလိုက်တယ်။

ဒါနဲ့ နာမည်ကိုကြားပြီး လီယန်ချူဆီကို လာရောက်တွေ့ဆုံတာပါ။

လီယန်ချူကတော့ ဒီလူငယ်ဟာ လျော်ကြေးလာတောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာပါ၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သူလည်း အဲဒီလူကို ရှာမတွေ့လို့ စိတ်ညစ်နေတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ စကားပြောကြည့်လိုက်မှ ဒီလူဟာ ကျင်ချွမ်းနယ်က ပိုင်မိသားစု သခင်လေးဖြစ်ကြောင်း၊ ပြီးတော့ သူဟာလည်း သိုင်းနဲ့ တာအို နှစ်မျိုးလုံးကို ကျင့်ကြံနေသူ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပါတယ်။

လီယန်ချူလည်း အတော်လေး ဝမ်းသာသွားပါတယ်။

အခုခေတ်က တာအိုကျောင်းတွေ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေဟာ အလှူငွေတွေ အများကြီး ရနေပေမဲ့ အများစုကတော့ နာမည်ခံ သာမန်လူတွေပါပဲ။

စနစ်တကျ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အတတ်ပညာတွေ မရှိကြပါဘူး။

မထင်မှတ်ဘဲ တာအိုဂိုဏ်းဝင် လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိုက်ရတာပါ။

ဒါ့အပြင် သူကလည်း သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံနေတာ မဟုတ်လား။

ပိုင်ဟုန်းထူက လီယန်ချူထက် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပါတယ်၊ လီယန်ချူနဲ့ သိုင်းပညာချင်း ယှဉ်ပြိုင်စမ်းသပ် ချင်တယ်လို့ အားမနာတန်း တောင်းဆိုပါတယ်။

လီယန်ချူကလည်း မငြင်းပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူဟာ ဆယ်ကွက်အတွင်းမှာတင် လီယန်ချူရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သူ့ဓားရှည် လွင့်ထွက်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရပါတယ်။

ဒီသခင်လေးက သိုင်းပညာ သာမန်ပဲဆိုပေမဲ့ အမြင်အာရုံကတော့ မညံ့ပါဘူး၊ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ညှာတာပေးသွားတယ်ဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိုက်ပါတယ်။

မဟုတ်ရင်တော့ တစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် သူ ရှုံးသွားမှာပါ။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက လူငယ်တွေဖြစ်တာကြောင့် ချက်ချင်းပဲ ရင်းနှီးသွားကြပါတယ်၊ ပိုင်ဟုန်းထူက ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ကို လာပြီး လီယန်ချူကို မကြာခဏ လာရှာတတ်ပါတယ်။

"ယန်ချူ... မင်း ကြားပြီးပြီလား မြို့ပြင်မှာ ကလေးအတော်များများ ပျောက်နေတယ်တဲ့၊ မိစ္ဆာတွေရဲ့ လက်ချက်လို့ ပြောနေကြတယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက သကြားလုံးချောင်း ကို စားရင်းနဲ့ လျှို့ဝှက်သလိုမျိုး ပြောပါတယ်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြီး

"မကြားမိပါဘူး၊ ဒီရက်ပိုင်း ငါ ကျောင်းတော်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာ၊ ရုံးတော်က ဘာပြောလဲ "

ပိုင်ဟုန်းထူက နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီး

"ဘာပြောဦးမှာလဲ၊ ဝမ်အရာရှိ က လူတွေခေါ်ပြီး ဝရမ်းပြေးနောက် လိုက်နေလို့ ဝေမြို့မှာ မရှိဘူး ဖန့်မိန်းကလေးကလည်း အခုတလော ချင်းယီမယ်တော်ကျောင်းမှာ စောင့်နေရလို့ အားမရဘူး တုန်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် က လူတွေခေါ်သွားတာ ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးလေ "

ပိုင်ဟုန်းထူက ဒီကိစ္စတွေကို အကုန်သိနေပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း ဝင်းပနေပါတယ်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး

"မင်း ပုံစံကြည့်ရတာ ဒါကို သွားပြီး ဝင်ပါချင်နေတာလား "

ပိုင်ဟုန်းထူက ဟဲဟဲရယ်ပြီး

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါကလည်း လောကီလူသား တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုး မြင်ရင် လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး ပြီးတော့ ငါ့ကို ပညာသင်ပေးတဲ့ တာအိုအိုကြီးကလည်း ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား တရားမျှတမှုကို ဆောင်ရွက်ဖို့ မှာကြားထားတာ "

လီယန်ချူက အချက် တည့်တည့်ပြောလိုက်တယ်

"မင်း နာမည်ကြီးချင်လို့ မဟုတ်လား "

ပိုင်ဟုန်းထူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့

"ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ လူတွေကို ကယ်တင်တာ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းတာက ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ပဲလေ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နာမည်ကြီးချင်လို့လို့ ပြောရမှာလဲ "

လီယန်ချူက

"စောစောကတင် မင်းကိုယ်မင်း လောကီလူသားလို့ ပြောခဲ့သေးတယ်လေ "

ပိုင်ဟုန်းထူက လက်ကာပြပြီး

"ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး ငါ အခုလာတာက မင်းကို ဘေးကနေ ကြည့်ပေးစေချင်လို့ပါ ငါ့ရဲ့ ဂမ္ဘီရအတတ်တွေကို မင်းကို ပြမလို့ "

လီယန်ချူက

"မင်း ကိုယ့်ဘာကိုယ် မနိုင်မှာ ကြောက်လို့ ငါ့ကို ဘေးကနေ အားဖြည့်ပေး ခိုင်းတာ မဟုတ်လား"

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်နှာငယ်လေးနဲ့

"မင်းကလည်း အဲဒီလိုဆိုတော့ ပေါ့ပျက်ပျက်ကြီး ဖြစ်သွားတာပေါ့ သိရင်လည်း မပြောပါနဲ့၊ ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ အတွင်းရေးတွေကို အမြဲ ဖော်နေရတာလဲ "

လီယန်ချူ စပ်စုမိတယ်

"ငါ တစ်ခါတလေ နားမလည်ဘူး မင်းလို သူဌေးသားတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စတွေကို စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ "

ပိုင်ဟုန်းထူက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး

"ငါ့ရဲ့ အရိုးထဲမှာကိုက သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ် တွေ ရှိနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့ "

လီယန်ချူ - "."

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လီယန်ချူ နောက်ဆုံးတော့ လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူဆိုတဲ့လူက အတွေးအခေါ်တွေ ကြောင်တောင်တောင် နိုင်တာကလွဲရင် စိတ်ထားကတော့ တကယ့်ကို ကောင်းသူပါ၊ တချို့နေရာတွေမှာဆို သူတော်ကောင်း နဲ့တောင် တူနေပါသေးတယ်။

စိတ်သဘောထားလည်း အရမ်းကောင်းပြီး သူဌေးသား မာန်မာန လုံးဝမရှိပါဘူး။

တစ်ခုပဲရှိတယ်၊ သူ့နာမည်အောက်မှာ လယ်ယာမြေ ဧက တစ်ထောင်ကျော် ရှိကြောင်းနဲ့ ဆိုင်ခန်း ၂၀ ကျော် ရှိကြောင်းကိုပဲ အမြဲ ပါးစပ်က မချတမ်း ပြောနေတတ်တာပါ။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူ သိပါတယ်၊ ပိုင်မိသားစုက တကယ်ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝသူဖြစ်ပြီး ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ နာမည်အောက်မှာလည်း အဲဒီပစ္စည်းတွေ တကယ်ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့၊

ပိုင်ဟုန်းထူ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပါတဲ့ ငွေကတော့ မပြောပလောက်ရုံလေးပါပဲ။

ပိုင်မိသားစု စည်းကမ်းက အရမ်းကြီးပါတယ်၊ ပိုင်အဖိုးကြီးက သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားလေး အကျင့်ပျက်သွားမှာ စားသောက်ကစားရုံပဲ သိတဲ့ သူဌေးသား ဖြစ်သွားမှာ ကြောက်တာကြောင့် ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့ရဲ့ စားဝတ်နေရေး အသုံးစရိတ်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်ထားပါတယ်။

လီယန်ချူနဲ့ ရင်းနှီးသွားပြီးနောက် ပိုင်ဟုန်းထူကတော့ စကားတွေ တဖွဲဖွဲ ပြောတော့တာပါပဲ၊

အစပိုင်းမှာတော့ လီယန်ချူက ပိုင်ဟုန်းထူကို ပြန်ပြီး စကားပြောပေးသေးတယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒီကောင်က စကားအရမ်းများလွန်းတာကို သိသွားပါတယ်။

ဒါကြောင့် တစ်ခါတလေ ပိုင်ဟုန်းထူက ပြော၊ လီယန်ချူက နားထောင်ပေးသူ ဖြစ်သွားပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူကတော့ လီယန်ချူက တကယ်ကို ပေါင်းသင့်တဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်သဘောထားနဲ့လည်း အကိုက်ညီဆုံးသူလို့ ခံစားနေရပါတယ်။