အခန်ူ (၄၃-၄၄)

အခန်း (၄၃) - လျှပ်စီးလို ပြတ်သားခြင်း

ကျန်းကျစ်လျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ညီမလေး ပြောတာက ပိုစိတ်ချရတယ်၊ သွားကြစို့၊ အောက်ဆင်းရအောင်"

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ညမှောင်ရီကို အကာအကွယ်ယူပြီး အိမ်ခေါင်မိုးအတိုင်း တိုးတိုးလေး ဆင်းလာကာ လမ်းမပေါ်က အိမ်ခြေတွေရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ ထွက်ခွာဖို့ ကြံရွယ်လိုက်ကြပါတယ်။

ရုံးတော်ရဲ့ စစ်သုံးမြားတိုတွေအတွက် ပစ်မှတ်အရှင် မဖြစ်စေဖို့ပါ။

သာမန် သိုင်းလောကသားတွေဟာ ဒီလို စစ်မြေပြင်သုံး လက်နက်ဆိုးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် ပြန်လည်ခုခံဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့

အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး မျက်လုံးနဲ့ မျက်ခုံးကိုပဲ ဖော်ထားကာ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အစ်ကိုနဲ့ ညီမဟာ လှည့်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ။

သူတို့ရဲ့ ရှေ့မှာ အရပ်အမောင်းကောင်းပြီး အလွန်ချောမောတဲ့ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

ခြံဝင်းထဲမှာ ဘာအသံမှမကြားရဘဲ ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ထိတ်လန့်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတွေ တုန်တက်သွားပါတယ်။

အဲဒီလူငယ်တာအိုဆရာက သူတို့ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြပြီး

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ညဘက်ကြီး အိပ်မပျော်ဘဲ ကျုပ်အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တက်ပြီး ရည်ငံနေကြတာလား"

မူလက ရင်ဘတ်ထဲ လက်နှိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ထုတ်ကာ လူသတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ လက်လှုပ်ရှားမှုတွေ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပါတယ်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ သဘောထားကြောင့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားကြပါတယ်။

ဒီလူ ဘာတွေပြောနေတာလဲ

ကျန်းကျစ်လျန်ကတော့ စိတ်ကို ရိုးရိုးလေးပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်၊ ဒီလူငယ်တာအိုဆရာ ဘာပဲပြောပြော၊ အ သလို ဟန်ဆောင်နေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်။

ဂိုဏ်းက ဒီည ပေးထားတဲ့ တာဝန်တွေ ပေါက်ကြားမသွားစေဖို့။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတာအိုဆရာကို အရင်သတ်ပစ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းကျစ်လျန်ရဲ့ လက်ထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လီယန်ချူဆီကို လုပ်ကြံဖို့ ပြေးဝင်သွားပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မကြာသေးမီကအထိ ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်တာဝန်တွေအတွက် အရပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ကင်းထောက်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။

ဝေမြို့မှာ လီယန်ချူနဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူလိုမျိုး ထူးချွန်တဲ့ ပညာရှင်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးပေမဲ့။

အခု ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ လူငယ်က အဲဒီလူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့တော့ လုံးဝ မထင်ထားမိပါဘူး။

ဟုန့်ယွမ်ကျင့်စဉ်

ကာကွယ်ရေး အတွင်းအား

တောင်

သံမဏိဓားမြှောင်ဟာ လီယန်ချူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပက ကာကွယ်ရေး အတွင်းအားနဲ့ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့သွားပြီး သံချင်းရိုက်သံလို အသံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ကျန်းကျစ်လျန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေ ပေါ်လာပါတယ်။

ဒီလူငယ်က အစွမ်းအစတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။

မကြာခင်မှာပဲ သူဟာ ဝေမြို့မှာ နာမည်အကြီးဆုံး ဖြစ်နေတဲ့ အဲဒီလူငယ်တာအိုဆရာကို ပြေးမြင်လိုက်ပါတယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ကျန်းကျစ်လျန်မှာ ဆုတ်ခွာချင်တဲ့ စိတ် ပေါ်လာပါတယ်၊ သူက ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူရသူဖြစ်လို့ အလွန် ပါးနပ်သူတစ်ယောက်ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပါ။

ဒီလိုမျိုး ကာကွယ်ရေး အတွင်းအား ကို ကျင့်ကြံထားနိုင်တဲ့ ပညာရှင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ကျန်းကျစ်လျန်ဟာ တိုက်ရိုက်ပဲ နောက်ကို ဆုတ်ခွာလိုက်ပါတယ်။

ဝမ်ဝမ်ရုံကလည်း သူမရဲ့ အစ်ကိုကြီး ရှုံးနိမ့်မှာကို ကြောက်တာကြောင့် လက်ထဲက ဓားမြှောင်နဲ့ လီယန်ချူရဲ့ မျက်လုံးကို ဟန်ပြတိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး၊ ခြေထောက်နဲ့လည်း လီယန်ချူရဲ့ ဆီးခုံကို အင်မတန် ရက်ရက်စက်စက် ကန်လိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ ကာကွယ်ရေး အတွင်းအားက တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားတာပါ၊ သာမန် ခန္ဓာကိုယ် မာကျောတဲ့ ပညာရပ်တွေလိုမျိုး အားနည်းချက် ဆိုတာ မရှိပါဘူး။

ဒီကန်ချက်ကြောင့် ဝမ်ဝမ်ရုံရဲ့ ခြေထောက်သာ ဒဏ်ရာရသွားပါတယ်။

"ပြေးချင်လို့လား"

လီယန်ချူက အေးစက်စက် ရယ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်နေတဲ့ ကျန်းကျစ်လျန်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ညီမလေး ဒဏ်ရာရတာကို မြင်တော့ ကျန်းကျစ်လျန်က ချက်ချင်းပဲ တွက်ချက်လိုက်ပါတယ်။

သူဟာ ဝမ်ဝမ်ရုံကို လီယန်ချူဆီကို အတင်းတွန်းပို့လိုက်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ တံတိုင်းပေါ်ကို ခုန်တက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတော့တယ်။

"အစ်ကိုကြီး... ရှင်..."

ဝမ်ဝမ်ရုံ အော်လိုက်မိပါတယ်၊ သူမရဲ့ ကျောဘက်ကနေ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်တဲ့ အားတစ်ခု ရောက်လာပြီး လီယန်ချူဆီကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လွင့်ထွက်သွားရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

လီယန်ချူဟာ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဝမ်ဝမ်ရုံကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး လေထဲကို လက်ဝါးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ပါတယ်

ထျန်းကန်းလက်ဝါး

မျောက်အိုကြီး လဝတ်ပြုခြင်း

ဖူး

ကျန်းကျစ်လျန်ရဲ့ ကျောဘက်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားကာ သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ ခွေကျသွားပါတော့တယ်။

"အစ်ကိုကြီးလား"

လီယန်ချူက မြေပြင်ပေါ်က ဝမ်ဝမ်ရုံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကတော့ လူကျင့်ဝတ် သိပ်မရှိလှဘူးပဲ။"

ဝမ်ဝမ်ရုံဟာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေပေမဲ့ ဒဏ်ရာက သိပ်မပြင်းလှပါဘူး၊ လီယန်ချူရဲ့ စကားကို ကြားတော့။

ကျန်းကျစ်လျန်ကို မကျေမနပ်နဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ကျန်းကျစ်လျန်ကတော့ မျက်နှာမှာ နောင်တရတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပါဘူး၊ ခံလိုက်ရတဲ့ လက်ဝါးတစ်ချက်ကတင် သူ့ကို အဲဒီနေရာမှာတင် သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေတာပါ။

အတွင်းကလီစာတွေ အားလုံး နေရာလွဲသွားသလို ခံစားရပြီး သွေးလေတွေလည်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေပါတယ်။

လီယန်ချူအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုက နောက်ထပ် တစ်ဆင့် တိုးသွားပြန်ပါတယ်။

အဝေးကနေ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်တဲ့အပြင်၊ ကာကွယ်ရေး အတွင်းအားလည်း ရှိသေးတယ်။

ဒီလူငယ်တာအိုဆရာရဲ့ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းက ကျန်းကျစ်လျန်ကို အံ့ဩမှင်သက်သွားစေပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ဆရာ ရန့်ဝမ်အုန်းတောင်မှ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားလို့ တွေးမိပါတယ်။

ကျန်းကျစ်လျန် ဒီဘဝမှာ အနောင်တရဆုံး အလုပ်ကတော့ ခုနက ဝမ်ဝမ်ရုံရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ဆင်းလာမိတာပါပဲ။

သူဟာ ရုံးတော်က လူတွေနဲ့ တိုးရင်တောင်မှ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်တော့ ရှိပါဦးမယ်၊

အခုလိုမျိုး တာအိုဆရာလို ဟန်ဆောင်ထားပေမဲ့ တကယ်တမ်း သိုင်းပညာ အလွန်မြင့်မားတဲ့ လူငယ်နဲ့ တွေ့တာထက်စာရင် အများကြီး သာပါသေးတယ်။

ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ၊ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးတစ်ခုကို အမှတ်မထင် ရွေးလိုက်မိတာက ဒီလိုမျိုး ရှားပါးတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ တိုးလိမ့်မယ်လို့။

တစ်ဖက်လူက အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းတာကြောင့် သူတို့မှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ တစ်ကွက်တောင် မရှိပါဘူး၊ ဒါက သေလမ်းပဲ ရှိတဲ့ အခြေအနေပါ။

"မင်းတို့က ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ"

"ပြီးတော့ ဝေမြို့ထဲမှာ ဘာတွေ လျှို့ဝှက် ကြံစည်နေကြတာလဲ"

လီယန်ချူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သိုင်းပညာရှင်ကြီးတွေလိုမျိုး လောကကြီးကို အထင်သေးတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး မရှိပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ သဘောထားက အလွန် နူးညံ့ပါတယ်။

ကြည့်ရတာ အိမ်နီးနားချင်း လူငယ်တစ်ယောက်က လမ်းမှာတွေ့လို့ ထမင်းစားပြီးပြီလား လို့ နှုတ်ဆက်နေသလိုပါပဲ။

အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး သိုင်းလောကက လူမိုက်တွေနဲ့ မတူတဲ့ ပေါ့ပါးတဲ့ အမူအရာကပဲ ကျန်းကျစ်လျန်နဲ့ ဝမ်ဝမ်ရုံတို့ကို ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်စေတာပါ။

ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက တကယ်တမ်း ဘယ်လို စိတ်နေစိတ်ထားရှိလဲဆိုတာ သူတို့ မမှန်းဆနိုင်ပါဘူး။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကြည့်ရတာ ငါက စစ်ဆေးမေးမြန်းတဲ့ အလုပ်နဲ့ မကိုက်ဘူး ထင်တယ် မင်းတို့ကို ရုံးတော်ကိုပဲ အပ်လိုက်ပြီး နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းပြီးမှ အဖြေတောင်းခိုင်းတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျန်းကျစ်လျန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး မျက်နှာ ပျက်သွားပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် ဝမ်ဝမ်ရုံပါ။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမဟာ ဂိုဏ်းထဲမှာ ဘာမကောင်းမှုမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး၊ အခုတစ်ခေါက် အစ်ကိုကြီး ကျန်းကျစ်လျန်က ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို အချို့ကို ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့လို့ ပါလာတာပါ။

ရုံးတော်ရဲ့ နှိပ်စက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုတော့ သူမ အနည်းနဲ့အစပ် သိထားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ဝမ်ရုံရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပါတယ်၊ တကယ်လို့ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ရင် သိုင်းလောကရဲ့ သစ္စာတရားကို ဖောက်ဖျက်ရာ ကျမလား၊ စည်းကမ်းနဲ့ မညီညွတ်ဘူးလားလို့ တွေးနေမိတာပါ။

ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ပါးနပ်ထက်မြက်ပြီး သစ္စာရှိသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်တတ်တဲ့ ကျန်းကျစ်လျန်ကတော့ အရင်ဆုံး ပါးစပ်ဟလိုက်ပါတယ်

"တာအိုဆရာက ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာခွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးရင်၊ ကျွန်တော် သိသမျှ အားလုံးကို ပြောပြဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ "

လီယန်ချူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်

"ကောင်းပြီ မင်း အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်"

ကျန်းကျစ်လျန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းသာတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပါတယ်၊ သူ့ဘေးက ဝမ်ဝမ်ရုံရဲ့ အသက်အတွက်တော့ တစ်လုံးမှ မဟပါဘူး။

သူ့အမြင်မှာတော့ မိန်းကလေးဆိုတာ ကချေသည်တွေဆီမှာ အများကြီး ရှိပါတယ်။

ဝမ်ဝမ်ရုံက ရုပ်ရည်လှပပေမဲ့လည်း ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက် အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့်နဲ့ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ သူ တွေးပါတယ်။

ကျန်းကျစ်လျန်ရဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ အခုချိန်မှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားပါပြီ။

ဝမ်ဝမ်ရုံကလည်း သူမရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို အခုမှပဲ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်သိလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဂိုဏ်းကို အားမနာတမ်း သစ္စာဖောက်ရဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

သူတို့ ပစ္စည်းမြှုပ်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေအားလုံးဟာ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ပေးခဲ့တာပါ။

ဂိုဏ်းထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက် လုံခြုံစေဖို့အတွက် ဂိုဏ်းချုပ်က တစ်ယောက်ချင်းစီကို သီးသန့် အမိန့်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

"တာအိုဆရာက စကားတည်ပါစေ၊ ကျွန်တော့်ကို အသက်တစ်ချောင်း ချန်ထားပေးပါ "

ကျန်းကျစ်လျန်က မယုံကြည်သလိုနဲ့ ထပ်မေးလိုက်ပါတယ်။

ဝမ်ဝမ်ရုံရဲ့ ကိစ္စကိုတော့ လုံးဝ ထည့်မပြောပါဘူး။

လီယန်ချူက ရယ်ချင်သွားပြီး မေးလိုက်ပါတယ်

"မင်း ညီမလေးကို မေ့နေတာလား သူ့ကိုပါ လွှတ်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုဘူးလား"

ကျန်းကျစ်လျန်က ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့

"ကျွန်တော်မျိုးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လွတ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာပါ သူ့ကိုတော့ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး သူ့ကိုတော့ တာအိုဆရာ စိတ်ကြိုက် စီရင်နိုင်ပါတယ်"

"သူသိတာမှန်သမျှ ကျွန်တော်မျိုးလည်း အကုန်သိပါတယ်၊ တာအိုဆရာကို ခက်ခဲအောင် မလုပ်စေရပါဘူး "

ကျန်းကျစ်လျန်က ထူးဆန်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဂိုဏ်းထဲမှာ နှစ်ရှည်လများ နေလာသူဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ စိတ်က တော်တော်လေး ပုပ်စပ်နေတာပါ၊ ပြီးတော့ သူက ဝမ်ဝမ်ရုံနောက်ကို တကယ်ပဲ ခိုးလိုက်ခဲ့ပြီး သူမ ပစ္စည်းမြှုပ်တာကိုလည်း စောင့်ကြည့်ခဲ့တာပါ။

"ကျန်းကျစ်လျန်... ရှင် တကယ်ပဲ..."

ဝမ်ဝမ်ရုံ အတော်လေး စိတ်တိုသွားပါတယ်။

လီယန်ချူကတော့ ရယ်ချင်သွားပြီး

"မင်းကတော့ တကယ့်ကို လူတော် တစ်ယောက်ပဲ ကဲ... ပြောစမ်းပါဦး "

အခန်း (၄၄) - စတင်လှုပ်ရှားခြင်း

ကျန်းကျစ်လျန်ဟာ လီယန်ချူရဲ့ ဒီလိုသဘောထားကို မြင်တော့ စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် အေးသွားပါတယ်။

သူက စကားလုံးတွေကို အနည်းငယ် စီစဉ်လိုက်ပြီးနောက် ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်

"ကျွန်တော်တို့က..."

ရုတ်တရက်

ကျန်းကျစ်လျန်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ညိုမည်းသွားပြီး မျက်လုံးတွေ လန်တက်သွားကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်သွားတယ်။

သူ့နောက်က ဝမ်ဝမ်ရုံလည်း ထို့အတူပါပဲ

လျှပ်စီးလက်သလို အချိန်အတွင်းမှာပဲ လီယန်ချူဟာ ပြတ်သားစွာ လက်ဦးမှုယူ လှုပ်ရှားလိုက်ပါတယ်။

ထျန်းကန်း ၄၂ လက်ဝါး

နဂါးဖမ်းလက်ဝါး

လက်နှစ်ဖက်စလုံး ပြိုင်တူ ထွက်ပေါ်သွားပြီး ပူပြင်းတဲ့ သွေးချီ ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က လေထုဟာ အပူချိန် အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပါတယ်။

ကျီ ကျီ

သာမန်မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်အရိပ်နှစ်ခုကို လီယန်ချူက တိုက်ရိုက် ဆွဲချလိုက်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တာပါ

"ကလေးကလား အတတ်ပညာလေးနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ လာကြွားနေတာလား"

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းကျစ်လျန်နဲ့ ဝမ်ဝမ်ရုံတို့ဟာ သေမင်းတံခါးဝကနေ တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့ကြရသလိုပါပဲ၊ ရေနစ်နေသူတစ်ယောက် ကုန်းပေါ်ရောက်လာသလိုမျိုး အသက်ကို အလုအယက် ရှူနေကြရပါတယ်။

သူတို့ဟာ သာမန်လူတွေ ဖြစ်ကြလို့ လီယန်ချူ လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့အရာကို မမြင်ရပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အလွန်ထူးဆန်းတဲ့ အေးစက်မှုကိုတော့ ခံစားနေရပါတယ်။

တကယ်လို့ လီယန်ချူရဲ့ ဘေးမှာသာ မရှိနေရင် ဒီအေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်က လူကို တိုက်ရိုက် သေစေနိုင်လောက်ပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ လက်ထဲက သွေးချီအရှိန်အဝါဟာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားပါတယ်။

စစ်မှန်တဲ့ ယန် သွေးချီက လက်ထဲက ဝိညာဉ်နှစ်ခုကို ချက်ချင်းပဲ အမှုန့်ခြေ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါတယ်။

"ခုနက အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"

ဝမ်ဝမ်ရုံက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်ပါတယ်။

"မင်းတို့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ယင် ဝိညာဉ် တွေ မြှုပ်နှံခြင်း ခံထားရတာ မဟုတ်သေးဘူး... အဲဒါကို ပြည့်စုံတဲ့ ဝိညာဉ်လို့တောင် ခေါ်လို့မရဘူး ဝိညာဉ်အရိပ် လို့ပဲ ခေါ်လို့ရမယ် နောက်ကွယ်က လူက နှုတ်ပိတ်ဖို့အတွက် အသုံးပြုတာပဲ"

လီယန်ချူက ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဝမ်ဝမ်ရုံ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပါတယ်။

မိမိဝင်ထားတဲ့ ဂိုဏ်းက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး

လီယန်ချူက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိထားပုံရတယ်"

ကျန်းကျစ်လျန်ကတော့ ကြောက်စိတ် မပြေသေးဘဲ ပြောပါတယ်

"ဒီတစ်ခေါက် တာအိုဆရာ ကျေးဇူးကြောင့်သာ အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့တာပါ"

ဇာတ်လမ်းတွဲတွေထဲမှာ တွေ့ရလေ့ရှိတဲ့ နှုတ်ပိတ်ခြင်း နည်းလမ်းကို ကိုယ်တိုင် ကြုံလိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်ဟာ ပိုပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကာ အကုန်လုံးကို ဝန်ခံပြောပြပါတော့တယ်။

ခုနက လီယန်ချူ ဝိညာဉ်အရိပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ လီယန်ချူရဲ့ လက်ထဲမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေတဲ့ လူမျက်နှာတစ်ခုကို သူတို့ ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရတာကြောင့်ပါ။

အလွန်ပဲ မုန်းတီးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာပါ။

ဒါက လူကို တကယ့်ကို ကျောချမ်းသွားစေပါတယ်။

ကျန်းကျစ်လျန်နဲ့ ဝမ်ဝမ်ရုံတို့ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ဝန်ခံလိုက်တဲ့အခါ လီယန်ချူဟာ တကယ့်ကို အံ့ဩသွားရပါတယ်။

ဒီလူနှစ်ယောက်ဟာ ဝူဟူဂိုဏ်း က လူတွေဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်အရ ချင်းယီမယ်တော် ဘုရားကျောင်း အနီးတစ်ဝိုက်မှာ အချို့သော ပစ္စည်းတွေကို မြှုပ်နှံခဲ့တာပါ။

"မင်းပြောတာက ဘာမြှုပ်ထားလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူးပေါ့"

လီယန်ချူက မေးလိုက်ပါတယ်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

ကျန်းကျစ်လျန်က ဖြေပါတယ်

"ကျွန်တော်တို့က အမိန့်အရ လာပြီး စစ်ဆေးရုံပါပဲ"

လီယန်ချူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးသေးတဲ့ ဝူဟူ ဂိုဏ်းချုပ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ပိုလာပါတယ်။

သိုင်းလောက ဂိုဏ်းစတားတစ်ယောက်က ဘာဖြစ်လို့ ချင်းယီဘုရားကျောင်း နားမှာ ပစ္စည်းတွေ လာမြှုပ်ခိုင်းရတာလဲ။

ပြီးတော့ ဘာလို့ ခဏခဏ လာစစ်ခိုင်းနေရတာလဲ။

လီယန်ချူဟာ တည်ကြည်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်

"ဒီကိစ္စက တော်တော်လေး အရေးကြီးတယ် ငါ ရုံးတော်ကို အကြောင်းကြားရလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူးလို့ ငါ အာမခံနိုင်တယ် အပြစ်ကို ကုသိုလ်နဲ့ ဆေးကြောတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်"

လီယန်ချူရဲ့ စကားကြောင့် ကျန်းကျစ်လျန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိုးရိမ်တကြီး သတိထားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။

ဝမ်ဝမ်ရုံကတော့ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေပြီး စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ မသိနိုင်ပါဘူး။

နောက်ဆုံးမှာတော့။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို ရုံးတော်ကို ခေါ်သွားပြီး ဝမ်အရာရှိ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမေးမြန်းပါတယ်။

လီယန်ချူရဲ့ အာမခံချက်ရှိတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု မခံရဘဲ ဝမ်အရာရှိဟာလည်း လူတွေကို ချက်ချင်း ဦးဆောင်ပြီး သူတို့ ပစ္စည်းမြှုပ်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေကို သွားရောက် စစ်ဆေးပါတော့တယ်။

လီယန်ချူကတော့ လိုက်မသွားပါဘူး၊ ဒါဟာ ရုံးတော်ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့် ဖြစ်တာကြောင့် သူ အလွန်အကျွံ မပါဝင်ချင်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့

ဝမ်အရာရှိ ပြန်ပို့လိုက်တဲ့ သတင်းကတော့ အလွန်ပဲ တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။

"ယမ်းတွေ "

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်

"ခင်ဗျားပြောတာက ဝူဟူဂိုဏ်းက ချင်းယီဘုရားကျောင်း နားမှာ ယမ်းတွေ တိတ်တဆိတ် မြှုပ်ထားတာလား "

"ဟုတ်တယ်"

ဝမ်အရာရှိက လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောပါတယ်

"သူတို့က တကယ့်ကို မိုက်ရိုင်းတာပဲ ဝူဟူဂိုဏ်းက ချင်းယီဘုရားကျောင်းကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြံစည်နေတာ"

လီယန်ချူဟာ တစ်ဖက်လူ မြှုပ်ထားတာက ယမ်းတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး၊ သူကတော့ ဖုန်းရွှေ ဆိုင်ရာ အဆောင်ပစ္စည်း တစ်ခုခုလို့ပဲ ထင်ထားတာပါ။

တစ်ဖက်လူက ဒီလောက်အထိ ကြမ်းတမ်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိပါဘူး

ချန် နိုင်ငံမှာ ယမ်းဆိုတာ အစိုးရက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ တားမြစ်ပစ္စည်း ဖြစ်ပြီး၊ ပြည်သူတွေအနေနဲ့ ကိုယ်ပိုင် သိမ်းဆည်းထားခွင့် လုံးဝ မရှိပါဘူး။

ဒီအချက် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဝူဟူဂိုဏ်းဟာ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံရမယ့် ဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပါ

ဝမ်အရာရှိဟာ ညတွင်းချင်းပဲ မြို့စားမင်း ရှုကို အစီရင်ခံလိုက်တဲ့အခါ မြို့စားမင်းက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပါတယ်။

သန်ဘက်ခါဆိုရင် ချင်းယီဘုရားပွဲ ကျင်းပတော့မှာဖြစ်ပြီး အဲဒီအချိန်မှာ သူဌေးသား သမီးပျိုတွေနဲ့ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသူ အများအပြားဟာ ချင်းယီဘုရားကျောင်းကို လာရောက် ကန်တော့ကြမှာပါ။

တကယ်လို့ ချင်းယီဘုရားကျောင်းမှာ ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ခဲ့ရင် အကျိုးဆက်ကတော့ တွေးဝံ့စရာ မရှိပါဘူး။

မြို့စားမင်းအနေနဲ့ ရာထူးပြုတ်ရုံတင်မကဘဲ တစ်မိသားစုလုံး ကွပ်မျက်ခံရရင်တောင်မှ အပြစ်က ပေါ့နေပါသေးတယ်။

မြို့စားမင်း ရှုဟာ စာပေပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့လည်း၊ ပြတ်သားတဲ့နေရာမှာတော့ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေထက် မနိမ့်ပါဘူး။

ချက်ချင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။

"ဝူဟူဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရမယ် ပါဝင်ပတ်သက်သူ အားလုံးကို ဖမ်းဆီးစေ "

မြို့စားမင်း ရှုရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်သန်းသွားပါတယ်။

အဲဒီနောက်

မြို့စားမင်း ရှုက လီယန်ချူကို ပြောလိုက်ပါတယ်

"ဒီကိစ္စက အင်မတန် အရေးကြီးတယ် ဒါကြောင့် တာအိုဆရာ လီယန်ချူအနေနဲ့ ဝမ်အရာရှိနဲ့အတူ လိုက်ပါပြီး ဝူဟူဂိုဏ်းရဲ့ ပုန်ကန်သူတွေကို ဖမ်းဆီးပေးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံချင်ပါတယ်"

ဝူဟူဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားက အလွန်ကြီးမားပြီး ဂိုဏ်းသားတွေကလည်း ဓားစာခံပြီး အသက်မွေးနေကြတဲ့ သိုင်းလောကသားတွေမို့ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲပါတယ်။

ဂိုဏ်းထဲမှာ ခေါင်းဆောင် ၃ ယောက်ရှိပြီး သိုင်းပညာ မြင့်မားကြသူတွေပါ အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုရင် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝေမြို့မှာ နာမည်ကြီးခဲ့သူပါ။

အခု အစီအစဉ်ကတော့ ဝူဟူဂိုဏ်းကို လျှပ်စီးလို ပြတ်သားတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ဖို့ပါပဲ၊ နှောင့်နှေးနေရင် အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် မြို့စားမင်း ရှုက သိုင်းပညာ အလွန်မြင့်မားတဲ့ လူငယ်တာအိုဆရာ လီယန်ချူကို ကူညီပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာပါ။

လီယန်ချူကလည်း ချက်ချင်းပဲ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။

ဝူဟူဂိုဏ်းက လူကောင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒုတိယခေါင်းဆောင် လော်ပေရှောက် ဆိုရင် ဖန့်ချင်းလန်ကိုတောင် လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ လီယန်ချူဟာ ငါးအိုင်ဂိုဏ်းအကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်ဖူးပါတယ်။

မူလက ဝူဟူဂိုဏ်းဟာ စည်းကမ်းရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပြည်သူတွေနဲ့ ရုံးတော်ကြားမှာ နာမည်ကောင်း ရှိခဲ့ပါတယ်။

အဓိကကတော့ ရေကြောင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်တာ ဖြစ်ပြီး ရှေးခေတ်က ချောင်ဂိုဏ်း တွေလိုမျိုးပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ မကြာသေးမီ နှစ်တွေအတွင်းမှာ ဝူဟူဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေ ပျက်ပြားလာပြီး ပြည်သူတွေကို နှိပ်စက်တာ၊ ကုန်သည်သင်္ဘောတွေကို ငွေညှစ်တာတွေ ခဏခဏ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ဂိုဏ်းထဲမှာလည်း အာဏာလုပွဲတွေ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဝါရင့် ပုဂ္ဂိုလ် တော်တော်များများဟာ ရာထူးက ဖယ်ရှားခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ပဋိပက္ခတွေထဲမှာ သေဆုံးခဲ့ကြရပါတယ်။

အဲဒီအစား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ တပည့်တွေက ရာထူးတက်လာပြီး ဝူဟူဂိုဏ်းရဲ့ အာဏာကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြတာပါ။

သူတို့ဟာ လူသတ်သမားတွေ၊ ဓားပြတွေနဲ့ တောပုန်းတွေကိုပါ လက်ခံထားတယ်လို့ သိရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဝူဟူဂိုဏ်းဟာ ဝေမြို့ရဲ့ အင်အားကြီး ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်တာကြောင့် ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေမရှိဘဲ ရုံးတော်ကလည်း အလွယ်တကူ မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ပါဘူး။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ မြို့စားမင်း ရှုဟာ ယမ်း လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းမှု အမှုကို အကြောင်းပြပြီး ဝူဟူဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် ဆွဲနှုတ်ပစ်တော့မှာပါ။

နှစ်ဖက်လုံးက ရန်ငြိုးရှိနေတာကြောင့် လီယန်ချူဟာ လိုက်ပါကူညီဖို့ ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီညမှာပဲ

ဓားလွယ်အရာရှိတွေနဲ့ မြို့စောင့်ရဲမက်တွေ ပါဝင်တဲ့ လူ ၁၀၀ ကျော် အဖွဲ့ကြီးဟာ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါတွေနဲ့ မြို့ပြင်ဘက်ကို စုရုံး ချီတက်သွားပါတော့တယ်။

လေထုက အေးစက်ပြီး ဖိအားတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။

ထိပ်ဆုံးမှာတော့ မြင်းကြီးနှစ်ကောင်ကို စီးနင်းလာတဲ့ လူနှစ်ယောက် ရှိပါတယ်၊ တစ်ယောက်က ဝေမြို့ရုံးတော်က ဝမ်အရာရှိ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အခုအချိန်မှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ လီယန်ချူပါပဲ။

လမ်းဘေးက ပြည်သူ တော်တော်များများဟာ တံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်ကြားကနေ ခိုးကြည့်ကြပြီး ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ပြန်ပုန်းသွားကြပါတယ်။

အားလုံးက ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြတာပါ။

ရုံးတော်က ဒီလောက်အထိ အင်အားအလုံးအရင်းနဲ့ လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် ဒီည ဝေမြို့ဟာ ငြိမ်သက်နေမှာ မဟုတ်တော့တာ သေချာပါတယ်။

လီယန်ချူဟာ မြင်းပေါ်မှာ စီးနင်းလာပြီး ဘေးမှာတော့ ဝမ်အရာရှိ ရှိနေပါတယ်။

သူတို့ရဲ့ နောက်မှာတော့ မီးတုတ်တွေကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါရှိတဲ့ လူတစ်ရာ အဖွဲ့ကြီး ရှိနေပါတယ်။

ဖန့်ချင်းလန်ကတော့ လူဆိုးတွေ အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဆူပူသောင်းကျန်းတာကို တားဆီးဖို့အတွက် ချင်းယီဘုရားကျောင်းမှာ စောင့်ကြပ်နေရပါတယ်။

ပိုင်ဟုန်းထူကတော့ ဘယ်ကချေသည် အိမ်မှာ ပျော်ပါးနေမှန်း မသိတာကြောင့် သွားရှာဖို့က ခက်ခဲလွန်းပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်မှာလည်း ဝမ်အရာရှိနဲ့ လီယန်ချူ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိပါတယ်။

ဝူဟူဂိုဏ်းက ရေကို အမှီပြုပြီး အသက်မွေးတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရုံး က မြို့ပြင်မှာ ရှိတာပါ။

ဒီသိုင်းလောက ဂိုဏ်းကြီးက ယမ်းတွေကို လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းရဲလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။