အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း (၅၁) - လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်

သူသည် အပျော်ပတ်လျှောက်သွားနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ နေရာအတော်များများသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို အသုံးချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ချင်းယီကျောင်းတော်ပွဲတော် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝေမြို့အတွင်း ပုန်းအောင်းနေကြသော ထူးခြားဆန်းပြားသူများသည် မုချပင် တစ်စုံတစ်ခု ထပ်မံလှုပ်ရှားကြပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် တစ်စုံတစ်ရာသော သဲလွန်စများကို ရှာဖွေနိုင်မလားဟု ကြည့်ရှုချင်မိသည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ တစ်နေကုန် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်သည်လည်း အရာအားလုံးအတွက် အသုံးမဝင်လှပေ၊ ၎င်းသည် တာအိုပညာရပ်၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါကို ကြည့်ရှုသည့် ပညာရပ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ကို ပိတ်ပင်ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေပါသည်။

၎င်းကို အထောက်အကူပြု နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်တာအိုကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အဆောင်များ ရေးဆွဲရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် သူရေးဆွဲမည့်အရာမှာ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ပင် ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ နတ်ပင့်အဆောင် တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး နတ်ပင့်အတတ်ကို တတ်မြောက်ထားသည့် တပည့်များက ထိုအဆောင်ကို အသုံးပြုကာ တာအိုဘာသာ၏ တောင်စောင့်ကာကွယ်သူ နတ်စစ်သူကြီး ဝမ်လင်ကွမ်း ကို ပင့်ဖိတ်နိုင်ပါသည်။

အရပ်သားဒဏ္ဍာရီများအရ ဝမ်လင်ကွမ်းသည် နတ်ပြည်၏ နတ်စစ်သူကြီး ၃၆ ပါးတွင် ထိပ်ဆုံးကဖြစ်ပြီး၊ နီမြန်းသော ဆံပင်၊ မုတ်ဆိတ်ဗလပွနှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ကာ ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသူဟု ဆိုကြသည်။

ထိုလင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်သည် ဝမ်လင်ကွမ်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို ပင့်ဆောင်ပေးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အဆောင်ပေါင်း တစ်ရာတိတိကို ရေးဆွဲခဲ့ပြီးမှ ထိုအဆောင်ပုံကြီးထဲမှ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ အားအကောင်းဆုံး တစ်ရွက်ကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စမ်း "

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများက ခိုင်မာနေပြီး ရင်းနှီးနေသော မဟာတာအို၏ အသံတော် ကို အတုယူကာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ထိုလင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်သည် တကယ်ပင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မဟာတာအို၏ ရေလှိုင်းအရှိန်အဝါသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တည်ရှိနေပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ကို အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်

၁,၁၃၀ မှတ်

မူလက လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် သူ့တွင်ရှိသော ကုသိုလ်မှာ ၂,၀၀၀ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်ကို စီရင် လိုက်ခြင်းက ကုသိုလ် ၁,၀၀၀ တိတိကို တိုက်ရိုက် သုံးစွဲပစ်လိုက်ခြင်းပင် လီယန်ချူ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်၊ ထိုအရာက သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသည်။

ဒါက ကုသိုလ် ၁,၀၀၀ တိတိကြီးတောင်လေ

သို့သော်လည်း။

လီယန်ချူသည် ထိုလင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်ကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏မျက်လုံးထဲ၌ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာအားရမှုများ ပေါ်လာတော့သည်။

အဆောင်စက္ကူ ကို လက်ဖျားဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ရုံနှင့်ပင် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ အရှိန်အဝါများ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားရသည်။

ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေခြင်းပင်

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် စွမ်းအင်၊ အသက်ရှူအား၊ စိတ်ဝိညာဉ် သည် အလွန်အရေးကြီးပြီး အထူးသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ် သည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အရေးကြီးသော ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်များစွာနှင့် ဆက်စပ်နေပါသည်။

သို့သော်လည်း စွမ်းအားစုဆောင်းခြင်းကျင့်ကြံသူ အဆင့်တွင် လူတိုင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ် အားကောင်းမှုမှာ အတူတူလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

အချို့လူများက မွေးရာပါ အားကောင်းကောင်း ပါလာနိုင်သော်လည်း ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်မဟုတ်ပေ။

ထိုလင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်ခြင်းပင်။

အပြောင်းအလဲက အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအဆောင်ကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တစ်သက်လုံး ဆောင်ထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်မူ ဤအရာသည် တကယ်ကို ရှားပါးလှသော ရတနာတစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီလင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်ကတော့ တကယ်ကို နတ်ဘုရားဆန်တာပဲ "

လီယန်ချူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

ထိုအဆောင်သည် နတ်ဘုရားဆန်သော ဂုဏ်သတ္တိများ ကိန်းအောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး၊ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ကာ သန့်စင်သော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းသည် နတ်ဘုရားကို ကိုယ်ထဲပင့်နိုင်ရုံသာမက လူကိုလည်း ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများ ပေးနိုင်ပါသည်။

"တကယ်ပါပဲ ကုသိုလ်သုံး ပြီး အဆင့်မြှင့်တာက ပိုအားရဖို့ကောင်းတယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နတ်ပင့်အတတ်ကို ကျင့်နေတာက အရမ်းနှေးလွန်းတယ်"

လီယန်ချူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဆက်လက်ပြီး သူသည် ငါးပါးမိုးကြိုးအစီရင်အဆောင်တစ်ရွက်ကိုလည်း စီရင်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုမိုးကြိုးအဆောင်သည် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း အလွန်ပြင်းထန်ပြီး၊ ဘေးဒုက္ခများကို တားဆီးပေးနိုင်ရုံသာမက မိုးကြိုးကို စေခိုင်းကာ ငါးပါးမိုးကြိုး ကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး စွမ်းအား အလွန်ကြီးမားပါသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ဖုန်းအိမ်တော်က ဆံပင်ရှည်သရဲမကို သတ်နိုင်ခဲ့သည်မှာလည်း ထိုမိုးကြိုးအဆောင်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင်။

လီယန်ချူသည် နောက်ထပ်တစ်ရွက်ကို စီရင်ပြီး ကိုယ်တွင် ဆောင်ထားလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူ၏ ကုသိုလ်မှာ ၈၁၀ သာ ကျန်ပါတော့သည်။

ခြံထဲမှ ပိုင်ဟုန်းထူ ဓားကျင့်နေသည့် အသံကို ကြားရသဖြင့် လီယန်ချူ တံခါးဖွင့်ထွက်ခဲ့သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် လက်ဖြင့် ဓားကွက်များကို ဖော်ဆောင်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ပင်၊ အလွန် ချောမောခန့်ညားလှသည်။

တစ်ကွက်ချင်းစီတွင် ဓားပညာအရှင်သခင် တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး ပေါ်လွင်နေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လူကို ကြောက်သွားစေနိုင်လောက်အောင်ပင်။

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ တာအိုအတတ်ပညာက မညံ့သော်လည်း၊ သိုင်းပညာကမူ အနည်းငယ် ပျော့ညံ့နေပါသည်။

ကြည့်ကောင်းရုံသာရှိပြီး အသုံးမဝင်လှပေ။

မှန်ပါသည်။

ဒါကလည်း မျိုးရိုးကြီး မိသားစုဝင်တွေရဲ့ အားနည်းချက်ပါပဲ၊ လက်တွေ့အသုံးချနိုင်စွမ်းထက် ပုံစံလှဖို့ကို ပိုဦးစားပေးတတ်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူကလည်း မဆိုးလှပါဘူး၊ ဟိုတစ်နေ့က အရက်ဖြတ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက သူ တကယ်ပဲ ကချေသည် နေရာတွေမှာ သွားမအိပ်တော့ဘဲ အရက်သောက် ပျော်ပါးတာမျိုး မလုပ်တော့ပါဘူး။

သီချင်းနားထောင်တာလောက်ပဲ သွားလုပ်ပြီး အရက်ကိုတော့ တစ်စက်မှ မသောက်တော့တာပါ။

နေ့တိုင်း အလုပ်မရှိရင် လီယန်ချူ နောက်ကို လိုက်နေပြီး အလုပ်ကြီးအကိုင်ကြီးတွေ လုပ်ဖို့ အမြဲ အသင့်ပြင်နေတတ်သည်။

လီယန်ချူ ကြားမိသလောက်တော့ ပိုင်ဟုန်းထူက ဝေမြို့ထဲမှာ လူထုကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ လူမိုက်ဂိုဏ်းတွေ ရှိမရှိကို ဖန့်ချင်းလန်ဆီမှာတောင် စုံစမ်းနေပါသေးသည်။

ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီးတော့ လူသားချင်းစာနာပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား ဒုစရိုက်တွေကို နှိမ်နင်းပေးမယ်လို့ ပြောနေတာပါ။

ဒီအချက်ကတော့ ဖန့်ချင်းလန်နဲ့ စိတ်ချင်း တူနေကြတာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချင်းလန်က လီယန်ချူနဲ့ ဆက်ဆံရေး ပြေလည်သွားပြီးနောက်မှာတော့ အဲဒီဘက်ကို စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး၊ ဝမ်အရာရှိက ချင်းယီကျောင်းတော်မှာ ကိုယ်တိုင် ရှိနေတာကြောင့် သူမက မြို့ထဲက လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူနေရပါတယ်။

ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သူမကို မြင်ရခဲပါတယ်။

ဆိုင်ရှင်မကတော့ ဒါကို ခိုးပြီး ဝမ်းသာနေပါတယ်၊ သူမတစ်ယောက်တည်း လီယန်ချူကို အပိုင်ရနေတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူကိုတော့ သိပ်ပြီး မျက်နှာသာ မပေးပါဘူး၊ ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးသားတစ်ယောက်က အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ နေ့တိုင်း လီယန်ချူ နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေတာကိုပေါ့။

ဆိုင်ရှင်မက ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကန့်ကွက်စရာတွေ များနေပါတယ်။

လီယန်ချူက ဆိုင်ရှင်မနဲ့ တစ်နေ့ သုံးနပ်အတူမစားဖြစ်တာတောင် ကြာပါပြီ၊ အဓိကကတော့ ပိုင်ဟုန်းထူက သူ့ကိုယ်သူ သူစိမ်းလို့ မသတ်မှတ်ဘဲ အမြဲ ဝင်ပါနေလို့ပါ။

ဆိုင်ရှင်မကတော့ စိတ်မရှည်တာကို မြင်ကွင်းထဲက ဖယ်ထားလိုက်ပါတယ်၊ သူမ အမြင်အရတော့ ဒီသူဌေးသားက ချင်းယီကျောင်းတော်ပွဲတော် ပြီးသွားရင် ကျန်းချွမ်းကို ပြန်သွားမှာပါပဲ။

ဝေမြို့မှာ အမြဲ ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ပိုင်ဟုန်းထူက လီယန်ချူကို ချင်းယီကျောင်းတော်ဆီ တစ်ခေါက် ခေါ်သွားဖူးပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

အရာရှိကတော်တွေ၊ သူဌေးသမီးတွေနဲ့ ပြည့်တန်ဆာမလေးတွေ အားလုံးက ချင်းယီပွဲတော်နေ့မှာ ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်းကို လာပြီး ဖူးမြော်ကြမှာပါ။

ကျန်းချွမ်းမှာ တင်းကြပ်စွာ ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူအတွက်တော့ ဒါဟာ ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးပါပဲ

"ယန်ချူ၊ သွားရအောင် ငါ ကျွေးမယ်၊ မင်းကို ဝမ့်ယွီစားသောက်ဆိုင်မှာ ထမင်းလိုက်ကျွေးမယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက သဘောထားကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အမှန်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်

"မင်းက ငါ့ကို ချင်းယီကျောင်းတော်ကို ဆွဲခေါ်သွားချင်လို့ မဟုတ်လား"

ဝမ့်ယွီစားသောက်ဆိုင်က ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း အနီးမှာ ရှိတာကိုး။

ပိုင်ဟုန်းထူက ဟီးဟီးရယ်ပြီး

"လမ်းကြုံဝင်ပြီး ဖူးမြော်တာပေါ့ကွာ၊ ဝေမြို့ကို လာခဲတာ၊ ဒီလောက် တန်ခိုးကြီး တဲ့ ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်းကို မသွားကြည့်လို့ ဖြစ်မလား"

လီယန်ချူက နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီး

"မင်းက ဟိုက မိန်းကလေးပျိုလေးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မက်မောနေတာလို့ပဲ ငါမြင်တယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး

"ဘာဖြစ်လဲကွ၊ မင်းတောင် ဆိုင်ရှင်မမနဲ့ ဖန့်လေး လို ချောမောတဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ တွဲနေသေးတာပဲ၊ ငါက ဝေမြို့က အရာရှိသမီး၊ သူဌေးသမီးလေးတွေနဲ့ မတွဲရဘူးလား"

လီယန်ချူက မျက်နှာမပျက်ဘဲ ပြုံးပြီး

"တကယ်တော့ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆို ဒီလောက် ဒုက္ခခံနေဖို့ မလိုပါဘူး အဲဒီသမီးပျိုလေးတွေနဲ့ သိချင်ရင် မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကိုသာ ထုတ်ပြလိုက်၊ သူတို့အိမ်က လူတွေကတောင် အလွန် သဘောတူကြမှာပါ"

ပိုင်ဟုန်းထူက ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြစ်သွားပြီး

"ဘာ ငါ့လို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က အဆင့်အတန်းတွေ၊ နောက်ခံတွေ ထုတ်ပြနေဖို့ လိုသေးလို့လား၊ ငါ ချင်းယီကျောင်းတော်ကို သွားပြီး မျက်နှာလေး ပြလိုက်ရုံနဲ့တင် ဘယ်လောက်တောင် များပြားတဲ့ သမီးပျိုလေးတွေ ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားသွားမလဲ မသိဘူး"

လီယန်ချူက လက်ဝါးယမ်းပြပြီး

"အေးပါ၊ ဒါဆိုလည်း သွားတော့၊ ငါ ခုနတင် အဲဒီနား တစ်ပတ်ပတ်လာပြီးပြီ"

ပိုင်ဟုန်းထူ အံ့ဩသွားပြီး

"ဘာ၊ မင်း သွားခဲ့ပြီးပြီ ဟုတ်လား"

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ဟုတ်တယ်၊ မင်း အိပ်နေတုန်းကပေါ့"

ပိုင်ဟုန်းထူ မျက်နှာလေး နီသွားသည်၊ သူက နေ့တိုင်း စောစောထပြီး သိုင်းကျင့်၊ တာအိုကျင့်ပြီး စိတ်ကို ထိန်းချုပ်မယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ပါလား။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့လည်း သူ နည်းနည်း နောက်ကျမှ ထမိပြန်ပါတယ်၊ အဓိကကတော့ မနေ့က တွေ့ခဲ့တဲ့ အလှမယ်လေးက အရမ်း ဖော်ရွေလွန်းနေလို့ပါ။

ဒါကြောင့် ပိုင်ဟုန်းထူ အိပ်ပျော်သွားတာ နောက်ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက လီယန်ချူလိုမျိုး သွေးအရှိန်အဝါ ထူထပ်ပြီး အရိုးအကြော သန်မာသူ မဟုတ်ဘဲ သာမန် သိုင်းကျင့်သူတစ်ဦးသာ မဟုတ်ပါလား။

"ဒါဆိုလည်း ငါနဲ့အတူ နောက်တစ်ခေါက် လိုက်ခဲ့ဦးကွာ"

ပိုင်ဟုန်းထူက ပြောသည်။

"ဟမ် "

လီယန်ချူ ကြောင်သွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက အကြောင်းပြချက် ခိုင်ခိုင်လုံလုံနဲ့

"ပြောစမ်း၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူ ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ဟုတ်တယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက စိတ်ထိခိုက်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့

"မင်းက ခဏတောင် စဉ်းစားနေရသေးတယ်ပေါ့"

လီယန်ချူ: "..."

အခန်း (၅၂) - ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း

ပိုင်ဟုန်းထူက

"သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက် ဝေမြို့ကို လာတာတောင် ချင်းယီကျောင်းတော်ကို မမြင်ဖူးသေးဘူး၊ မင်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်စွာနဲ့ ငါ့ကို ချင်းယီကျောင်းတော်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ဖူးမြော်ခိုင်းသင့်တာပေါ့၊ ဒါမှ သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ရှိသင့်တဲ့ သံယောဇဉ်မျိုး မဟုတ်လား"

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူသည် အူကြောင်ကြောင်နှင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် လမ်းမပေါ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့"

လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြေးပြားတစ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ပိုင်ဟုန်းထူကို ကမ်းပေးရင်း

"ဒါ ဘာလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း"

ဟု ဆိုသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ကာ

"သွေးစွန်းဒင်္ဂါး ပဲ၊ မင်း ဒါကို ဘယ်က ရလာတာလဲ"

ဟု မေးသည်။

သူသည်လည်း အစစ်အမှန် အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံထားသည့် တာအိုတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အရာများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လီယန်ချူက

"ချင်းယီကျောင်းတော် အနားမှာပဲ၊ မုန့်ချိုချောင်းရောင်းတဲ့ ဈေးသည်တစ်ယောက်ဆီကရတာ"

ဟု ပြောသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ဒေါသတကြီးဖြင့်

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက မုန့်ချိုချောင်း သွားစားတာတောင် ငါ့အတွက် တစ်ချောင်းမှ ဝယ်မလာခဲ့ဘူးပေါ့ "

ဟု အော်သည်။

လီယန်ချူက နဖူးကို လက်ဖြင့်ရိုက်ကာ သက်ပြင်းချရင်း

"အဲဒါက အဓိကလား၊ အဓိကက ဒီသွေးစွန်းဒင်္ဂါး ဖြစ်နေတာလေ"

ဟု ပြောလိုက်ရသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရယ်မောကာ

"ငါ့အမြင်တော့ မင်း အရမ်းကြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ စကားပုံအတိုင်းပေါ့ ရန်သူလာရင် စစ်သူကြီးလွှတ်၊ ရေလာရင် မြေဖို့ ဆိုသလို၊ ဒီတစ်ခေါက် ဝေမြို့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ထူးခြားဆန်းပြားသူတွေ ရောက်လာပါစေ၊ အခြေအနေကြည့်ပြီး ရှင်းတာပေါ့တကယ်လို့ မရရင်တောင် ငါရှိသေးတာပဲ မဟုတ်လား"

လီယန်ချူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး

"ဒီနေ့မှ မင်းရဲ့ အားသာချက်တစ်ခုကို ငါ ရှာတွေ့တော့တယ်"

ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ဝမ်းသာအားရဖြင့်

"ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံရင် မတုန်လှုပ်တာလား အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ တည်ငြိမ်တာလား "

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြကာ

"မင်း စကားပုံတွေကို သုံးနှုန်းတာ တကယ်တော်တာပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူ: "..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချင်းယီကျောင်းတော်ဆီသို့ စကားတပြောပြောနှင့် လျှောက်လာကြသည်၊ ပိုင်ဟုန်းထူ၏ နောက်ပြောင်မှုများကြောင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်မှုများလည်း အတော်အတန် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် လီယန်ချူသည်လည်း ချင်းယီကျောင်းတော်ကို သေသေချာချာ လည်ပတ်ဖူးခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ ဆရာဖြစ်သူရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာကြီးသည် ဆင်းရဲပြီး နာမည်မကြီးသော်လည်း ချင်းယွန်တာအိုကျောင်း၏ တရားဝင် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် စနစ်ကျသော အမွေအနှစ်ရှိသည့် ကျိန်းရိ တာအိုဂိုဏ်းဝင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ဝေမြို့ရှိ ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း၌ လူစည်ကားလှခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာကြီးမှာ အမြဲတမ်း နှာခေါင်းရှုံ့လေ့ရှိသည်။

သူ့အတွက်မူ ချင်းယီကျောင်းတော်သည် အရပ်ထဲမှ အခြေအမြစ်မရှိသော အယူဝါဒ တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အရေးတယူ လုပ်စရာပင် မလိုပေ။

စစ်မှန်သော တာအိုတပည့်တစ်ဦး၏ မာန်မာနက ဤမျှပင် ပြင်းထန်လှသည်။

ထိုသဘောထားကြောင့်ပင် လီယန်ချူသည် ချင်းယီကျောင်းတော်ကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ပေ။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ကျောက်အရာရှိ၏ ကိုယ်ထဲသို့ စက္ကူအရုပ် ဝင်ပူးစဉ်က ချင်းယီကျောင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နှိမ်နင်းခဲ့သည်မှာ လွဲ၍ တကယ်တမ်း မဝင်ဖူးသေးပေ။

ထူးဆန်းသည်မှာ ချင်းယွန်တာအိုကျောင်းနှင့် ချင်းယီကျောင်းတော်တို့သည် ချင်း ဆိုသည့် စကားလုံး ပါဝင်ခြင်းချင်း တူညီကြသလို၊ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာကြီးမှာလည်း အရည်အချင်းရှိသည့် တာအိုပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချင်းယွန်တာအိုကျောင်းမှာ လူစည်ကားခြင်း မရှိပေ။

ထိုအခြေအနေမှာ လီယန်ချူက မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းကာ ဝေမြို့တွင် နာမည်ကျော်ကြားလာပြီးနောက်တွင်ပင် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခြင်း မရှိပေ။

ယင်းမှာ အထူးသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းကြောင့်လား မသိရပေ။

သို့သော်လည်း ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာကြီးသည် လူလာရောက်ဖူးမြော်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ အမြဲတမ်း စိတ်အလိုရှိသလိုသာ ထားလေ့ရှိပြီး တာအိုကျောင်းကို ကြီးကျယ်အောင် လုပ်လိုသည့် ဆန္ဒလည်း မရှိပေ။

ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာကြီးသည် လီယန်ချူကို အမြဲတမ်း ဆုံးမလေ့ရှိသည်မှာ ကျင့်ကြံသူသည် စိတ်ကို ကျင့်ကြံရမည်ဖြစ်ပြီး လောကီဂုဏ်ပုဒ်များ၏ အနှောင်အဖွဲ့ကို မခံယူသင့်ဟု ဖြစ်သည်။

ငွေကြေးဥစ္စာများ၏ အနှောင်အဖွဲ့ကိုလည်း မခံယူသင့်ပေ။

တာအိုကျောင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုကိုလည်း မခံယူသင့်ဘဲ၊ ကျင့်ကြံသူသည် မိမိစိတ်အလိုအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ပြီး မူလစိတ်ရင်းကို ရှာဖွေသင့်သည်ဟု ဆိုသည်။

အကယ်၍ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာကြီးသည် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်များကို အမြဲ သဘောကျနေလေ့မရှိဘဲ၊ သူငယ်စဉ်က ချောမောခန့်ညားပြီး လေလွင့်ခဲ့သည့် အကြောင်းများကို မကြာခဏ ကြွားလုံးထုတ်လေ့မရှိပါက လီယန်ချူသည် သူ၏ဆရာကို မြို့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် လောကပြင်ပမှ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးဟု တကယ်ပင် ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့သည် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်ကာ ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ။

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရှေ့တွင်မြင်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။

လူခေါင်းများမှာ စိပ်သိပ်နေပြီး ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း၏ လူစည်ကားမှုမှာ လူပေါင်းသောင်းချီ၍ ကိုးကွယ်နေကြသည့် ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်မျိုးပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ချင်းယီကျောင်းတော်၏ ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်အောက်တွင် အရပ်သား တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ရူးသွပ်အုံကြွနေသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ကြိုးမျှင်အချို့သည် လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်း အတွင်းသို့ စုစည်းသွားကြသည်။

ထိုအရာသည် လူတို့၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအား ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ချင်းယီကျောင်းတော် လူစည်တယ်ဆိုတာ ကြားဖူးပေမဲ့၊ အခု ကိုယ်တိုင်မြင်ရတော့မှ သတင်းတွေထက်တောင် ပိုနေသေးတယ်ဆိုတာ သိတော့တယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး

"ဒီလူတွေရဲ့ အမူအရာတွေက နည်းနည်း ရူးသွပ်နေသလိုပဲ၊ ငါ့ကို အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူသည် လီယန်ချူက ချင်းယီမယ်တော်ကို မက်မောနေခြင်းလားဟု နောက်ပြောင်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ နားလည်မှုရှိရှိနှင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ငါလည်းပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ဤနေရာမှ အငွေ့အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပိုင်ဟုန်းထူသည် ချင်းယွန်တာအိုကျောင်းကို ပိုသဘောကျသည်။

အိမ်ခန်းအနည်းငယ်၊ မြည်းတစ်ကောင်နှင့် အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်လှသဖြင့် နေထိုင်ရသည်မှာ သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာလည်း မရှိပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး နားလည်မှုရှိရှိနှင့် ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

"ဒီချင်းယီကျောင်းတော်မှာ ကိုးကွယ်ထားတဲ့ ချင်းယီမယ်တော်ဆိုတာ တကယ်တော့ ဘယ်လမ်းက နတ်ဘုရားလဲကွာ"

ပိုင်ဟုန်းထူက မုန့်ချိုချောင်းတစ်ချောင်းကို ကိုက်ရင်း လမ်းဘေးတွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ကာ မေးသည်။

လီယန်ချူက မုန့်ချိုချောင်း မစားတော့ဘဲ ချိုမြိန်ပြီး အရည်ရွှမ်းသော သစ်တော်သီးတစ်လုံးကို ကိုက်စားနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပုံစံမှာ လမ်းဘေးမှ လူလေလူလွင့်များ၏ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။

လီယန်ချူက

"လောလောဆယ် ကြည့်ရသလောက်တော့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလမ်းစဉ်မျိုး မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ဖက်က အေးချမ်းမှုကို ပေးနိုင်ရင်တော့ ကိုးကွယ်မှုတွေကို ခံယူပိုင်ခွင့် ရှိတာပဲလေ၊ ဘယ်ကလာတာလဲဆိုတာ ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး"

ဟု ပြောသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ခေါင်းညိတ်ပြီး

"ဒီချင်းယီမယ်တော်ရဲ့ ရုပ်ထုကို ကြည့်ရင်တော့ သူ လူဖြစ်တုန်းက တကယ့် အလှပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူမှာ သီးသွားပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းလှသည့် ပုံစံဖြင့်

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား၊ အဲဒီ မြေစေးရုပ်ထုကို ကြည့်ပြီး ဘာတွေ မြင်နေတာလဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး ခေါင်းကို ကုတ်ကာ

"ခုနက ငါ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတာ၊ ဒီချင်းယီမယ်တော်က အတော်လေး ကြည့်ကောင်းတယ်လို့"

လီယန်ချူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ

"လေးစားပါတယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူ မျက်နှာလေး နီသွားသည်။

အမှန်စင်စစ် ပိုင်ဟုန်းထူ၏ အမြင်မှာ အလွန်မြင့်မားပြီး အမျိုးသမီးများ၏ အလှအပနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ကိုယ်ပိုင်အမြင် ရှိသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ချင်းယီမယ်တော်၏ ရုပ်ရည်နှင့် ပတ်သက်၍ လီယန်ချူက သဘောမတူနိုင်သော်လည်း။

ပိုင်ဟုန်းထူ ပြောလေ့ရှိသည်မှာ လောကရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အလှကို အမှတ် ၁၀၀ သတ်မှတ်လျှင် ဆိုင်ရှင်မမမှာ ၉၂ သို့မဟုတ် ၉၃ မှတ် ရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်နှင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသူ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကြည့်လေလှလေ အမျိုးအစားဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ အလှမှာ ၈၆ သို့မဟုတ် ၈၇ ခန့် ရှိပြီး သူမ၏ အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါမှာ အမျိုးသားများကို သိမ်းပိုက်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အထူးသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်က ဓားစာခံ ဖြစ်ခဲ့ရာမှ ယခုအခါ ရဲမက် တစ်ဦး ဖြစ်လာသဖြင့် အဆင့်အတန်းကြောင့် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသည်။

လီယန်ချူ၏ အမြင်အရဆိုလျှင် ယူနီဖောင်းဖြင့် ဆွဲဆောင်မှု ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအလှလေးနှစ်ဦးလုံးမှာ ပိုင်ဟုန်းထူနှင့် မပတ်သက်ပေ၊ ပိုင်ဟုန်းထူ ရှာထားသည့် ကချေသည် ဝိုင်းမှ အလှမယ်မှာလည်း အမှတ် ၇၀ ခန့် အလှရှိပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အတော်လေး လှပသည့် အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားတပြောပြောနှင့် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေကြသဖြင့် အလှမယ်များစွာ၏ အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်မိသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူမှာ အလွန်ပင် သဘောကျနေသည်။

"ဟေး၊ ဒီမိန်းကလေးလည်း မဆိုးဘူး၊ မျက်လုံးတွေက အမူအရာပါပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း လှတယ်၊ ငါ့ဆီကို လျှောက်လာနေပြီ"

ပိုင်ဟုန်းထူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

သူ အရင်က ကြွားခဲ့သည်မှာ အလကားမဟုတ်ပေ၊ သူ၏ ရုပ်ရည်အပြင် ပိုင်ဟုန်းထူတွင် သူဌေးသားတို့၏ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏ နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ပိုင်ဟုန်းထူ၏ စိတ်မှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

"ယန်ချူတာအိုဆရာကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ တာအိုဆရာက အရင်အတိုင်း ခန့်ညားနေတုန်းပဲ"

ထိုသူဌေးသမီးလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

မင်းက လာနှုတ်ဆက်တာကို ဘာလို့ မျက်နှာနီနေတာလဲဟု စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြုံးလျက်

"ချန်သခင်မလေး၊ ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ထိုချန်အိမ်တော်မှ တတိယသခင်မလေးမှာ အရင်က ကာမရမ္မက်ကြီးသော သရဲ နှောင့်ယှက်ခြင်း ခံရစဉ်က လီယန်ချူ ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် သူဌေးသမီးလေးပင် ဖြစ်သည်။