အခန်း (၅၃-၅၄)

အခန်း (၅၃) - လူသတ်မှု

မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ရင်ထဲ၌ အချစ်စိတ်များ နိုးထလာသောအခါ ဤကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်ခန့်ညားသော သူရဲကောင်းလူငယ်လေးအပေါ် တတိယသခင်မလေးမှာ မုချပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိပေမည်။

ခဏအကြာတွင်ပင် အခြားသော သူဌေးသမီး အတော်များများမှာလည်း လမ်းဘေးတွင် လီယန်ချူကို တွေ့ရှိသွားကြပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။

သူတို့မှာ တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ အလှကိုယ်စီရှိကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြိုင်တူပင် ပြုံးရွှင်စွာ စကားဆိုနေကြသည်။

လီယန်ချူသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါက သူတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လီယန်ချူနှင့်အတူ လှေစီးထွက်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ကြတော့မည့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်မူ ထိုသူဌေးသမီးလေးများသည် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံကြသော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကို ခန့်ညားလှပသူဟု ယူဆထားသော ပိုင်ဟုန်းထူမှာမူ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် လီယန်ချူကို မကျေမနပ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ နောင်တရမိသွားသည်။

ဒီကောင်က ဘာလို့ မိန်းကလေးတွေကြားမှာ ဒီလောက်တောင် ရေပန်းစားနေရတာလဲ။

ဝေမြို့ထဲက သူဌေးသမီးတွေ အားလုံးက သူ့ကို သိနေကြသလိုမျိုးပဲ။

လီယန်ချူကမူ ယင်းကို အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိသလို၊ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေခြင်းမျိုးလည်း မရှိပေ။

မိန်းကလေးတစ်အုပ်ကြီး ဝိုင်းနေသဖြင့် အနည်းငယ် ဆူညံသည်ဟုသာ ခံစားနေရသည်။

အကယ်၍ ပိုင်ဟုန်းထူသာ သူ၏ အတွေးကို သိသွားပါက ထိုနေရာမှာတင် အဆောင်များကို ထုတ်ယူကာ လီယန်ချူနှင့် အပြတ်အသတ် ယှဉ်ပြိုင်ပေလိမ့်မည်။

တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်လွန်းလှသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုသူဌေးသမီးလေးများ၏ နှမြောတသသော အကြည့်များအောက်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ချင်းယီကျောင်းတော်မှ ဝေးရာသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ပြောရလျှင် ပိုင်ဟုန်းထူသည် ကြည့်ရသည်မှာ သူဌေးသားပုံစံ ပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အလွန်ပင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေထိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူနှင့်အတူ လမ်းဘေးဆိုင်ငယ်များတွင် အတူစားသောက်ရာ၌ ဝေဖန်ခြင်း မပြုသည့်အပြင် မျက်နှာမှာ နီမြန်းကာ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွနေသေးသည်။

ခုနက လီယန်ချူကြောင့် ကျဆင်းသွားသော ယုံကြည်ချက်များမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပုံရပြီး စားစရာရှိတာစား၊ သောက်စရာရှိတာ သောက်နေသည်။

"ယန်ချူ၊ မင်းပြောစမ်း၊ ဒီမသေဆေးက ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်းရဲ့ အောက်မှာ ရှိနေနိုင်မလား အဲဒါကြောင့် ဒီလူတွေက ချင်းယီကျောင်းတော်ကို ဗုံးခွဲချင်နေကြတာ မဟုတ်လား"

ပိုင်ဟုန်းထူက လီယန်ချူကို အတုယူကာ သစ်တော်သီးတစ်လုံးကို ကိုက်ရင်း မေးသည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

"မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလို တွေးမိတာလဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"စဉ်းစားကြည့်လေ၊ လောလောဆယ် ဝူဟူဂိုဏ်း ရဲ့ နောက်ကွယ်က လက်သည်ဟာ စက္ကူအရုပ်လုပ်သူ တစ်ယောက်တည်းလို့ပဲ ယူဆကြည့်ရအောင်၊ ဒီလူက စိတ်နှလုံး ယုတ်မာပေမဲ့ ဝူဟူဂိုဏ်းထဲမှာ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်လောက် ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ၊ ဒါဟာ မုချ မသေဆေးကို ရှာဖို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ပြီးတော့ မသေဆေးဟာ ချင်းယီကျောင်းတော်နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတာကို အခုတလောမှပဲ သူရှာတွေ့တာ ဖြစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ ဒီလောက်ကြာကြာ စီစဉ်နေတာ၊ ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်းကို ဗုံးခွဲချင်ရင် ကြာလှပြီ"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ရုတ်တရက်

"မင်းပြောတာက စက္ကူအရုပ် ဝင်ပူးခံရတဲ့ ကျောက်အရာရှိ..."

ပိုင်ဟုန်းထူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ဟုတ်တယ် အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ ကျောက်အရာရှိကို ဝင်ပူးပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီစက္ကူအရုပ်လုပ်သူဟာ ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်းရဲ့ သဲလွန်စအချို့ကို ရှာတွေ့သွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက သူတို့အတွက် ကန့်သတ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေလို့ ဝူဟူဂိုဏ်းကို အသုံးချပြီး ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်းကို ဖျက်ဆီးခိုင်းတာ ဖြစ်ရမယ်"

လီယန်ချူက စဉ်းစားလျက်

"သူတို့ ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် အရေးမယူနိုင်လို့လား"

ပိုင်ဟုန်းထူက

"ခုနက ငါ အချက်တစ်ခုကို တွေးမိတယ်၊ မင်းပြောစမ်း၊ ဒီချင်းယီမယ်တော်မှာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ တန်ခိုးပြကိုယ်ပွား ဒါမှမဟုတ် မူလကိုယ်ခန္ဓာ ရှိနေနိုင်မလား၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေရာက ဒီလောက်အထိ တန်ခိုးမကြီးနိုင်ဘူးလေ"

လီယန်ချူက စဉ်းစားကာ

"အဲဒီကိစ္စကို ငါလည်း တွေးဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချင်းယီမယ်တော်သာ တကယ်တန်ခိုးရှိရင် စက္ကူအရုပ်က မိစ္ဆာအလောင်းထဲ ဝင်ပူးပြီး ကျောင်းတော်ထဲမှာ နေနေတာကို ဘာလို့ ခွင့်ပြုထားတာလဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အနက်အဓိပ္ပာယ် ပါပါဖြင့်

"အကယ်၍ ဒီချင်းယီမယ်တော်ဟာ မူလကတည်းက သဘောကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ခဲ့ရင်ရော"

လီယန်ချူ ထိတ်လန့်သွားသည်၊ သူသည် ဤဘဝတွင် ဝေမြို့၌ နေထိုင်လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ချင်းယီမယ်တော်၏ ဒဏ္ဍာရီမှာ လူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်၊ မည်သည့် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ကိစ္စမျိုးမှ မကြားဖူးသလို လူဖြင့် ပူဇော်ခြင်း ကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကိစ္စမျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ဝေမြို့မှာ ရာသီဥတု မျှတပြီး ရေကြောင်းကုန်သွယ်မှု ဖွံ့ဖြိုးကာ လူတို့ ဆုတောင်းသမျှလည်း အမြဲတမ်း ပြည့်လေ့ရှိသည်။

သူ၏ဆရာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာကြီးမှာ ချင်းယီကျောင်းတော်ကို နှာခေါင်းရှုံ့သော်လည်း ဆရာ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသည့် ပြင်းထန်သော လက်ချက်ဖြင့်ပင် ချင်းယီကျောင်းတော်အပေါ် ရန်လိုမှု မပြဖူးပေ။

ဘေးထွက်လမ်းစဉ် သို့မဟုတ် အခြေအမြစ်မရှိသော အယူဝါဒ ဆိုသည်မှာ ကဲ့ရဲ့သော စကားလုံးများဖြစ်ပြီး စနစ်ကျသော ကျင့်ကြံသူများက ထိုသူတို့အပေါ် အထင်သေးခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။

သို့သော် ထိုအရာများမှာ မိစ္ဆာများ သို့မဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါးများဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ထိုကိစ္စကို အလေးအနက် မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ၊ ယခု ပိုင်ဟုန်းထူက ဤသို့ပြောလာသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူ၏ မူလအတွေးများကို ပြောပြလိုက်သောအခါ ပိုင်ဟုန်းထူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ

"အရင်က ပြဿနာမရှိတာဟာ အမြဲတမ်း ပြဿနာမရှိဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး၊ လူနဲ့ ပူဇော်စရာ မလိုတာဟာ လူသားတွေကို အကျိုးမယုတ်စေဘူးလို့လည်း မပြောနိုင်ဘူး"

လီယန်ချူ မှင်တက်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် စိတ်ကူးဉာဏ် ထက်မြက်သူဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်း မတူသလို၊ စိတ်နေစိတ်ထားလည်း မတူသဖြင့် ကိစ္စရပ်များကို မြင်သည့် ရှုထောင့်မှာလည်း ကွဲပြားသည်။

လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်သည်

"မသိခဲ့ဘူး၊ မင်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေတဲ့အခါကျတော့လည်း အမြင်က တော်တော်လေး ရှိတာပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက မကျေမနပ်ဖြင့်

"ဒါပေါ့၊ ဒီတစ်ခေါက် ငါဝေမြို့ကို လာတာ နာမည်ကျော်ကြားအောင် လုပ်ဖို့နဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းဖို့ လာတာလေ"

"အကယ်၍ ဒီလောက်ဉာဏ်ရည်တောင် မရှိရင် ရယ်စရာကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့"

"ဟေး ဒီမိန်းကလေးရဲ့ နောက်ကျောက တော်တော်လှတာပဲ၊ ဒီကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က..."

ပိုင်ဟုန်းထူမှာ အခုလေးတင် တည်ငြိမ်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် စကားက အမျိုးသမီးများအကြောင်းသို့ ရောက်သွားပြန်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ ကြည့်နေသည့်ဘက်သို့ လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်ရာ မှင်တက်သွားသည်၊ ဤနောက်ကျောက အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။

အမှန်ပင်

ထိုအမျိုးသမီးမှာ စိတ်ချင်းဆက်နေသကဲ့သို့ပင် တိုက်ရိုက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ ရုပ်ရည်မှာ အေးစက်ပြီး လှပကာ အကြည့်များမှာ ထက်မြက်လှသည်။

သို့သော် လီယန်ချူကို မြင်လိုက်သောအခါ အကြည့်များက ရုတ်တရက် နူးညံ့သွားပြီး

"ရှင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ"

ဟု အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

သူမမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်လုံးလှပသော ဖန့်ချင်းလန် ပင် ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် အစိုးရရုံးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော်လည်း သာမန်အချိန်တွင် ရဲမက်ဝတ်စုံကို မဝတ်ဆင်ပေ၊ ယခု သူမသည် ခရမ်းနုရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် သံဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး ထက်မြက်သော အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

"အလုပ်မရှိတာနဲ့ ဒီကောင့်ကို အဖော်ပြုပြီး ဒီနား လျှောက်ကြည့်နေတာ"

လီယန်ချူက ပိုင်ဟုန်းထူကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက နှုတ်ဆက်သည်

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် ချင်းလန်လေး၊ ပိုပြီးတော့တောင် လှလာတယ်"

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်ခြင်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ

"လီယန်ချူကိုကျတော့ ပြုံးပြပြီး ငါ့ကိုကျတော့ အေးစက်နေတာပဲ၊ ငါကတော့ အလကားပဲပေါ့"

ဟု တွေးမိသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က အရေးကြီးကိစ္စကို သတိရကာ တိုက်ရိုက်ပြောသည်

"ဟွမ်ယန်လမ်း မှာ လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးက ထူးထူးဆန်းဆန်း သေဆုံးသွားတာ၊ ဆုံမိတာနဲ့ အတူတူ သွားကြည့်ကြရအောင်"

လီယန်ချူသည် ဤကဲ့သို့သော အမှုများကို သိပ်စိတ်မဝင်စားသော်လည်း ပိုင်ဟုန်းထူကမူ သဘောကျသည်။

သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး

"ကောင်းပြီ၊ ချင်းလန်လေး၊ ငါတို့ အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

ဖန့်ချင်းလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပိုင်ဟုန်းထူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

လီယန်ချူသည် အူကြောင်ကြောင်နှင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"သွားစို့"

လီယန်ချူတို့ သုံးဦး ဟွမ်ယန်လမ်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ အိမ်ဝိုင်းတစ်ခု၏ တံခါးဝတွင် အစိုးရရဲမက်များကို တွေ့ရသည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ခြံဝန်းကို ဖြတ်ကျော်သွားသောအခါ ဝေမြို့အစိုးရရုံးမှ ရဲမက်အချို့က မေးမြန်းနေသည်ကို တွေ့ရပြီး အိမ်ရှိ အမျိုးသမီးများမှာ မျက်လုံးများ နီမြန်းကာ ငိုယိုနေကြသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ရုပ်ရည်လှပသော အိမ်ရှင်မကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ

"သေဆုံးသူက ရှင့်ခင်ပွန်းလား"

ဟု မေးသည်။

အိမ်ရှင်မသည် အစိုးရရဲမက်များက ဖန့်ချင်းလန်အပေါ် ရိုသေလေးစားမှု ပြသနေသည်ကို မြင်သောအခါ နာခံစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် မျက်ရည်သုတ်နေသည်။

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့သည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လူအုပ်ကို ကျော်ကာ လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထိုနေရာမှာ စာကြည့်ခန်းဖြစ်ပြီး သေဆုံးသူမှာ စာရေးခုံပေါ်တွင် မှောက်လျက် သေဆုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်၊ စားပွဲပေါ်တွင် သွေးများ မရှိသလို အခန်းထဲတွင်လည်း တိုက်ခိုက်ထားသည့် အမှတ်အသားများ မရှိပေ။

အလောင်းစစ်ဆေးသူ က ခုနတင် လာရောက်စစ်ဆေးသွားသော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

အခန်း (၅၄) - အမှုဖြေရှင်းရာတွင် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ကို လက်တွေ့အသုံးချခြင်း

ဖန့်ချင်းလန်သည် ဝေမြို့ရဲမက်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ စာကြည့်ခန်း၏ ထောင့်များ၊ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို စစ်ဆေးနေသည်။

လီယန်ချူက

"တစ်စုံတစ်ရာ တွေ့ရှိတာ ရှိလား"

ဟု မေးသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းခါပြကာ

"နေရာတိုင်းက အကောင်းအတိုင်းပဲ၊ ဖျက်ဆီးထားတဲ့ အမှတ်အသားလည်း မရှိဘူး၊ ပြတင်းပေါက်က ကျော်ဝင်လာတဲ့ ခြေရာလည်း မရှိဘူး၊ ထုတ်တန်းပေါ်မှာလည်း ဘာအမှတ်အသားမှ မရှိဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ကြားဖြတ်၍

"ရောဂါတစ်ခုခုကြောင့် ရုတ်တရက် သေဆုံးတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား"

ဟု မေးသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က

"အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း ဖယ်ထုတ်လို့မရဘူး"

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူသည် အိမ်ရှင်မကို လက်ညှိုးထိုးကာ

"သူ သတ်တာ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

အကုန်လုံး မှင်တက်သွားကြသည်

ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ နိဂုံးချုပ်လိုက်တာလား

အိမ်ရှင်မ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ခြောက်ခြားသွားပုံရသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက မကျေမနပ်ဖြင့်

"ယန်ချူ၊ မင်း ဒီစကားကို ဘာသက်သေရှိလို့ ပြောတာလဲ၊ ဒါက အရမ်း စိတ်စောလွန်းရာ ကျမနေဘူးလား"

ဟု ဆိုသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရဲမက်များနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့သည်လည်း သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

အမှုဖြေရှင်းရာတွင် သက်သေအထောက်အထား စုဆောင်းရမည်၊ အခင်းဖြစ်နေရာကို စစ်ဆေးရမည်၊ ပြီးမှ အမှုအခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး သဲလွန်စအချို့မှတစ်ဆင့် နောက်ကွယ်က တရားခံကို ရှာဖွေရမည် မဟုတ်လား။

မင်းက အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ

လီယန်ချူက လေးနက်သော လေသံဖြင့်

"ဒီမိန်းမဆီမှာ မိစ္ဆာပူးကပ်ခဲ့ဖူးတယ် အခန်းထဲမှာလည်း အေးစက်တဲ့ ယင်ဓာတ်တွေ ရှိနေတယ် သေဆုံးသူဟာ မိစ္ဆာက ဝိညာဉ်အင်အားတွေ စုပ်ယူလိုက်လို့ သေသွားတာ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု ပြောသည်။

မိစ္ဆာ

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ငါ ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ"

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး

"မင်း အရှိန်အဝါကြည့်ပညာ တို့ နတ်မျက်စိ တို့လို မန္တန်တွေ မသင်ထားဘူးလား"

ဟု မေးသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ရိုးရိုးသားသားပင်

"မသင်ထားဘူး၊ မင်းက တတ်လို့လား"

ဟု ပြန်မေးသည်။

လီယန်ချူက

"နည်းနည်းပါးပါးပေါ့"

ဟု ဆိုသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ: "..."

အိမ်ရှင်မသည် အလွန်အမင်း မတရားကြောင်း အော်ဟစ်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမတွင် အပြစ်မရှိကြောင်း တစာစာ ပြောနေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဒီအတိုင်းကြီးနဲ့တော့ ဘာသက်သေမှ မရှိဘူးလေ၊ နောက်ပြီး ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမှာလဲ"

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက လက်ကာပြကာ

"ငါလည်း သေချာမသိဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့်

"ခေါ်သွားကြ"

ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရဲမက်နှစ်ဦးက အိမ်ရှင်မကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြသည်၊ ဤအမှုမှာ တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှသော်လည်း ဖန့်ချင်းလန်၏ အမိန့်ကိုမူ သူတို့ နာခံကြသည်။

လူအုပ်ကြီး တံခါးဝသို့ ထွက်ခါနီးအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် အိမ်စေတစ်ဦးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

အလွန်ပင် အားပါလှသည်

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့၏ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ကျောက်တုံးကိုပင် ခွဲနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု အရပ်ထဲတွင် ဒဏ္ဍာရီသဖွယ် ကျော်ကြားသည်။

သို့သော် ထိုအိမ်စေမှာ ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ နောက်သို့ လေထဲတွင် ဂျွမ်းအကြိမ်ကြိမ် ပစ်လိုက်သည်။

အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရသော အခြေအနေမှ ထိုလက်သီးကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ ထက်မြက်သွားပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝုန်း

ထို့နောက် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုသူကို အသေသတ်တော့မည့်အလား ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုအိမ်စေမှာ အသက် ၃၀ ကျော်ခန့်ရှိပြီး ဖြူဖြူသန့်သန့် ပုံစံရှိသော်လည်း ကိုယ်ခံပညာမှာ ဤမျှ ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် လက်သီးနှစ်ဖက်ဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်သီးကို ခုခံလိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ရှုး ရှုး ရှုး

လေကို ခွဲထွက်သွားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အိမ်စေ၏ လက်စွပ်ထဲမှ ငွေအပ်သုံးချောင်းသည် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားသည်။

တိန် တိန် တိန်

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှာ ကြေးနံရံ သံတံတိုင်းကဲ့သို့ ထိုငွေအပ်များကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဘုန်း

အိမ်စေ၏ ရင်ဘတ်ကို လီယန်ချူ၏ လက်သီး ထိမှန်သွားပြီး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အိမ်စေမှာ ပြန်မထနိုင်တော့ဘဲ လီယန်ချူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေတော့သည်။

လီယန်ချူက

"သူကမှ တကယ့် လူသတ်သမားပဲ သူက ငွေအပ်နဲ့ သေဆုံးသူရဲ့ ခေါင်းထိပ်ကို ထိုးသွင်းသတ်ဖြတ်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ဒီလူဟာ အလိုရှိနေတဲ့ ရာဇဝတ်သား တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျားရဲများကဲ့သို့ ရဲမက်နှစ်ဦးသည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေသော အိမ်စေကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။

ခုနတင် လူအုပ်ကြီး အပြင်ထွက်ခါနီးတွင် လီယန်ချူက သာမန်အိမ်စေတစ်ဦးကို ရုတ်တရက် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် တစ်ဖက်လူက အမှန်တကယ်ပင် သိုင်းပညာ တတ်မြောက်နေပြီး ငွေအပ်ကဲ့သို့သော လက်နက်ပုန်းများကိုပါ သုံးစွဲနိုင်နေသည်။

ထို့အပြင် လီယန်ချူက ထိုသူကို လူသတ်သမားဟု အတည်ပြုလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ်ပင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှသည်

ဖန့်ချင်းလန်က

"ဒါက တကယ်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက

"ခုနက သေဆုံးသူရဲ့ ခေါင်းထိပ်မှာ အလွန်သေးငယ်တဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ငါတွေ့ခဲ့တယ်၊ သေဆုံးသူဟာ နောက်ကျောကနေ ငွေအပ်နဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို ထိုးသွင်းခံရပြီး အသတ်ခံလိုက်ရတာ"

"အိမ်ထဲကို သူခိုးဝင်တဲ့ အမှတ်အသား မရှိတဲ့အတွက် အိမ်ထဲကလူတွေဟာ သံသယအရှိဆုံးပဲ"

"ဒီလူ့ကိုယ်မှာ သွေးညှိနံ့တွေ ရစ်ပတ်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါ တွေ ပြည့်နေတာပဲ ဒီလိုလူက အိမ်စေတစ်ယောက်အဖြစ် ပုန်းအောင်းနေတာဟာ အလွန်ကို သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက အံ့ဩတကြီးဖြင့်

"ယန်ချူ၊ မင်းက အမှုတောင် စစ်တတ်တာလား"

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ခုနက ငါတမင်သက်သက် အိမ်ရှင်မကို တရားခံလို့ ပြောလိုက်တာ၊ သေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း မိစ္ဆာပူးလို့ လို့ ပြောလိုက်တာဟာ ဒီလူ့ရဲ့ စိတ်ကို လျော့ရဲသွားစေဖို့ပဲ၊ ပြီးတော့မှ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဟာကွက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာ"

"အမှန်အတိုင်းပဲ၊ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေမှာ ဒီလူက ငွေအပ်ကို သုံးလိုက်တယ် အခု မှုခင်းဆရာဝန် ကို အလောင်းပြန်စစ်ခိုင်းလို့ ရပြီ သေဆုံးသူရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ငွေအပ် ရှိနေမှာ အသေအချာပဲ"

ခဏမျှ မည်သူမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖန့်ချင်းလန်တို့ အုပ်စုမှာ သူ့ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

ဒါ... ဒါက တကယ်ကို နတ်ဘုရားဆန်လွန်းတယ်

အမှုက ပြီးသွားပြီလား

ဒီလောက် ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ လီယန်ချူက လူသတ်သမားကို ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ခဏစဉ်းစားပြီး

"အရင်ဆုံး မှုခင်းဆရာ ကို ပြန်စစ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လူသတ်မှုများတွင် မှုခင်းဆရာ က အမြဲတမ်း အကြိုစစ်ဆေးမှုများ လုပ်လေ့ရှိသည်၊ ခုနက ဝေမြို့ မှုခင်းဆရာသည် သေဆုံးသူတွင် ပြင်ပဒဏ်ရာ မရှိကြောင်းနှင့် အဆိပ်မိခြင်း မဟုတ်ကြောင်းသာ သိရှိခဲ့သည်။

စနစ်တကျ လေ့ကျင့်မှု မရှိသေးသော ဤခေတ်ကာလတွင် မှုခင်းဆရာများသည် အတွေ့အကြုံအပေါ်သာ အခြေခံရသဖြင့် အဆင့်အတန်းမှာ ကွဲပြားကြသည်။

မှုခင်းဆရာက ထပ်မံစစ်ဆေးပြီးနောက် သေဆုံးသူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ငွေအပ်ကို အမှန်တကယ်ပင် ရှာတွေ့သွားသဖြင့် အလွန်အံ့ဩသွားရသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူရော ဖန့်ချင်းလန်ပါမက ရှိနေသမျှ ရဲမက်အားလုံးသည် လီယန်ချူအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုများ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ ရှင်က တာအိုဆရာ ဖြစ်နေလို့၊ အကယ်၍ ရှင်သာ အစိုးရရုံးမှာ အမှုထမ်းရင် တစ်ကမ္ဘာလုံး နာမည်ကျော်မှာ အသေအချာပဲ"

ဖန့်ချင်းလန်က နှမြောတသစွာ ပြောသည်။

အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့ ထူးချွန်သော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မျိုးသာ ရှိခဲ့လျှင် သူမအတွက် ရာဇဝတ်သား ဖမ်းဆီးရာတွင် နတ်ဘုရား၏ ကူညီမှုကို ရရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူက ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။

မိမိက တကယ်တော့ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ကို အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ထိုသူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ရစ်ပတ်နေသည်မှာ လူကောင်းမဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပြီး နက်ရှိုင်းသော နာကျည်းမှုနှင့် သွေးညှိနံ့များ ရှိနေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုလူမှာ လူသတ်ထားသည်မှာ မကြာသေးကြောင်း သိနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုသူကို တရားခံဟု အစကတည်းက သတ်မှတ်ထားပြီး ကျန်သည်မှာ နည်းလမ်းရှာရန်သာ ဖြစ်သည်၊ အလောင်းကို စစ်ဆေးစဉ်က ခေါင်းထိပ်နှင့် ခေါင်းနောက်ပိုင်းကို အသေအချာ ကြည့်ခဲ့သည်။

ရုပ်ရှင်ပေါင်း ထောင်ချီ ကြည့်ခဲ့ဖူးသည့် လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤမျှ အခြေခံကျသော နည်းလမ်းကို သိရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လူ၏ စိတ်ပညာကို အသုံးချကာ တစ်ဖက်လူကို တိုက်ခိုက်လာအောင် ဖိအားပေးခဲ့သည်။

အားလုံးမှာ အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ယင်းထဲတွင် ကံကောင်းမှုအချို့လည်း ပါဝင်ပါသည်၊ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်သည် အရာအားလုံးကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်မှာ အားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

အစကနေ အဆုံးထိ ဘာမှမလုပ်ဘဲ လိုက်ကြည့်နေသည့် ပိုင်ဟုန်းထူမှာမူ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် ခံစားနေရသည်။

"ပိုင်ဟုန်းထူ ရှိနေပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ လီယန်ချူကိုပါ မွေးဖွားပေးခဲ့ရတာလဲ "

ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေသော အိမ်စေကို မကြာမီမှာပင် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြသည်၊ သူသည် လီယန်ချူကို နာကျည်းစွာ ကြည့်သွားခဲ့သည်။

ထွက်ခွာခါနီးအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် အကြည့်များ လေးနက်သွားပြီး သေးငယ်သော တံဆိပ်တုံးတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုကိုယ်ပိုင် တံဆိပ်တုံးလေးပေါ်တွင် စာလုံးလေးလုံးကို ထွင်းထုထားသည်

ဝူလင်စန်းရန်

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ သေဆုံးသူက ဝူလင်စန်းရန် လား"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ ထိုအမည်ကို ပထမဆုံး သိရှိခဲ့သည်မှာ ဝမ်အရာရှိ ပြသခဲ့သည့် စာအိတ်မှ ဖြစ်သည်။

ဝေမြို့သို့ မသေဆေးသတင်း ရရှိထားသဖြင့် လာရောက်ရန် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သူမှာ ဤလူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဘုန်းကြီးမှာ မြို့ပြင်တွင် အမည်မသိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ အကိုက်ခံရကာ သေဆုံးနေခဲ့ပြီး၊ ဝူလင်စန်းရန်မှာလည်း မိမိအိမ်ရှိ အိမ်စေ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးနေခဲ့ပြီ။

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် အိမ်ရှင်မကို ပြန်ခေါ်လာခိုင်းပြီး

"မင်းခင်ပွန်းက ဘာလုပ်တာလဲ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် တခြား အမည်နာမ တွေ ရှိလား"

ဟု မေးသည်။

ချန်နိုင်ငံ ရှိ စာပေတတ်ကျောင်းသူများသည် အမည်အပြင် ကလောင်အမည် နှင့် ဘွဲ့အမည် များ ရှိတတ်ကြသည်။

အိမ်ရှင်မမှာ ကြောက်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်ကာ

"ကျွန်မ ခင်ပွန်းက စာမေးပွဲအောင်ထားတဲ့ ပညာတတ် တစ်ယောက်ပါ၊ အိမ်မှာ ဘိုးဘွားပိုင် အမွေတွေ အများကြီး ရှိသလို၊ ကျေးလက်မှာလည်း လယ်ယာမြေတွေ ရှိပါတယ်၊ ပုံမှန်အားဖြင့် စာဖတ်လိုက် ပန်းချီဆွဲလိုက်ပါပဲ ဒါနဲ့... ကျွန်မခင်ပွန်းရဲ့ ဘွဲ့အမည်က ဝူလင်စန်းရန် ပါ"

အမှန်ပင်