အခန်း (၅၇-၅၈)

အခန်း (၅၇) - ဝိညာဉ်သုံးပါး နှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါးကို စုပ်ယူခြင်း

လီယန်ချူသည် သက်လတ်ပိုင်း ဝိညာဉ်ဖမ်းရဲမက် ကျန်းထုန်ကို ကြည့်ပြီး

"ကျုပ်က ဝိညာဉ်ဖမ်းတာကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားလို့ တစ်ဖက်မှာ ပုန်းကြည့်နေမိတာပါ အရှင်က အားနာစရာကောင်းလောက်အောင် ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်း ဝိညာဉ်ဖမ်းရဲမက် ကျန်းထုန်က

"ဒါတွေက ဝေမြို့ရဲ့ လတ်တလော သေဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေပါ ကျုပ်က ငရဲပြည်ကို ခေါ်သွားပြီး လူပြန်ဝင်စားဖို့ ပို့ဆောင်ပေးရုံတင်ပါ"

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက

"အရှင် ကျုပ်ကို ငရဲပြည်အကြောင်း အနည်းငယ်လောက် ပြောပြလို့ရမလား၊ ကျုပ် တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားလို့ပါ"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ဖမ်းရဲမက်သည် တွေဝေသွားသော အမူအရာဖြင့်

"တာအိုမိတ်ဆွေက ဝိညာဉ်ခိုင်မာပြီး ကျင့်ကြံမှုလည်း မဆိုးဘူးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငရဲပြည်အကြောင်းကို တစ်ခုမှ မသိဘူးလား"

ဟု ပြန်မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"အရှင် ရယ်စရာလို့ မထင်ပါနဲ့၊ ကျုပ်က တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပါ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားထွက်ပြီး ဝေမြို့ကို ဖြတ်လာရင်းနဲ့ ဒီငရဲပြည်အကြောင်းတွေကို တကယ်ပဲ မကြားဖူးလို့ပါ"

ဟု ဆိုသည်။

ဝိညာဉ်ဖမ်းရဲမက်သည် လီယန်ချူကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်

"ငရဲပြည်မှာ စည်းစနစ်ရှိတယ်၊ အလင်းနဲ့ အမှောင် (ယင်နဲ့ယန်) ကလည်း ခြားနားပါတယ် မိတ်ဆွေ နားလည်ပေးပါ ကျုပ် အများကြီး ပြောပြဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး"

ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်။

သက်လတ်ပိုင်း ဝိညာဉ်ဖမ်းရဲမက်သည် ဂါရဝပြုကာ သူ၏နောက်မှ ဝိညာဉ်အုပ်စုကို ခေါ်ဆောင်၍ တဖြည်းဖြည်း ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

လီယန်ချူသည် အတင်းအကျပ် မမေးတော့ဘဲ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကာ ထိုဝိညာဉ်အုပ်စုကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူတို့သည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေမိသည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်း ဝေမြို့သည် ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်ကာ မှောင်အတိ ကျနေသည်။

နေရာအနည်းငယ်လောက်တွင်သာ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသည်။

ထိုနေရာအများစုမှာ ကချေသည်ဝိုင်းများ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များနှင့် လောင်းကစားရုံများကဲ့သို့ တစ်ညလုံး ဖွင့်လှစ်ထားသည့် နေရာများ ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်လျှင်လည်း မြို့ထဲရှိ သူဌေးကြီးများ၏ အိမ်များ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက်

လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင် ဆူညံသံများနှင့် အံစာတုံးလှုပ်ခတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

စိတ်ထဲမှ အကြံရသဖြင့် ထိုအသံလာရာသို့ ပျံသန်းသွားပြီး အိမ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်ဆုံးတွင် လောင်းကစားရုံတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အပေါ်တွင် စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးထားသည်

ပေါင်းထုံလောင်းကစားရုံ

ထိုအချိန်တွင် လောင်းကစားရုံထဲ၌ လောင်းကစားသမား ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် စုရုံးကာ လောင်းကစားနေကြသဖြင့် အလွန်ပင် စည်ကားနေသည်။

တစ်ဦးချင်းစီမှာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုရင်း လောင်းကစားတွင် စိတ်တက်ကြွနေကြသည်။

အံစာတုံးခလောက်သူက

"လောင်းမယ့်သူတွေ လက်ခွာတော့"

ဟု အော်နေသည်။

လောင်းကစားသမားများသည် အလုအယက် အကြေးတင်ကြပြီး တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အံစာတုံးခွက်ကို ကြည့်ကာ "အကြီး" သို့မဟုတ် "အသေး" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

လီယန်ချူ၏ နားက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး အံစာတုံးခွက်ထဲရှိ အံစာတုံးမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်ချက်ပါနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်။

လောင်းကစားရုံဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်၊ စီးပွားရေးလုပ်သည်ဆိုမှတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ ပုံအပ်ထားမည်လား အနည်းနှင့်အများတော့ လက်ချက်ပါစမြဲပင်။

လီယန်ချူသည် ထိုလောင်းကစားရုံ၏ လှည့်ကွက်များကို စိတ်မဝင်စားပေ၊ သူ ယခုလာခြင်းမှာ သွေးစွန်းဒင်္ဂါး ကိစ္စကို စစ်ဆေးရန် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အကြည့်က လောင်းကစားဝိုင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသည်။

တကယ်ပဲ

ဤလောင်းကစားဝိုင်းပေါ်ရှိ ကြေးဒင်္ဂါး ဆယ်ဂဏန်းခန့်တွင် သွေးစွန်းရာများ ရှိနေသည်

သို့သော် ဤလောင်းကစားသမားများမှာမူ ဘာမှမသိဘဲ အော်ဟစ်ကာ ဆက်လက် လောင်းကစားနေကြဆဲပင်။

သာမန်လူတို့၏ မျက်လုံးဖြင့် ထိုသွေးစွန်းဒင်္ဂါးများ၏ ထူးခြားမှုကို မမြင်နိုင်ပေ။

လီယန်ချူသည် သွေးစွန်းဒင်္ဂါးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ နောက်ထပ် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက။

သူ့ကို အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ထိုလောင်းကစားသမားများမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အချိန်တွင်၊ သူတို့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါး သည် ပြာနှမ်းနှမ်း အငွေ့အသက်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအငွေ့များကို သွေးစွန်းဒင်္ဂါးများက စုပ်ယူနေကြသည်

လူတစ်ယောက်အတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ စွမ်းအင်၊ အသက်ဓာတ်နှင့် ဝိညာဉ် ဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ ဝိညာဉ်သုံးပါး နှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါး သာ ကုန်ဆုံးသွားပါက ထိုလူလည်း သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤလူများ၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားသည်၊ ထိုပြာနှမ်းနှမ်း အငွေ့အသက်များ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ အမြင်တွင် ထိုလူများသည် ရုတ်တရက် အားနည်းသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

သို့သော် သာမန်လူအနေဖြင့်၊ အထူးသဖြင့် တစ်ညလုံး လောင်းကစားနေသူများအနေဖြင့် ထိုအပြောင်းအလဲကို သတိမပြုမိကြပေ။

တစ်ညလုံး လောင်းကစားခြင်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးဟုသာ သူတို့ ထင်မှတ်နေကြသည်။

လူသည် လောင်းကစားနေချိန်တွင် စိတ်တက်ကြွပြီး အာရုံစူးစိုက်နေသဖြင့် ထိုအပြောင်းအလဲများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။

"သွေးစွန်းဒင်္ဂါးက လောင်းကစားသမားတွေရဲ့ စွမ်းအင်ကိုပဲ စုပ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သွေးစွန်းဒင်္ဂါး လက်ဝယ်ရှိသူ အားလုံးဆီက စုပ်တာလား"

လီယန်ချူ၏ အကြည့်တွင် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။

အကယ်၍ ဒုတိယအချက်သာ မှန်ကန်ပါက ထိုကိစ္စမှာ အတော်လေး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင် နှောင့်ယှက်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

လီယန်ချူသည် လောင်းကစားရုံ အချို့သို့ တစ်ဆက်တည်း သွားကြည့်ရာ လောင်းကစားရုံတိုင်းလိုလိုတွင် သွေးစွန်းဒင်္ဂါးများ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထို့ပြင် ထိုဒင်္ဂါးများသည် လောင်းကစားသမားများ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာ၊ ဝမ်းနည်း ဖြစ်ချိန်တွင် စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေကြသည်။

လီယန်ချူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် သာမန်လူနေအိမ် အချို့သို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုသည်။

သာမန်လူတန်းစားများ၏ အိမ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် အိမ်အချို့သို့ သွားကြည့်သော်လည်း။

သွေးစွန်းဒင်္ဂါး တစ်ပြားကိုသာ တွေ့ရပြီး ထိုဒင်္ဂါးမှာလည်း အိမ်သားများ၏ စွမ်းအင်ကို တက်ကြွစွာ စုပ်ယူနေခြင်း မရှိပေ။

"ဒီသွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ၊ ဘယ်လို ထူးခြားတဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ ဝေမြို့ထဲ စီးဝင်လာတာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သာမန်ကြေးဒင်္ဂါးတွေကနေ ရုတ်တရက် သွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလား "

"လက်ရှိ သိရသလောက်တော့ ဒီသွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေက လူက အလွန်အမင်း ဝမ်းသာ၊ ဝမ်းနည်း ဖြစ်တဲ့အချိန်မှပဲ စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနိုင်တယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ ပိုဆိုးလာဦးမလားတော့ မသိဘူး"

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား တစ်ခါထွက်လိုက်ရုံဖြင့် စိတ်ထဲတွင် သံသယများစွာ တိုးပွားသွားသည်။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားအဖြစ် ဆက်မနေတော့ဘဲ တာအိုကျောင်းသို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်က ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း ယနေ့ညတွင် သူ၏ စိတ်မှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသဖြင့် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားအဖြစ် ဆက်ရှိနေရန် မသင့်တော်တော့ပေ။

ဝိညာဉ်သည် ရုပ်ခန္ဓာထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။

လီယန်ချူသည် နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းစက်များ တောက်ပနေဆဲပင်။

အကယ်၍ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်သာ မရှိပါက သူသည် ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား ကျင့်စဉ်ပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်များ နွမ်းနယ်နေပေလိမ့်မည်။

ယခုကဲ့သို့ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ရှိနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူ ဝမ်းသာသွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်ကို အဆင့်မြင့်တင်လိုက်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်ထောင် အကုန်ခံထားရသော အဆောင်ရတနာ ဖြစ်သည့်အတိုင်း။

သူ့ကို အမြဲတစေ အံ့ဩမှုများ ပေးနေသည်။

တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နံနက်ခင်း။

ကိစ္စကြီးများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း လီယန်ချူ၏ စိတ်မှာ အလွန်ကြီးလှသဖြင့် ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ခဲ့ရာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ လန်းဆန်းနေသည်။

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့သည် မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် အီကြာကွေးနှင့် ပဲနို့ကို အရသာခံ စားသောက်နေကြသည်။

"တာအိုဆရာ လီယန်ချူ၊ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်"

'တိုဖူးအလှလေး' က ရှက်သွေးဖြာကာ နှုတ်ဆက်သည်၊ သာမန်လူများနှင့် ယှဉ်လျှင် လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ထူးခြားလှသည်။

အထူးသဖြင့် ယခု ပိုင်ဟုန်းထူပါ ရှိနေသဖြင့်၊ ရုပ်ရည်ချောမောကာ အရပ်အမောင်း ကောင်းလှသည်။

တိုဖူးအလှလေးသည် ထိုကဲ့သို့သော ချောမောယဉ်ကျေးသည့် လူငယ်များကို အလွန်ပင် သဘောကျသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူသည် ဤရှင်ကျောင်းရပ်ကွက် တွင် နာမည်ကျော်တစ်ဦးပင်။

လီယန်ချူက ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရာ၊ အသက် ၂၅၊ ၂၆ ခန့်ရှိသော တိုဖူးအလှလေးက သူ စားနေကျ သုံးမျိုးကို ချက်ချင်း လာချပေးသည်။

တိုဖူးပျော့၊ ဂျူးပွင့်နှင့် ငရုတ်သီးဆော့စ်

ဘေးနားမှ လူတစ်ယောက်က ရယ်ကာ

"ကွေအာ၊ မင်းရဲ့ တိုဖူးက တကယ် အရသာရှိတာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

"သွားစမ်း"

တိုဖူးအလှလေးက ခါးထောက်ကာ မော့ကြည့်ရင်း

"မစားရသေးရင် ကိုယ့်မိန်းမဆီပဲ ကိုယ်ပြန်သွား"

"ဟားဟားဟား"

နံနက်ခင်း လမ်းမပေါ်တွင် ရယ်သံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။

နတ်ဆိုးကို သတ်၊ လူသတ်သမားကို နှိမ်နင်းခဲ့သည့် လူစွမ်းကောင်းတစ်ဦးသည် လမ်းဘေးတွင် သာမန်လူများနှင့် ရောနှောကာ စကားဖောင်ဖွဲ့နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူသည် ပျော်ရွှင်သော နံနက်စာကို စားသုံးပြီးနောက် သီချင်းတအေးအေးဖြင့် ပိုင်ဟုန်းထူနှင့်အတူ တာအိုကျောင်းသို့ ပြန်လာသည်။

သူ ခုနက စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် တိုဖူးဆိုင်ရှိ ကြေးဒင်္ဂါးများတွင် သွေးစွန်းရာများ မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် မနေ့ညက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပိုင်ဟုန်းထူအား ပြောပြလိုက်သည်။

"ဘာ အဲဒီ သွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေက လူရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနိုင်တယ် ဟုတ်လား "

ပိုင်ဟုန်းထူ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။

ဤကိစ္စကို မည်သို့သိသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ လီယန်ချူက သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားဖြင့် မြင်ခဲ့သည်ဟု မပြောခဲ့ပေ။

ထိုကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဝိညာဉ်ကို လောကအနှံ့ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းစေခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"လက်ရှိ သိရသလောက်တော့ လောင်းကစားသမားတွေ စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့အချိန်မှာ ပြာနှမ်းနှမ်း အငွေ့အသက်တွေ စုပ်ယူခံရပြီး စွမ်းအင်တွေ အားနည်းသွားတာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် လီယန်ချူ မည်သို့သိသနည်းဟု ဆက်မမေးတော့ပေ၊ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ဆိုသည်မှာ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ချက် ရှိစမြဲပင်။

လီယန်ချူက မပြောပြသဖြင့် ပိုင်ဟုန်းထူကလည်း အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းတော့ပေ။

အခန်း (၅၈) - ဒီလိုကိစ္စမျိုးကတော့ အစိုးရရုံးကပဲ ထွက်လုပ်ရမှာပေါ့

ဤကဲ့သို့ သွေးစွန်းဒင်္ဂါးများက သာမန်လူတို့၏ စွမ်းအင်၊ အသက်ဓာတ်နှင့် ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူနေသည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုင်ဟုန်းထူသည် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

တာအိုပညာရပ်ကို လေ့လာလိုက်စားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါး ပျက်စီးသွားပါက ထိုလူသည် သေချာပေါက် သေဆုံးပေလိမ့်မည်ကို သူကောင်းစွာ သိရှိသည်။

"ဒီဝေမြို့ရဲ့ ရေက တော်တော်လေး နက်နေပြီပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ မင်း ကြောက်သွားပြီလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"..."

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားသည်။

"ဘာတွေ ပြောတာလဲ ငါက စဉ်းစားနေတာပါ၊ ဒီအခြေအနေက တချို့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်သူတွေဆီက ယုံကြည်မှုစွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူနေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ မတူဘူးလားလို့"

ပိုင်ဟုန်းထူက ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး

"မင်းက ချင်းယီမယ်တော်ကို ပြောချင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ဟု မေးသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ

"ငါက ပုံစံတူတယ်လို့ပဲ ပြောတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုကတော့ အဆောင်တွေ ဘာတွေအစား သွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့"

လီယန်ချူသည် စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ဆက်ပြောသည်

"ဒီကိစ္စက တော်တော်ကို ကိုင်တွယ်ရခက်တယ်၊ ဝေမြို့က ဒီလောက်ကြီးတာ၊ ဘယ်နှပြားတောင် သွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး"

"ငါတို့လို တာအိုအတတ်ကို သိတဲ့သူတွေကလွဲရင် သာမန်လူတွေကတော့ လုံးဝ ခွဲခြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး

"ဒီကိစ္စကို အစိုးရရုံးကို အသိပေးပြီး၊ အစိုးရကနေ ကြေညာချက်ထုတ်ခိုင်းရင်ကော၊ လူထုကို သူတို့အိမ်က ကြေးဒင်္ဂါးတွေကို ရုံးတော်ကို ယူလာခိုင်းပြီး ငါတို့က စစ်ဆေးပေးမယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ"

ဟု အကြံပေးသည်။

လီယန်ချူက စဉ်းစားပြီး

"ဒါက နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ ငါစိုးရိမ်တာက ဒီသွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေက သာမန်ဒင်္ဂါးတွေကနေ အသွင်ပြောင်းနေတာမျိုး ဖြစ်မှာကိုပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူ အံ့ဩသွားပြီး

"မင်းပြောတာက သွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေက တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ထပ်ထွက်လာနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

လီယန်ချူက

"ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီးရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အခုက ချင်းယီကျောင်းတော်ပွဲ အချိန်ဆိုတော့ ဝေမြို့ထဲမှာ တခြားအရပ်က ခရီးသွားတွေအပြင် အထက်တန်းလွှာ သူဌေးသူကြွယ်တွေလည်း အများကြီးပဲ၊ ဒီကိစ္စကို အကြီးအကျယ် လုပ်လိုက်ရင် အစိုးရဘက်ကလည်း ထောက်ခံချင်မှ ထောက်ခံမှာ"

ပိုင်ဟုန်းထူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းက အစိုးရရဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို တော်တော်လေး သိတာပဲ"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချကာ

"တကယ်တော့ ဆရာက ငါ့ကို လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ တာဝန်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ သရဲတစ္ဆေတွေကို တွေ့ရင်တော့ ဒီအတိုင်း လစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူးလေ"

"မင်းပြောသလိုပဲ၊ ဒီဝေမြို့ရဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေက များလွန်းသလို၊ ရေကလည်း နက်လွန်းတယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက သဘောတူညီစွာဖြင့်

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မျိုးဆက်သစ် တာအိုတပည့်တွေပဲ ရှိသေးတာ၊ မိစ္ဆာတွေအားလုံးနဲ့ ငါတို့ချည်းပဲ တိုးနေရတာကတော့ အကြောင်းတစ်ခုခု ရှိရမယ်"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး

"ဒါဆိုရင် အစိုးရရုံးကနေတစ်ဆင့် ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ တာအိုပညာရှင် အစစ်အမှန်တွေကို ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

ဟု ဆိုသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ စကားက သူ့ကို သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ခဏစဉ်းစားပြီး

"ဒီလောကက ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေ၊ တာအိုကျောင်းတွေမှာ နာမည်ခံတွေက များတယ်၊ တကယ် အစွမ်းထက်တဲ့သူက နည်းတယ်"

"နာမည်ကြီးတဲ့ လုံဟုစန်း၊ ချင်းချန်စန်း၊ ဝူထိုင်စန်း တို့ကျတော့လည်း ဝေမြို့နဲ့ အရမ်းဝေးတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီက ပညာရှင်တွေကို ဖိတ်ဖို့ကလည်း မလွယ်ဘူး"

လီယန်ချူက ထရပ်လိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင်လည်း နည်းလမ်းအဟောင်းအတိုင်းပဲ သွားကြတာပေါ့၊ ငါတို့နှစ်ယောက် ခွဲပြီး အလုပ်လုပ်ကြမယ်၊ မင်းက အစိုးရရုံးကိုသွားပြီး ကြေညာချက်ထုတ်ခိုင်း၊ သွေးစွန်းဒင်္ဂါးအကြောင်းကို လူသိအောင်လုပ်၊ ပြီးရင် ငါတို့က စစ်ဆေးပေးမယ်၊ အစိုးရက အဲဒီ သွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေကို သိမ်းဆည်းပေးပေါ့"

"ပြီးရင် အစိုးရကိုပဲ တခြား တာအိုနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပညာရှင်တွေကို ဝေမြို့မှာ လာရောက်စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဖိတ်ခိုင်းလိုက်"

"ဒီကိစ္စက တော်တော်ကြီးတယ်၊ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့တင် မပြီးနိုင်ဘူး"

ပိုင်ဟုန်းထူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့"

လီယန်ချူက ထပ်လောင်းပြောသည်

"မင်း အစိုးရရုံးကိုသွားရင် သေချာပြောခဲ့ဦး၊ လူထုဆီက သိမ်းတဲ့ သွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေကို တစ်ပြားချင်းစီ တန်ဖိုးတူ ပြန်လဲပေးရမယ်လို့"

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး

"ဒါတွေက မကောင်းတဲ့ အဆောင်အယောင်တွေပဲ၊ သူတို့ သိသွားရင် အလုအယက် လာပေးကြမှာပေါ့"

လီယန်ချူက

"သာမန်လူတန်းစားတွေရဲ့ ဘဝက ခက်ခဲတယ်၊ သူတို့အတွက် ကြေးဒင်္ဂါးက အလွန်အရေးကြီးတယ်၊ ဒါက အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိုက်မဲတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး မချမိအောင် ကာကွယ်ဖို့ပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူမှာ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အသေးစိတ်အချက်များကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ သတိပေးလိုက်မှသာ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"နေဦး၊ ဘာလို့ ငါက အစိုးရရုံးကို သွားပြောရမှာလဲ"

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက

"မင်းက ကျန်းချွမ်း ပိုင်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးပဲ၊ မင်းပြောရင် စကားက ပိုအလေးအနက်ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စက ကုသိုလ်လည်းရမယ်၊ ဝေမြို့မှာလည်း နာမည်ကျော်သွားမယ်၊ ငါက မင်းအတွက် ကောင်းအောင် စီစဉ်ပေးတာပါ"

ပိုင်ဟုန်းထူက

"မင်းပြောတာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါဆို မင်းကရော ဘယ်သွားမှာလဲ"

လီယန်ချူက လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းကို ကြည့်ပြီး

"ငါက ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းကို သွားမလို့၊ အရင်ဆုံး ဆိုင်ရှင်မကို ဒီကိစ္စ အသိပေးပြီး တည်းခိုခန်းထဲက ဒင်္ဂါးတွေကို စစ်ဆေးပေးရမယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူ : "..."

ပိုင်ဟုန်းထူသည် လီယန်ချူက ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့် သွားမည်ဟု မထင်ထားမိပေ၊ ယင်းမှာ အစဉ်အလာအတိုင်း မိမိထက် သူတစ်ပါးကို အရင်ဦးစားပေးတတ်သည့် သူရဲကောင်း သို့မဟုတ် ပညာရှင်ပုံစံနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။

ပိုင်ဟုန်းထူက ခါးသက်သက် ပြုံးကာ

"မင်းက ဝေမြို့က လူထုကို အရင် ဂရုစိုက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူက အံ့ဩသလိုဖြင့်

"ဘာလို့လဲ၊ ဆိုင်ရှင်မက ငါနဲ့ ဘယ်လိုပတ်သက်တာလဲ၊ ကိစ္စရှိရင် သူ့ကို အရင် ဂရုစိုက်ရမှာပေါ့"

ပိုင်ဟုန်းထူ ဆွံ့အသွားသည်။

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လီယန်ချူ ပြောသည်မှာ အမှန်တရား တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးပြီး

"မလျှောက်တွေးနေနဲ့တော့၊ ခွဲပြီး အလုပ်လုပ်ကြရအောင်"

ပိုင်ဟုန်းထူသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် တိုက်ရိုက်ပင် အစိုးရရုံးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် ထိုကိစ္စကို ကြားသိရသောအခါ အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများက နူးညံ့သွားသည်။

"ရှင်က ဒီကိစ္စကို သိသိချင်း ငါ့ဆီကို တန်းလာတာပေါ့ ဟုတ်လား"

အိမ်ရှင်မက လေသံအေးအေးလေးဖြင့် မေးသည်။

လီယန်ချူက ရိုးရိုးသားသားပင်

"ဒါပေါ့"

ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ကောင်းကောင်းအိပ်ပြီး တိုဖူးပျော့ စားခဲ့တာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။

ငါ မလုပ်ပါဘူး။

အိမ်ရှင်မက မျက်စောင်းလေး ထိုးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ရှင့်မှာ အသိတရား ရှိသားပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မျက်လုံးလေး မှိတ်ပြကာ

"ငါက ဘယ်တုန်းက အသိတရား မရှိဖူးလို့လဲ"

ဟု ရယ်မောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ပြလိုက်သည်၊ သူမ၏ ရင့်ကျက်သော အလှမှာ တကယ်ပင် ကြည့်မဝစရာ ဖြစ်နေသည်။

ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းရှိ ကြေးဒင်္ဂါးများကို လီယန်ချူက လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးပေးလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပိုင်ဟုန်းထူသည် မြို့တော်ရုံးသို့ ရောက်ရှိကာ မြို့ပိုင်မင်း ရှု နှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဝေမြို့အတွင်း သွေးစွန်းဒင်္ဂါးများ ပျံ့နှံ့နေသည့်ကိစ္စကို အသိပေးလိုက်သည်။

မြို့ပိုင်မင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဤကိစ္စမှာ အခြေအနေအရ သေးငယ်နိုင်သလို ကြီးမားသွားနိုင်သည် မဟုတ်လား။

ကံကောင်းသည်မှာ မြို့ပိုင်မင်း ရှုသည် ငွေမက်သူ ဖြစ်သော်လည်း ပညာတတ်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ကျင့်တရားတော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ရဲမက်များကို စေလွှတ်ကာ ကြေညာချက်များ ကပ်ခိုင်းပြီး၊ ခြံဝင်းတစ်ခုကို သီးသန့် သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။

အစိုးရရုံးမှ ငွေထုတ်ပေးပြီး လူထုလက်ထဲရှိ သွေးစွန်းဒင်္ဂါးများကို လဲလှယ်ပေးစေသည်။

အစိုးရရုံးက ဦးဆောင်ပြီး လူအင်အား၊ ပစ္စည်းအင်အား အမြောက်အမြား အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် ဤကိစ္စမှာ လျင်မြန်စွာပင် စနစ်တကျ ဖြစ်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီးကို ထိန်းသိမ်းရန် အစိုးရရဲမက်များနှင့် လူသူများကို တာဝန်ပေးထားသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် အခွင့်ကောင်းယူမည့် သူခိုးဓားပြများကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ရန် အလားအလာ အလွန်နည်းပါးသည်၊ အကြောင်းမှာ ရန်လိုတတ်သော လူမိုက်များ၏ လက်ထဲတွင်လည်း ကြေးဒင်္ဂါးများ ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသွေးစွန်းဒင်္ဂါးများကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ထို့အပြင် လီယန်ချူသည် အစိုးရရုံး၏ ကြေညာချက်တွင် ဝေမြို့၌ ဤသွေးစွန်းဒင်္ဂါးများမှတစ်ဆင့် လူ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေသည့် မိစ္ဆာရှိကြောင်းနှင့် နောင်တွင် အသွင်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ကြောင်း အထူးတလည် ထည့်သွင်းခိုင်းခဲ့သည်။

မိစ္ဆာကို မသတ်နိုင်သေးသရွေ့ အစိုးရဘက်မှ အကြီးအကျယ် စစ်ဆေးမှုများကို ထပ်မံ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြထားသည်။

တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မည်သူမျှ ဤသွေးစွန်းဒင်္ဂါးအပေါ် မကောင်းသော စိတ်ကူးမျိုး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း လူလည်ကျမည့်သူများ ရှိလာနိုင်သဖြင့် အစိုးရက လူအင်အား အမြောက်အမြားသုံးကာ စည်းကမ်းစနစ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့ နှစ်ဦးမှာမူ သွေးစွန်းဒင်္ဂါးများကို ခွဲခြားစစ်ဆေးပေးသည့် တာဝန်ကို ယူထားကြသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဤသွေးစွန်းဒင်္ဂါးများကို မြင်တွေ့ရန်အတွက် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်ကို အသုံးပြုရန် မလိုဘဲ တာအိုအတတ် သိရှိသူများအနေဖြင့် အလွယ်တကူ မြင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ချောမောပြေပြစ်စွာဖြင့် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက်။

စုစုပေါင်း သွေးစွန်းဒင်္ဂါး ၃၁၀ ပြားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

"သွေးစွန်းဒင်္ဂါး သုံးရာကျော်ပဲလား၊ ဒီအရာက ဝေမြို့တစ်မြို့လုံးကိုတော့ မပျံ့နှံ့သေးတဲ့ ပုံပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

အရေအတွက်မှာ မနည်းလှဟု ထင်ရသော်လည်း ဝေမြို့တစ်မြို့လုံး၏ လူဦးရေနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤပမာဏမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်။