အခန်း (၆၃-၆၄)

အခန်း (၆၃) - သရဲကို လာလိမ်နေတာလား

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရိုးရှင်းစွာဝတ်ဆင်ထားသော အဘွားအိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

သူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ပြုံးပြီး

"အဘွားရယ်... သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ ဒီလိုမျိုး ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာတာ လူကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာပဲ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဘွားအိုက ခေါင်းငုံ့ထားသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရပေ၊ သူမက တောင့်တောင့်ကြီးဖြင့်

"မောင်ရင်လေး... ကုဟော်မြို့နယ်ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ သိလား"

ဟု ထပ်မံပြောဆိုသည်။

မှောင်မည်းနေသော ညအမှောင်အောက်တွင် ဤသို့ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အဘွားအို မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းပြီး စိမ့်စိမ့်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

သာမန်လူသာဆိုလျှင် ကြောက်လန့်ပြီး တောကြောင်လို အမွေးအမှင်တွေ ထောင်သွားလောက်ပြီ။

သို့သော် လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့မှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ၊ ပိုင်ဟုန်းထူသည် ကချေသည်တွေဆီ သွားပြီး သီချင်းနားထောင်တာ ဝါသနာပါပြီး သိုင်းပညာမှာလည်း သာမန်ကာလျှံကာသာ ဖြစ်သော်လည်း

သူသည် စနစ်တကျ တာအိုပညာ အမွေဆက်ခံထားသူဖြစ်ရာ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုစိတ်က ပိုများနေသည်။

လီယန်ချူက ရုတ်တရက်

"ကုဟော်မြို့နယ်ကို ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒီလမ်းကြားကနေ ထွက်သွား၊ ညာဘက်ကို ကွေ့၊ ပြီးရင် မြို့ပြင်ထွက်တဲ့အထိ တည့်တည့်သွား၊ မိုးမခပင်ကြီး တစ်ပင်ကို တွေ့ပြီဆိုရင် တောင်ဘက်ကို မိုင် ၂၀ လောက် ဆက်သွားလိုက်၊ အဲဒါဆိုရင် ကုဟော်မြို့နယ်ကို ရောက်ပြီ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ ကြောင်သွားပြီး လီယန်ချူကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ မင်းက တကယ်ကြီး သိနေတာလား။

ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအဘွားအိုပင်လျှင် ကြောင်အသွားပုံရသည်။

လီယန်ချူက နူးညံ့စွာဖြင့်

"အဘွား မြန်မြန်သွားတော့ အခုအချိန် မြို့ပြင်ထွက်ရင် အချိန်မီသေးတယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအဘွားအိုက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးအစုံနှင့် ဖြူဆော့နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သူမက တောင့်တောင့်ကြီးဖြင့်

"မောင်ရင်လေး..."

ဟု ထပ်ပြောသည်။

လီယန်ချူက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး အဘွားရယ်၊ မြန်မြန်သွားပါတော့"

ပိုင်ဟုန်းထူ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်ချလိုက်မိသည်။

"မောင်ရင်လေး... ကုဟော်မြို့နယ်ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ သိလား"

ဟု အဘွားအိုက စိမ့်စိမ့်ကြီး ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုအရာမှာ ရယ်စရာ ဖြစ်နေချေပြီ၊ လီယန်ချူက လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။

လီယန်ချူက လက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး

"လူက သေသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ တကယ်ပဲ ဦးနှောက်ကပါ ထုံထိုင်းသွားတာလား"

ဟု မနိုင်သလို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

အဘွားအို၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အနက်ရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများမှာ ဟောက်ပက် ဖြစ်နေသော်လည်း လီယန်ချူထံသို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်၊ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ချိတ်ကဲ့သို့ ကွေးနေပြီး လက်သည်းများမှာ မည်းနက်နေသည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူသည် ထိုစိမ့်စိမ့်ကြီးဖြစ်နေသော အဘွားအိုကို တစ်ချက်တည်း ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ချဲ့ကားပြီး ပြောလိုက်သည်

"ဒါက လူကြီးလေကွာ မင်းက အပြစ်မဲ့တဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် လုပ်နေတာလား"

လီယန်ချူက သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး

"ဇာတ်လမ်းကြည့်နေရင်းနဲ့ လေပေါနေတာလား"

ဟု မေးသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက

"ဟီးဟီး"

ရယ်လိုက်ပြီး ဘေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘွားအိုသည် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လက်သည်းများမှာလည်း ရှည်ထွက်လာကာ လီယန်ချူထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ခုန်အုပ်လာသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ လေးနက်သွားသည်၊ တစ်ဖက်လူမှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ရှိနေသည်ကို သူ မထင်မှတ်ထားပေ။

ဘုန်း

ပရိတ်သတ်လက်ဝါး

လီယန်ချူ၏ သွေးချီများ ဆူပွက်လာပြီး တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်၊ ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်တွင် ပူပြင်းလှသော ယန်စွမ်းအား များ ပါဝင်နေသည်။

သို့သော် အဘွားအိုမှာ ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်ကို အတင်းခံပြီး ခုန်အုပ်လာသည်။

ရှူးရှူး

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နှင်းခဲပေါ်သို့ ဆီပူလောင်းလိုက်သကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း အဘွားအို၏ လှုပ်ရှားမှုကို အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်စေခြင်း မရှိပေ။

ဒေါင်

သံချင်းထိသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွင့်များ လွင့်စင်သွားသည်။

လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်သော အရှိန်ဝါ ကို ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

သူသည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်၊ အဘွားအို၏ ကြီးမားသော ခွန်အားကြောင့်သာမက သူမ၏ လက်သည်းများမှာ သူ၏ အရှိန်ဝါကာကွယ်မှုကို ဖောက်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘာကောင်ကြီးလဲ"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် အပျော်ကြည့်နေသည့် စိတ်ကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး အဆောင်ကို မန္တန်ရွတ်ကာ တောက်ပသော မီးတောက်တစ်ခုကို အဘွားအိုထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ငါ့အတွက် ပျက်စီးစမ်း"

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ အဆောင်မှာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် အစွမ်းထက်လှသည်။

သို့သော်...

နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူ ကြောင်သွားသည်။

မီးတောက်သည် ထိုစိမ့်စိမ့်ကြီးဖြစ်နေသော အဘွားအိုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း အဖြူရောင် မီးခိုးများသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထူးဆန်းသော အစွမ်းတစ်ခုကြောင့် မီးမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုက အဘွားအို၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ဝူး

အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ ထိုမိစ္ဆာအဘွားအိုသည် ပိုင်ဟုန်းထူထံသို့ ခုန်အုပ်သွားတော့သည်။

"ပြန်လာခဲ့စမ်း"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဘွားအို၏ ပုခုံးကို လှမ်းဖမ်းကာ သံကွင်းကြီးဖြင့် ဆွဲလိုက်သကဲ့သို့ သူမကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။

ဘုန်း

သူ့လက်သီးမှ ပူပြင်းလှသော သွေးအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဘွားအို၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ထိုးချလိုက်သည်။

ခွက် ခနဲ အသံနှင့်အတူ အဘွားအို၏ ခေါင်းမှာ ကျိုးသွားပြီး ပုခုံးပေါ်တွင် ပျော့ခွေကာ တွဲလောင်းကျသွားသည်။

သို့သော် အဘွားအို၏ လက်ကမူ လီယန်ချူ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လာသည်။

လက်သည်းများပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေသည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူက ပြင်းထန်သော ခြေကန်ချက် တစ်ချက်ဖြင့် အဘွားအို၏ ကိုယ်ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

အဘွားအို၏ ခေါင်းမှာ ပုံမမှန်စွာ တွန့်လိမ်ကျနေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အလွန်လျင်မြန်လှသည်၊ ခွန်အားပြန်စုစရာပင် မလိုသကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူ ကန်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် သူမက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ခုန်အုပ်လာပြန်သည်။

"ဒီကောင်က တော်တော်လေး ကြမ်းတာပဲ..."

ပိုင်ဟုန်းထူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လက်မှ မန္တန်များကို ကျင့်သုံးကာ အဆောင်နှစ်ခုကို အဘွားအိုထံသို့ ပစ်လိုက်သည်။

ဘုန်း ဘုန်း

အဘွားအို၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မီးပွင့်နှစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှု ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။

မန္တန် အစွမ်းထက်ပြီဟု ပိုင်ဟုန်းထူ ထင်လိုက်သည့်အချိန်မှာပင် ထိုအဘွားအိုက ထပ်မံ၍ ခုန်အုပ်လာပြန်သည်။

"ဒါ သောက်ကျိုးနည်း ဘာကောင်ကြီးလဲ"

"ဘာလို့ ဒီလောက် ကြမ်းနေရတာလဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီယန်ချူက အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်ရာ အဘွားအိုမှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် လက်ဝါး တစ်ချက်ကို အဘွားအို၏ ခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်။

"ဓားပျံ မိစ္ဆာကို သတ်စေ"

ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားရှည်မှာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တည့်တည့် ပျံသန်းသွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထိုအလွန်ကြမ်းတမ်းသော အဘွားအိုမှာ ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ဓားဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အဖောက်ခံလိုက်ရပြီး နံရံတွင် ကပ်သွားသည်။

သူ့ရဲ့ ဓားပျံဟာ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ လက်နက် ဖြစ်တာကြောင့် မိစ္ဆာတွေကို အကြီးအကျယ် ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထိုနေ့က ဝေမြို့ပြင်မှာ တောင်စောင့်နတ်ဆိုး ကို ပိုင်ဟုန်းထူ ဒီဓားနဲ့ပဲ ရင်ဘတ်ဖောက်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ဒါတောင်မှ အဘွားအိုက သေမသွားသေးပါဘူး။

သူမက ရုန်းကန် ဟိန်းဟောက်နေသော်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကမူ ထိုဓားကို မထိတွေ့နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရှေ့တိုးကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

ဘုန်း

မြေပြင်က အုတ်ခဲတွေတောင် ဒီလက်သီးချက်ကြောင့် ကွဲအက်ကုန်သည်။

"ဟင် ဒီကောင်က မသေသေးဘူးလား"

လီယန်ချူ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် အံ့သြသွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ အနားကို လျှောက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"သာမန် သရဲ မဟုတ်ဘူး၊ မိစ္ဆာအလောင်း ဒါမှမဟုတ် ဖုတ်ကောင် နဲ့ ပိုတူတယ်"

လီယန်ချူ ဘာမှမပြောဘဲ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးချလိုက်သည်။

ဘုန်း

လျိုယန်စွမ်းအား

အဘွားအို၏ ခေါင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဆက်လက် ရုန်းကန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။

သို့သော် မီးလောင်ပြီးနောက် ပြာဖြစ်မသွားဘဲ လူသေအလောင်း တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖြစ်သွားသည်။

ခုနက မိစ္ဆာအဘွားအိုရဲ့ အလောင်းပဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အောက်ပိုင်းကတော့ ပျောက်ကွယ်နေသည်။

"ဒါက..."

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ခေါင်းထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်၊ သူက အံ့သြစွာဖြင့်

"နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်း ဒါက သာမန် မိစ္ဆာအလောင်း မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်းပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက သဘောပေါက်သွားကာ

"ဟုတ်သားပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက် ကြမ်းနေတာကိုး၊ နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်း ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ အင်မတန် ကြမ်းတမ်းပြီး ယုတ်မာတဲ့ အရာပဲလေ"

စကားစပ်မိစဉ်က လီယန်ချူသည် ဝေမြို့တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော မိစ္ဆာများအကြောင်း ပိုင်ဟုန်းထူကို ပြောပြဖူးသည်။

အလောင်းထမ်းသမား သည် နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်းကို ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ဦးမှာ ကျန်းကျားရွာတွင် သေဆုံးခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်းမှာ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက စဉ်းစားမိသွားကာ

"ဒါ ခင်ဗျားပြောတဲ့ အလောင်းထမ်းသမား ပျောက်သွားတဲ့ နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်း ဖြစ်နေမလား"

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ၊ ဒီလို ကြမ်းတဲ့အရာက အများကြီး ရှိနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

အခန်း (၆၄) - ငါ ပိုင်ဟုန်းထူက ကောင်းကင်ကိုယ်စား အပြစ်ပေးမယ်

"ဒါ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ၊ အဲဒီ နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်းက မင်းပြောပုံအရဆိုရင် မြို့ပြင်မှာ ပျောက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ မြို့ထဲမှာ ပေါ်လာရတာလဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင်

"ဒီနှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်းက ဝေမြို့ထဲမှာ အစကတည်းက ရှိနေခဲ့တာများလား"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ အံ့အားသင့်သွားပြီး

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ပြန်မဖြေဘဲ ထိုအလောင်းတစ်ပိုင်းအနားသို့ တိုးသွားကာ ပါးစပ်မှ ဂါထာရွတ်ဆိုပြီး လက်မှ အဆောင်များကို သုံးလိုက်သည်။

သူသည် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ခြေရာခံသည့်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုနှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်း၏ ကျန်ရှိနေသော အောက်ပိုင်းကို ရှာနိုင်မလားဟု စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် အငွေ့အသက်တစ်စုသည် ထိုအလောင်းတစ်ပိုင်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

၎င်းမှာ မြူခိုးနှင့်တူသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး ထိုအနက်ရောင်မြူခိုးများကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

ဘေးက ပိုင်ဟုန်းထူမှာတော့ အနည်းငယ် အားကျနေမိသည်၊ လီယန်ချူက ပိုင်ဟုန်းထူ၏ လှပဆန်းပြားသော ဓားပျံအတတ်ကို အားကျသကဲ့သို့ပင်၊

သူသည်လည်း လီယန်ချူ၏ တာအိုပညာရပ်များစွာနှင့် ဆန်းကြယ်လှသော နည်းလမ်းများကို အားကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အမွေဆက်ခံမှု ကွာခြားချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကွဲပြားမှုပင်။

လီယန်ချူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ပိုင်ဟုန်းထူကို ပြောလိုက်သည်

"ဒီအရာကို မီးရှို့လိုက်တော့၊ ကျန်တဲ့ အောက်ပိုင်းတစ်ဝက်ကို ရှာဖို့ ငါ ခေါ်သွားမယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး

"ကောင်းပြီ"

ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် မန္တန်ရွတ်ကာ မီးတောက်တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ၏ ထောက်ပံ့မှု မရှိတော့သဖြင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်း၏ အပိုင်းအစမှာ ခဏချင်းပင် ပြာဖြစ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲတွင် အနက်ရောင်အငွေ့အသက်ကို ကိုင်ထားပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက နောက်ကနေ ကပ်လိုက်ရင်း

"ခုနက တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ၊ မင်းက ကုဟော်မြို့နယ်ရဲ့ လိပ်စာကို တကယ် သိနေတာလား"

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်

"ငါ လျှောက်ပြောလိုက်တာ"

"..."

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုနက်ရှိုင်းသော လမ်းကြားထဲမှ အမြန်ထွက်လာကြပြီး ခြေရာခံအတတ်၏ အာရုံခံမှုအတိုင်း လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လျှောက်လာရင်းနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူမှာ ပို၍ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလာရသဖြင့် လီယန်ချူကို မကြာခဏ လှည့်ကြည့်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင်

သူတို့နှစ်ဦးသည် မီးရောင်စုံလင်းထိန်နေသော ခြံဝင်းတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး

"ဒါနဲ့... မင်းရဲ့အတတ်က တကယ်ပဲ အမှန်အတိုင်း ပြနေတာလား ဒါက ပွဲကြည့်စင် လေကွာ "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

မူလက ပွဲကြည့်စင်ကို လာပြီး စက္ကူရုပ်လုပ်တဲ့သူကို ကံစမ်းရှာဖွေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာဖြစ်ပေမဲ့ လမ်းမှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်းနဲ့ ကြုံခဲ့တာ။

မထင်မှတ်ဘဲ ပတ်ချာလည်ပြီး ပွဲကြည့်စင်ကိုပဲ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။

လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"အတတ်ပညာကတော့ အမှန်ပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီအတတ်ကို သုံးတဲ့သူက မမှန်တာလားပေါ့"

ပိုင်ဟုန်းထူ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်းသိနေသည်ကို သူ မထင်မှတ်ထားပေ။

"သွားကြစို့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သီချင်းနားထောင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက ပွဲကြည့်စင်ကို အသာအယာ ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ပွဲကြည့်စင်အတွင်းသို့ ယှဉ်တွဲဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တကယ်လို့ နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်းက ပွဲကြည့်စင်ထဲမှာ ပုန်းနေတာဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး အန္တရာယ်များသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသော်လည်း သူက ရဲရင့်ဟန်ဆောင်ကာ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

ဒီပျောက်ဆုံးနေတဲ့ နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်းက ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းလေ

အောက်ပိုင်းသက်သက် မိစ္ဆာအလောင်းနဲ့ ပွဲကြည့်စင်... ဒီနှစ်ခုကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပိုင်ဟုန်းထူမှာ အင်မတန် မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ပွဲကြည့်စင်ရဲ့ အမြဲတမ်းဖောက်သည် ဖြစ်သလို၊ ဒီက နူးညံ့ချောမောတဲ့ မိန်းကလေး အများအပြားနဲ့လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့များ...

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်၊ ဒီည ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ သူ ချက်ချင်း သတ်ပစ်မည်

ပွဲကြည့်စင်က ဆိုင်ရှင်မကြီး မှာ အသက်အနည်းငယ်ကြီးပြီဖြစ်သော်လည်း အလှမပျက်သေးသူ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူကို မြင်သည်နှင့် သူမက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"အို... ဒါ ပိုင်သခင်လေး မဟုတ်လား မလာတာ ကြာပြီနော်၊ မိန်းကလေးတွေက ရှင့်ကို လွမ်းနေကြတာ"

ဆိုင်ရှင်မကြီးက မြူဆွယ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ထိုမြူဆွယ်တတ်သော ဆိုင်ရှင်မ၏ ကိုယ်ကို တစ်ချက် ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး လောကီသား မင်းသားလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။

အမှန်တော့ ဒါက သူ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ဒီည ငါက သူငယ်ချင်းကို အဖော်လုပ်ပေးဖို့ လာတာ၊ မိန်းကလေးတွေ မလိုသေးဘူး၊ မင်း အရင်သွားတော့၊ ငါ မခေါ်မချင်း လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"

ပိုင်ဟုန်းထူက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ပိုင်သခင်လေး ဘယ်မိန်းကလေးကို ခေါ်ချင်လဲဆိုတာ အမိန့်ရှိလိုက်ရုံပါပဲ"

ဆိုင်ရှင်မက လူကဲခတ်တော်သူဖြစ်သဖြင့် အလိုက်သင့် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

သို့သော် သူမက လီယန်ချူကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်သည်။

ဘယ်လောက်တောင် ချောမောတဲ့ သခင်လေးလဲ၊ တကယ့်ကို လူရည်မွန်လေးပဲ။

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်မထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ စာပေတတ်ကျွမ်းသော ပညာရှိလေးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပိုင်ဟုန်းထူက ဓားရှည်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး လောကီသူရဲကောင်းလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဆိုင်ရှင်မက လီယန်ချူကို မသိသော်လည်း ပိုင်သခင်လေး ခေါ်လာတဲ့ ဧည့်သည်ဆိုလျှင် အထင်သေး၍ မရမှန်း သိသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ ဝေမြို့ကို ရောက်လာပြီးနောက် ပွဲကြည့်စင်မှာ နာမည်ကြီးသွားခဲ့တာ၊ သူက ပိုက်ဆံကို ရက်ရက်ရောရော သုံးတတ်လို့ပဲ။

အစိုးရရုံးက ရတဲ့ ဆုငွေတွေကို ပွဲကြည့်စင်မှာပဲ အကုန်သုံးပစ်တာကြောင့် ဒီဆိုင်ရှင်မကြီးရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ သူဟာ လာဘ်နတ်မင်းကြီး ပါပဲ။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကျေနပ်သွားမိသည်၊ နောက်ဆုံးတော့ တခြားလူတွေက ငါ့ကို ပိုပြီး လေးစားတဲ့ အနေအထား ရောက်လာပြီဟု တွေးလိုက်သည်။

မင်း လီယန်ချူလည်း ဒီလိုနေ့မျိုး ကြုံရတာပဲ။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူ ပြန်စဉ်းစားမိသည်၊ ငါက ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးသားပဲ၊ ဘာလို့ ဒါတွေကို ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။

အင်း... လီယန်ချူက ငါ့ထက် ပိုပြီး လူသိများနေတာကို ငါ လုံးဝ အားမကျပါဘူး။ လုံးဝ မနာလိုပါဘူး။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပွဲကြည့်စင်အတွင်းသို့ ယှဉ်တွဲဝင်ရောက်သွားကြသည်၊ ခန်းမအလယ်တွင် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကချေသည်များနှင့် သီချင်းဆိုသူများ ဖျော်ဖြေနေကြသော်လည်း။

လီယန်ချူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ရပ်ကြည့်မနေဘဲ ဒုတိယထပ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားကြသည်။

လီယန်ချူ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးမှာ လက်ထဲက အနက်ရောင်အငွေ့အသက်ပေါ်မှာသာ ရှိနေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအများအပြားက ပိုင်ဟုန်းထူကို ခင်ခင်မင်မင် နှုတ်ဆက်ကြသဖြင့် သူသည် ထိုနေရာတွင် အလွန်ရေပန်းစားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် သူတို့ ရပ်လိုက်ကြသည်။

"ဒီမှာပဲ၊ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ နှစ်ပိုင်းပြတ်အလောင်းရဲ့ အောက်ပိုင်းက ဒီထဲမှာ ရှိနေတယ်"

လီယန်ချူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်၊ အဆိုးဆုံးအရာက တကယ်ပဲ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

လီယန်ချူ တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း။

မထင်မှတ်ဘဲ ပိုင်ဟုန်းထူက ဘုန်း ခနဲ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်၊ တကယ့်ကို ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားပင်

လီယန်ချူက သူ့ကို အံ့သြသလို ကြည့်လိုက်သည်၊ ဒါ ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး။

ယေဘုယျအားဖြင့် အတူတူ လှုပ်ရှားတဲ့အခါ တံခါးဖျက်တာမျိုးလို အကြမ်းပတမ်း အလုပ်တွေကို ပိုင်ဟုန်းထူက မလုပ်တတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာတော့ ရုတ်တရက် လူသတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်နေသည်။

တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ရုံသာမက ချွတ် ခနဲ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

"ဟေ့ ရဲတင်းလှချည်လား မိစ္ဆာကောင်၊ ဒီနေ့ ငါ ပိုင်ဟုန်းထူက ကောင်းကင်ကိုယ်စား မင်းကို အပြစ်ပေးမယ်"

အခန်းထဲရှိ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်း ကြောင်သွားပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူက ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် နောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာသည်။

"မင်းလား"

"မင်းလား"

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့ ပြိုင်တူ အော်လိုက်ကြသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"မင်းက ကျင်နီယန် ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ သဘောပေါက်သွားသည်၊ ပိုင်ဟုန်းထူ ပြောတာက အခန်းထဲက ကချေသည်မလေးကို ဖြစ်မည်။

သူ ရှင်းပြဖို့ မအားခင်မှာပဲ။

ပိုင်ဟုန်းထူက အေးစက်စွာဖြင့်

"ကျင်နီယန်၊ မင်းက မိစ္ဆာအလောင်းရဲ့ ပူးကပ်ခြင်း ခံထားရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး ငါ မင်းကို အထင်ကြီးခဲ့မိတာပဲ "

ဒီကျင်နီယန် ဆိုတာက ပွဲကြည့်စင်မှာ အနုပညာပဲ ရောင်းပြီး ကိုယ်ကို မရောင်းတဲ့ ကချေသည် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဖော်လုပ်ပေးတတ်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် ကံအားလျော်စွာ သူမနှင့် နီးစပ်ခွင့် မရခဲ့သဖြင့် အရင်က နှမြောတမ်းတနေခဲ့တာ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ပိုင်ဟုန်းထူမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း၊ လှည့်စားခံလိုက်ရသည်ဟူသော ခံစားချက်ကြောင့် အလွန် ဒေါသထွက်နေရသည်။

သူက တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း။

လီယန်ချူက သူ့ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"သူ မဟုတ်ဘူး"

ပိုင်ဟုန်းထူ ကြောင်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူက ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စုန်စန်းလန် ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီပေါ့"