အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း (၆၉) - အဆင့်မြင့်တင်ခြင်း နှင့် အဖြူအမည်းကမ္ဘာ

ညရောက်သောအခါ

လီယန်ချူသည် တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ တရားထိုင်နေပြီး၊ နေ့ခင်းက ပြည်သူများထံမှ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလာသော ကြေးဒင်္ဂါးများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

ယနေ့ရရှိသော ဒင်္ဂါးနှစ်ထောင်အနက်၊ အဆောင်စာရွက်ဖြင့် အစီရင်ပြု နှိမ်နင်းပြီးသားမှာ တစ်ထောင့်ငါးရာကျော်ရှိသည်။

ကျန်ရှိသော ငါးရာကျော်ကိုမူ သူ ပြန်ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ဤသွေးစွန်းဒင်္ဂါးများကို အသုံးပြု၍ နောက်ကွယ်ကအရာကို ဆွဲဆောင်ချင်နေသည်။

အကယ်၍ ထိုအရာသည် လူသတ်ရန်၊ ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါး သို့မဟုတ် အသက်ဓာတ်ကို စုပ်ယူရန် ကြံစည်နေပါက၊ ယခုအခါ ဝေမြို့တွင် ချင်းယွန်ကျောင်း တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူသည် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စေ"

လီယန်ချူက ခမ်းနားထည်ဝါသော မဟာတာအိုအသံကို အတုယူ၍ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ၊ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်ပေါ်တွင် မဟာတာအိုလှိုင်းလုံး များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတစ်ချက် ဝင်းခနဲဖြစ်သွားပြီးနောက်၊ အဆောင်စာရွက်သည် ခန့်ညားထည်ဝါသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုအဆောင်သည် လီယန်ချူက အဆောင်ပေါင်းရာချီထဲမှ အသေအချာ ရွေးချယ်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကောင်းဆုံး အဆောင်ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကလည်း ဤအဆောင်ကို အားကိုး၍ မြို့စောင့်နတ်အတုကို သတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ ဒုတိယအကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်လို့ ရတာပဲ"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် ၂၀၀၀ တိတိ လျော့နည်းသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ပထမအကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်တာက ၁၀၀၀၊ ဒုတိယအကြိမ်က ၂၀၀၀ ဆိုတော့၊ တတိယအကြိမ်ဆိုရင် ၃၀၀၀ ဖြစ်မှာလား "

ဟု လီယန်ချူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူသည် ထိုတာအိုဂိုဏ်းဝင် ရတနာအဆောင်ကို ကိုယ်နှင့်မကွာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ရာ၊ နွေးထွေးသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများက သူ၏ဝိညာဉ်ကို စတင်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတော့သည်။

ယခင် ပထမအကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ထားစဉ်ကထက် နှစ်ဆမက ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားလှသဖြင့်၊ လီယန်ချူ၏ တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး အင်အားများ ပြည့်ဝလာတော့သည်။

သူသည် ပြုံးပျော်သွားပြီး ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စေ"

မဟာတာအိုလှိုင်းလုံးများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ပေါ်တွင် သန့်စင်သော ယန်မိုးကြိုးအတတ် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာရာ တစ်ခန်းလုံးရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရသည်။

မိုးကြိုးအတတ်သည် လောက၏ အပူဆုံးစွမ်းအားဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာညစ်ညမ်းမှုအားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်သည်၊ ဒုတိယအကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ထားသော ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ကို ဆောင်ထားသည့် လီယန်ချူကို သာမန်တစ္ဆေများက စိုက်ကြည့်ခံရရုံဖြင့်ပင် ဝိညာဉ်လွင့်စင်သွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ကုသိုလ်မှတ် ၂၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကျန်ရှိနေသော တစ်ကြိမ်သုံးပြီးသား ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ကိုမူ လီယန်ချူက ခဏစောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း အဆင့်မြင့်မတင်သေးပေ။

သူ့တွင် အဆင့်မြင့်တင်ရန် အရာဝတ္ထုနှစ်ခု ကျန်သေးသည်၊ ၎င်းတို့မှာ ကျန်ကျောင်းဓား နှင့် မိုးကြိုးထိမှန်သစ်သား လက်သီးစွပ် တို့ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးထိမှန်သော သစ်သား သည် မိုးကြိုးစွမ်းအား ကိန်းအောင်းနေပြီး အလွန်ရှားပါးလှသည်၊ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အစိပ်အပိုင်းလေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။

သစ်သားဓားလုပ်ရန် မလောက်သဖြင့် သူက အကြံရပြီး လက်သီးစွပ်အဖြစ် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ထိုလက်သီးစွပ်ကို အဆင့်မြင့်တင်မည့်အကြံကို ခေတ္တဖျက်လိုက်ပြီး၊ ခုနက ဒုတိယအကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ထားသော ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ကိုပင် တတိယအကြိမ် ထပ်မံ အဆင့်မြင့်တင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်သည် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း အလွန်ကြီးမားသဖြင့် နောက်ဆုံးလက်နက်အဖြစ် ထားရှိရန် အလွန်သင့်တော်သည်။

လီယန်ချူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး

"အဆင့်မြင့်တင်စေ"

မဟာတာအိုလှိုင်းလုံးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်မှာ ရှေ့နှစ်ကြိမ်ပေါင်းထက်ပင် အချိန်ပိုကြာမြင့်လှသည်။

အားလုံး ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသောအခါ၊ လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အဆုံးမရှိသော မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီး ပေါ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ပေါ်ရှိ သန့်စင်သော ယန်အရှိန်အဝါများသည် လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ပိုမိုခိုင်မာလာစေသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ဝိညာဉ်အပြင်ထွက်နိုင်သော ယန်ဝိညာဥ် ကျင့်ကြံသူကြီးများ၏ ဝိညာဉ်တွင်သာ သန့်စင်သော ယန်အရှိန်အဝါများ ရှိတတ်ကြသည်၊ လီယန်ချူမှာမူ ယခုအချိန်တွင် ထိုအဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။

သို့သော် ထိုငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်မှာမူ ယန်ဝိညာဉ် ကို ခိုင်မာစေသည့် အာနိသင်ရှိနေသည်၊ ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ရှားပါးလှသော တာအိုဂိုဏ်း ရတနာအဆောင် ဖြစ်နေပါပြီ

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် စုစုပေါင်း ၇၀၀၀ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်

"ကုသိုလ်မှတ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံလိုပါပဲလား၊ ဘယ်လောက်များများ သုံးလို့ မလောက်နိုင်ဘူး"

ဟု လီယန်ချူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်အထိ ကျင့်ကြံပြီးမှ အနားယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

ညဝင်လာပြီးနောက် ဝေမြို့မှာ ထူးထူးခြားခြား ငြိမ်သက်နေသည်၊ မကြာသေးမီက သွေးစွန်းဒင်္ဂါးကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးရသည့် ကိစ္စများကြောင့် ပြည်သူများမှာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် လီယန်ချူသည် အမွှေးတိုင် အလွန်ပါးလွှာသော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်ပြီး၊ ထိုအနံ့မှာ ခဏချင်းအတွင်း တစ်ခန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

အခန်းအတွင်း အမွှေးတိုင်အနံ့များ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ လီယန်ချူမှာ နက်ရှိုင်းသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ဆွဲချခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဝေးတစ်နေရာမှ လွင့်ပျံ့လာသော အသံတစ်ခုကို လီယန်ချူ ကြားလိုက်ရသည်၊ ထိုအသံမှာ ဘယ်ညာရွေ့လျားနေပြီး မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို ခွဲခြားရခက်လှသည်။

လီယန်ချူ မျက်လုံးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ မိမိကိုယ်ကို တာအိုကျောင်းထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ အဖြူအမည်း ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှဲ... ရှဲ...

ဝေါ... ဝေါ...

နားထဲတွင် ရေစီးသံများ ကြားနေရသဖြင့် လီယန်ချူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မိမိ၏ခြေထောက်အောက်တွင် အဆုံးမရှိသော ရေပြင်ကြီး ရှိနေသည်။

"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ"

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များ လေးနက်သွားသည်။

သူသည် အလိုအလျောက် ရင်ဘတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ရတနာအဆောင်သုံးခုလုံးမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အိပ်မပျော်ခင်က သူသည် ကျန်ကျောင်းဓားကို ပွေ့ပိုက်ထားခဲ့ရာ၊ ယခုအခါတွင်လည်း ဓားမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏စိတ်မှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

ထို့နောက် အဖြူအမည်း ကမ္ဘာကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ အဖြူအမည်း ဆိုသည်မှာ များသောအားဖြင့် လူထုကြားတွင် သေဆုံးသူများ၏ ကမ္ဘာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေါ... ဝေါ...

သူရပ်နေသော ရေပြင်မှာ ငြိမ်သက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လှိုင်းလုံးများသဖွယ် လီယန်ချူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လာရောက်ရိုက်ခတ်နေသည်။

"ဒီရေက တော်တော်အေးတာပဲ"

လီယန်ချူ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မြူထူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရှေ့သုံးလံခန့်သာ မြင်ရသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

"လီယန်ချူ"

"လီယန်ချူ"

ရုတ်တရက် စိမ်းသက်သော အသံတစ်ခုက သူ၏အမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်၊ အသံမှာ အလွန်စူးရှပြီး ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ယူနေသလို ခံစားရသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုခေါ်သံနောက်သို့ ပြေးသွားလိုက်သည်၊ ဖျတ်... ဖျတ်... ဖျတ်... သူ ရေပေါ်တွင် နင်းလိုက်သဖြင့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤမြူထူထူ အဖြူအမည်း ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် လီယန်ချူသည် လားရာကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ရုတ်တရက် လီယန်ချူ အရှိန်သတ်လိုက်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်ယောက် ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတယ်

လီယန်ချူ ချက်ချင်း လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေလိုက်သည်၊ နားထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏အမည်ကို ဝိညာဉ်ခေါ်သလိုမျိုး ဆက်တိုက် ခေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ ရပ်လိုက်သောအခါ နောက်ကွယ်မှ ဖျတ်... ဖျတ်... ဆိုသော ခြေသံမှာလည်း လိုက်ရပ်သွားသည်။

လူထုကြား ပြောစမှတ်ရှိသည်မှာ၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ယန်မီး သုံးလုံး ရှိသည်၊ ညဖက် လမ်းလျှောက်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုခုံးကို လာပုတ်လျှင် သို့မဟုတ် အမည်ခေါ်လျှင် ဘယ်သောအခါမှ လှည့်မကြည့်ပါနှင့် မဟုတ်လျှင် တစ္ဆေမိစ္ဆာများက ပုခုံးပေါ်ရှိ ယန်မီးကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ မှုတ်ထုတ်ပစ်လိမ့်မည်။

ထိုစကားမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းလာခြင်းဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်လည်း ယုတ္တိရှိလှသည်၊ လူတစ်ဦး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသောအခါ ယန်ဓာတ်များ အားနည်းသွားပြီး မိစ္ဆာများ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် တွေ့သောအခါ ဆဲဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပြုမူခြင်းသည် တစ္ဆေများက လူကြမ်းကို ကြောက်သည်ဟူသော အဆိုကို ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူမှာ လူကြမ်းမဟုတ်သော်လည်း၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက် များ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

အထူးသဖြင့် တာအိုဂိုဏ်း ရတနာအဆောင်များနှင့် ကျန်ကျောင်းဓားကို ဆောင်ထားသဖြင့် သာမန်မိစ္ဆာများမှာ သူ့အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

ထိုအချက်ကြောင့်ပင် လီယန်ချူမှာ ပို၍ သတိထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤထူးဆန်းပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော သေဆုံးသူများ၏ အဖြူအမည်း ကမ္ဘာသည်၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးချီများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သလို ခံစားရသည်။

နောက်ကွယ်မှ ခြေသံမှာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင်မူ ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

မီးလောင်သံများ၊ ရေထဲနစ်၍ ရုန်းကန်သံများ၊ ရေစက်ကျသံများမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မမြင်ရသော နာနာဘာဝများက နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောနေသလို ခံစားရသည်။

စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာသူများမှာ ဤမျှလောက် ကြောက်စရာကောင်းသော အခြေအနေထဲတွင် ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

ထိုအဖြူအမည်း ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ရှိနေခြင်း၊ နောက်ကွယ်မှ ထူးဆန်းသော ခြေသံနှင့် နားထဲမှ နာနာဘာဝများ၏ စကားသံများမှာ လူတစ်ယောက်ကို သေတာထက် ပိုကြောက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ မျက်နှာထား တည်ကြည်နေပြီး အကြည့်များမှာ ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်သည်၊ သူသည် အန္တရာယ်နှင့် တွေ့လေလေ ပို၍ တည်ငြိမ်လေလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်မှာ ကြုတ်သွားရသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများကို ခံစားနေရရုံသာမက၊ သူ၏ လည်ပင်းမှာလည်း အလွန်ပင် နာကျင်လေးလံနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၇၀) - လီတာအိုဆရာ

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်လုံးအစွန်မှ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဦးရေပြားများပင် ဆိမ့်တက်သွားရသည်။

သူ၏ ကျောပေါ်တွင် မျက်ဆုံဖြူကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမည်းပုပ်သိုးနေသည့် အလောင်းကောင်မျက်နှာတစ်ခု ကပ်ငြိနေသည်

နာကျည်းဝိညာဉ်

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားသည်၊ သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသည့်အပြင်

"သေချင်နေတာပဲ"

ဟု အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်

ထျန်းကန်းလက်ဝါး

ပူပြင်းလှသော သွေးချီများသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ထိုနာကျည်းဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်းပင် ပြာဖြစ်သွားအောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်

သူ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်တတ်သည့် ဝရမ်းပြေးလူသတ်သမားများ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် လောကဓံလူမိုက်များ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ခေါင်းဖြတ်တစ္ဆေနှင့် ထူးဆန်းသော စက္ကူရုပ်များစွာ ရှိခဲ့သည်။

မည်မျှပင် ကြမ်းတမ်းသည့် လူ သို့မဟုတ် တစ္ဆေမိစ္ဆာ ဖြစ်ပါစေ သူ၏လက်ထဲတွင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသဖြင့်၊ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ထိတ်လန့်မသွားသည့်အပြင်၊ ပုခုံးပေါ်က နာကျည်းဝိညာဉ်ကို အားပါပါ လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် အစအနမကျန် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ ရဲရင့်ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်မှာ သူ၏ဝိညာဉ်ထဲတွင် အမြဲကိန်းအောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် နောက်ကွယ်မှ ခြေသံများမှာ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာပြီး သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ချလွတ်

လီယန်ချူသည် ကျန်ကျောင်းဓားကို အိမ်မှဆွဲထုတ်ကာ နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လျိုယန်စွမ်းအင်

ဗျစ်

နောက်ကွယ်မှ မမြင်ရသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်၊ ကြောက်စရာကောင်းသော လူရိပ်တစ်ခုမှာ ခါးမှနေ၍ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး၊ ပူပြင်းလှသော ယန်စွမ်းအင်ကြောင့် ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ ရဲရင့်လှပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်

"မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲ အရည်အချင်းရှိတာဆိုရင်တော့ ထွက်လာပြီး လူကြားထဲ အရှက်မခွဲပါနဲ့တော့"

သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူထူများမှာ တစ်လံခန့်အထိ နောက်ဆုတ်သွားသလို ခံစားရသည်

သူ၏ရှေ့တွင် မြင်ကွင်းမှာ ပိုမိုရှင်းလင်းလာတော့သည်။

ထိုဝိညာဉ်ခေါ်သံမှာလည်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"မျက်လှည့်ပြမနေနဲ့ ငါ့ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့စမ်း"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဟိန်းထွက်သွားသည်။

သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် တတိယအကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင် ရှိနေသဖြင့်၊ သူ၏ အပြုအမူတိုင်းတွင် သန့်စင်သော ယန်အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ္ဆေငိုသံများမှာလည်း တမဟုတ်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖျတ် ဖျတ် ဖျတ်

မြူထူများထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ပြေးထွက်လာသည်၊ အရပ်အမောင်း မြင့်မားသော်လည်း ရုပ်ရည်ကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသေးပေ။

ထိုလူ အနားသို့ ရောက်လာသောအခါမှ လီယန်ချူက သူ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ပိုင်ဟုန်းထူ ဖြစ်နေတော့သည်။

"လီတာအိုဆရာ နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို တွေ့ပြီ"

ပိုင်ဟုန်းထူက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ရှိနေကာ ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်

"ငါလည်း မသိဘူး၊ အိပ်နေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပဲ"

"ဒါနဲ့ ခုနက တစ်ယောက်ယောက်က မင်းရဲ့နာမည်ကို ခေါ်နေတာ ကြားလိုက်လို့ ငါ လိုက်လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘေးနားမှာလည်း ထူးဆန်းတဲ့ ခြေသံတွေ ကြားနေရတယ်"

"ခုနက မင်းက မိစ္ဆာတွေကို အော်ဟစ်နှိမ်နင်းလိုက်လို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းလည်း ဒီကို ရောက်နေမှန်း ငါ သိမှာမဟုတ်ဘူး"

ပိုင်ဟုန်းထူက ကျောချမ်းစွာဖြင့် ပြောနေသည်။

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်

"ကြောက်နေတာလား"

ပိုင်ဟုန်းထူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"ဒီနေရာက အရမ်းစက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ငါ မင်းရဲ့နောက်ကပဲ လိုက်မယ်လေ၊ ဒါမှ ငါတို့နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်လို့ရမှာ"

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒီမိစ္ဆာတွေက အသေးအဖွဲပါ၊ ဒီကိစ္စပြီးရင် ငါတို့ ကချေသည်တွေဆီ သီချင်းသွားနားထောင်ကြမယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက ဝမ်းသာသွားပြီး

"ဒါဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ လာ... ထွက်ပေါက် အရင်ရှာရအောင်"

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းကွယ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်၊ ခြေလှမ်း ၃၀၀ ခန့် လျှောက်ပြီးသောအခါ အဝေးတစ်နေရာတွင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်

ထိုအလင်းမှာ အဖြူအမည်း ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေသည်။

"ဒါက ဒီနေရာရဲ့ လွတ်မြောက်ရာလမ်း ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ သွားကြည့်ရအောင်"

ဟု ပိုင်ဟုန်းထူ၏ အသံက နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်

"ဒါပဲလား"

ပိုင်ဟုန်းထူ ကြောင်သွားပြီး

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ "

လီယန်ချူက သူ့ကို ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်

"မင်းက တစ်ခုခု ဆန်းသစ်တာလေးတွေ လုပ်ပြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ၊ ဥပမာ ဝိညာဉ်မြစ် တို့၊ နိုင်းဟယ်တံတား တို့၊ ဒါမှမဟုတ် ငရဲဘုံ ၁၈ ထပ်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးတွေနဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ခြောက်လှန့်မယ်ပေါ့"

"နောက်ဆုံးတော့ ဒီ လွတ်မြောက်ရာလမ်း ဆိုတာကြီးနဲ့ ငါ့ကို စိတ်အာရုံ ထွေပြားအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာလား "

ပိုင်ဟုန်းထူက ဟန်မပျက် ရယ်မောကာ

"လီတာအိုဆရာ မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

လီယန်ချူက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်

"လီတာအိုဆရာ တဲ့လား... ကြည့်ရတာ မင်းက အပြင်လောကရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို အများကြီး မသိနိုင်ဘူးပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက ဝေခွဲမရဖြစ်နေကာ

"ငါတော့ နားထောင်ရင်းနဲ့ ပိုပြီး ဝေဝါးလာပြီ"

လီယန်ချူက အပြုံးကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ရှေ့ရှိ ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ခေါင်းမှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်

သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ

ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေလဲကျသွားသည်။

ခေါင်းသည် လီယန်ချူ၏ ခြေရင်းသို့ လိမ့်လာခဲ့ပြီး၊ မျက်နှာတွင် အံ့သြထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်

"ငါ့ကို ပိုင်ဟုန်းထူကို မှားသတ်မိပြီလို့ ထင်အောင် လုပ်ချင်တာလား မင်းရဲ့ တစ္ဆေဉာဏ်နီဉာဏ်နက်တွေကို သိမ်းထားလိုက်စမ်းပါ"

သူသည် ခြေရင်းရှိ ထိုခေါင်းကို နင်းခြေဖျက်ဆီးရန် ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

ထိုခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် လေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး၊ ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်နှာဖြင့်ပင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နေသည့် အကြည့်၊ ထူးဆန်းတောင့်တင်းသော အပြုံးများဖြင့်

"လီယန်ချူ"

"လီယန်ချူ"

ခုနက ဝိညာဉ်ခေါ်သံကဲ့သို့ ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက သရော်လိုက်သည်

"တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီး ဒီလောက်အထိ အသုံးမကျတာ အရှက်ခွဲနေတာပဲ "

ဝိညာဉ်ခေါ်သံမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုပိုင်ဟုန်းထူအတုက ရန်ငြိုးကြီးစွာဖြင့်

"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သေချာနေရတာလဲ၊ လူမှားသတ်မိမှာကို မကြောက်ဘူးလား "

လီယန်ချူက ပြောသည်

"ငါ မင်းကို မပြောပြနိုင်ဘူး"

ဓားတစ်ချက် ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်

ဓားရောင် ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့်အမျှ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဖြူအမည်း ကမ္ဘာကြီးမှာ အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသလို ဖြစ်သွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ခေါင်းမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝေဝါးလှသော ရန်ငြိုးကြီးသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်

"မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး၊ ငါ မင်းကို ဒီနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ထားမယ်၊ မင်းကို ထာဝရ ဒီထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေစေရမယ်"

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်

"မင်းလို သောက်ကောင်ကများ "

သူ၏ လက်ထဲတွင် ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင် ပေါ်လာသည်။

ထိုအပေါ်တွင် မိုးကြိုးအငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

"ကောင်းကင်မြေပြင် သန့်စင်သောယန်၊ ငါးပါးမိုးကြိုး မှန်ကန်သောအတတ်၊ မိစ္ဆာကို သုတ်သင်စေ သတ် "

ဝုန်း

ဟင်းလင်းပြင်အထက်မှ တောက်ပလှသော မိုးကြိုးတစ်စင်း ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည် အဖြူအမည်း သေဆုံးသူများ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ ခဏချင်းအတွင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားတော့သည်လီယန်ချူ၏ ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းများ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

အခန်းထဲရှိ သွေးစွန်းနေသော ကြေးဒင်္ဂါးများမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းတို့ပေါ်ရှိ သွေးစွန်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန်ကြေးဒင်္ဂါးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကုသိုလ်မှတ်များမှာ ၁၂၃၀ တိုးလာခဲ့သည်။

"ခုနက သွေးစွန်းဒင်္ဂါးက ငါ့အသက်ကို နှုတ်ဖို့ ကြိုးစားတာလား ငါ့ကို စိတ်အာရုံမှား ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

လီယန်ချူတွင် ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင် ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်မိစ္ဆာမျှ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ၊ မြို့စောင့်နတ်အတုပင်လျှင် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤသွေးစွန်းဒင်္ဂါးမှာမူ သူ့ကို အဖြူအမည်း ကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲခေါ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ပိုင်ဟုန်းထူအတုမှာလည်း အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသည်။

"နောက်ကွယ်က အရာက တော်တော်လေး ကြမ်းပုံရတယ်"

လီယန်ချူ ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူ ခုနက အဖြူအမည်း ကမ္ဘာထဲတွင် ပိုင်ဟုန်းထူမှာ အတုဖြစ်ကြောင်းကို ပထမအမြင်နှင့်တင် သိခဲ့သည်။ ဝေမြို့သူ ဝေမြို့သားများက သူ့ကို

လီတာအိုဆရာ ဟု ခေါ်ကြသော်လည်း၊ ပိုင်ဟုန်းထူကမူ သူ့ကို ဘယ်သောအခါမှ တာအိုဆရာဟု မခေါ်ဘဲ အမည်ကိုသာ တိုက်ရိုက်ခေါ်လေ့ရှိသည်။

နောက်တစ်ချက်မှာ ပိုင်ဟုန်းထူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေမည့်သူမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ပိုင်ဟုန်းထူသည် မကြာသေးမီက ကချေသည်များထံ သွားရန် စိတ်ကုန်နေခဲ့ပြီး၊ ငြင်းဆန်သည့် ပုံစံမျိုးပင် ရှိနေသည်။

ထိုအချက်များကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လျှင် လီယန်ချူအတွက် ခွဲခြားရန် အလွန်လွယ်ကူသွားပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားသည်။

ဝုန်း

အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြို့တောင်ဘက် ဆီမှ အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြေးထွက်ခဲ့သည်၊ တာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ ပိုင်ဟုန်းထူလည်း ပြေးထွက်လာသည်။

ကောင်းကင်ယံမှာ မီးခိုးများနှင့်အတူ ရဲရဲနီနေတော့သည်။

"အသံက မြို့တောင်ဘက်က လာတာပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်

"ချင်းယီမယ်တော်ကျောင်း မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီကျောင်းက မြို့အနောက်ဘက်မှာ ရှိတာ"

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်မိကြပြီး၊ မျက်နှာများတွင် အံ့သြရိပ်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။