အခန်း (၇၁-၇၂)

အခန်း။ ၇၁

"အဆင့်မြင့် မှော်အတတ် သွေးသစ်လောင်းမှုတွေရဲ့ အာနိသင်က သာမန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တာပဲ။ အခုဆိုရင် ယုတ်မာမှုကို စုစည်း၍ နက်နဲမှုကို ထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ်နဲ့ သည်းထန်သော မိုးစက်ယုတ်မာမှုတို့ကို လုံးဝဖယ်ရှားပစ်လို့ ရပြီ။ ရှေ့ကအတတ်မှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ ချီဓာတ် ဖုံးကွယ်ခြင်း အာနိသင် အနည်းငယ်ကလွဲရင် ကျန်တာတွေက အသုံးမဝင်တော့ဘူး"

ထိုသို့ ရေရွတ်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် မြွေဖြူဓားသိုင်းအတွက် လက်ကွက်ဖော်လိုက်သည်။ သူသည် သက်တန့်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ မြူထုကို ဖြတ်ကျော်လျက် သူ၏ ဂူဗိမာန်ရှိရာ တောင်ထိပ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုလေး ယွီကျွမ်းသည် အိပ်ရာမှ ထနှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး အမိုးအောက်ရှိ မီးဖို၌ ဆန်ပြုတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ တည်ချက်နေသည်။ စုန်ယန်သည် အစာငတ်ခံဆေးလုံးကို သောက်သုံးထားသော်လည်း လူသားတို့၏ အရသာရှိသော အစားအစာများကို နှစ်သက်ဆဲဖြစ်ရာ ယွီကျွမ်းက နံနက်စာကို အမြဲမပြတ် ပြင်ဆင်ပေးလေ့ရှိသည်။

နှင်းများ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေစဉ် အလှပဂေးလေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဆန်ပြုတ်အိုးမှ ရနံ့မှာ အေးစက်သော လေထုအတွင်း ပျံ့လွင့်နေသည်။

စုန်ယန်သည် အရိုးကျောက်စိမ်းလက်ပတ်ကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဝတ်ဆင်လိုက်

သည့် ခဏ၌ပင် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဖော်ပြ၍မရသော အာရုံကြောများ တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အေးစက်သောငရဲဘုံ၏ ဘဝမျောလက်ပတ်အတွင်းသို့ သူ၏ အာရုံကို နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။

ထိုခဏ၌ သူသည် ရေခဲလှောင်အိမ်ကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အတွင်းရှိ အသက်အရွယ်စုံ အကျဉ်းသားတို့မှာ မျက်နှာများ ဝေဒနာကြောင့် လိမ်ဖည်လျက် အကူအညီတောင်းခံကာ လက်များကို အထက်သို့ ဆန့်တန်းထားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုသူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်အမြုတေ စွမ်းအားအမျှင်တန်းများသည် သူ့ထံသို့ စုဆုံစီးဝင်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ထူထပ်သော မီးခိုးရောင်မြူထုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုမြူထုမှာ အနည်းငယ် ကွဲထွက်သွားပြီး မနီးမဝေးတွင်ရှိသော ထုထည်ကြီးမား၍ မည်းနက်သည့် အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ လှောင်အိမ်၏ သံတိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

အစောပိုင်းက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ် လွင့်စင်ထွက်သွားစဉ် ထိုသံတိုင်နှင့် ထိမိသွားခြင်းကြောင့် အာရုံကြော တုန်ခါမှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ ရေဘဝဲ၏ လက်တံတစ်ခုက ပူပြင်းသော သံချောင်းကို မတော်တဆ ထိမိသွားသကဲ့သို့ပင်။

ယခုအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ...

မီးခိုးရောင် မြူထုမှာ ပြန်လည် ပိတ်ဆို့သွားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်သွားပြန်သည်။ အခြေအနေအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ စုန်ယန် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ရတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသော တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သတိပြုမိနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်မှာမူ အားနည်းနေသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ် အားနည်းနေပါက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးခိုးရောင်မြူထုကို သတိပြုမိရန် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ မြူများ ကွဲထွက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် အနက်ရောင် သံတိုင်ကြီး ပေါ်လာခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာစဉ် သူ၏ ဝိညာဉ်

စွမ်းအားမှာ နှေးကွေးစွာ ပြန့်ကားလာသော်လည်း သူ သတိပြုမိနိုင်သည်မှာ ရေခဲလှောင်အိမ်

အတွင်း ရုန်းကန်နေသူများနှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးနေမှုမှာ ထိုအကျဉ်းသားများထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်ဆိုသည့် အချက်များသာ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကြောင့် သူသည် လျှို့ဝှက်စွာ ဝမ်းသာခြင်း သို့မဟုတ် ရွံရှာစက်ဆုပ်ခြင်းတို့ကိုသာ ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားသော ခံစားချက်များကိုမူ မည်သည့်အခါမျှ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အေးစက်သောငရဲဘုံ၏ ဘဝမျောလက်ပတ်ကို အသုံးပြုရုံသာမက နက်နဲသော အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ဓားကျမ်းဖြင့်

လည်း ဓားအသိကို ပုံဖော်ကျင့်ကြံထားသဖြင့် အရာရာကို သဘာဝအတိုင်း ပိုမိုသိမြင်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ကူဟွမ်ကျီ... ဒီမိစ္ဆာအိုကြီးက တကယ့်ကို မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာပဲ။

ငါ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းပေါ်က ခြေရာခံမှော်အတတ်အပြင် ဒီအေးစက်သောငရဲဘုံ၏ ဘဝမျောလက်ပတ်ထဲမှာလည်း ပိုပြီးနက်ရှိုင်းတဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ရှိနေသေးတယ်။

ရုပ်သေးဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို အခြေခံအဆင့်မှာ ဘာကြောင့် ထူးကဲချီ လမ်းညွှန်အတတ်အပြည့်အစုံကို မသင်ပေးရသလဲဆိုတာလည်း ငါ အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီ။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... မိစ္ဆာဂိုဏ်းဆိုတာ ဒီလိုပါပဲလား။

စုန်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်ကာ ခက်ထန်နေသည်။

သူရောက်ရှိနေသော အခြေအနေမှာ သူထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမိုအန္တရာယ်ကြီးမားနိုင်ကြောင်း သူ စတင်သဘောပေါက်လာသည်။ ကူဟွမ်ကျီသည် စုန်ယန်၏ နန်ဝူဓားဂိုဏ်း သူလျှိုဆိုသည့် အထောက်အထားကို အသုံးချပြီးသွားချိန် သို့မဟုတ် အရိပ်ရုပ်သေးပညာရပ် အမွေအနှစ်အားလုံးကို ရရှိသွားချိန်တွင် ဧကန်မုချ အရေးယူဆောင်ရွက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် စုန်ယန်သည်လည်း အခြားသော အကျဉ်းသားများကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ရာသော လှောင်အိမ်အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခံရကာ ထိုမိစ္ဆာအိုကြီး၏ ဝိညာဉ်အတွက် အာဟာရ ဖြည့်ဆည်းပေးရသူ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သွေးစွန်းနေသော စက္ကူရုပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အသားလောင်း အလောင်းကောင်တစ်ခုအဖြစ် အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

မိစ္ဆာဂိုဏ်းသည် နှစ်စဉ် တပည့်သစ်များစွာကို စုဆောင်းလေ့ရှိသော်လည်း ဂိုဏ်းဝင်အရေအတွက်မှာမူ အပြောင်းအလဲမရှိဘဲ ပုံသေနီးပါး ရှိနေတတ်သည်။ ၎င်းမှာ တိုက်ပွဲများအတွင်း သေဆုံးကုန်ကြသောကြောင့်သာမက အချို့သောသူများမှာ အစာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသောကြောင့်ပင်။

"သခင်... နံနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ"

မိန်းမပျိုလေး၏ ကြောက်ရွံ့အားနာနေသော အသံမှာ ဘေးဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စုန့ရန်သည် စိတ်ကိုပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ "ပန်းကန်နဲ့ ထမင်းစားတူတစ်စုံပိုပြီး ပြင်ထားလိုက် ငါတို့ အတူတူစားကြမယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

...

...

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် လဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

နှင်းပွင့်လေးများမှာ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေပြီး နေပြည်တော်ရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော နန်းဆောင်နှင့် ခန်းမဆောင်ကြီးများကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ပြောင်လက်နေသော အမိုးပြားများနှင့် ဖုံးကွယ်နေသော အနက်ရောင် အမိုးတန်းများမှာ အဖြူရောင် ဆိုးဆေးခြယ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

ထူးဆန်းသည်မှာ နေပြည်တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လူစည်ကားလျက်ရှိပြီး ဈေးကွက်များမှာလည်း အသက်ဝင်နေသည်။ အရက်ဆိုင်များ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ၊ နံ့သာဆိုင်နှင့် ဆေးဆိုင်များတွင် မီးအလင်းရောင်များ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး ဆီမီးအိမ် ဒီဇိုင်းများမှာလည်း လမ်းလျှောက်မီးအိမ်များကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဆန်းသစ်လှသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံများကို နေရာအနှံ့မှ ကြားနေရပြီး ဤနေပြည်တော်ကြီးမှာ မိစ္ဆာဘေးသင့်နေသော မြို့တစ်မြို့နှင့်မတူဘဲ တကယ့်မြို့တော်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

စုန်ယန်နှင့် စုချန်းလီတို့မှာ တည်းခိုခန်းတစ်ခု၌ သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ဖူရှီရုန်မှာမူ နန်းတော်အတွင်းသို့ တစ်ဦးတည်း စွန့်စားကာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အစီအစဉ်အတိုင်း အဆင်ပြေချောမွေ့ပါက နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမသည် မိန်းမစိုးငယ် သို့မဟုတ် နန်းတွင်းအစေခံမတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုသူမှာ သူမကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ပေးထားသူဖြစ်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။ ထိုအချိန်ကျမှ စုန်ယန်နှင့် စုချန်းလီတို့က ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကြမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် စုန်ယန်သည် ထိုမိန်းမစိုး သို့မဟုတ် အစေခံမအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲကာ မိဖုရားကြီးနှင့်အတူ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ မြေခွေးဘွားဘွားနှင့် ပတ်သက်သော ဆက်နွှယ်မှုများကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်ရန် အခွင့်အရေးကို အရယူကြရမည်

ပင်။

မြေခွေးဘွားဘွားကို ဝေယျာဝစ္စပြုစုရန် လူများစွာ လိုအပ်မည်ဖြစ်ရာ ထိုကွန်ရက်တစ်လျှောက်တွင် လူပေါင်းများစွာ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖူရှီရုန်သည် ဝေမင်းသားနှင့် ထိုလူများအကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုများနှင့် နည်းလမ်းများကို ဖော်ထုတ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရပေလိမ့်မည်။

အခြေအနေအားလုံးကို သိရှိနားလည်သွားပြီးနောက် သူမသည် ဝေမင်းသားကို ပြတ်သားစွာ သတ်ဖြတ်မည်ဖြစ်ပြီး စုန်ယန်က ဝေမင်းသားအဖြစ် အစားထိုး အသွင်ပြောင်းရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှသာ မြေခွေးလုပ်ကြံရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို နန်းတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ မြေခွေးဘွားဘွားကို သုတ်သင်ရန် စီစဉ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

စုချန်းလီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် လမ်းမပေါ်တွင် သွားလာနေကြသော လူအများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ စုန်ယန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သန့်စင်ခြင်းအတတ်မပါရှိဘဲနှင့်မူ လမ်းပေါ်ရှိလူများမှာ လူသားလား မိစ္ဆာလား ဆိုသည်ကို သူ အမှန်တကယ် မခွဲခြားနိုင်ပေ။

သို့သော် စုန်ယန်မှာမူ အဆင့်မြင့် မြေခွေးမိစ္ဆာအသွင်ဖြင့် ဖြစ်ရာ လှည့်စားခြင်းအတတ်တွင် သဘာဝအလျောက် အားသာချက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းမပေါ်တွင် လူသားအသွင် ဖန်တီးထားသော တိရစ္ဆာန်များစွာ ရှိနေသည်ကို သူ အထင်အသား မြင်တွေ့နေရသည်။

သူတို့သည် ပိုးထည်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆီစိမ်စက္ကူထီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး လူသားများကဲ့သို့ မတ်မတ်လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ သို့သော် ဝတ်ရုံကော်လာများမှ ထွက်ပေါ်နေသော ခေါင်းများမှာမူ ချွန်ထွက်နေသော နှာတံများ၊ ရှည်လျားသော နှုတ်ခမ်းမွှေးများနှင့် လှောင်ပြုံးပြုံးနေသော မြေခွေးခေါင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုမြေခွေးခေါင်းများသည် အမျိုးမျိုးသော မျက်နှာအမူအရာများကို ဖော်ပြလျက် ဘေးရှိလူများနှင့် အတူတကွ စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြသော်လည်း လူသားများမှာမူ ၎င်းကို လုံးဝသတိမပြုမိကြပေ။

စုန်ယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်သည်။

စုချန်းလီသည် ထိုသတိပေးချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ သူသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ စူးရှသော အလင်းတန်းများ အဝေးသို့ ထွက်ပေါ်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ထက်မြက်မှုနှင့်အတူ ယုံကြည်ချက်များလည်း ကိန်းအောင်းနေသည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ ယုံကြည်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်မှာ ဆယ်ပုံကိုးပုံ သေချာနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုသို့ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော မြေခွေးလုပ်ကြံရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့ပင်လျှင် မသိရှိသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာပင် ဤသခင်လေးစု၏ ယုံကြည်ချက် အရင်းအမြစ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် စုချန်းလီက ရုတ်တရက် ဆိုလာသည်။

"ညီအစ်ကိုဟွာ... နောင်မှာ စကားပြောဖို့ အဆင်မပြေတဲ့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်... ငါတို့ သတင်းပေးဖို့အတွက် လျှို့ဝှက်အချက်ပြချက် အချို့ကို သဘောတူထားကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လျက် "ဒါက ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ" ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

...

...

ဖူရှီရုန်သည် ဖုန်းနင်နန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်မှသာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။

ယနေ့တွင် သူမသည် ဝေမင်းသားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အကြောင်းစုံကို တစ်ဖက်သတ် ရှင်းလင်းတင်ပြပြီးနောက် သူမအနေဖြင့် ယာယီအားဖြင့် လှည့်ဖြားနိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ လက်ရှိတွင် ရှုပြည်နယ်၌ ကျန်းမာရေး အနားယူနေသော မယ်တော်ကြီးမှာလည်း တစ်ချိန်က သူမနှင့် ဆင်တူသော အတွေ့အကြုံမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။

ဝေမင်းသားသည် ရုပ်သေးဂိုဏ်းကို အလွန်အမင်း စက်ဆုပ်ရွံရှာသူဖြစ်သည်။ သူမအား စော်ကားခဲ့သည့် ရုပ်သေးဂိုဏ်းတပည့်၏ အမည်ကို မေးမြန်းသောအခါ ဖူရှီရုန်သည် စကားအမှားအယွင်း မရှိစေရန်အတွက် စုန်ယန်ဟူသော အမည်ကိုပင် ပွင့်လင်းစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝေမင်းသားသည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် "မင်း ဘယ်လို လွတ်မြောက်လာတာလဲ" ဟူသော မေးခွန်းမျိုးကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ပေ။ သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ဓားကို ရမ်းခါလျက် အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမအား ဖုန်းနင်နန်းဆောင်သို့ ပြန်လည် အနားယူရန် လူလွှတ်၍ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

ဝေမင်းသား၏ ဒေါသမှာ သူမအနေဖြင့် ရုပ်သေးဂိုဏ်းတွင် ဖိုကောင်အဖြစ် အသုံးချခံခဲ့ရခြင်းကြောင့်သာမက အခြားသော အကြောင်းရင်းများလည်း ရှိနေနိုင်သည်ဟု ဖူရှီရုန် ခံစားမိသည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ဖုန်းနင်နန်းဆောင်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ပထမအဆင့်မှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီးနောက် သူမသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် အတန်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ သူမတို့၏ အစီအစဉ်နှင့် မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ ပြည်သူများ၏ အခြေအနေကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသောအခါ သူမသည် သတ္တိကို ပြန်လည်မွေးမြူနိုင်ခဲ့ပြီး အစီအစဉ်၏ နောက်ထပ်အဆင့်များကို လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်တော့သည်။

ဆောင်းဦးလေကြမ်းနှင့်အတူ ပါလာသော နှင်းပွင့်များမှာ မှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ နှင်းပွင့်များသည် ရေခဲမှုန်များနှင့် ရောနှောလျက် နန်းတော်ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝဲကရက်များအလား လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်နေကြပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဖြူလွလွ နှင်းပင်လယ်ပြင်ကြီးမှာ ဖြူဖျော့သော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအသွင် ဆောင်နေသည်။

ဒုန်း…

ရုတ်တရက် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာ လေပြင်းကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားသည်။ အေးစက်သော လေထုမှာ အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး နဂါးပုံစံ မီးလုံဖိုမှ ထွက်ပေါ်နေသော နွေးထွေးမှုများကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ ဖူရှီရုန်သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ကို ပြန်ပိတ်ရန် အမြန်ထလိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်ကို တင်းကြပ်စွာ ပြန်ပိတ်ပြီးနောက် သူမသည် လက်များကို ပွတ်သပ်လျက် နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

ဝှူး... ဝှူး... ဝှူး...

ဖုန်းနင်နန်းဆောင်အတွင်းရှိ ထွန်းညှိထားသော ဆီမီးတိုင်များအားလုံး ရုတ်ချည်း ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော သေးငယ်သည့် အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထိုအရိပ်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် ထူးဆန်းစွာ ကြီးထွားလာသည်။ ဖူရှီရုန်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းငယ်လေးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုကြောင့် ဟစိစိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လေထုမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖူရှီရုန်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်ကာ သူမ ခုနက ပိတ်လိုက်သော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်လျက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။

သို့သော် သူမသည် ပြတင်းပေါက်သို့ မရောက်မီ လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ တိုးဝင်လာသော အရိပ်မည်းကြီးအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားပြီး အာရုံခံစားမှုများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ စိတ်အစဉ်မှာလည်း ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိမှုများအတွင်းသို့ ဝဲကရက်သဖွယ် နစ်မွန်းသွားတော့သည်။

သူမအနေဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သာမန်လူသားတစ်ဦးက အစွမ်းထက်လှသော တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့မိခြင်းမှာ မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းကြောင်း ဖူရှီရုန် သိမြင်သွားခဲ့သည်။

အခန်း။ ၇၂

ရက်အနည်းငယ်အကြာ နံနက်စောစောအချိန်တွင်...

တည်းခိုခန်းတံခါးကို လာရောက်ခေါက်သံနှင့်အတူ မိန်းမစိုးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူသည် လီဖန်ဟူသော အမည်ကို မေးမြန်းပြီးနောက် ရုပ်ရည်ကို အနည်းငယ် စစ်ဆေးနှိုင်းယှဉ်ကာ စုန်ယန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ လီဖန်ဆိုသည်မှာ ဖူရှီရုန်နှင့် ကြိုတငသဘောတူထားသော နာမည်ဝှက်ပင်။

"မင်းက မိဖုရားကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူလား။ နားထောင်စမ်း... နောက်ကျရင် ဆုလာဘ်

တောင်းပြီးတာနဲ့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတော့ သိလား"

ထိုမိန်းမစိုးက ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လျက် "နားလည်ပါပြီ နားလည်ပါပြီ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အနီးအနားရှိ မြင်းရထားတစ်စီးထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မြင်းရထားကုလားကာကို မတင်လိုက်သောအခါ ဖြူလွလွ နုနယ်သော လက်ကလေးတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အချက်ပြခေါ်ယူလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "အရှင်မ... ဝေဘုရင်သာ သိသွားရင်..." ဟု ပြောရန်ပြင်သည်။

ရထားအတွင်းမှ အသံတစ်ခုက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ခဏတဖြုတ် စကားပြောရုံတင်ပါပဲ"

မိန်းမစိုး၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် "ဒါဆိုရင်လည်း မြန်မြန်လုပ်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်ကာ ကုလားကာကို မ၍ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ မိန်းမစိုးမှာမူ အပြင်ဘက်တွင် ကျိုးနွံစွာ ရပ်နေသည်။ အမှန်စင်စစ် ယနေ့တွင် မိဖုရားကြီးသည် သူမအား ကယ်တင်ခဲ့သူနှင့် တွေ့ဆုံလိုကြောင်း ဝေဘုရင်က သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ မိန်းမစိုးကို လိုက်ပါစောင့်ကြည့်ရန်နှင့် ထို့နောက်တွင် ထိုကယ်တင်ရှင်ဆိုသူကို တိတ်တဆိတ် ရှင်းလင်းပစ်ရန် အမိန့်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။

မိဖုရားကြီးသည် ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့စဉ်က အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကယ်တင်မှုကို ခံခဲ့ရသည်ဆိုပါက သူတို့နှစ်ဦးကြား မည်သို့သောအရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့မည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မိန်းမစိုးသည် လျှို့ဝှက်အမိန့်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိထားသည်။ ၎င်းမှာ မိဖုရားကြီး၏ ကယ်တင်ရှင်ကို ဤလောကသို့ ရောက်လာခဲ့သည်ကို နောင်တရသွားစေသည်အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်၍ သတ်ပစ်ရန်ပင်။

မြင်းရထားအတွင်း၌ မိဖုရားကြီးမှာ ဖျော့တော့သော ရွှေရောင် ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းလျက် လက်နွေးအိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူမ၏ လက်သန်းတွင် ရွှေရောင်ဖီးနစ်ပုံစံ လက်သည်းစွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖော်ပြ၍မရသော မြင့်မြတ်ခြင်းနှင့် ကျော့ရှင်းခြင်း အရှိန်အဝါတို့ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမသည် ဖြူလွသော လည်တိုင်ကို အနည်းငယ် မော့ထားပြီး လှပသော မျက်နှာထက်တွင် မာနကြီးသော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေသည်။

"ညီအစ်ကိုလီ... ကျွန်မ ရှင့်ကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"

"မင်း... မင်းက တကယ့်ကို မိဖုရားကြီးပဲလား..."

"ပြောပါဦး... ရှင် ဘယ်လိုဆုလာဘ်မျိုးကို အလိုရှိသလဲ။ ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မကို နေပြည်တော်အထိ ဘေးကင်းအောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ရင် ရှင့်ရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ကျွန်မ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်လေ"

"တကယ်ပဲ... ဘယ်လိုဆန္ဒမျိုးကိုမဆို ဖြည့်ဆည်းပေးမှာလား"

"ကျွန်မ စကားကို တည်ပါတယ်။ ကတိမဖျက်ပါဘူး"

"ဒါဆိုရင်..."

မိန်းမစိုးသည် အပြင်ဘက်မှ နားစွင့်နေသည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းနားထောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကယ်တင်ရှင်ဆိုသူက မိဖုရားကြီးထံမှ ဘာကိုတောင်းဆိုမလဲဆိုသည်ကို သူလည်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် မြင်းရထားအတွင်းမှ အသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အဝတ်အစားများ ပွတ်တိုက်သံနှင့် အလျင်စလို လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ စိတ်မရှည်ဘဲ အောင့်အည်းထားရသော ဟင်း…ဟူသည့် ညည်းညူသံတိုးတိုးကို ကြားလိုက်ရသည်။

မိန်းမစိုး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားသည်။ အတင့်ရဲလှသော ထိုလူမှာ "ကျွန်တော် မင်းကို အလိုရှိတယ်" ဟူသော ရိုင်းစိုင်းသည့် စကားမျိုးကို ပြောလိုက်ပြီဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လာပြီး "အတင့်ရဲလှချည်လား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ဆိုကာ သူသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလျက် ၎င်းတို့ကို လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းဆီးရန် မြင်းရထားအတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သို့သော်... မြင်းရထားအတွင်း၌ မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်ပျက်မနေပေ။ မိဖုရားကြီးနှင့် ထိုအမျိုးသားမှာ အဝတ်အစားများ သပ်ရပ်စွာဖြင့် မတ်မတ်ထိုင်နေကြပြီး သူ့အား တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ခဏအကြာတွင်...

မိန်းမစိုးသည် ရထားမောင်းသူနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး မြင်းကို နှင်တံဖြင့် ရိုက်လျက် လူသူကင်းဝေးရာ နေရာတစ်ခုသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မြင်းရထားပေါ်မှ အလောင်းများကို မယူကာ ကျောက်တုံးများဖြင့် ချည်နှောင်၍ ရေထဲသို့ နှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြင်းပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ နန်းတော်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်တော့သည်။

မိဖုရားကြီးသည် သူမ၏ ထိုင်ပုံကို ပြင်လိုက်ပြီး ရထားမောင်းသူနေရာနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ထိုင်

လျက် "ရှင့်ရဲ့ လှည့်စားခြင်းအတတ်က တကယ့်ကို မိုက်တာပဲ။ ကျွန်မတောင် မခွဲခြားနိုင်ဘူး" ဟု စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

စုန်ယန်မှာမူ မြင်းရထားမောင်းနှင်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

မိဖုရားကြီးသည် စုန်ယန်၏ အထောက်အထား ပေါ်ပေါက်မသွားစေရန်အတွက် ထိုမိန်းမစိုး၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက "ကျွန်မမှာ လူယုံကင်းမဲ့နေတာ ကြာပြီ ဒါကြောင့် ရှင်... မိန်းမစိုးရှန်က အခုကစပြီး ဖုန်းနင်နန်းဆောင်က ကျွန်မရဲ့လူပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးရှန်... တဲ့လား။

စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လျက် "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်မှောင်မှာ အလွန်သိမ်မွေ့သော ပုံစံဖြင့် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ သူနှင့် ဖူရှီရုန်မှာ တစ်ချိန်က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြရာ မိဖုရားကြီး၏ စရိုက်၊ အမူအရာ၊ အနေအထား၊ အသက်ရှူနှုန်းနှင့် မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းလျှင် မည်သည့်ခြေထောက်ကို အရင်ချတတ်သည်အထိ သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သို့သော် ယနေ့တွေ့ရသော မိဖုရားကြီးမှာ... အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသကဲ့သို့ပင်။ အခြားသူတစ်ဦးအဖို့မူ လုံးဝသတိပြုမိမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူကား စုန်ယန် ဖြစ်သည်။ ဖူရှီရုန်မှာ တစ်ချိန်က သူ၏ ဖိုကောင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ငါပဲ အတွေးလွန်နေတာလား။

သို့မဟုတ်ပါက မိဖုရားကြီးသည် ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းလိုက်ချိန်တွင် သဘာဝအလျောက် အမူအရာအချို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းလား။ အဝတ်အစားနှင့် အခမ်းအနားများမှာ လူတစ်ဦး၏ အပြုအမူကို ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။

သို့သော် သံသယအချို့ ရှိနေစေကာမူ စုန်ယန်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မေးမြန်းစူးစမ်းခြင်း မပြုဘဲ နန်းတော်အတွင်းသို့ မြင်းရထားကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ နှင်းများမှာ အရည်မပျော်သေးဘဲ လေတစ်ချက်အဝေ့တွင် ငွေရောင်အမှုန်အမွှားများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

...

...

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

မိဖုရားကြီးမှာ အစွမ်းအစ ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ မြေခွေးဘွားဘွား၏ ကွန်ရက်အတွင်းရှိ လူအင်အားနှင့် စီမံချက်အများစုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကွက်လပ်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ယနေ့ညမှာမူ ထိုကွက်လပ်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပင်။

နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကတည်းက ဝေဘုရင်ချောင်ကျိန်းကျင်းသည် သူမအား တစ်ကြိမ်မျှ မထိတွေ့ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ကိစ္စအဝဝကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် သူမအပေါ် ယုံကြည်မှု ပြန်လည်ရရှိလာပုံပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အတိတ်က အမှတ်တရများကို ပြန်လည်ဖော်ဆောင်ရန် ယနေ့ညတွင် ဖုန်းနင်နန်းဆောင်သို့ လာရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက်မူ နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ သူ၏လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူယုံကြည်ရသော မိန်းမစိုးရှန်ကလည်း အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသည်ဖြစ်ရာ မည်သည့်

အရာမှ အမှားအယွင်းမရှိနိုင်ပေ။

ညဉ့်သုံးချက်တီးအချိန်တွင်...

ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ဝေါယာဉ်သည် ဖုန်းနင်နန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝေဘုရင်သည် နန်းဆောင်အတွင်းသို့ အလျင်စလို ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် နန်းဆောင်အတွင်းမှ စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုအသံများ၏ လေယူလေသိမ်းမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ဟေ့ မိန်းမ... မင်းကို စော်ကားခဲ့တဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာဂိုဏ်းက ကောင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

"သူက မင်းကို သာယာအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့လား"

"သူက မင်းဆီကို လာတာလား ဒါမှမဟုတ် မင်းကပဲ သူ့ဆီကို သွားခဲ့တာလား"

"ဒီနေ့တော့... သူ့ကို ကျေနပ်အောင် မင်းလုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အတတ်ပညာတွေအားလုံး ငါ့အပေါ်မှာပဲ သုံးစမ်း"

ရူးသွပ်ဖွယ် စကားလုံးများမှာ ကာမရာဂစိတ် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်မှုနှင့် ရောနှောနေသည်။ ဝေဘုရင်သည် စုန်ယန်ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်ကတည်းက သူ၏ရင်ထဲ၌ ယုတ်မာသော ဒေါသမီးတစ်ရပ်ကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် မိဖုရားကြီးအပေါ် အမှန်တကယ် ယုံကြည်မှု ပြန်လည်ရရှိလာခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ တည်ထောင်နေသော မိစ္ဆာအင်ပါယာခိုင်မာစေရန်အတွက် သူမ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းကို အသုံးချရန် လိုအပ်နေသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏အမြင်တွင် နိမ့်ကျသော ပြည်သူအချို့၏ အသက်ကို စတေးရခြင်းမှာ အရေးမကြီးပေ။ ထိုသို့ စတေးခြင်းဖြင့် မြေခွေးမိဖုရားကြီး၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂိုဏ်းဂဏများကို ချေမှုန်းနိုင်သည့် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာအင်ပါယာကို တည်ထောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်လာရန်အတွက် ဘာကများ အဟန့်အတား ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ဤခေတ်ကာလတွင် လက်သီးအကြီးဆုံးသူကသာ စကားပြောခွင့်ရှိသည်။

ဝေနိုင်ငံသာ အင်အားတောင့်တင်းခဲ့ရင် သွေးလှံစွပ်ဂိုဏ်းက ဘာမို့လို့လဲ... ငါတို့ကို ဒီလိုလုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ တော်ဝင်သွေးတွေတောင် ရုပ်သေးဂိုဏ်းမှာ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ ဟက်..နန်ဝူဓားဂိုဏ်းဆိုတာကလည်း အပြောပဲ ရှိတာပါ။ မေတ္တာတရားတွေ၊ တရားမျှတမှုတွေအကြောင်း ပြောလိုက်ရင်တော့ သူတို့ပဲ အကောင်းဆုံးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အရေးကြုံတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ ဘယ်ရောက်နေကြလို့လဲ။ အေးလေ... ဒီလောကမှာ ကိုယ့်ဘိုးဘေးကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံကြည်လို့ မရဘူးဆိုတာ အခုတော့ သေချာသွားပြီ….

ဟက်..ချောင်ရှီယင်လို လူမိုက်တွေပဲ ပြည်သူတွေအတွက် အသနားခံဖို့ တွေးနေကြမှာပေါ့။ သန်းနဲ့ချီတဲ့ လူတွေ သေကုန်တာက ငါတို့ ချောင်မိသားစုနဲ့ ဘာများ ဆိုင်လို့လဲ။ အပိုတွေ လျှောက်တွေးနေတာ အဓိပ္ပာယ်ကို မရှိဘူး။

ဝေဘုရင်ချောင်ကျိန်းကျင်းသည် ထိုသို့ တွေးတောရင်း မိဖုရားကြီးကို လူမိုက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းလှဲလိုက်သည်။ နန်းဆောင်ကြမ်းပြင်မှာ နွေးထွေးနေသဖြင့် အေးစက်မနေပေ။

ချောင်ကျိန်းကျင်းသည် သူမ၏အပေါ်မှ ဖိနှိပ်ထားလျက် ဖီးနစ်ဝတ်ရုံ၏ ရွှေရောင်ပိုးကြိုးများကို ဆွဲဖြဲရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ မိဖုရားကြီးမှာမူ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပုံရပြီး "အရှင်မင်းကြီး... ကြမ်းပြင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ခုတင်ပေါ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်... အရင်ဆုံး မီးတွေကို ပိတ်

လိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလားရှင်" ဟု ညှို့ယူဖျားယောင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အသံကြောင့် ကာမစိတ်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော ချောင်ကျိန်းကျင်းသည် ဘေးရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးကို အမြန်မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ထပ်မံဖိနှိပ်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုခဏ၌ တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး အပြင်ဘက်မှ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာကာ ချောင်ကျိန်းကျင်း၏ ဂုတ်ပိုးကို လက်ဝါးဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။ ချောင်ကျိန်းကျင်းသည် မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်အတိကျသွားကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

ဘုန်း….

မိဖုရားကြီးသည် လဲကျလာသော ဦးခေါင်း၏ နဖူးကို လက်ငါးချောင်းဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ချောင်ကျိန်းကျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘေးသို့ တုံးခနဲ လဲကျသွားခဲ့လေပြီ။

နန်းဆောင်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံဝင်လာသည့် အရိပ်မှာ စုန်ယန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝေဘုရင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်ကာ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... ဘာတွေသိရလဲ"

မိဖုရားကြီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "တကယ်ပဲ... ဘာမှမရှိဘူး။ မြေခွေးမိဖုရားကြီးက တစ်ပါးသူတွေ ဝိညာဉ်ရှာဖွေတာကို ကြိုတင်သိရှိနိုင်ဖို့ ကာကွယ်ရေးမှော်အတတ်တစ်ခု ခုကတည်းက လုပ်ထားပုံပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိဖုရားကြီးက "ဒါဆိုရင် အစီအစဉ်အတိုင်း မြန်မြန်လုပ်ကြစို့။ မြေခွေးမိဖုရားကြီးရဲ့ စီမံချက် နောက်ဆုံးအပိုင်းကိုလည်း ငါ သိထားပြီးပြီ" ဟု ပြောသည်။

စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ချောင်ကျိန်းကျင်းကို အမြန်ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ခါသွားပြီး လှည့်စားခြင်းအတတ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် မျက်နှာသွင်ပြင်

နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ၏ အနှစ်သာရမှာ သွေဖည်ဝိညာဉ် မြေခွေးမိစ္ဆာ ရုပ်သေးဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လှည့်စားခြင်းအတတ်ကို မည်သူမျှ ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်သရွေ့ သူသည် ဝေဘုရင်ချောင်ကျိန်းကျင်းပင်။

အမှောင်ထုအတွင်း၌ မိဖုရားကြီးသည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး "ရှင့်ရဲ့ လှည့်စားခြင်းအတတ်က တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့်ကို အတွဲညီတဲ့ သူတွေပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် စကားအပိုမဆိုဘဲ အစီအစဉ်အတိုင်း ဝေဘုရင်၏ အလောင်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူသည် အိပ်ရာမှ မထနိုင်သော ဝေဘုရင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေပြီး မိန်းမစိုးရှန်ကို အပြင်သို့ ကိစ္စဖြင့် လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မိန်းမစိုးရှန်အဖြစ် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ မြင်းရထားကို မောင်းနှင်လာပြီး ဝေဘုရင်၏ အလောင်းကို နန်းပြင်သို့ ထုတ်ယူ၍ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နန်းတော်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ ဝေဘုရင်အဖြစ် ပြန်လည်အသွင်ပြောင်း၍ မိဖုရားကြီးနှင့်အတူ မြေခွေးမိဖုရားကြီး ရှိရာနေရာကို စတင်စုံစမ်းတော့သည်။

...

...

ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

အရာအားလုံးကို စုံစမ်းသိရှိပြီးနောက် စုန်ယန်သည် ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးကို အသုံးပြု၍ စုချန်းလီထံသို့ သတင်းပေးပို့ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာသည့်နေ့မှစ၍ စုချန်းလီ၏ တည်နေရာကို မသိရတော့ဘဲ ဤကျောက်တုံးတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ဆက်သွယ်နိုင်သည်။

သူသည် ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးကို အသက်သွင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ၏ ဦးခေါင်းဘေးမှ တင်းကြပ်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိဖုရားကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဘေးဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး "သုံးရက်အကြာမှာ မြေခွေးမိဖုရားကြီးက မြေခွေးကွေနန်းဆောင်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်" ဟု အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်မှာ အံ့သြခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မကြာမီ ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးမှာ အလုပ်လုပ်သွားသည်။

"သုံးရက်အကြာမှာ မြေခွေးမိဖုရားကြီးက မြေခွေးကွေနန်းဆောင်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်"

စုချန်းလီ၏ အသံမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သိပြီ မင်းနဲ့ ရှီရုန်တို့ အထူးသတိထားကြဦး"

ဆက်သွယ်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်။

စုန်ယန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သောအခါ မိဖုရားကြီး၏ မျက်နှာကို ဘေးတိုက် မြင်လိုက်ရသည်။ မိဖုရားကြီး၏ လက်ငါးချောင်းမှာ စုန်ယန်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွ တင်ထားလျက်ရှိသည်။ ဆက်သွယ်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်

"အနည်းဆုံးတော့ ရှင်က လိမ္မာသားပဲ။ ကျွန်မ ပြောတဲ့အတိုင်း တစ်သွေမတိမ်း သတင်းပို့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ကလေးတွေရဲ့ အရေခွံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုလည်း သုံးနေတာပဲ။ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ... ဟားဟားဟားဟား..."

ငွေခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ သာယာသော ရယ်မောသံမှာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

စုန်ယန်က တည်ငြိမ်စွာပင် "မိဖုရားကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... အခြေအနေကို နားလည်တတ်သားပဲ"

"ကျွန်တော် မင်းရဲ့ကလေးတွေကို သတ်ခဲ့တာကို မမုန်းဘူးလား"

"အဲဒီကလေးတွေဆိုတာ လိုချင်သလောက် ရှိတာပဲ... ဘာလို့ မုန်းနေရမှာလဲ"

မိဖုရားကြီးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မျိုးဆက်သစ်လေး... ရှင်က တကယ်တော့ ဘာလဲ။ ရှင့်ရဲ့ ထူးခြားဆန်းသစ်မှုသာ မရှိရင် ရှင် အခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကလည်း အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ ရှင်သာ အမှန်အတိုင်း မပြောဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို သတ်ပစ်နိုင်သေးတယ်နော်"