အခန်း (၇၁-၇၂)

အခန်း (၇၁) - ဝတ်စုံနက်နှင့်အဘိုးအို၊ ချိုင်လျဲ့

သူတို့နှစ်ဦးသည် အပေးအယူမျှစွာဖြင့် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ တစ်ယောက်နောက်တစ်ယောက် ပြေးထွက်ခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ အလွန်မန်ဆန်လှပြီး လေပြင်းတစ်စိမ်းသဖွယ် ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ပျံသန်းသကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပွားသည့် ဤပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဝေမြို့ရှိ ပြည်သူထက်ဝက်ခန့်မှာ လန့်နိုးလာကြသည်။

ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော ငိုယိုသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ စတင်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လမ်းမများမှာ နောက်သို့ တရိပ်ရိပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ ပေါက်ကွဲသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ

သူ၏ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။

"ဒါ... ဖုန်းအိမ်တော် မဟုတ်လား"

လီယန်ချူ ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် ထိုဖုန်းအိမ်တော်တွင် ဆံပင်ရှည်သရဲမ နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး၊ ကောင်းကင်ဖုံးလွှမ်းမည့်အလား များပြားလှသော ဆံပင်နက်များမှာ မှတ်မှတ်ရရ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူသည် ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း အခွင့်အရေးတစ်ကြိမ်ကို အသုံးပြု၍မှ အဖြူရောင်ဝတ်ဆံပင်ရှည်သရဲမကို အမြစ်ပြတ် သတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကြီးမားလှသော ဖုန်းအိမ်တော်ကြီး၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်မှာ မြေလှန်ခံထားရပြီး နေရာအနှံ့တွင် အပျက်အစီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အထူးသဖြင့် ဖုန်းအိမ်တော်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောင်အအုံများနှင့် ပြာသာဒ်များမှာ အပျက်အစီးပုံများ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။

ထိုနေရာမှာ ပေါက်ကွဲမှု၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်ပုံရသည်။

ယခုအခါ ဖုန်းအိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီး၊ ဖုန်းအိမ်တော်မှ အစေခံများ၊ ကျွန်များနှင့် အမျိုးသမီးများမှာ ဦးတည်ချက်မရှိသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ အပျက်အစီးများကြားတွင် ပြေးလွှားနေကြသည်။

"တစ္ဆေတံတိုင်း "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ ဖုန်းအိမ်တော်အတွင်း၌ အလွန်ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် တစ္ဆေတံတိုင်း ဖြစ်ပေါ်ရန် အလွန်လွယ်ကူပြီး လူများကို မည်သို့မျှ ထွက်မရအောင် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကင်းလှည့်နေသော ရဲမက်များနှင့် ရုံးအစေခံများမှာ အသံကြားရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လီယန်ချူ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး ရှေ့ဆုံးမှလူကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်

"ချီ တပ်ကြပ်ကြီး "

ထိုသက်ကြီးပိုင်း ဓားဆောင်ရဲမက်မှာ လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ

"လီတာအိုဆရာပါလား"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက လေးနက်သောလေသံဖြင့်

"ချီတပ်ကြပ်ကြီး... ဒီနေရာမှာ နာကျည်းမှုအငွေ့အသက်တွေက ကောင်းကင်ထိ လွင့်နေတယ်၊ သာမန်လူတွေ ဝင်သွားရင် တစ္ဆေတံတိုင်းနဲ့တွေ့ပြီး အန္တရာယ်ဖြစ်လိမ့်မယ် မင်းရဲ့ ရဲမက်တွေကို ဒီနေရာကို ဝိုင်းထားခိုင်းလိုက်ပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အဝင်မခံပါနဲ့၊ ငါ အထဲဝင်ပြီး လူသွားကယ်လိုက်ဦးမယ်"

ချီတပ်ကြပ်ကြီး၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူ၏ ဝေမြို့အတွင်းရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူအဖြစ် ကျော်ကြားမှုနှင့် အရာရှိဝမ်နှင့် ရင်းနှီးမှုတို့ကို ထောက်ထား၍

သူက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"ကောင်းပါပြီ၊ လီတာအိုဆရာ သတိထားပါ"

ထို့နောက် သူ၏လက်အောက်ရှိ ရဲမက်များကို ဖုန်းအိမ်တော်ပတ်လည်တွင် ကင်းစောင့်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် စကားအဆုံးတွင် ဖုန်းအိမ်တော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဖုန်းအိမ်တော်အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် လီယန်ချူသည် အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အေးစိမ့်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးများလောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း၊ လူကို ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

နားထဲတွင်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော ငိုယိုသံများနှင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများ ကြားနေရသည်။

လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်နှင့် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်တို့မှ သန့်စင်သောယန်အရှိန်အဝါနှင့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။

၎င်းက သူ့ကို မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များနှင့် နာကျည်းမှုများကြားတွင် စိတ်ဝေဝါးမသွားအောင် ကူညီပေးသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး တစ္ဆေတံတိုင်းထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ဖုန်းအိမ်တော်မှ အစေခံများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် အမျိုးသားများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကယ်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဖုန်းအိမ်တော်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

"ဘာလို့ အကြောင်းမဲ့ကြီး ပေါက်ကွဲရတာလဲ"

လီယန်ချူသည် ကယ်ထုတ်ခံရသော အစေခံမိန်းကလေးများကို မေးမြန်းသော်လည်း၊ ထိုသူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသဖြင့် မည်သည့်အကြောင်းအရာကိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်ကြပေ။

အချိန်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသဖြင့် လီယန်ချူသည် အများကြီး ထပ်မမေးတော့ဘဲ လူကယ်ရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူမှာ ကိုယ်ဖော့ပညာ အနည်းငယ်အားနည်းသဖြင့် နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချီတပ်ကြပ်ကြီးထံမှ လီယန်ချူ တစ်ဦးတည်း ဖုန်းအိမ်တော်အတွင်း ဝင်သွားကြောင်း ကြားသိရသောအခါ

သူသည် ချက်ချင်းပင် ရင်ဘတ်ထဲမှ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ မျက်လုံးထဲသို့ ကြည်လင်သော အရည်နှစ်စက် ထည့်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

သူလည်း လူကယ်သည့်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဖုန်းအိမ်တော်အတွင်းမှ ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို ကယ်ထုတ်ခဲ့ပြီး မေးမြန်းကြည့်ရာ ထိုသူမှာ ဖုန်းမိသားစု၏ ဆွေမျိုးရင်းချာတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

"တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ဖုန်းအိမ်တော်မှာ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဖုန်းအိမ်တော်မှာ တစ္ဆေခြောက်ပြီးကတည်းက၊ ဒီနေ့ နေ့ခင်းမှာ သခင်လေးက ဆရာတစ်ယောက်ကို ပင့်လာပြီး မိစ္ဆာတွေ မလာနိုင်အောင် ဖုန်းအိမ်တော်မှာ စောင့်ကြပ်ခိုင်းထားတာပါ"

"ဒါပေမဲ့ ညရောက်တော့ ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်လာတာပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ သေချာမသိဘူး "

ဤဖုန်းမိသားစု ဆွေမျိုးမှာ အိမ်တော်တွင် အမြဲမနေဘဲ ဝေမြို့အနီးရှိ ခရိုင်တစ်ခုတွင် ဖုန်းမိသားစု စီးပွားရေးကို ဦးစီးနေသူဖြစ်သည်။

"ဆရာ နာမည်က ဘယ်သူလဲ "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီဆရာက သူ့ကိုယ်သူ လင်ရှီးဘုရားကျောင်း က ရဟန်းတော်လို့ ပြောတယ် ဘွဲ့တော်က ဟွေ့ကျိန်း တဲ့ "

ဟု ဖုန်းမိသားစုဝင်က ပြောသည်။

လင်ရှီးဘုရားကျောင်း... လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။ သူ ဤအမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။

လူကယ်ရာတွင် လီယန်ချူ၏ အရှိန်ကို မည်သူမျှ မမီနိုင်ပေ။

သူ၏ကိုယ်ဖော့ပညာက မြန်ဆန်ပြီး တစ္ဆေတံတိုင်းကိုလည်း မကြောက်ရွံ့သလို၊ ခွန်အားလည်း ကြီးမားလှသည်။

သို့သော် ဖုန်းအိမ်တော်၏ လမ်းကြောင်းများကို ကျွမ်းကျင်ရန်အတွက်မူ ဖုန်းအိမ်တော်အကြောင်း သိသူတစ်ဦးကို လမ်းပြခိုင်းရန် လိုအပ်သည်။

သူသည် ထိုအမျိုးသားကို ထိုနေရာရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များက မျက်စိမလည်စေရန် ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်တစ်ရွက် ပေးထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖုန်းအိမ်တော်အတွင်း ဆက်လက် လူကယ်နေတော့သည်။

ဖုန်းအိမ်တော် သီးသန့်ဝင်း

ဤနေရာမှာ ဖုန်းသခင်မကြီး နေထိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။

ဖုန်းသခင်ကြီး စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သဖြင့် ဤမျှကြီးမားသော မိသားစုလုပ်ငန်းကြီးကို ဖုန်းသခင်မကြီးဆိုသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်းကပင် ထိန်းကျောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၃၅ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်လှပကာ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်ဖြည့်ဖြိုးဖြိုးရှိပြီး မခန့်ညားဘဲနှင့်ပင် ဝင့်ကြွားသောအရှိန်အဝါ ရှိသူဖြစ်ရာ လူများက ခန့်ညားကြောက်ရွံ့ရသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမသည် များသောအားဖြင့် ထိုသီးသန့်ဝင်းထဲတွင်သာ နေထိုင်ပြီး အနားတွင် အစေခံမိန်းကလေး အနည်းငယ်သာ ထားရှိသည်။

၎င်းတို့အနက် အကြီးတန်းအစေခံဖြစ်သူ တုန်းအာ မှာ ကိုယ်ခံပညာ တတ်ကျွမ်းသူဖြစ်ပြီး သာမန်လူမိုက် ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ကိုပင် အေးဆေးစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။

ထိုစဉ်

ဖုန်းသခင်မကြီး နေထိုင်သည့် ဝင်းအတွင်းသို့ လူနှစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။

၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမှာ ထွားကြိုင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် လူသန်ကြီးဖြစ်ပြီး၊ မျက်လုံးထောင့်မှ မေးစေ့အထိ သားရေစာသကဲ့သို့ အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေကာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းပြီး အကြည့်များမှာ ယုတ်မာရက်စက်လှသည်။

ထိုလူသည် ကြည့်သည်နှင့်ပင် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်မည့် လူမိုက်ဖြစ်ကြောင်း သိသာသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းနေသည်။

သူ၏ရှေ့တွင်မူ ကြွက်မျက်နှာကဲ့သို့ ရှုံ့တွနေသည့် ရုပ်ရည်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိသည်။

ထိုအဘိုးအိုမှာ ဝတ်စုံနက် ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သေလုမြောပါး အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ဆရာ... ဒါ ဖုန်းသခင်မကြီး နေတဲ့ ဝင်းပါပဲ"

လူသန်ကြီးက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုဝတ်စုံနက်နှင့် အဘိုးအိုမှာ အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီး မျက်နှာမှာ ဝါဖျော့ကာ အသက်ရှူရင်း ပြောလိုက်သည်

"ဒီတစ်ကြိမ် ငါတွက်ချက်တာ မှားသွားတယ်၊ ဒီဖုန်းအိမ်တော်က အဲဒီအရာကို ယူရတာ လွယ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ "

"မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့က လင်ရှီးဘုရားကျောင်းက ရဟန်းကို ပင့်ထားကြတယ်၊ ငါ့ရဲ့ လက်နက် တစ်ခုနဲ့ နှလုံးသွေး သုံးစက် ကုန်မှပဲ အဲဒီရဟန်းကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်တော့တယ် "

ဝတ်စုံနက်နှင့်အဘိုးအိုက ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဝါဖျော့သွားတော့သည်။

"ဆရာ့ရဲ့ အတတ်ပညာက နက်နဲလှပါတယ်၊ ရဟန်းတစ်ပါးလောက်က ဆရာ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဆရာ အသက်ရှည်လမ်းစဉ်ကို ရောက်ဖို့က လက်တစ်ကမ်းပါပဲ "

ဟု လူသန်ကြီးက မြှောက်ပြောလိုက်သည်။

ဝတ်စုံနက်နှင့်အဘိုးအိုက မျက်လုံးကို မှေးကြည့်ကာ ဝင်းထဲကို ကြည့်လိုက်သည်

"ချိုင်လျဲ့ ငါ့မှာ ငယ်ရွယ်တဲ့ သွေးနဲ့အသားတွေ လိုအပ်နေတယ် မင်း သွားဖမ်းပေးခဲ့စမ်း "

"အဲဒီ ဖုန်းသခင်မကြီးကိုတော့ မင်း ယူသွားလို့ရတယ် "

ချိုင်လျဲ့ဟု အမည်ရသော ထွားကြိုင်းသည့် အမျိုးသားမှာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရမ္မက်ဇောများ တောက်လောင်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပို၍ပင် ရက်စက်ပုံပေါက်သွားတော့သည်။

သူသည် အဆင့်အတန်းမြင့်ပြီး ခန့်ညားသည့် အမျိုးသမီးများကို အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။

ဤနှစ်များအတွင်း သူ၏လက်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့သည့် အမျိုးသမီးများ မနည်းတော့ပေ၊ အားလုံးမှာ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ဗီဇကြောင့်သာမက သူကျင့်ကြံသည့် ပညာရပ်နှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေသည်။

ချိုင်လျဲ့က သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သွားများကို ထုတ်ပြကာ ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖုန်းအိမ်တော်ဝင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားတော့သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

အနီးကပ်အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးက ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

ချိုင်လျဲ့က သူမ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက်ညှစ်ကာ လွယ်လွယ်ကူကူပင် မြှောက်မလိုက်ပြီး ဝတ်စုံနက်နှင့် အဘိုးအို၏ရှေ့သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထိုအစေခံမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

ထိုကြမ်းတမ်းသော လက်ကြီးမှာ သံကွင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

အခန်း (၇၂) - မိစ္ဆာမျက်လုံး

ဘုန်း

ထိုငယ်ရွယ်သော အနီးကပ်အစေခံမလေးသည် ချိုင်လျဲ့၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားရာ အရိုးအဆစ်များ ကျိုးပဲ့လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ကလေးမလေး... ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား"

နားထဲတွင် သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးအိုအစက်အပြောက်များ ပြည့်နှက်နေသော ခြောက်ကပ်နေသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ ကြည့်ရသည်မှာ ကြွက်မျက်နှာနှင့်တူပြီး သေလုမြောပါး အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထိုအစေခံမလေးသည် ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှား၍မရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ခြောက်ကပ်အေးစက်နေသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို လာရောက်ပွတ်သပ်နေသဖြင့် သူမ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်နေတော့သည်။

ထိုခြောက်ကပ်ရှုံ့တွနေသော ကြွက်မျက်နှာနှင့် အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အနက်ရောင်အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်မောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအစေခံမလေးကို သူ၏အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုဝင်းတံခါးမှာ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုဖြင့် ပိတ်သွားတော့သည်။

ဝင်းအတွင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စူးရှလှသော ငိုယိုအော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သွေးညှီနံ့များ ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

"လီတာအိုဆရာ... ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ မရီး (ဖုန်းသခင်မကြီး) နေတဲ့ ဝင်းပါပဲ၊ အင်... တံခါးကြီးက ဘာလို့ ပိတ်ထားတာလဲ "

"သူတို့များ အပြင်ကို ထွက်ပြေးသွားကြပြီလား"

ထိုဖုန်းမိသားစုဝင်က လီယန်ချူကို ဖုန်းသခင်မကြီး၏ ဝင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။

ယခုအခါ ဝင်းတံခါးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။

လူအားလုံးကို အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်ဆို့ထားသလို ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူက လေးနက်သောလေသံဖြင့်

"အခု ဖုန်းအိမ်တော်တစ်ခုလုံးက ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတာ၊ ဖုန်းသခင်မကြီးက ထွက်မပြေးဘူးဆိုရင်တောင် တံခါးကို ဒီလို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်မထားသင့်ဘူး၊ ပြီးတော့ တံခါးရှေ့မှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ခြေရာတွေ မရှိဘူး "

သူသည် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် ဖုန်းသခင်မကြီး၏ ဝင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်လုံးများ မှေးသွားတော့သည်၊ ထိုဝင်းအတွင်း၌ သွေးညှီနံ့များနှင့် နာကျည်းမှုအငွေ့အသက်များမှာ ကောင်းကင်ထိ လွင့်ပျံနေသည်။

ဖုန်းအိမ်တော်အတွင်းရှိ နာကျည်းမှုများထက်ပင် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။

"တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ"

လီယန်ချူသည် ချလွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျန်ကျောင်းဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း

ဝင်းတံခါးမှာ ထက်မြက်လှသော ဓားရောင်အောက်တွင် ခဏချင်းအတွင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားတော့သည်

လီယန်ချူသည် ဓားကိုကိုင်ကာ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ခုခံစွမ်းအားအလွှာ ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ဝင်းအတွင်း၌ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုသည် ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်ခုကို ပွေ့ပိုက်ထားသည်၊ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ခုနက အစေခံမလေး မဟုတ်ပေ။

ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် အမျိုးသမီးကြီးမှာ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့ဘဲ ထိတ်လန့်နေပြီး၊ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားသော အစေခံမလေးတစ်ဦး၏ နောက်တွင် ပုန်းနေသည်။

ဘေးနားတွင်လည်း အစေခံမလေး နှစ်ဦးမှာ ဘေးသို့ကပ်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ကြောက်လန့်နေကြသည်၊ ကြည့်ရသည်မှာ ထိတ်လန့်လွန်း၍ ရူးမတတ် ဖြစ်နေပုံရပြီး မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော်နေသည်။

ထိုဓားကိုင်ထားသော အစေခံမလေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ စိုရွှဲနေပြီး၊ သူမ၏ ဓားရှည်မှာလည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အင်အားကြောင့် ကျိုးပဲ့နေကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် သေဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော အမူအရာ ပေါ်နေသည်။

ထွားကြိုင်းလှသော ချိုင်လျဲ့မှာမူ ရှေ့ရှိလူများကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ အကြည့်များမှာ ရမ္မက်ဇောဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

လီယန်ချူ ပြေးဝင်လာပြီးနောက်

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုထံသို့ ဓားတစ်ချက် အားပါပါ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်

အလွန်လျင်မြန်လှသဖြင့် ဓားရောင်တစ်ချက် ဝင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး လီယန်ချူမှာ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားတော့သည်။

ဒေါင်

ထွားကြိုင်းသော အမျိုးသား ချိုင်လျဲ့သည် ကိုယ်ဟန်အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး လက်ထဲရှိ ကျားခေါင်းဓား ကို ကိုင်ကာ ရင်ဆိုင်လာသည်

ဓားနှစ်လက်မှာ လေပေါ်တွင် ထိတွေ့သွားပြီး နားကွဲမတတ် သတ္တုထိတွေ့သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားပြီး နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်ကို ဘေးတိုက် ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက ယှဉ်ပြိုင်လိုက်ကြသည်

ချိုင်လျဲ့ဟု အမည်ရသော လူသန်ကြီးမှာ အတက်အဆုတ် ကျွမ်းကျင်ပြီး ဓားသိုင်းမှာလည်း ထက်မြက်လှရာ သိုင်းပညာအကျော်အမော် အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။

"လျိုယန်ဓားသိုင်း လား"

ချိုင်လျဲ့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြန်မပြောဘဲ ထိပ်တိုက်မှ ဓားဖြင့် အားကုန်ခုတ်ချလိုက်ရာ တောင်ဖြိုကျောက်ခွဲနိုင်သည့် အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်

ချိုင်လျဲ့၏ လက်ထဲရှိ တစ္ဆေသရဲဓား မှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး၊ ဓားကျောဖြင့် လီယန်ချူ၏ ကျန်ကျောင်းဓားကို ရိုက်ဖယ်ကာ လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဘေးတိုက် ပြန်လှီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"အဲဒီ လျိုယန်ဓားသိုင်း တတ်တဲ့ ဓားသမားတောင် ငါ့လက်ထဲမှာ ဓားကျိုးပြီး ဝေမြို့မှာ အသတ်ခံလိုက်ရတာ၊ မင်းလို ကောင်လေးက သူ့ဓားသိုင်းကို သင်လာတာ သေချင်လို့ပဲ"

ဟု ချိုင်လျဲ့က သရော်လိုက်သည်။

ဝေမြို့တွင် ရန်သူ၏လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံရသော ဓားသမားမှာ ဤသူ၏လက်တွင် သေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လူရိပ်များ ထင်ကျန်ရစ်သည်အထိ မြန်ဆန်လာသည်။

လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများ ရုန်းထွက်လာကာ သွေးချီများ ဆူပွက်လာပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော လျိုယန်စွမ်းအင်များကို ကျန်ကျောင်းဓားအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရက်စက်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ချိုင်လျဲ့၏ အကြည့်များမှာ တင်းမာသွားပြီး ဓားဖြင့် အတင်းအကျပ် ခုခံလိုက်ရသည်

ဒေါင်

ချိုင်လျဲ့၏ လက်ထဲရှိ ကျားခေါင်းဓားမှာ ကျိုးထွက်သွားသည်၊ အကယ်၍ သူသာ အသက်လုကာ မရှောင်တိမ်းခဲ့ပါက ကျန်ကျောင်းဓားမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကိုသာမက တစ်ကိုယ်လုံးကို နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားစေနိုင်လောက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ စိုရွှဲနေပြီး၊ ကိုယ်တွင်းရှိ အားကောင်းလှသော လျိုယန်စွမ်းအင်ကြောင့် အကြောများမှာ ဒဏ်ရာရသွားတော့သည်။

"ဒီလူရဲ့ လျိုယန်စွမ်းအင်က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ "

ချိုင်လျဲ့၏ မျက်နှာထား လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အခုတော့ မင်းရဲ့ဓားလည်း ငါ့လက်ထဲမှာ ကျိုးသွားပြီ၊ မင်းက ဘာလို့ အကျော်အမော်လိုလို ဟန်ဆောင်နေသေးတာလဲ "

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

စကားလုံးဖြင့်ပါ သတ်ဖြတ်ခြင်းပင်

ချိုင်လျဲ့သည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် လီယန်ချူ၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်

သူသည် ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုကို ဆရာတင်ကာ အသက်ရှည်လမ်းစဉ်ကို လိုက်စားနေသော်လည်း၊ သူသည် လောကတွင် တစ်ချိန်က အလွန်ကျော်ကြားခဲ့သော ဓားသိုင်းအကျော်အမော် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ကွမ်းကျုံး နတ်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ သူ၏ ညီငယ်ပင် ဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ သူသာ စိတ်ဓာတ်မကြမ်းတမ်းခဲ့ပါက ဂိုဏ်းချုပ်နေရာမှာ သူ၏ ညီငယ်ထံသို့ ရောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်လေး... မင်း သေချင်နေပြီ "

ချိုင်လျဲ့က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ ဓားကျိုးဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းခန့် အကြာတွင်

ဝုန်းခနဲ မြည်သံကြီးနှင့်အတူ

ချိုင်လျဲ့သည် လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် နံရံအတွင်းသို့ မြုပ်ဝင်သွားတော့သည်၊ ဝင်းနံရံမှာလည်း ပြိုကျသွားပြီး အုတ်နီခဲများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားသည်။

ချိုင်လျဲ့သည် အသက် ၂၀ ကျော်သာ ရှိသေးသော ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ မယှဉ်နိုင်သော ခံစားချက်မျိုး ဝင်လာတော့သည်။

"ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အကျော်အမော် အဆင့် ဖြစ်နေတာလား "

ဖုန်းသခင်မကြီး၏ လှပသော မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်လေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်၊ ခုနက ကြောက်စရာကောင်းသော ထိုလူသန်ကြီး၏ အကြည့်မှာ သူမကို အဝတ်အစားမပါသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကြည့်သကဲ့သို့ ယုတ်မာလှသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လူသန်ကြီး ချိုင်လျဲ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီးနောက်၊ စကားအရှည်ကြီး မပြောတော့ဘဲ အမျိုးသမီးအလောင်းကို ဝါးမြိုနေသော ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုထံသို့ ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အစက်အပြောက်များမှာ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသော်လည်း၊ သွေးချီမှာမူ အားနည်းနေဆဲဖြစ်သည်၊ သူသည် အလွန်ပင် အိုမင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ခုနက လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှ ရဟန်းကို ပိတ်လှောင်ထားရခြင်းက သူ့ကို အင်အားများစွာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

သူသည် ခြောက်ကပ်နေသော လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ၊ လက်ဝါးအလယ်တွင် လူ၏ မျက်လုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရန်ငြိုးအတေးများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မိစ္ဆာမျက်လုံး ပင်

မိစ္ဆာမျက်လုံး၏ အကြည့်ကို ခံရသူသည် စိတ်အာရုံ လွင့်စင်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းပေါင်းစုံကို မြင်တွေ့ကာ ငရဲဘုံ ထဲသို့ ကျရောက်သွားသလို ခံစားရပေလိမ့်မည်။

"ငါးပါးမိုးကြိုး သန့်စင်သောယန် မိစ္ဆာတွေက ငါ့ကို စိုက်ကြည့်ဝံ့သေးတယ်လား "

"မင်း သေချင်နေတာပဲ "

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်စင်သော မိုးကြိုးအတတ် အရှိန်အဝါများ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့လာသည်၊ ငါးပါးမိုးကြိုးမှန်ကန်သောအတတ် အောက်တွင် မည်သည့် မိစ္ဆာညစ်ညမ်းမှုမျှ စိုက်မကြည့်ဝံ့ကြပေ

လူကို ကြောက်လန့်စေသော ထိုအင်အားစုများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ လက်ထဲရှိ မိစ္ဆာမျက်လုံးမှ သွေးများ ယိုစီးလာတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ သွေးချီများမှာ ပူပြင်းလှသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ ဓားရောင်သည် ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုထံသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်

သူ့ကဲ့သို့ ခွန်အားဖြင့် လမ်းစဉ်ရှာသော လောကီသိုင်းသမားမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာပညာရှင်များကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ အကြည့်များမှာ လေးနက်သွားပြီး၊ လျှာဖျားကို ကိုက်ကာ မည်းနက်ညစ်ညမ်းသော သွေးတစ်လုတ်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ အသက်ဓာတ်သွေး ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ဓားချက်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လွန်းပြီး သွေးချီမှာလည်း ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့်၊ သူသည် အဆောတလျင်ပင် အသက်ဓာတ်သွေးကို အသုံးပြု၍ ရန်သူကို နောက်ဆုတ်အောင် လုပ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူသည် ထိုအသက်ဓာတ်သွေး၏ အရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရသည်၊ သူ၏ ခုခံစွမ်းအားအလွှာမှာလည်း ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာသည်။

ခုနက ဖုန်းအိမ်တော်က ပေါက်ကွဲမှုက ဒီအဘိုးကြီး လုပ်တာများလား... လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မဟုတ်ဘူး

လီယန်ချူ၏ စိတ်ကူးများမှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။

ဖုန်းအိမ်တော်အတွင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီဝတ်စုံနက်အဘိုးကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်လို့သာ အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

အသက်ဓာတ်သွေး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုပျက်စီးသွားပြီး၊ ဆီကုန်ခါနီး မီးစာကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ခြောက်ကပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ပင် ရှုံ့တွသွားပြီး အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားနိုင်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်လာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်၊ ထိုအစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက်မှာ လီယန်ချူကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။