အခန်း (၇၃-၇၄)

အခန်း (၇၃) - အသေခံချင်နေတာလား

ထိုဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုသည် ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ အရာအားလုံးကို နှစ်ခြိုက်စွာ ခံစားနေသည့်အလား အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုသူ့ထံတွင် သေခြင်းတရားအငွေ့အသက်များမှာ ကောင်းကင်သို့ လွင့်ပျံနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နာကျည်းနေသည့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များ ပတ်ယှက်နေသကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရသည်။

ထိုအဘိုးအိုမှာ အချိန်အတော်ကြာ သေဆုံးနေခဲ့ပြီးမှ ခေါင်းတလားထဲမှ ပြန်လည်တွားထွက်လာသူတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

"ငါ့မှာ အိပ်မောကျနေတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ အပြင်ထွက်ပြီး လေညင်းခံမလို့ပဲ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ မင်းလို ဘာမသိနားမသိ ကောင်လေးနဲ့ တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ဒီနေ့တော့ ငါကပဲ မင်းကို လူကြီးလူကောင်းဖြစ်အောင် သင်ပေးရတော့မှာပေါ့ "

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားပြီး၊ ခြောက်ကပ်ရှုံ့တွနေသော မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လိုက်သည်

တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသလို ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရသည်။

သူတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သူရပ်နေသည့် နေရာရှိ သဲနှင့်ကျောက်ခဲများမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာသည်။

ထို့နောက် ရက်စက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများနှင့်အတူ လီယန်ချူထံသို့ ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ ခုခံစွမ်းအားအလွှာ ကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ဒေါင်

ဒေါင်

ဒေါင်

ဤကဲ့သို့ ထူထပ်ပြီး ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် လီယန်ချူ၏ ခုခံစွမ်းအားအလွှာထံမှ သတ္တုချင်း ထိတွေ့သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်

သုံးစက္ကန့်မျှသာ ရှိသေးသည်

ခုခံစွမ်းအားအလွှာမှာ ပျက်စီးသွားတော့သည်

လီယန်ချူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်ကျောင်းဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဓားရောင်မှာ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လင်းလက်လာသည်။

ဗုန်း

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး၊ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သကဲ့သို့ပင် လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် လီယန်ချူကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်

ဂွမ်း

လီယန်ချူသည် ကြီးမားသော တိုင်ကြီးတစ်ခုနှင့် သွားတိုက်မိရာ၊ အိမ်တိုင်မှာ ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ တထောင်းထောင်း ထသွားတော့သည်။

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုသည် အေးစက်သော အမူအရာ၊ နာကျည်းနေသော အကြည့်များဖြင့် လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်ကာ အားပြင်းစွာ ဆွဲယူလိုက်ရာ၊ လီယန်ချူမှာ အပျက်အစီးများကြားမှ ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် ကျန်ကျောင်းဓားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ချလိုက်ပြီး၊ ဤထူးဆန်းပြီး အားကောင်းလှသော အင်အားကို ခုခံထားလိုက်သည်။

"သေခါနီး ရုန်းကန်နေတာပဲ"

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူ၏ မှောင်မှောင်မည်းမည်း အသွင်အပြင်အောက်တွင် အတိုင်းအဆမရှိသော ဒေါသများ ပုန်းကွယ်နေသည်၊ ခုနက လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှ ရဟန်းပင် သူ့ကို ဒီအဆင့်အထိ ရောက်အောင် မဖိအားပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစအချို့ ယိုစီးလာသည်၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာလည်း နေရာလွဲကုန်သလို ခံစားရသဖြင့် သူသည် ကျန်ကျောင်းဓားကို မြေပြင်မှ ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။

လျိုယန်စွမ်းအင်

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ လျိုယန်စွမ်းအင်များကို လက်ထဲရှိ ဓားရှည်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး၊ တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုသည် လက်ကို သာသာလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ပြင်းထန်သော အင်အားများ ပါဝင်သည့် သဲနှင့်ကျောက်ခဲများစွာမှာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်

လီယန်ချူမှာ နောက်တစ်ကြိမ် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြန်သည်

ထိုစဉ်

အပြင်ဘက်မှ ဓားရောင်တစ်ချက် ပျံသန်းလာပြီး ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ကျောဘက်သို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာသည်။

"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းစမ်း "

ပိုင်ဟုန်းထူသည် လက်ဖြင့် မန္တန်ဖွဲ့ကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသည့် ပျံလွှားဓား ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အစိုင်အခဲသဖွယ် ထူထပ်လှသော သေခြင်းတရားအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဓားကို တိုက်ရိုက် ခုခံလိုက်သည်

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ဓားအလင်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသလို မြင်ရသည်။

"ဖောက်ထွက်စမ်း "

ဓားပျံသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ရှေ့ တစ်ပေအကွာအထိ ချဉ်းကပ်သွားသည်

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ အခုခေတ် နောက်လူတွေက တကယ်ပဲ အထက်အောက် မသိကြဘူးပဲ "

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုက သရော်လိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် လျင်မြန်စွာ မန္တန်ဖွဲ့လိုက်ရာ၊ ဓားပျံမှာ အဘိုးအိုထံသို့ တစ်ဖန် တိုးကပ်သွားပြီး လက်မဝက်ခန့်သာ လိုတော့သည်

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်၊ သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် အထက်စီးမှ ကြည့်ကာ အေးစက်သော လေသံဖြင့်

"မင်းတို့ နောက်လူနှစ်ယောက်ကတော့ အသေခံချင်နေတာပဲ၊ ဒီနေ့ ငါကပဲ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်၊ နောင်ရေး စိတ်အေးရအောင် "

ချက်ချင်းပင် တစ်လောကလုံး၌ ထူထပ်လှသော သေခြင်းတရားအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ ငရဲပြည်မှ တစ္ဆေတံခါးကြီး ပွင့်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဤနယ်မြေငယ်လေးအတွင်း၌ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုမှာ အကြွင်းမဲ့ အရှင်သခင်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်လို့လား"

လီယန်ချူ၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူသည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်တင်ထားသော ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင် ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်သုံးလိုက်တော့သည်

"ငါးပါးမိုးကြိုး သန့်စင်သောယန်၊ လောကကြီး၏ မှန်ကန်သော တရားတော်၊ မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းစမ်း၊ သတ် "

ဝုန်း

ဗလာနယ် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ မိုးကြိုးများ ကျဆင်းလာပြီး ဘုရားသခင်၏ မိုးကြိုးကန်ကြီးအလား ပြောင်းလဲသွားသည်

မိုးကြိုးတစ်ချက် ကျရောက်လာသည်

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းကြီး ဖြစ်သွားပြီး လူကို မျက်စိမဖွင့်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်

မိုးကြိုးအတတ်မှာ လောကကြီး၏ အမြင့်ဆုံး ယန်စွမ်းအင် ပင် ဖြစ်သည်

၎င်းက မိစ္ဆာအမှောင်ထု၊ ညစ်ညမ်းမှု၊ အလောင်းနံ့၊ တစ္ဆေအငွေ့အသက်နှင့် သေခြင်းတရားအငွေ့အသက် အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်

သတ်

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထူထပ်လှသော သေခြင်းတရားအငွေ့အသက်များမှာ ထိုတောက်ပလှသော ကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ ဒဏ်ကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်

"မင်းလို အဘိုးကြီးကများ... ခွေးအိုကြီး "

လီယန်ချူ၏ လှောင်ပြောင်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လှုပ်ရှားသွားကာ ပေတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်

ရွှတ်

ကျန်ကျောင်းဓားသည် ညအမှောင်ထုကို ဆုတ်ဖြဲကာ တောက်ပလှသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်

ဓားချက်မှာ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ လည်ပင်းကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားသည်

ဒေါင်

လောကကြီးထဲတွင် ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းကြီးကို ထုလိုက်သကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားသည်

အလွန်ထက်မြက်လှသော ကျန်ကျောင်းဓားမှာ ကျောက်တုံးကို ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုကို လွင့်ထွက်သွားအောင်သာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထိုစွမ်းအားကြီးသော အငွေ့အသက်များ နိုးထလာပြီးနောက်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲကဲ့သို့ မာကျောသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဓားကိုကိုင်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်သွားပြန်သည်

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုမှာ ငါးပါးမိုးကြိုးမှန်ကန်သောအတတ်၏ ဒဏ်ကြောင့် ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး အသိစိတ်များ ဝေဝါးနေသည်၊ ဝေမြို့အတွင်း၌ ထိုကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သော ကျွမ်းကျင်သူရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်

လီယန်ချူ၏ ကျန်ကျောင်းဓားမှာ ဝါးပင်ကို ထက်ပိုင်းဖြတ်သကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်နေသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ဓားပျံမှာလည်း အရိပ်ကဲ့သို့ လိုက်ပါတိုက်ခိုက်နေသည်

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲကဲ့သို့ မာကျောလှသော ခန္ဓာကိုယ်သည်ပင် ဤကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်မှုများကို မခံနိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သွေးထွက်လာတော့သည်

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အစက်အပြောက်များမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စတင်ပုပ်သိုးလာကာ သေခြင်းတရားအငွေ့အသက်များမှာလည်း ပို၍ ပို၍ လေးလံလာသည်။

သူက အလွန်ပင် အိုမင်းနေပြီဖြစ်သည်၊ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ ပုပ်သိုးပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိခြင်းက သူ၏ ပျက်စီးမှုကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေသည်။

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်အငွေ့အသက်များ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး၊ အသက်ဓာတ်သွေး များစွာကို မှုတ်ထုတ်ကာ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသော ဓားသမား ချိုင်လျဲ့သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေသည်။

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ အစွမ်းမှာ နက်နဲလှသော်လည်း၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားရသည်အထိ ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း နောက်ထပ် ဖြစ်ပျက်လာသည့် အခြေအနေက သူ့ကို ပို၍ပင် ကြောက်လန့်သွားစေသည်။

လီယန်ချူသည် ခြေရာခံအတတ် ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်ပြီး၊ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ အငွေ့အသက်နောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။

ငါးပါးမိုးကြိုးမှန်ကန်သောအတတ်၏ ဒဏ်ရာမှာ သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုအနေဖြင့် ခဏအတွင်း ဖယ်ရှားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ခွေးအိုကြီး... ငါ့ရှေ့ကို ထွက်လာစမ်း "

လီယန်ချူသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ အရိပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်

ဝုန်း

ပြင်းထန်လှသော အသံကြီးနှင့်အတူ

နံရံတစ်ခုလုံးမှာ ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် ကြေမွသွားတော့သည်

လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်ပြန်ရာ၊ နောက်ထပ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်

ဗုန်း

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ကိုယ်ထည် ပေါ်လာသည်၊ သူ၏ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ပြီး၊ ကျောရိုးမှာလည်း လီယန်ချူ၏ ထျန်းကွမ်းလက်ဝါး ဒဏ်ကြောင့် ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်

"မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တယ် မဟုတ်လား လာလေ"

လီယန်ချူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံထိုးချလိုက်ရာ မြေပြင်ပင် တုန်ခါသွားပြီး အနီးနားရှိ နံရံများတွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် တစစီ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်

ရက်စက်ယုတ်မာလှသော ဓားသိုင်းအကျော်အမော် ချိုင်လျဲ့သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ အငွေ့အသက်ကို မခံစားရတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦးမှာ ငယ်ရွယ်သော နောက်မျိုးဆက်တစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရလေပြီ

သူသည် နာကျင်မှုများကို အောင့်အည်းကာ အတင်းအကျပ် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ အခြားသူများ သတိမထားမိခင် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့ သိုင်းပညာမြင့်မားပြီး အောက်တန်းကျလှသော လူမိုက်သာ ထွက်ပြေးသွားပါက၊ ဝေမြို့အတွင်း သွေးချောင်းစီးသည့် ဖြစ်ရပ်များ ဖန်တီးပေလိမ့်မည်

"သွားချင်သေးတာလား"

လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းတွင် လျိုယန်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းလာပြီး၊ ကျန်ကျောင်းဓားကို တိုက်ရိုက် ဝှေ့ယမ်း ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်

လေးလံထက်မြက်လှသော ကျန်ကျောင်းဓားမှာ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများနှင့်အတူ ပြေးထွက်သွားပြီး၊ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ထိုလူကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်ကာ အသေသတ်လိုက်တော့သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် လက်ဖြင့် မန္တန်ဖွဲ့နေရာမှ သူ၏ ဓားကို အသာအယာ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

"ညိုကီ မင်းလုပ်တာက ဓားပျံ ကျနေတာပဲ "

သူသည် အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သေဆုံးနေသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ကြည့်မကောင်းလှဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တစစီ ပျက်စီးနေတော့သည်။

အခန်း (၇၄) - သေဆုံးသွားသော ဟွေ့ရှင်းရဟန်း

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ အလောင်းမှာ ရှေးဦးကမ္ဘာဦးသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ဆုတ်ဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အလွန်ပင် ကြည့်မကောင်းလှပေ။

သို့သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်၊ ဤဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြိုင်တူ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် အလွန်ပင် နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် မီးတောက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ အလောင်းကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

သူ၏ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။

ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဖုန်းအိမ်တော်အတွင်းရှိ ကောင်းကင်သို့ လွင့်ပျံနေသော နာကျည်းမှုအငွေ့အသက်များမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖုန်းအိမ်တော်၏ တစ်နေရာမှ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခု ကွဲအက်သွားသည့်အလား "ဂွမ်း" ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားသော အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ ထိုနေရာမှ ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

ခေတ္တအကြာတွင်။

ထွားကြိုင်းသန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်းရဟန်းတစ်ဦးသည် ဓမ္မတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးထွက်လာသည်။

ဖုန်းအိမ်တော်၏ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော မီးလောင်မှုကို လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်၊ ယခင်က ဖုန်းအိမ်တော်အတွင်း နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သာမန်လူများ ဝင်ရောက်ပါက တစ္ဆေတံတိုင်း နှင့် တိုးတတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုကို လီယန်ချူက သတ်ဖြတ်လိုက်သဖြင့် ဖုန်းအိမ်တော်၏ နာကျည်းမှုအဆောက်အအုံ ပျက်စီးသွားရာ၊ လူကယ်ထုတ်ခြင်းနှင့် မီးငြှိမ်းသတ်ခြင်း လုပ်ငန်းများကို လျင်မြန်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။

လင်ရှီးဘုရားကျောင်းမှ ဟွေ့ကျိန်း ဆရာတော်သည်လည်း လူကယ်ထုတ်ရာတွင် ပါဝင်ကူညီခဲ့သည်၊ သူသည် ယခင်က ဝတ်စုံနက်အဘိုးအို၏ ပိတ်လှောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသလို၊ ထိုအဘိုးအိုကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

တစ်ညလုံး အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက် မိုးလင်းလာခဲ့ပြီ။

လီယန်ချူသည် ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်ကို ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း သို့ ခေတ္တနားရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး၊ ပိုင်ဟုန်းထူကလည်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်မှာ ထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထက်မြက်သော အကြည့်များ ရှိသည်၊ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပြီး တရားအားထုတ်နေသော သာမန်ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် မတူပေ။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ တရားစောင့်နတ်မင်းကဲ့သို့သော လက်ဝှေ့သိုင်းရဟန်း နှင့် ပိုတူလှသည်။

"ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်... မနေ့ညက ဝတ်စုံနက်အဘိုးကြီးက ဘယ်ကလာတာလဲဆိုတာ သိပါသလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က ခေါင်းခါယမ်းကာ

"ဆင်းရဲသားရဟန်းလည်း မသိပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ညီငယ် ဟွေ့ရှင်း က မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်အရ ဝေမြို့ကို လာခဲ့တာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ သူစိမ်းမြေမှာ ပျံလွန်တော်မူသွားခဲ့ရတယ်၊ ဆင်းရဲသားရဟန်းက ဒီကိစ္စအတွက် လာခဲ့တာပါ"

ဟွေ့ရှင်း... လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်မှာ အသတ်ခံရတာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ရဟန်းက ဆရာတော်ရဲ့ ညီငယ်လား"

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က ခေါင်းညိတ်ကာ

"မှန်ပါတယ်၊ ငါ့ညီငယ်ရဲ့ ကျင့်စဉ်က နိမ့်ပါးပေမဲ့ သာမန်သားရဲတွေ ရန်ပြုနိုင်တဲ့အဆင့်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူသေတာက အတော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်"

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်၊ထိုဆရာတော်သည် ဟွေ့ရှင်းရဟန်း သေဆုံးရသည့်အကြောင်းရင်းကို လာရောက်စုံစမ်းခြင်း ဖြစ်နေသည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ ရှေ့မှ ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ဝေမြို့အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်၊ အမှောင်လမ်းစဉ်နှင့် အလင်းလမ်းစဉ် နှစ်ဖက်စလုံးမှ လူများမှာ ခေါင်းပြူလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ခေတ္တစကားပြောပြီးနောက် ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်သည် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

လီယန်ချူသည် ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်

"ဒီဆရာတော်က လူကို ပေးတဲ့ ဖိအားက တော်တော်ပြင်းတာပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"မင်းက သူ့ကို ဖိတ်လို့သာ ငါစကားပြောတာ၊ ငါဆိုရင်တော့ သူ့ကို မပတ်သက်ချင်ဘူး"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်

"ဘာလို့လဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက အေးအေးဆေးဆေးပင်

"ငယ်ငယ်တုန်းက ဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက်က ငါ့ကို ဟောဖူးတယ်၊ ရဟန်းတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေပါတဲ့"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဒါပဲလား ဒါကြောင့်လား "

ပိုင်ဟုန်းထူက သဘာဝကျကျပင်

"ဒါပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဒီဆရာတော်က အပေါ်ယံမှာ တရားထူးရနေပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ ယုတ်မာနေတယ်လို့ ငါက မြင်နေရလို့လား"

"..." လီယန်ချူ။

အရာရှိဝမ် ရောက်ရှိလာပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်

"အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ မနေ့ညက ဝေမြို့မှာ သွေးဒင်္ဂါး ကြောင့် သေတဲ့လူ မရှိဘူး"

ဒီလိုနဲ့ပဲ ပြေလည်သွားတာလား

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ကာ

"မနေ့ညက ငါ့ကို လာပြီး လှည့်စားတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ငါသတ်လိုက်တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ ငါ့အခန်းထဲက သွေးဒင်္ဂါးက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ်က အရာက တကယ်သေသွားပြီလားဆိုတာတော့ မသိဘူး"

အရာရှိဝမ် အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးစားမှုများ ပေါ်လာသည်၊ မနေ့ညက လီတာအိုဆရာသည် လူကယ်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရုံတင်မကဘဲ၊ သွေးဒင်္ဂါးနောက်ကွယ်က မိစ္ဆာနှင့်ပါ ကြိုတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဒါမျိုး ဖြစ်နေတာကို ငါ့ကို ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောတာလဲ"

လီယန်ချူက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"မနေ့ညက အဲဒီမိစ္ဆာက မင်းရဲ့ပုံစံ ဖန်တီးပြီး ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားလို့ ငါက ဓားနဲ့ ခုတ်သတ်လိုက်တာ"

ပိုင်ဟုန်းထူ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး

"ဟေး... နောက်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုးတွေကို သေချာစဉ်းစားဦးနော်၊ အကယ်၍ ဒါက ပရိယာယ်ဖြစ်လို့ ငါ့ကို တကယ် သတ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ "

လီယန်ချူက ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက်

"မင်းကို ပြုစုဖို့အတွက် လှပတဲ့ စက္ကူအရုပ်မလေးတွေ အများကြီး မီးရှို့ပေးလိုက်မှာပေါ့ "

"မင်းက တကယ့်ကို ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

လီယန်ချူသည် ပိုင်ဟုန်းထူက သူ့ကို ချီးကျူးသည်ဟုသာ သဘောထားလိုက်ပြီး အရာရှိဝမ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်

"သွေးဒင်္ဂါးနောက်ကွယ်က အရာအတွက် အကောင်းဆုံးရလဒ်ကတော့ မနေ့ညက ငါ လုံးဝ သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊ ဒုတိယအနေနဲ့ကတော့ သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားလို့ ခဏတာ ပုန်းကွယ်သွားတာမျိုး အဆိုးဆုံးကတော့ သူ မကြာခင်မှာ ပြန်လာဦးမှာပဲ"

အဲဒါကတော့... အရာရှိဝမ် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်ကာ စိုးရိမ်သွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်

"မင်းတို့ စဉ်းစားမိလား၊ တကယ်တော့ မနေ့ညကလည်း လူသေတာပဲ၊ ဖုန်းအိမ်တော်မှာ လူတွေအများကြီး သေတာက သွေးဒင်္ဂါးက အသက်နှိုက်တဲ့ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်မနေဘူးလား "

အရာရှိဝမ် ၏ ကျောဘက်တွင် ချမ်းစိမ့်သွားပြီး တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ရသည်။

"အကယ်၍သာ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီသွေးဒင်္ဂါးနောက်ကွယ်က အငွေ့အသက်က တော်တော်ကို ယုတ်မာလွန်းတာပဲ"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေပြီး သက်ပြင်းချကာ

"အခုလောလောဆယ်တော့ တခြားနည်းလမ်း သိပ်မရှိသေးဘူး"

သူသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရကာ မေးလိုက်သည်

"အရာရှိဝမ် အရင်က တောင်ပေါ်မှာ သားရဲကိုက်လို့ သေသွားတဲ့ ဟွေ့ရှင်းရဟန်းကို မှတ်မိသေးလား သူက ဘယ်ဘုရားကျောင်းကလဲ၊ သူ့အလောင်းကို နောက်ဆုံး ဘယ်လို စီစဉ်လိုက်လဲ"

အရာရှိဝမ် ခေတ္တကြောင်သွားပြီး စဉ်းစားကာ ပြန်ဖြေသည်

"မှတ်မိပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ သာသနာဝင်လက်မှတ်ထဲမှာ လင်ရှီးဘုရားကျောင်းလို့ ရေးထားတယ်၊ လင်ရှီးဘုရားကျောင်းကို အကြောင်းကြားပြီး အလောင်းကို လာယူခိုင်းလိုက်ပါပြီ"

လီယန်ချူက ထပ်မေးသည်

"အဲဒီစာကရော "

အရာရှိဝမ် က ရှင်းပြသည်

"အဲဒါက ဟွေ့ရှင်းရဟန်းရဲ့ အမွေအနှစ်ပစ္စည်းဖြစ်လို့ လင်ရှီးဘုရားကျောင်းကိုပဲ ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်"

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်သည် ဟွေ့ရှင်းရဟန်း၏ အလောင်းကို မြင်ပြီးနောက် သံသယဝင်ကာ ဝေမြို့သို့ လာရောက်စုံစမ်းခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်သည်၊ မိမိကိုယ်တိုင် မကြာသေးမီကပင် အရာရာကို သံသယဝင်လွန်းနေသည်ဟု ထင်မိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အရာရှိဝမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပိုင်ဟုန်းထူထံသို့ ပစ္စည်းတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ပိုင်ဟုန်းထူ ကြည့်လိုက်ရာ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး အက်ကြောင်းများရှိနေသည့် ကျောက်စိမ်းကွဲ တစ်ခု ရှိနေသည်၊ ၎င်းတွင် ရှုပ်ထွေးသော ပန်းနွယ်ပုံစံများ ပါရှိသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ယူ၍ အသေအချာ ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ကြည့်ရတာတော့ ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းပဲ၊ သက်တမ်း တော်တော်ကြာနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျောက်စိမ်းအကွဲကြီးလေ၊ ဆောင်ထားရင် လာဘ်မကောင်းဘူး၊ မင်း ဘယ်က ဝယ်လာတာလဲ၊ အလိမ်ခံလိုက်ရတာလား"

"ယန်ချူ... မင်း ပိုက်ဆံလိုရင် ငါ့ကိုပြော၊ လမ်းဘေးဈေးသည်တွေဆီကနေ အပေါစားပစ္စည်းတွေ လိုက်ရှာမနေနဲ့၊ အဲဒီလောကက အတော်နက်တယ်၊ မင်း မထိန်းနိုင်ဘူး"

လီယန်ချူက ရယ်မောကာ

"ဒါ ငါဝယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ မနေ့ညက ဖုန်းသခင်မကြီး ငါ့ကို ပေးလိုက်တာ"

"ဘာ"

ပိုင်ဟုန်းထူက မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ

"ဖုန်းမိသားစုက အဲဒီလောက် ကြီးကျယ်တာတောင် မထင်ထားဘူး၊ အတော်လေး ကပ်စေးနဲတာပဲ၊ ကျောက်စိမ်းကွဲ တစ်ခုတည်းနဲ့ မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်လိုက်တယ်ပေါ့ "

လီယန်ချူက ရယ်ရခက် မောရခက် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းက ဘာလို့ ပိုက်ဆံအကြောင်းပဲ တွေးနေတာလဲ၊ ပိုင်သခင်လေးက ပိုက်ဆံကို စိတ်မဝင်စားဘူး မဟုတ်ဘူးလား"

ပိုင်ဟုန်းထူက လေးလေးနက်နက်

"ပထမအချက်၊ ငါက အိမ်မှာ နံပါတ် (၂) ပါ၊ ပြီးတော့ ငါက ပိုက်ဆံကို စိတ်မဝင်စားတာ အမှန်ပဲ၊ မင်း အလိမ်ခံရမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"

လီယန်ချူက သဘောတူဟန်ဖြင့်

"အေးပါ... နံပါတ် (၂) က ကောင်းပါတယ်၊ နံပါတ် (၂) က အရေးကြီးဆုံးပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။