အခန်း (၈၉-၉၀)

အခန်း (၈၉) - ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှု

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းဟိုင်၏ သေဆုံးမှုမှာ အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။

အကယ်၍ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ကတည်း သေဆုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါက ဝေမြို့ သို့ ပြန်လာသော ကျန်းဟိုင်မှာ မည်သူနည်း

ယနေ့တွင် သူ၏ဝိညာဉ်မှာ လုံမန်ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်၊ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ယနေ့မှ ဖြစ်နေရသနည်း

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်လေးနက်သွားသည်။ မူလက တုတ်ကောက်ကိုင်ထားသော ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုမှာ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော လင်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘွားခန်းမထဲမှ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်မလာတော့ဘဲ "ဘုန်း" ဆိုသော အသံကြီးနှင့်အတူ၊

လင်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘွားခန်းမ၏ တံခါးကြီးမှာ ပိတ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူက အသံလေးနက်စွာဖြင့်

"အခုတော့ မုဆိုးမကျိုးရဲ့ အိမ်ကိုသွားပြီး ကျန်းဟိုင် အဲဒီမှာ ရှိမရှိ ကြည့်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်"

"အကယ်၍ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ကျန်းဟိုင်က ဘာလို့ ဒီကို ပြန်လာတာလဲ ပြီးတော့ လုံမန်ရွာမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို မေးကြည့်ရမယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက ရုတ်တရက်

"မင်းပဲ ညဘက်ကြီး မုဆိုးမအိမ် တံခါးမခေါက်နဲ့ဆို"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ခဏတာမျှ တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် လေသံကို ပြန်ပြင်ကာ

"အဲဒီ မုဆိုးမကျိုးက လူလား သရဲလားတောင် အခုထိ မကွဲသေးဘူး၊ ဘာတွေ ဂရုစိုက်နေဦးမှာလဲ၊ မင်းကလည်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စကားများနေရတာလဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်သွားပြီး ပြန်ပြောစရာစကားပင် မရှိတော့ပေ။

ထိုနှစ်ဦးမှာ မကြာမီပင် မုဆိုးမကျိုး၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် မူလက ရေတွင်းရှေ့၌ ရေခပ်၍ မျက်နှာသစ်နေသော မုဆိုးမကျိုးမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုမျှမက လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကြားနေရသော ရွာသားများ၏ ဗိုက်ဆာကြောင်း အော်ဟစ်သံများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ယံရှိ သွေးလရောင်မှာမူ မှိန်မသွားဘဲ ပိုမို၍ပင် နီရဲတောက်ပလာသည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ တိတ်တဆိတ် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်၍ အိမ်နောက်ဘက်သို့ ရောက်လာကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ မီးငြိမ်းနေပြီး အမှောင်ထုသာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အပြင်ဘက်တွင် ဝပ်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် နားထဲ၌ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမတို့၏ ပြင်းပြသော အသက်ရှူသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ညှို့ဓာတ်ပါသော အသံကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းလူကြီးမင်း... ရှင်ကတော့ ပိုပြီးတော့ တော်လာတာပဲနော်"

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အသံမှာ အနည်းငယ် ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း မုဆိုးမကျိုး၏ အသံဖြစ်ကြောင်း ဝေဝေဝါးဝါး ခွဲခြားနိုင်သည်။

ကျန်းလူကြီးမင်း

ကျန်းဟိုင် တကယ်ပဲ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တံခါးကြားမှ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ မှောင်အတိကျနေသော အခန်းထဲတွင် နီရဲတောက်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမျက်လုံးများမှာ ရူးသွပ်မှုနှင့် လောဘဇောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းမှာ လူကို ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှသည်။

နီရဲသောအလင်းရောင်မှာ တစ်ဖက်ရှိ အမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ သာယာမှုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

ကျန်းဟိုင်ပဲ

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲ လှုပ်ရှားသွားသည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အခန်းထဲရှိ နီရဲတောက်နေသော မျက်လုံးပိုင်ရှင်မှာ ဘာလုပ်နေသည်ကိုလည်း သူ မြင်လိုက်ရပြီ။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကျေနပ်အားရသည့် အမူအရာ ရှိနေပြီး သွားများမှာ ဖြူဖွေးကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဖော်ပြ၍မရသော ထူးဆန်းချောက်ချားဖွယ် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းမှာ ယခင်က ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရေတွင်းဘေးတွင် ရေအေးဖြင့် မျက်နှာသစ်နေခဲ့သော မုဆိုးမကျိုးပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ များမှာ ပြင်းထန်လာသည်။

ထျန်းကန်းလက်ဝါး

ဝုန်း

နံရံတစ်ခုလုံးသည် ဟုန်းခနဲ ပြိုကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားသည်။

ပြင်ပမှ အလင်းရောင်များ ဝင်ရောက်လာသောအခါ မုဆိုးမကျိုး၏ ညှို့ဓာတ်ရှိပြီး သာမန်ကာလျှံကာ မျက်နှာလေးမှာ မိစ္ဆာဆန်စွာ ထူးဆန်းနေတော့သည်။

"ဒီသူစိမ်းနှစ်ယောက်ပဲ "

မုဆိုးမကျိုးသည် သူမ၏ သာယာမှုကို အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသဖြင့် အသံမှာ ရုတ်တရက် စူးရှကျယ်လောင်လာသည်။

သူမ၏ ဆံပင်များမှာ နောက်သို့ လွင့်ပျံနေပြီး လက်သည်းများမှာ ရူးသွပ်စွာ ရှည်ထွက်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မိစ္ဆာငွေ့များဖြင့် ဝန်းရံသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး လက်ဝါးဖြင့် တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ပူနွေးလှသော သွေးချီစွမ်းအင် များက ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ထျန်းကန်းလက်ဝါး

မုဆိုးမကျိုးမှာ ဤလက်ဝါးတစ်ချက်ကြောင့်ပင် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကြေမွသွားပြီး သွေးများမှာလည်း အလိမ်းလိမ်း ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် နာကျင်မှုကို မသိသကဲ့သို့ မျက်လုံးများမှာ နီရဲတောက်နေကာ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော အသံမှာလည်း သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင် ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ပင်။

"ငါ အရမ်းဗိုက်ဆာတယ် နင်တို့ကို ငါ စားပစ်မယ် "

သူမသည် လီယန်ချူကို တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ဘိုးဘွားခန်းမရှေ့က ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုကဲ့သို့ပင် ရူးသွပ်နေသည်။

"နင်ကများ "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားပြီး မုဆိုးမကျိုး၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ "ဝုန်း" ခနဲ အားဖြင့် ဖိချလိုက်သည်

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်မှာ ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် အက်ကွဲသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျင်းထဲတွင် ခေါင်းမရှိတော့သော ပျက်စီးနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မုဆိုးမကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သဘာဝမကျစွာ တွန့်လိမ်လာပြီး ပြန်လည်ထရန် ကြိုးစားနေသည်။

"ဓားပျံ ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်း "

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ကြည်လင်သော အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ မုဆိုးမကျိုး၏ ခေါင်းပြတ်ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်ပေါ်၌ စိုက်ပွား၍ သတ်ပစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျန်းဟိုင်၏ အနားသို့ အမြန်သွားကာ သူ့ကို ထူမလိုက်ပြီး

"ကျန်းဟိုင်... ဒါတွေက တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ "

ကျန်းဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ထိုသာယာနေသည့် အမူအရာမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်ဝန်းထဲမှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမှုမှာ ပို၍ပင် အားကိုးရာမဲ့နေသည်။

"ပြေး... အမြန်ပြေး "

"ထွက်... ထွက်သွား... ဒီရွာကနေ ထွက်သွား"

ကျန်းဟိုင်သည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ထိုစကားနှစ်ခွန်းကို တောင့်တောင့်တင်းတင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်၊ မျက်လုံးထဲမှ သွေးမျက်ရည် နှစ်တန်းမှာလည်း စီးကျလာသည်။

၎င်းမှာ မြင်ရသူကို တုန်လှုပ်စေသည်။

လီယန်ချူကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူပင် ယခုအချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သွားစို့... သူ့ကိုပါ ခေါ်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်ရအောင် "

လီယန်ချူက အော်လိုက်သည်။

ယခုအခါ မုဆိုးမကျိုး၏ အိမ်မှ ကျယ်လောင်သော အသံများကြောင့် ရွာတစ်ရွာလုံး နိုးကြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သော ကွေ့ကျိနှင့် သူ၏ဇနီး (ထိုစိတ်ထားပုတ်သော အမျိုးသမီး) တို့လည်း ရောက်လာကြပြီ။

ပိုင်ဟုန်းထူမှာ မျက်နှာကို တည်ငြိမ်စွာထားပြီး လက်မှ မန္တန်ကို ရွတ်ဖတ်ကာ ဓားပျံ ကို ထိန်းချုပ်၍ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ကျန်းဟိုင်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများမှာ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီး ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီယန်ချူ သတိထားလိုက်မိချိန်တွင် သူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့မှာ မုဆိုးမကျိုး၏ အိမ်အပြင်ဘက်၌ ဝပ်နေဆဲဖြစ်ကာ အထဲကို ချောင်းကြည့်နေသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်နေသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖြစ်လာပြန်ပြီ

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခုနက မြင်ကွင်းနှင့် ထပ်တူနီးပါးပင်။

အမှောင်ထဲတွင် မုဆိုးမကျိုးမှာ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ကျန်းဟိုင်၏ ခြေထောက်များကို ကိုက်ခဲစားသောက်နေသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ သတိထားလိုက်မိသည်မှာ ကျန်းဟိုင်၏ အကြည့်များမှာ အသနားခံနေသည့် အမူအရာ ရှိနေခြင်းပင်။

မှိန်ဖျဖျ အလင်းရောင်အောက်တွင်၊

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ပြေး... အမြန်ပြေး "

သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲ လေးလံသွားသည်။

ကျန်းဟိုင်သည် ဤကဲ့သို့ အဆုံးမရှိသော သံသရာ ထဲတွင် သတိရှိနေဆဲလား

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် မိမိ၏ အသားများကို ကိုက်စားခံနေရသည်ကို အသိစိတ်ရှိရှိဖြင့် ခံစားနေရခြင်း မဟုတ်ပါလား။

၎င်းကို တွေးမိသောအခါ လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာသည်။

"ယုတ်မာလှတဲ့ မိစ္ဆာတွေ"

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင်များမှာ ဟုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်လာသည်။

ဘုန်း

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ပိုမိုမြန်ဆန်သော ကိုယ်ခံပညာဖြင့် အခန်းထဲသို့ "ဝုန်း" ခနဲ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ရှေးဦးကမ္ဘာဦး သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်

သူသည် ကျန်းဟိုင်၏ ကိုယ်ကို မချီလိုက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အမြန်ဆုံး ထွက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤရွာသားများကို သတ်လိုက်လျှင် ကိစ္စများမှာ အစသို့ ပြန်ရောက်သွားမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ဤလူများကို မသတ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူမှာလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည်။

သူ၏ လက်ထဲမှ မန္တန်များကို အသုံးပြုကာ မီးတံတိုင်း တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

မုဆိုးမကျိုး၊ အိမ်နီးချင်း ကွေ့ကျိနှင့် သူ၏ဇနီးတို့ကို အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးထားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်းဟိုင်ကို မထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပိုင်ဟုန်းထူကို ဆွဲကာ ခြေထောက်ကို အားပြုလိုက်သည်။

ဝုန်း

မြေပြင်မှာ သူ၏ နင်းချက်ကြောင့် ကျင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် လုံမန်ရွာ၏ အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ငြိမ်သက်နေသော လုံမန်ရွာမှာ ယခုအခါတွင် ရုတ်တရက် နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

မှောင်အတိကျနေသော ညထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး လှုပ်ရှားနေသော မီးအိမ်များမှာ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လင်းလာသည်။

လုံမန်ရွာ၏ ရွာသားများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။

သူတို့သည် ပေါက်ပြားများ၊ ပုဆိန်များ၊ ဓားများ စသည့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ လီယန်ချူရှိရာသို့ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်

လီယန်ချူသည် လူနှစ်ဦးကို ဆွဲကိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ အရှိန်မှာ လျော့မသွားဘဲ လမ်းတစ်လျှောက် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မရပ်တန့်ဘဲ ပြေးထွက်နေသည်။

သူသည် လုံမန်ရွာ၏ နယ်နိမိတ်ပြင်ပသို့ အရောက် ပြေးထွက်ရမည် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၉၀) - အခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားလာခြင်း

အိမ်တစ်အိမ်အနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် လီယန်ချူက ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်အဘိုးကြီးမှာ မျက်နှာဆိုးကြီးဖြင့် ထက်မြက်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်လှီးဓား တစ်လက်ကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် နောက်ဘက်တွင် တစ်ချိန်လုံး ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူသည် လင်အဘိုးကြီးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံများ တဂျောက်ဂျောက်နှင့်အတူ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဟီ... ဟီ...

မြင်းဖြူမှာ ဇက်ကြိုးမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့သည်၊ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် မည်းကြီး က ဇက်ကြိုးကို ကိုက်ဖြတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လင်အဘိုးကြီး၏ အိမ်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

လုံမန်ရွာက လူများသည် ဤကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်များကို စိတ်ဝင်စားပုံမရဘဲ လူသားများကိုသာ စားသောက်ရန် နှစ်သက်ကြပုံပေါ်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကာ ဖျတ်လတ်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

သူသည် မြင်းဖြူပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လက်မှ မန္တန်များကို လျင်မြန်စွာ ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ နောက်ဘက်မှ ရူးသွပ်စွာ လိုက်လာကြသော လုံမန်ရွာသားများကို အဆောင် များ ဖြင့် တားဆီးထားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် မည်းကြီး ကို စီးလျက်၊ လက်ထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးနေသော ကျန်းဟိုင်ကို မကာ တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

မည်းကြီး၏ အရှိန်မှာ လူနှစ်ယောက်၏ အလေးချိန် ရှိနေလင့်ကစား အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်ဟု ဆိုရမည်။

လုံမန်ရွာ၏ ရွာသားများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ခုန်အုပ်လာကြသည်၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် လူကြီးများ၊ ကလေးများ၊ ယောက်ျားများနှင့် မိန်းမများ ပါဝင်သည်။

အားလုံးမှာ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ရူးသွပ်နေကြသည်။

လီယန်ချူတို့ လုံမန်ရွာ၏ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ထိုရွာသားများမှာ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်

လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လင်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘွားခန်းမထဲက ဆံပင်ဖြူအဘိုးအို၏ စကားမှာ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... လုံမန်ရွာက လူတွေက ဒီရွာကနေ ဘယ်လိုမှ ထွက်သွားလို့ မရကြလို့ပဲ"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဆက်တိုက် ပြေးလာခဲ့ရာ အမွှေးတိုင် နှစ်တိုင် ထွန်းညှိစာခန့် အချိန်ကြာပြီးနောက်မှ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲမှ ကျန်းဟိုင်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းဟိုင်၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ ကိုက်စားခံထားရသဖြင့် သွေးများ အလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ အသက်ရှူသံ မှာ အားနည်းမသွားခြင်းပင်။

ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရထားသည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိပေ။

"ဒါက တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်

"ဒီရွာကလူတွေက ညရောက်ရင် ရူးသွပ်သွားပြီး ဗိုက်ဆာတယ်လို့ပဲ တတွတ်တွတ် အော်နေကြတာ"

"ကျွန်တော် စရောက်တုန်းက အခြေအနေက ဒီလောက် မဆိုးသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မုဆိုးမကျိုးက သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို စားနေတာကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်"

"လင်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘွားခန်းမက အဘိုးအိုက ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်၊ ရွာထဲကလူတွေက ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူးတဲ့၊ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ဒီရွာကနေ ထွက်ပြီး ဝေမြို့ ကို သွားကာ အတတ်ပညာရှင်တွေကို ပင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ပြေးပြေး၊ နောက်ဆုံးတော့ ဒီရွာကိုပဲ ပြန်ရောက်လာတယ် တောင်ထဲမှာ ဝေဝေဝါးဝါးနဲ့ ရက်အနည်းငယ်လောက် လည်ပတ်နေပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်ဟာ မုဆိုးမကျိုးရဲ့ အိမ်မှာ ပြန်ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

"မင်း ဝေမြို့ ကို တစ်ခါမှ မရောက်ခဲ့ဘူးပေါ့ "

ကျန်းဟိုင်က ခေါင်းညိတ်သည်

"မှန်ပါတယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက ရုတ်တရက်

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သိရသလောက်တော့ မင်းဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ဝေမြို့ ကို ပြန်ရောက်ခဲ့တယ် မင်းရဲ့ ဇနီးကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ညှစ်သတ်ခဲ့တယ် ပြီးတော့ ငါတို့ မင်းကို ထောင်ထဲမှာလည်း တွေ့ခဲ့သေးတယ်မင်းက ဒီနေ့မနက်မှ သေတာလေ"

"ဘာ"

ကျန်းဟိုင်မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက နောက်ပိုင်းဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ကျန်းဟိုင်အား ပြောပြလိုက်သည်။

ကျန်းဟိုင်မှာ မျက်ရည်များ မျက်မှောင်များ ကျဆင်းလာပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားကာ

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဘာလို့လဲ..."

သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ချစ်ရသော ဇနီးကို သတ်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုလှိုင်းများထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မချဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို ငါ အကြမ်းဖျင်း သိပြီထင်တယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

"ဘာဖြစ်တာလဲ "

လီယန်ချူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုသည်

"ကျန်းဟိုင်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကတည်းက သေဆုံးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဇနီးဖြစ်သူကို တွေ့ချင်တဲ့ စွဲလမ်းစိတ် က သူ့ကို ဝေမြို့ အထိ ပြန်ရောက်အောင် ပို့ပေးခဲ့တာပဲ"

"သာမန်လူမှာ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ လိပ်ပြာခုနစ်ပါး ရှိတယ်၊ သူက ဝိညာဉ်လွင့်သွားတာ ဖြစ်ရမယ် ကိုယ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတွေက သူ့ကို ဝေမြို့ အထိ ရောက်အောင် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်က မကြည်လင်တော့ဘူး၊ ဝိညာဉ်လွင့်သွားတဲ့အတွက် မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှုပ်ထွေးပြီး ကြောက်ရွံ့စိတ်ပဲ ရှိတော့တာ ဒါကြောင့် သူက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူတွေ လုပ်ခဲ့တာပဲ"

"ခုနက ဒီကျန်းဟိုင်ကတော့ လော်ဆုန်းလင် တောင်ထဲမှာ လွင့်ကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်ရမယ် ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ခုသော စွမ်းအားကြောင့် လုံမန်ရွာထဲကို ပြန်လည် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရတာပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက နားထောင်ပြီးနောက် မျက်နှာထား လေးနက်သွားကာ

"ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့က လုံမန်ရွာကနေ တကယ် ထွက်မသွားနိုင်သေးဘူးပေါ့၊ မကြာခင် ပြန်သွားရဦးမှာလား "

လီယန်ချူက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ အသံလေးနက်စွာဖြင့်

"အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ဖို့ များတယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်

"ဒီရွာက တကယ့်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်၊ ရွာသားတွေက ထူးဆန်းတာတင်မကဘူး၊ အသတ်ခံရပြီးရင်တောင် ပြန်ပေါ်လာပြီး မူလအခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားတယ်"

လီယန်ချူက စဉ်းစားလျက်

"ဒါကြောင့်လည်း ဒီလူတွေဆီမှာ လူသေနံ့ နဲ့ အအေးငွေ့ တွေ မရှိတာပေါ့ လုံမန်ရွာတစ်ခုလုံးက နယ်နိမိတ် တစ်ခုလို နေရာမျိုး ဖြစ်နေပုံပဲ"

"ဒီနယ်နိမိတ်ကို ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ဆက်ပြောသည်

"ကျန်းဟိုင် ပြောတာအရဆိုရင် ဒီရွာရဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေက ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်လာနေတယ်၊ ပိုပြီးတော့ ရက်စက်လာနေတယ်"

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာကြသည်။

အမှန်ပင်

မကြာမီမှာပင် ရှေ့၌ ရွာတစ်ရွာ ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ သူတို့ ခုနက တိုက်ခိုက်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည့် လုံမန်ရွာပင် ဖြစ်သည်

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်နှာ တည်ကြည်သွားကာ

"ဒီနေရာက တကယ်ကို မိစ္ဆာဆန်တာပဲ၊ တကယ် ပြန်ရောက်လာတာပဲ"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ သိသိသာသာ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ လုံမန်ရွာသို့ ပြန်ရောက်နေပြန်ပြီ။

လီယန်ချူက အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ပြုံးကာ

"ဒီနေရာကို ရိုက်ခွဲမဖျက်ဆီးပစ်သရွေ့ ငါတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

"ရိုက်ခွဲမဖျက်ဆီးပစ်ရမယ် "

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

"ဒီရွာသားတွေက အရမ်းထူးဆန်းတယ်၊ အသတ်ခံရရင် အရင်မြင်ကွင်းကို ပြန်ရောက်သွားတာလေ၊ ငါတော့ အထဲကို ထပ်မဝင်ချင်တော့ဘူး"

လီယန်ချူက ရုတ်တရက်

"မင်း ထူးဆန်းတဲ့ အချက်တစ်ခု သတိထားမိလား"

ပိုင်ဟုန်းထူ

"ဘာထူးဆန်းတာလဲ "

လီယန်ချူက ဆိုသည်

"လင်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘွားခန်းမက အဘိုးအိုလေ၊ သူက တခြား သာမန်ရွာသားတွေနဲ့ မတူဘူး၊ သူက ဒီရွာသားတွေလိုပဲ ရုတ်တရက်ကြီး ရုပ်ငြိမ်သွားတတ်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ လုံမန်ရွာသားတွေက ဒီရွာကနေ ထွက်သွားလို့ မရတာ၊ အဲဒီအဘိုးအိုကတော့ ဘိုးဘွားခန်းမရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကို ခံထားရသလိုပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကာ

"မင်းဆိုလိုတာက ပြဿနာက ဘိုးဘွားခန်းမမှာ ရှိနေတာလား "

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"မှန်တယ်၊ ဘိုးဘွားခန်းမဆိုတာ ရွာတစ်ရွာရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး နေရာပဲ၊ ဖုန်းရွှေပညာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေဆိုရင် ဘိုးဘွားခန်းမရဲ့ ဖုန်းရွှေကို ပြောင်းလဲပေးရုံနဲ့ ရွာတစ်ရွာလုံးကို ကြီးပွားစေနိုင်သလို မျိုးဆက်ပြတ်သွားအောင်လည်း လုပ်နိုင်တယ်"

"အကယ်၍ လုံမန်ရွာက နယ်နိမိတ်တစ်ခုလို နေရာမျိုးဆိုရင်၊ ဘိုးဘွားခန်းမဟာ စွမ်းအားဗဟိုချက် လိုမျိုး အဓိကကျတဲ့ နေရာဖြစ်ဖို့ များတယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့နှစ်ဦး မြင်းများကို ရွာထဲသို့ ဆွဲမသွားတော့ဘဲ မြင်းဖြူနှင့် မည်းကြီးကို အပြင်ဘက်တွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။

မှောင်အတိကျနေသော ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင်။

လုံမန်ရွာမှာ သင်္ချိုင်းဟောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ချောက်ချားနေသည်။

သူတို့အတွက် ပေးစွမ်းသော ခံစားချက်မှာ ယခင်တစ်ကြိမ်နှင့်ပင် မတူတော့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရွာတစ်ခုလုံး၌ မိစ္ဆာငွေ့ များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး ကောင်းကင်က ကြောက်မက်ဖွယ် တိမ်မည်းကြီးမှာလည်း ပိုမိုနိမ့်ဆင်းလာသည်။

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့သည် လင်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘွားခန်းမရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဘိုးဘွားခန်းမ တံခါးကြီးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက် များ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် လင်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘွားခန်းမ၏ တံခါးကြီးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်

သစ်သားစများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တွန့်သွားပြီး၊

"ဒီလောက်အထိ အသံကျယ်ကျယ် လုပ်ဖို့ လိုလို့လား"

ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ဘိုးဘွားခန်းမကို စူးစမ်းတာဆိုရင် တိတ်တဆိတ် လုပ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒီနေရာက အရက်စက်ဆုံး နေရာ ဖြစ်မှာပေါ့။

လီယန်ချူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်

"ငါ တစ်ခု စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ၊ ခုနက ငါ သတိထားမိတာက ဒီဘိုးဘွားခန်းမဟာ ရွာနဲ့ အနည်းငယ် သီးခြားစီ ဖြစ်နေသလိုပဲ၊ ဒီမှာ ဖြစ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ရွာသားတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ မနိုးကြားစေဘူး ထင်တယ်"