အခန်း (၇၅-၇၆)

အခန်း (၇၅) - အဆင့်မြင့်တင်ခြင်း

"ဒါဆိုရင်တော့ မနေ့ညက ဖုန်းသခင်မကြီး ပေးလိုက်တဲ့ ငွေပြားသုံးထောင်ကို ငါပဲ သိမ်းထားလိုက်တော့မယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ပိုက်ဆံကိုမှ စိတ်မဝင်စားတာ"

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ "

ပိုင်ဟုန်းထူ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်

"တစ်သက်မှာ တစ်ခါ၊ ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ၊ အပြင်ထွက်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းလို့ ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံကိုတော့ အညီအမျှ ခွဲသင့်တာပေါ့ "

လီယန်ချူက ပြန်မေးလိုက်သည်

"မင်းပဲ ပိုက်ဆံကို စိတ်မဝင်စားဘူး ဆို"

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ငါ အဲလို ပြောဖူးလို့လား ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ"

လီယန်ချူ လက်အုပ်ချီလိုက်ရသည်၊ လက်လျှော့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူသည် အလွန်ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ပိုင်သခင်ကြီးသည် သူ၏ ဒုတိယသားကို လူလေလူလွင့် မဖြစ်စေရန် လစဉ်သုံးငွေကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။

ယခုအခါ ပိုင်ဟုန်းထူသည် ဝေမြို့သို့ ရောက်လာပြီးနောက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်း၍ ရသောငွေများဖြင့် ပျော်ပါးနေကာ အိမ်ပြန်ရန်ပင် မေ့နေတော့သည်။

သို့သော်လည်း မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော စက္ကူအရုပ်မလေးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ပိုင်းပြတ် အလောင်းကိစ္စများမှာ ပိုင်သခင်လေးအတွက် အရိပ်မည်းတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့သဖြင့် သူသည် ကချေသည် ရပ်ကွက် သို့ လုံးဝ သွားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ဖုန်းသခင်မကြီးက မနေ့ညက ပြောတယ်၊ ဒီကျောက်စိမ်းကွဲဟာ မနေ့ညက ဝတ်စုံနက်အဘိုးကြီး တအားလိုချင်နေတဲ့ ပစ္စည်းတဲ့"

ပိုင်ဟုန်းထူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်

"ဒီအရာက အဲဒီလောက်တောင် နောက်ကြောင်း ရာဇဝင် ရှိလို့လား၊ အဲဒီ မိစ္ဆာအိုကြီးကတောင် အသည်းအသန် ဖြစ်နေရအောင် "

"ဖုန်းသခင်မကြီးလည်း ဒီပစ္စည်းရဲ့ နောက်ကြောင်းကို မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားမယ်ဆိုတာ သိလို့ သိမ်းထားတာတဲ့"

"တကယ်လို့ မနေ့ညက အဲဒီလူနှစ်ယောက်က အရမ်းမရက်စက်ရင်၊ ကျောက်စိမ်းကွဲကို ပေးလိုက်လည်း အသက်ရှင်ဖို့ မသေချာဘူးလို့ သူမ မတွေးရင်၊ မနေ့ညကတည်းက သူမ ဒီပစ္စည်းကို ပေးလိုက်မှာ"

"အခုတော့ သူမက ဒီပစ္စည်းက အရမ်းကို နိမိတ်မကောင်းဘူးလို့ ထင်လို့ ငါ့ကို ပေးလိုက်တာ၊ ငါလည်း မငြင်းတော့ဘဲ ယူထားလိုက်တယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက

"ဒါဆို ဒီကျောက်စိမ်းကွဲက အတော်လေး ထူးဆန်းနေပြီ၊ မင်း သတိထားဦး"

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ဆိုင်ရှင်မ သည် သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို လှုပ်ခါရင်း လျှောက်လာသည်၊ ပိုင်ဟုန်းထူကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး လီယန်ချူကို မေးလိုက်သည်

"မနက်စာ စားပြီးပြီလား"

လီယန်ချူ ကြောင်သွားပြီး

"မစားရသေးဘူး"

"ဒါဆို ငါ သွားပြင်ပေးမယ်"

ဆိုင်ရှင်မက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက အော်ပြောလိုက်သည်

"ဆိုင်ရှင်မ ကျွန်တော်ရော "

ဆိုင်ရှင်မ က လှည့်ကြည့်ကာ လက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး

"မနက်စာ တစ်နပ်ကို ငွေငါးကျပ်၊ ငါ့ဆိုင်က အရင်းအနှီးနည်းနည်းနဲ့ အမြတ်နည်းနည်းပဲ ရတာ၊ အကြွေးတော့ မရဘူးနော်"

ပိုင်ဟုန်းထူ အံ့အားသင့်သွားသည်

"ဘယ်မှာလဲဗျာ ပိုက်ဆံ အရင်ပေးပြီးမှ ထမင်းစားရတဲ့ အယူအဆ၊ ပြီးတော့ ငါးကျပ်ဆိုတာကလည်း အရမ်းများလွန်းတယ် မင်းကတော့ တော်တော် ရက်စက်တာပဲ"

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးကာ

"ငါ့ဆိုင်က ဒီလိုစည်းကမ်းပဲ၊ မစားချင်ရင် ထွက်သွားလို့ရတယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက လီယန်ချူကို ညွှန်ပြကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး

"ဒါဆို သူကျတော့ရော၊ မင်း ဘာလို့ သူ့ဆီက ပိုက်ဆံမတောင်းတာလဲ"

ဆိုင်ရှင်မက ပိုင်ဟုန်းထူကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်ကာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြောလိုက်သည်

"ဒါ ငါ့ယောကျ်ားလေ၊ ငါ့သဘောပဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူ - "..."

လီယန်ချူလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်၊ ဆိုင်ရှင်မနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းသော်လည်း၊ များသောအားဖြင့် လူရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့ ရင်းနှီးမှုကို မပြသတတ်ပေ။

"ဒါ ငါ့ယောကျ်ား"

ဟု တိုက်ရိုက်နှင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိမ့်မည်ဟု ပို၍ပင် မထင်ထားခဲ့ပေ။

ပိုင်ဟုန်းထူက ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ

"လက်လျှော့လိုက်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူသည် သိနားလည်စွာ ပြုံးကာ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်၊ လီယန်ချူကိုလည်း အလိုက်သိစွာ ခေါ်မသွားခဲ့ပေ။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူသည် နွေးထွေးသော ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခု မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နူးညံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခုက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ဆိုင်ရှင်မက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ကောက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားသည်။

"မင်းက မကြာသေးခင်က အနားကို သိပ်မလာဘူး၊ သူငယ်ချင်း ရသွားတော့ ငါ့ကို မေ့သွားပြီလား"

လီယန်ချူသည် ရင်ခွင်ထဲရှိ အလှလေး၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ခံစားရင်း ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ဘယ်ကသာ ဝေမြို့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတွေ ခဏခဏ ဖြစ်နေလို့ အဲဒါတွေ လိုက်လုပ်နေရလို့ပါ"

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလိုက်သည်

"ငါ သိပါတယ်၊ ငါက အဲဒီ ပိုင်ဟုန်းထူကိုပဲ မကျေနပ်တာ၊ သူက အမြဲတမ်း မင်းနဲ့ အတွဲလိုက် ဖြစ်နေလို့"

လီယန်ချူ ရယ်ရခက်သွားသည်

"အတွဲလိုက် ဆိုတာ ဒီလိုနေရာမှာ သုံးတာလား"

ဆိုင်ရှင်မက သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ငါ့ဆီကို ထပ်မလာရင်၊ နောက်ဆိုရင်လည်း လုံးဝ လာစရာ မလိုတော့ဘူး "

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

မျက်နှာပြောင်းတာ အရမ်းမြန်လွန်းသည်။

ဆိုင်ရှင်မက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူက လက်ကို မြှောက်ပြီး အနံ့ခံကြည့်ကာ

"တကယ် မွှေးတာပဲ"

ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့သွားပြီး၊ ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းသွားကာ

"နှာဘူးလေး"

ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာက တည်တင်းနေသော်လည်း၊ ပါးစပ်ထောင့်ရှိ အပြုံးနှင့် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများက သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ဖော်ပြထားသလောက် အေးစက်မနေကြောင်း ပြသနေသည်။

မနက်စာမှာ ထုံးစံအတိုင်း ဖြူဖွေးပြီး ကြီးမားသော ပေါက်စီပူပူလေးများ ဖြစ်သည်၊ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်လျှင် အရည်များမှာ ပါးစပ်ထောင့်မှ စီးကျလာတတ်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲရှိ ပေါက်စီကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ပုံမှန်ထက်ပင် ကြီးနေသလို ခံစားရသည်၊ လက်တစ်ဖက်နှင့်ပင် ကောင်းကောင်း မဆုပ်ကိုင်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ဟုန်းထူမှာမူ နံနက်ခင်း လမ်းမပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ရင်း မနက်စာဆိုင် ရှာနေသည်၊ သူ၏ ကျောပြင်မှာ တစ်မျိုး အထီးကျန်နေသလိုပင်။

"ငါက ပိုပြီး ခန့်ညားချောမောတာကို၊ ဘာလို့ ဆိုင်ရှင်မက လီယန်ချူကိုပဲ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သဘောကျပြီး ငါ့ကိုကျတော့ မျက်နှာသာ မပေးတာလဲ"

"အမျိုးသမီးတွေက ဒီလို တာအိုဆရာလေးတွေကို ကြိုက်တာလား "

ပိုင်ဟုန်းထူသည် မိမိကိုယ်မိမိ လီယန်ချူထက် ပို၍ အမျိုးသမီးများ ကြိုက်နှစ်သက်သင့်သည်ဟု အမြဲယူဆထားသော်လည်း၊ ဝေမြို့တွင်မူ အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်နေသဖြင့် အကြောင်းရင်းများကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေမိသည်။

လီယန်ချူ တာအိုကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပိုင်ဟုန်းထူမှာ ပြန်ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် တစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲတွင် အောင်းနေပြီး၊ မည်သည့် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံနေသည် မသိရပေ။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ကုသိုလ်မှတ် ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း ၈,၇၂၀ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ကျန်ကျောင်းဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိ မဟာတာအိုအသံကို တုပကာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စမ်း "

ရင်းနှီးပြီးသား မဟာတာအို ဒီရေလှိုင်းများသည် ကျန်ကျောင်းဓားပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဤရှေးဟောင်းဓားရှည်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုထက်မြက်လာသည်။

ဓားသွားမှာ အေးစက်သော အလင်းများ လက်နေပြီး လူ၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်နေသည်။

လီယန်ချူ ကုသိုလ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကုသိုလ် ၁,၀၀၀ အတိအကျ လျော့နည်းသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဒီဓားက နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါရှိတဲ့ အဆောင်တွေလိုပဲ၊ အမှန်တကယ်ကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်နက် ပဲ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

အဆင့်မြင့်တင်ပြီးသော ကျန်ကျောင်းဓား၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ မှာ ပိုမိုထူထပ်လာသည်။

လီယန်ချူက အကြိမ်အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရာ ကျားဟိန်းသံ၊ နဂါးဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသလို ခံစားရပြီး အခန်းတွင်း၌ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ဟွမ်ယွမ်ကျင့်စဉ် စာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စမ်း"

ကုသိုလ် ၃၀၀ ကုန်ဆုံးသွားသည်

လီယန်ချူ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကျင့်စဉ်မှာ အနည်းငယ် ပိုမိုနက်နဲလာသော်လည်း ပထမတန်းစား သိုင်းပညာအဆင့် သို့ မရောက်သေးပေ။

အဆင့်မြင့်တင်စမ်း

ကုသိုလ် ၅၀၀ ထပ်မံ ကုန်ဆုံးသွားသည်

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒုတိယတန်းစား သိုင်းပညာဖြစ်သော ဟွမ်ယွမ်ကျင့်စဉ် သည် ဘုန်းတော်ဘွဲ့နှင်းပြီးနောက် ပထမတန်းစား သိုင်းပညာ ဖြစ်သွားပြီသာမန် အကာကွယ်စွမ်းအားအလွှာ သည်ပင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းနိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိများ ပါရှိလာသည်။

အလွန်ပင် ပူပြင်းလှပြီး မြင့်မားသော ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိရုံတင်မကဘဲ၊ တစ္ဆေနှင့် ဝိညာဉ်များကို ဖိနှိပ်ရာတွင်လည်း အစွမ်းထက်လှသည်။

၎င်းသည် အလွန်ပင် မာကျောပြီး ယန်စွမ်းအင် မြင့်မားသော သိုင်းပညာစာအုပ် ဖြစ်သည်။

ခုခံစွမ်းအား ကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး၊ စွမ်းအားကြီးမားလာသည်နှင့်အမျှ တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာလည်း ပိုမိုဝေးကွာလာမည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထျန်းကန်းလက်ဝါး နှင့် လျိုယန်ဓားသိုင်း တို့ကိုလည်း ပထမတန်းစား သိုင်းပညာအဆင့်အထိ အသီးသီး အဆင့်မြင့်လိုက်သည်။

ထျန်းကန်းလက်ဝါးသည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း (၃၆) ကွက် တိုးလာပြီး၊ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းလှရာ ကျင့်ကြံပြီးပါက နဂါးနှင့် ဆင်၏ ခွန်အား ကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုကျင့်စဉ်၏ ဖော်ပြချက်ကို မြင်သောအခါ လီယန်ချူသည် ရှင်ပင်ကျောင်းတော်သား ထဲမှ ကင်းလွန်ဖာဝမ် ကျင့်ကြံသော လုံရှန့်ပညာရပ်ကို သတိရသွားစေသည်။

လျိုယန်ဓားသိုင်းသည် အဆင့်မြင့်ပြီးနောက် အလွှာပေါင်း (၆၄) လွှာ ဖြစ်သွားပြီး၊ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့်အခါ မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ အပူချိန် အလွန်မြင့်မားလှသည်။

၎င်းမှာ လျိုယန်စွမ်းအင် သည် အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ သွေးချီ ကို အခြေခံ၍ မကုန်ခမ်းနိုင်သော လျိုယန်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသည်။

၎င်းသည် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို နှိမ်နင်းနိုင်ရုံတင်မကဘဲ၊ ဝိညာဉ်နှင့် နတ်ဘုရား များကိုပင် တစ်စုံတစ်ရာအထိ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ဒါပေါ့... ဒါက အလွှာ (၆၄) လွှာလုံးကို အပြည့်အဝ ကျင့်ကြံပြီးမှသာ ပေါ်ထွက်လာမယ့် ထူးခြားချက်တွေ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၇၆) - ဝေါယာဉ်

ထိုဓားသိုင်းစာအုပ်ကို အဆင့်မြှင့်တင် ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏မျက်ဝန်းတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတိုက်ခိုက်မှုကို စွမ်းအင်သွင်း ပေးလိုက်တာနဲ့ တူနေတာပဲ"

သူသည် ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် သိုင်းပညာကျင့်ကြံရာတွင် အထောက်အကူပြုရန်အတွက် နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ နတ်ဆေးပင် နှစ်စုကိုလည်း အဆင့်မြှင့်လိုက်သည်၊ သူသည် နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ နတ်ဆေးပင်များကို အကူအညီယူ၍ သုံးစွဲရသည်ကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဆေးဆိုင်မှ ဝယ်ယူထားသော စွမ်းအင်တိုးဆေး ဖော်စပ်သည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဖြင့် ဆေးတစ်အိုးကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည်ဖော်စပ်လိုက်သည်။

"ဆေးဆိုင်ကို နောက်တစ်ခေါက်သွားပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ထပ်မှာခိုင်းရဦးမယ်"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဝယ်ထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များမှာ ထိုဆေးတစ်အိုး ဖော်စပ်ပြီးနောက် ကုန်သွားပြီဖြစ်သည်။

"အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း "

သူသည် ဤစွမ်းအင်တိုးဆေးအိုးကို ကျင့်ကြံခြင်းအား အထောက်အကူပြုနိုင်သည့် ဆေးလုံးများအဖြစ် အဆင့်မြှင့်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် အခန်းအတွင်း၌ သင်းပျံ့လှသော သစ်ပင်ပန်းမန်ရနံ့များ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဘေးခန်းတွင် ကျင့်ကြံနေသော ပိုင်ဟုန်းထူသည် ရုတ်တရက် လီယန်ချူ၏ အခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"တာအိုဘာသာရဲ့ နတ်ဆေးလုံးတွေလား"

သူ၏မျက်ဝန်းတွင် အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လာသော်လည်း လီယန်ချူတွင် တာအိုဘာသာ၏ စစ်မှန်သော အဆောင်ကောင်းများပင် ရှိနေသည်ကို သတိရကာ အထူးအဆန်း မဖြစ်တော့ပေ။

သူငယ်ချင်းပဲလေ၊ ဘယ်သူမဆို ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ချက် ရှိကြတာပဲ။

သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ပြရလျှင် အခြေအနေကို သိတတ်သူ ဟု ဆိုရမည်၊ သူသည် သူတစ်ပါးကိစ္စကို လိုက်လံစုံစမ်းရန် သို့မဟုတ် တစ်ခုခုလုပ်ရန် မစဉ်းစားပေ။

မိမိ၏ ဓားပျံကိုသာ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေသည်။

သူသည် ဓားဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကို လျှောက်လှမ်းနေသူဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အဓိကထားကာ မိမိ၏ ပင်ကိုယ်ဓားပျံကို ကျင့်ကြံနေခြင်းဖြစ်သည်၊ အောင်မြင်သွားပါက မိုင်ပေါင်းထောင်ချီအကွာမှ လူ၏ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေါ့... ဒါက သူ့ကိုသင်ပေးတဲ့ ဆရာပြောပြတာဖြစ်ပြီး၊ တကယ်လုပ်နိုင်မနိုင်ဆိုတာကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း မရေရာသေးပေ။

သို့သော်လည်း

အဲဒါတွေ ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ

ခန့်ညားနေရင် ပြီးတာပဲ

ထိုနေ့ညတွင် လီယန်ချူသည် တာအိုကျောင်းသို့မပြန်ဘဲ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၌ပင် တည်းခိုခဲ့သည်။

သိုးဆီကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းဖြူ ဟူသော စကားလုံးမှာ ဆိုင်ရှင်မ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ကျားချန့်ကျူးဆိ ၏ ကျော်ကြားသော စကားလုံးဖြစ်သည့် အရမ်းနူးညံ့ချောမွတ်တာပဲ ဆိုသည်ကို အလွန်ပင် လက်ခံသွားမိသည်။

ထိုအချက်ကို သူကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ခံစားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုမျှမက၊ သူ၏စိတ်ထဲတွင် စုပြုံနေသော မကောင်းသည့် ခံစားချက်အချို့မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်တည်ငြိမ် အေးချမ်းလာခဲ့သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင်

ဝေမြို့အတွင်း၌ သွေးစွန်းဒင်္ဂါး ကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးသည့် ကိစ္စများ ထပ်မံမပေါ်ပေါက်တော့ပေ၊ လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ ထွက်ခွာ၍ လောင်းကစားရုံစသည့် နေရာများသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုသော်လည်း သွေးစွန်းဒင်္ဂါးက လူ၏ လိပ်ပြာဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူနေသည်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

တစ်မြို့လုံးရှိ သောင်းနှင့်ချီသော ပြည်သူများကို ဒုက္ခပေးနိုင်သည့် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုမှာ ဤသို့ဖြင့် ပြေလည်သွားသည့်အလား ရှိနေသည်။

ထို့ပြင် အရာရှိဝမ်က လီယန်ချူကို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် သတင်းကောင်းတစ်ခု တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောပြခဲ့သည်၊ မြို့ဝန်ရှု က ဝေမြို့၏ အခြေအနေကို အဆင့်ဆင့် အစီရင်ခံစာ တင်ပြခဲ့ပြီးနောက် အစိုးရမှ တာအိုပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးကို မြို့တွင်လာရောက်စောင့်ရှောက်ရန် စေလွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ထိုပညာရှင်ကြီးမှာ မြို့တော်ရှိ ထျန်းရှီဖူး မှ လာသော ကောင်းကင်ဆရာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်စဉ်လမ်းတွင် အောင်မြင်ပြီးသော ကျန်းရန် တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ထျန်းရှီးဖူသည် ချန်နိုင်ငံ အစိုးရ၏ ဘွဲ့နှင်းသဘင် ချီးမြှင့်ခြင်းကို ခံထားရသော နေရာဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာမှ ပညာရှင်များမှာ ရာထူးဂုဏ်သန် မြင့်မားကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော အရည်အချင်းရှိသည့် တာအိုပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဝေမြို့သို့ ရောက်လာမည်ဆိုခြင်းမှာ သဘာဝကျကျပင် လူကို စိတ်အေးစေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ အစိုးရသည် ထိုကိစ္စကို ပြည်သူများအား ကြေညာခြင်းမရှိဘဲ လျှို့ဝှက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် သိုင်းပညာစာအုပ်များကို အဆင့်မြှင့်ရာတွင် စုစုပေါင်း ကုသိုလ်မှတ် ၂,၄၀၀ သုံးစွဲခဲ့ပြီး၊ ကျန်ကျောင်းဓားကို အဆင့်မြှင့်ရာတွင် ကုသိုလ်မှတ် ၁,၀၀၀ သုံးစွဲခဲ့သည်။

ထို့ပြင် နှစ်တစ်ရာနတ်ဆေးပင်နှင့် စွမ်းအင်တိုးဆေးများကို အဆင့်မြှင့်ရာတွင် ကုသိုလ်မှတ် ၄၀၀ ထပ်မံ သုံးစွဲခဲ့သည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ်အရေအတွက်မှာ ၄,၉၂၀ ဖြစ်လာသည်။

သူသည် ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင် သို့မဟုတ် လင်းကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် များကို ဆက်လက်အဆင့်မြှင့်ခြင်း မပြုသေးဘဲ၊ အရင်ဆုံး ကျင့်ကြံ၍ မိမိ၏ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်၊ လိုအပ်သည့်အချိန်မှ အဆင့်မြှင့်လျှင်လည်း မနှောင်းပေ။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း မှာ အလွန်နက်နဲလှပြီး အစောပိုင်းကျင့်ကြံမှုမှာ ခက်ခဲလှသည်၊ လေ့လာနိုင်သော မန္တန်အတတ်များမှာလည်း မများလှသဖြင့် ကျင့်ကြံရသည်မှာ အားစိုက်သလောက် အကျိုးမခံစားရသလို ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် လောကီသိုင်းပညာရပ်များအပေါ်တွင် များစွာ အားကိုးနေရဆဲဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငြိမ်းချမ်းမှုများ ရရှိခဲ့သည်။

ယနေ့ညတွင် သူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၌ မတည်းခိုဖြစ်ခဲ့ပေ၊ ဆိုင်ရှင်မ၏ ရုပ်ရည်မှာ ပိုမိုလှပလာပြီး ဝင်းပစိုပြေနေသည်ကို ဖန့်ချင်းလန် က သတိပြုမိသွားသည်။

ထို့ကြောင့် ဖန့်ချင်းလန်က သူမ၏ အစ်မနှင့် အတူတူအိပ်ပြီး ညီအစ်မနှစ်ယောက် ညနက်သန်းခေါင် စကားပြောချင်သည်ဟု ဆိုလာသည်။

လီယန်ချူသည် အခန်းအတွင်း၌ စွမ်းအင်တိုးဆေးကို သောက်သုံးပြီးနောက် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို စတင်ကျင့်ကြံနေသည်။

ထိုတာအိုဘာသာ၏ စစ်မှန်သော ကျင့်စဉ်မှာ ကျင့်ကြံရသည်မှာ အလွန်နှေးကွေးလှသည်၊ လီယန်ချူ၏ တာအိုကျင့်ကြံမှု ပါရမီမှာလည်း အလွန်ကောင်းလှသည် မဟုတ်သဖြင့် စွမ်းအင်တိုးဆေး မရှိပါက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ဆယ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ပင် ကြာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ အဆင့်မြှင့်ထားသော ဆေးများရှိသဖြင့် လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်မှာ များစွာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ပတ်လမ်းကြောင်း တစ်ခု ပြည့်သွားပြီးနောက်၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒန်ထျန်း ထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မှာ အနည်းငယ် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။

ထိုသို့ဖြင့် လီယန်ချူသည် ညနက်သည်အထိ တရားမှတ်ကာ အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် နားထဲ၌ ထူးဆန်းသောအသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ညစောင့်သမား သစ်သားခေါက်သည့်အသံ မဟုတ်ဘဲ၊ နှဲမှုတ်သံ ဖြစ်နေသည်

နှဲသံတင်မကဘဲ ဗုံသံ၊ မောင်းသံများဖြင့် မင်္ဂလာဆောင်ဆောင်ရွက်သည့် အဖွဲ့တစ်ခု လာနေသည့်အလား မြည်ဟည်းနေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံနေသည့် အခြေအနေမှ နိုးထလာသည်။

"ညသန်းခေါင်ယံမှာ ဘယ်က မင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့ ရောက်လာတာလဲ "

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူသည် ထိုကဲ့သို့ အေးစက်ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြူအမည်းကမ္ဘာထဲသို့ ကျရောက်မသွားပေ၊ သူသည် ထရပ်ကာ တံခါးကိုဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ နေထိုင်သော ပိုင်ဟုန်းထူသည်လည်း တံခါးကိုဖွင့်၍ ထွက်လာသည်။

"မင်း ကြားလား လမ်းမပေါ်မှာ နှဲမှုတ်သံတွေ ကြားနေရတယ်"

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အသေအချာ ခွဲခြားကြည့်လိုက်ရာ၊ ဤအသံမှာ သာမန်နှဲသံ မဟုတ်ဘဲ လူ၏စိတ်နှလုံးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာသည့်အလား ခံစားရသည်။

"သွားကြည့်ရအောင်၊ ဘယ်အိမ်က သတို့သမီးက ဒီလောက် ညဉ့်နက်မှ အိမ်ထောင်ပြုနေတာလဲဆိုတာ"

လီယန်ချူက တံခါးမကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ပြန်ဝင်ကာ သူ၏ဓားရှည်ကို ယူ၍ ခါးတွင် ချိတ်လိုက်ရင်း

"နေဦး၊ ငါ့ကိုစောင့်ဦး"

ဟု လှမ်းအော်သည်။

တံခါးကန့်လန့်ကာကို ဖြုတ်ပြီးနောက်၊ သူတို့နှစ်ဦး တာအိုကျောင်းတံခါးကို ဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် ဘာမျှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်၊ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လရောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဝေဝါးနေသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ

သို့သော် နှဲမှုတ်သံမှာမူ အဆက်မပြတ် ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူ ကြောင်သွားပြီး၊ သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ သစ်သားဆို့ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တောက်ပနေသော အရာများကို မျက်လုံးပေါ်သို့ ပွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အံ့သြသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှေ့မှလမ်းမပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း၊ လူရှစ်ယောက်ထမ်းသော အနီရောင် ဝေါယာဉ် တစ်ခုမှာ ဒီဘက်သို့ လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် မင်္ဂလာရှိပြီး ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော် ညဉ့်နက်သန်းခေါင် လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းမပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုး ပေါ်လာခြင်းမှာ မင်္ဂလာရှိခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်စရာပင် ဖြစ်သည်

အကယ်၍ ယန်စွမ်းအင် နည်းပါးနေသော သို့မဟုတ် ကံဇာတာ နိမ့်နေသော ပြည်သူတစ်ဦးဦးသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ပါက၊ ထိုနေရာမှာတင် လန့်သေသွားနိုင်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများသည် မစင်ကြယ်သောအရာများနှင့် တိုးတတ်ရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။

လီယန်ချူသည် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ပိုင်ဟုန်းထူက မေးလိုက်သည်။

"အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရတာ ဘာမှ ထူးခြားမနေဘူး၊ အားလုံးက လူရှင်တွေအတိုင်းပဲ"

လီယန်ချူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ"

ပိုင်ဟုန်းထူသည် လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ကို ယုံကြည်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူသည် အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤဝေါယာဉ်ထမ်းသူ ရှစ်ယောက်ဖြစ်စေ၊ တူရိယာတီးမှုတ်သူ လေးယောက်ဖြစ်စေ အမှန်တကယ်ပင် မျက်နှာအမူအရာများမှာ သက်ဝင်နေပြီး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များထဲမှ မြေခွေးမိစ္ဆာ သို့မဟုတ် တစ္ဆေမင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့များတွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ အသက်မဲ့နေခြင်း၊ အပြုံးများက ထူးဆန်းနေခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းကပင် ပို၍ ထူးဆန်းနေတော့သည်

လူရှင်တွေဆိုရင် ဘာလို့ သာမန်မျက်စိနဲ့ မမြင်ရတာလဲ

သေပြီးသား ဝိညာဉ်တွေဆိုရင်ရော ဘာလို့ လူရှင်တွေလို အရှိန်အဝါ ရှိနေရတာလဲ

ပိုင်ဟုန်းထူပင်လျှင် ထိုမြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ခေတ္တမျှ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

"ဒါက သာမန် တစ္ဆေမင်္ဂလာဆောင်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေသတို့သမီးမျိုးနဲ့ မတူဘူး"

ပိုင်ဟုန်းထူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူက ဆက်ပြီး

"ဘယ်သူ့ဆီကို ဦးတည်လာတာလဲ မသိဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

"ငါတို့ဆီကိုတော့ ဦးတည်လာတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး"

လီယန်ချူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

"ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် မင်းက နောက်ပြောင်ချင်သေးတာလား"

"ဒီနည်းလမ်းက တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို ရှိနေလို့ပါ"

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။