အခန်း (၉၃-၉၄)

အခန်း (၉၃) - အက်ကွဲနေသော ကျောက်စိမ်းနှင့် ဟုထူ

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်ရာ ပေ ၆၀ ခန့် တိုက်ရိုက် ဝဲပျံတိုးဝင်သွားသည်

ဓားအလင်း လက်ခနဲ လင်းသွားသည်

သွေးချီများမှာ အလွန်အမင်း ပူလောင်လှပြီး ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည့် မီးဖိုကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်

လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်

လျိုယန်စွမ်းအား အားလုံးကို ကျန်ကျောင်ဓားပေါ်သို့ လောင်းထည့်လိုက်ရာ ထိုအသားတောင်မိစ္ဆာ၏ ခုခံမှုကို တိုက်ရိုက် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

အသားပုံကြီးပေါ်ရှိ ရန်ငြိုးကြီးသော၊ တစ်ယူသန်သော၊ ရူးသွပ်သော လူမျက်နှာများမှာ လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော လက်မောင်းများက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပူလောင်သော သွေးချီနှင့် အကာအကွယ်စွမ်းအား မှာ ထိုရန်ငြိုးကြီးသော မျက်နှာများနှင့် လက်မောင်းများကို တိုက်ရိုက် တုန်ခါဖြတ်တောက်လိုက်သည်

ဝုန်း... ဝုန်း...

ဝုန်း... ဝုန်း...

တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော လုံမန်ရွာအတွင်း၌ လူနှစ်ဦးသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ် အသားတောင်မိစ္ဆာကြီးကို စုပေါင်းဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်နေကြသည်

လီယန်ချူ၏ ယခုလက်ရှိ အစွမ်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သန်မာလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်၊ ပထမတန်းစား လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ သုံးစောင်ကို အပြီးသတ် ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း၊ ဖုန်းမိသားစုအိမ်၌ ထိုဝတ်ရုံနက်အဘိုးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်ကထက်မူ များစွာ ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက ဓားသုံးခဲ့သည့် ကျောက်ဟူအဖွဲ့ဝင် လက်ရုံးစစ်သည်နှင့်သာ ယခုပြန်တွေ့လျှင် လီယန်ချူအဖို့ ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူလိမ့်မည်။

ဝုန်း

ယခုတစ်ကြိမ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် လီယန်ချူသည် ပေ ၃၀ ခန့်သာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်

ထိုအသားတောင်မိစ္ဆာမှာမူ ကိုယ်ဟန်အနေအထား မငြိမ်မသက်ဖြစ်သွားပြီး ယိုင်နဲ့သွားသည်၊ လီယန်ချူ၏ ဓား၊ လက်သီး၊ ခြေကန်ချက်နှင့် သွေးချီများဖြစ်စေ၊ ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ဓားပျံနှင့် အဆောင်များဖြစ်စေ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကိုယ်ထည်ရှိသော ဤအသားတောင်မိစ္ဆာကို အနည်းငယ်မဟုတ်သော ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ ရစေခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ လုံးဝ နာကျင်မှုကို မခံစားရသလို၊ ခွန်အားမှာလည်း အားနည်းသွားခြင်း မရှိပေ၊ ဤအချက်ကပင် လူကို အတော်လေး ခေါင်းခဲစေသည်

"စား... စားပစ်မယ်၊ မင်းကို ငါ စားပစ်မယ် "

ထိုအသားတောင်မိစ္ဆာက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ပြုလိုက်သည်၊ အသံတစ်ခုတည်း ဖြစ်သော်လည်း လူပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ စကားပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ဆူညံလှသည်၊ ရှုပ်ထွေးလှသည်၊ တွန့်လိမ်လှသည်။

ထိုအသားတောင်မိစ္ဆာက လေကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် တိမ်တိုက်မည်းကြီးမှာ သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အသားတောင်မိစ္ဆာ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်ခြည်း မြင့်တက်လာတော့သည်

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထိုလူမျက်နှာများမှာ မျက်လုံးအိမ်များထဲမှ သွေးများ စတင် စိမ့်ထွက်လာကြသည်၊ ကြည့်ရသည်မှာ လူကို ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှသည်

"မင်းက စားချင်တယ်ဆိုရင်၊ ငါ မင်းကို အဝစားခိုင်းလိုက်မယ် "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ပင်

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ကြိုတင်သိမြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ ဤလုံမန်ရွာ၏ သံသရာ သည် ဘိုးဘွားခန်းမ ပျက်စီးသွားခြင်းနှင့်အတူ ပျက်ပြယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊

ခုနက သူ၏ ကျန်ကျောင်ဓားဖြစ်စေ၊ ပိုင်ကြီး၏ ဓားပျံဖြစ်စေ၊ ထိုအသားတောင်မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရွာသားတစ်ဦးမကကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ လီယန်ချူ၏ ထျန်းကန်းလက်ဝါးဖြင့်ပင် ကျင်းကြီးများဖြစ်အောင် ဖောက်ခွဲခဲ့သော်လည်း သံသရာထဲသို့ ပြန်လည် ကျရောက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဟိန်း

ကြောက်မက်ဖွယ် အသားတောင်မိစ္ဆာကြီးသည် တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လာသည်၊ လှုပ်ရှားမှုမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှသည်

ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာငွေ့များမှာ လွှမ်းခြုံလာသည်၊ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်ထားသော ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ကို ကိုင်ထားပြီး အကြည့်မှာ ရဲရင့်လှသည်။

"ငါးပါးမိုးကြိုး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဖြောင့်မတ်သောတရား၊ သတ်စမ်း "

ကောင်းကင်က မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်ပြီ

ဝုန်း

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးသွားတော့သည်

မိုးကြိုးဆိုသည်မှာ အမာကျောဆုံးနှင့် ယန် အကျဆုံးပင်

ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာငွေ့စုဆောင်းကာ အလောင်းမွေးမြူခြင်း၊ လူစင်စစ်၏ ဝိညာဉ်ကို ချုပ်နှောင်ခြင်း စသည့် မိစ္ဆာအညစ်အကြေးများသည် မိုးကြိုးအတတ်ပညာ၏ သုတ်သင်ရမည့် ပစ်မှတ်များပင် ဖြစ်သည်

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အသားတောင်မိစ္ဆာသည် ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကျော်မှာ ဖောက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်၊ မိုးကြိုးဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ တန်ခိုးအာဏာဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာအပေါင်းနှင့် လမ်းစဉ်လွဲသူအားလုံးကို နှိမ်နင်းခြင်းပင်

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီများမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူပွက်လာပြီး၊ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏ၌ အသားတောင်မိစ္ဆာ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်

ဝုန်း

ထျန်းကန်းလက်ဝါး

သူသည် အသားတောင်မိစ္ဆာ ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေစဉ်၊ ရစရာမရှိအောင် ဖျက်ဆီးမည့် အရှိန်အဝါဖြင့် တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်

လက်ရုံးစစ်သည်သွေးချီ

လျိုယန်စွမ်းအား

ကြမ်းတမ်းလှသော ခွန်အားသည် ထိုအသားတောင်မိစ္ဆာ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခဏအတွင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်

"သတိထား "

ပိုင်ဟုန်းထူ၏ အသံမှာ သူ၏နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသားတောင်မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆုတ်ဖြဲခံရပြီးနောက်၊ မထင်မှတ်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ် လူမျက်နှာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည် စုစည်းသွားသည်။

အလွန်အမင်း ရန်ငြိုးကြီးလှသည်

လီယန်ချူထံသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်သည်

ဒါဟာ မိစ္ဆာငွေ့တွေ အသက်ဝင်လာခြင်း ပင်

လီယန်ချူ၏ အကြည့်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အစအနမျှ မရှိဘဲ၊ လက်ထဲတွင် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်ခြင်းအဆောင်ကို အမြဲ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ထိုမိစ္ဆာသည် လူစင်စစ်၏ ဝိညာဉ်ကို အလောင်းထဲ ချုပ်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိပြီးကတည်းက၊ လီယန်ချူသည် ၎င်းက ယင် ဝိညာဉ်စစ်စစ် ပုံစံဖြင့် တိုက်ခိုက်လာမည်ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ရွှပ်

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ အလင်းရောင်များ တောက်ပသွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါတစ်ခု ဆင်းသက်လာတော့သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် လူမျက်နှာကြီးကို ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်

"တန်ခိုးကြီးမားသော နတ်စစ်သူကြီးကို ပင့်ဖိတ်ပါ၏၊ လောကတစ်ခုလုံး၏ ပြစ်ဒဏ်စီရင်ရာ နတ်မင်းကြီး ငါးပါးမိုးကြိုးကို စေခိုင်းကာ အမိန့်ပေးတော်မူပါ၊ မိစ္ဆာနှင့် တစ္ဆေအပေါင်းကို မြေမှုန့်ဘဝသို့ ပြောင်းလဲတော်မူပါ အခု ငါ ဖိတ်ကြားအပ်ပါ၏ မိုးကြိုးတန်ခိုးကို ပေးသနားကာ စောင့်ရှောက်တော်မူပါ..."

"လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ပွင့်စမ်း "

လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ် မှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပေ ၂၀ ခန့်အထိ မြင့်တက်သွားတော့သည်

သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ရွှေတုတ်ကောက် ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်

"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ တိုက်ချင်တာလား"

"မိစ္ဆာကောင်၊ မင်း သေချင်နေပြီပဲ "

ဝုန်း

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေတုတ်ကောက်သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ မိစ္ဆာငွေ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုလူမျက်နှာကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်

မူလက ရန်ငြိုးကြီးလှသော လူမျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်ဖျော့သွားပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသလို ဖြစ်သွားကာ၊ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာတော့သည်

"ဝိညာဉ်က ကိုယ်ထဲက ထွက်လာတာလား "

"နတ်ဝင်တာလား"

ပိုင်ဟုန်းထူမှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားသည်။

သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ... လီယန်ချူက ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု

ထိုမိစ္ဆာငွေ့ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာသည် ယခင်က ငါးပါးမိုးကြိုးအဆောင်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်သာမက၊ ဝိညာဉ်၏ အရင်းအမြစ်ပါ ထိခိုက်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူက လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်ကို သုံးစွဲကာ၊ နတ်ဘုံရှိ လင်ကွမ်း ငါးရာ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော ဝမ်လင်ကွမ်း ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ပင့်ဖိတ်လိုက်ပြန်သည်။

နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ဆိုသည်မှာ ပြင်းထန်ပြီး လေးနက်လှသည်၊ စိတ်နှလုံး မဖြောင့်မတ်သူများမှာ နတ်စွမ်းအားကို မပင့်ဖိတ်နိုင်ရုံတင်မက၊ မိမိကိုယ်တိုင်သာ ဒဏ်ခတ်ခံရလိမ့်မည်

လီယန်ချူ၏ တစ္ဆေနှိမ်နင်းခြင်းမှာ လူ့လောက၏ ဖြောင့်မတ်သောတရားနှင့် ကိုက်ညီပြီး၊ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ရဲရင့်ပြတ်သားကာ ဖြောင့်မတ်လှသည်။

ထို့ကြောင့် သူပင့်ဖိတ်လိုက်သော နတ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်

ထိုရန်ငြိုးကြီးပြီး တွန့်လိမ်နေသော လူမျက်နှာမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်တော့သည်

သို့သော် လီယန်ချူသည် သူ၏ ရွှေတုတ်ကောက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်

ဝုန်း

ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ အကျိုးအကြောင်းမဲ့ သန်မာလှသော ဤမိစ္ဆာကြီးသည် ဤသို့ဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးသွားရတော့သည်

ထိုမိစ္ဆာ ပျက်စီးသွားခြင်းနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် စတင် ပြောင်းလဲလာသည်၊ တွန့်လိမ်နေသော ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖောက်ထွက်သွားသကဲ့သို့ပင်

မမြင်ရသော မီးတောက်များက ထိုတွန့်လိမ်ရှုပ်ထွေးနေသော ကမ္ဘာကို လောင်မြိုက်ဖောက်ထွက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ကောင်းကင်ရှိ ထိုသွေးလမင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း မီးတောက်များ စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်၊ ထို့နောက် အပေါက်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်

အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ လီယန်ချူတို့ နှစ်ဦးရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်၊ မည်သည့် လုံမန်ရွာမှ မရှိတော့ပေ၊ ဤနေရာမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော သုဿန်ဟောင်းကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်

ခြောက်ကပ်လှသည်

အမည်မသိ အုတ်ဂူအသေးအကြီးများမှာ ဤနေရာတွင် တည်ရှိနေကြပြီး၊ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်

မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ယခုအခါ မိုးချုပ်စပြုနေပြီဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ သန်းခေါင်ယံ မဟုတ်ပေ

"ဒါ... ကျုပ်တို့ အပြင်ရောက်လာတာလား"

ပိုင်ဟုန်းထူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကြည့်ရတာ ကျုပ်တို့ လုံမန်ရွာ နယ်မြေထဲ စဝင်ကတည်းက အစီရင် ထဲဝင်မိသွားတာပဲ၊ ဒီရွာက ဟိုးကတည်းက မရှိတော့တာ"

လီယန်ချူသည် ထိုမိစ္ဆာဆန်သော ကမ္ဘာကို ပြန်လည် စဉ်းစားကာ သက်ပြင်းချမိသည်။

သူတို့ ပတ်ပတ်လည်ကို ရှာဖွေကြည့်ရာ ထိုအုတ်ဂူများမှလွဲ၍ ထူးခြားချက် မရှိပေ။

အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်နေသော အရိုးစုတစ်ခုကိုသာ တွေ့ရှိရပြီး၊ ၎င်းပေါ်မှ အသားများကို ဝါးမြိုစားသောက်ခြင်း ခံထားရသည်၊ အရိုးစု၏ ဘေးတွင် ထက်မြက်လှသော လှံရှည်တစ်စင်း ရှိနေပြီး၊ စစ်မြေပြင်တွင် အသုံးပြုသည့် လက်နက်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်

"ဟင်"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လာသည်။

ထိုအရိုးစုပေါ်တွင် အက်ကွဲနေသော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို သူ ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူ ကုန်းကောက်လိုက်ရာ၊ ဤကျောက်စိမ်းပြားမှာ ဖုန်းသခင်မ ပေးခဲ့သော ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းပြားနှင့် လုံးဝ တစ်ထေရာတည်းပင် ဖြစ်နေသည်

ပိုင်ဟုန်းထူက အံ့သြစွာ ဆိုသည်

"ဒီကျောက်စိမ်းပြား နောက်တစ်ခုလား၊ ဒီဟာ ပေါ်လာတဲ့နေရာတိုင်းက သွေးထွက်သံယို ဘေးဒုက္ခတွေနဲ့ မကင်းနိုင်ပါလား"

လီယန်ချူသည် သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လုံမန်ရွာ နယ်မြေမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး၊ မလှမ်းမကမ်းတွင် မည်းကြီး နှင့် မြင်းဖြူကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် လုံမန်ရွာဘက်သို့ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ဝေမြို့ ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ မြင်းစီးထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး၊ လုံမန်ရွာသို့ နောက်ထပ် ပြန်မရောက်ခဲ့တော့ပေ၊ ဝေးဝေးမှ ဝေမြို့တံခါးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

လုံမန်ရွာ၏ ကျိန်စာမှာ တကယ်ပင် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်။

လုံမန်ရွာ၏ ထိုအုတ်ဂူများကြားတွင်၊ ရုတ်တရက် သေးငယ်သော အုတ်ဂူလေးတစ်ခု တုန်ခါလာသည်။

ရုပ်ရည်ချောမောလှပသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် အုတ်ဂူထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အပြစ်ကင်းစင်ပုံရသည်။

သူမမှာ မုဆိုးမကျိုး၏ သမီး ဟုထူ ပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၉၄) - ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်၊ နဂါးဆင်အင်အားနှင့် လူသတ်အသက်နုတ်ခြင်း

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့ ဝေမြို့ သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မြို့တံခါးများ ပိတ်ထားပြီဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးတွင် မြို့ဝန် ရှု ပေးအပ်ထားသော ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားများ ရှိနေသဖြင့် မြို့တံခါးကို အချိန်မရွေး ဖွင့်ခိုင်းနိုင်ခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက မြို့ပြင်၌သာ တစ်ညအိပ်ရပေမည်။

ယခုတစ်ကြိမ် လုံမန်ရွာ၏ အတွေ့အကြုံက သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်ကို လေးလံစေခဲ့သည်။

လုံမန်ရွာ၏ ထိုသံသရာကို ထောက်ပံ့ပေးထားသော အစွမ်းမှာ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်သနည်း။

လင်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘွားခန်းမအတွင်းရှိ ဘိုးဘေးများ ကိုးကွယ်ထားသော ထိုပန်းချီကားထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အမှန်တကယ် မည်သူနည်း။

ထို့ပြင် ဟုထူ ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးငယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လုံမန်ရွာသား ဖြစ်ပါသလား၊ ဘာကြောင့် သူမတစ်ဦးတည်းသာ အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားနေရသနည်း။

ထိုမေးခွန်းများမှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်ထဲတွင် ဝဲလည်နေတော့သည်၊ လုံမန်ရွာကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဆိုသော်လည်း ထိုအရာများမှာ ဤမျှနှင့် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချိကဲဘက် ဟူသော အမည်မှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်၊ ၎င်းမှာလည်း အလေးမထား၍ မရသော ကိစ္စတစ်ခုပင်။

မိမိတို့ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော ကျောင်းတော် သို့ ပြန်ရောက်သောအခါမှသာ နှစ်ဦးသား စိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားကြပြီး၊ အသီးသီး အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အနားယူလိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့

လီယန်ချူသည် အကျင့်အတိုင်း ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း သို့ ထမင်းစားရန် လာခဲ့သည်၊ ပိုင်ဟုန်းထူမှာမူ အလိုအလျောက်ပင် စားစရာရှိရာသို့ ထွက်သွားလေသည်။

ဆိုင်ရှင်မ က လီယန်ချူအတွက် မနက်စာကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ပေးထားသည်၊ သူ မနေ့က တစ်ညလုံး ပင်ပန်းလာသည်ကို သိသဖြင့် အစာအိမ်နှင့် အူလမ်းကြောင်းကို အားဖြည့်ပေးနိုင်မည့် အပေါ့စား အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း သိပ်မပင်ပန်းစေနဲ့ဦး၊ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ပါ"

ဟု ဆိုင်ရှင်မက သာယာသောအသံဖြင့် ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ကို မှီထားသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အလွန်ပင် ပျင်းရိနွဲ့နှောင်းနေပုံရသည်။

"ဝေမြို့ကို မကြာခင်က ရောက်လာတဲ့ ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော် ကတော့ တကယ့် အစွမ်းထက်တဲ့ ဘုန်းကြီးကြီးပဲ၊ မနေ့က အိမ်တစ်အိမ်မှာ မိစ္ဆာနှောင့်ယှက်တာကို ဆရာတော်ကြီး သွားလိုက်တာ ချက်ချင်းပဲ အဲဒီမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ်"

"လောကမှာ အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ အများကြီးပါ ဘာလို့ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ပင်ပန်းခံနေရမှာလဲ"

ဆိုင်ရှင်မက တိုးတိုးလေး ပြောရင်း သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ကိုယ်လုံးလေးကို မကျေနပ်သလို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

"အော်..."

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ဆန်ပြုတ်တစ်ငုံ သောက်ကာ မေးလိုက်သည်

"ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ"

"ကြားရတာတော့ ဝမ် မျိုးနွယ် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က အမွေလုကြတာတဲ့၊ အငယ်က ဘယ်ကနေ ဖိတ်ခေါ်လာမှန်း မသိတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး နတ်ပင့်ခိုင်းကာ အကြီးအုပ်စုကို တိတ်တဆိတ် လုပ်ကြံခိုင်းတာ"

"အကြီးအုပ်စုရဲ့ သားနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က ခြံထဲမှာ ကစားနေတုန်း ရုတ်တရက် ရူးသွပ်ပြီး ရေတွင်းထဲ ခုန်ချတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က အိပ်မက်ထဲမှာ ရုတ်တရက် အပြင်းဖျားပြီး စကားတွေ လျှောက်ပြောတယ်"

"အဲဒီအိမ်က လင်ရှီးဘုရားကျောင်း က ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်ကို ပင့်လိုက်တာ၊ ဆရာတော်က အစအနကို လိုက်ကြည့်ပြီး နောက်ကွယ်က လူသတ်နေတဲ့ ဆရာကို ရှာတွေ့သွားတယ်"

"နှစ်ယောက်သား တိုက်ခိုက်ကြတဲ့အခါမှာတော့ လင်ရှီးဘုရားကျောင်းက ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က ရွှေရောင်လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်တွေ တောက်ပနေပြီး အဲဒီနေရာမှာတင် လူသတ်မိစ္ဆာကို ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်တာ"

"အဲဒီအချိန်က လူအများကြီး မြင်ခဲ့ကြတယ်၊ အခုတော့ အဲဒီ ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်ကို ရဟန္တာ လို့တောင် ခေါ်နေကြပြီ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ပိုင်ရှင်မက မကျေမနပ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မင်းလည်း ဝေမြို့မှာ မိစ္ဆာတွေ အများကြီး နှိမ်နင်းပေးခဲ့တာပဲ၊ ဘယ်သူမှ မင်းကို ရဟန္တာလို့ ခေါ်တာ မကြားမိပါဘူး"

လီယန်ချူက အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

"ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က တရားဓမ္မ အစွမ်းကြီးမားတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးပဲ၊ ဘီလူးသရဲ နှိမ်နင်းတာကတော့ သဘာဝကျပါတယ်၊ လူတွေ ကြည်ညိုကြတာလည်း ဖြစ်သင့်ပါတယ်"

ပိုင်ရှင်မနှင့် စကားပြောလိုက်ရသဖြင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် များစွာ ပေါ့ပါးသွားသည်။

နောက်ပိုင်းရက်များမှာတော့ အတော်လေး ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဝေမြို့သို့ ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော် ရောက်လာရုံတင်မကဘဲ၊ တိတ်တဆိတ် အစောင့်အရှောက်ပေးနေသော တာအိုပညာရှင် တစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးသည်။

မြစ်ထဲတွင် ရေသူရဲက အသက်နုတ်နေသည်ဟု သတင်းထွက်ပြီး သင်္ဘောသား နှစ်ဦး ဆက်တိုက် သေဆုံးသွားရာ၊ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင်ပင် ထိုရေသူရဲမှာ နှိမ်နင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်

မည်သူ့လက်ချက်လဲ ဆိုသည်ကိုတော့ မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ဝေမြို့တွင် ယခုအခါ အမှန်တရားလမ်းစဉ်မှ ပညာရှင်များ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သို့သော်... မကြာသေးမီက ဝေမြို့တွင် ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်

ဝေမြို့ မြောက်ဘက် မိုင် ၄၀ အကွာရှိ လျှိုမြောင်ထူထပ်သော တောင်တန်းကြီးများအတွင်း၌ ဂူသခင်္ျိုင်း ကြီး တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်

အစပိုင်းတွင် လူတစ်စု ၁၀ ဦးကျော်ခန့် ဂူထဲ ဆင်းသွားကြရာ၊ တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်၊ ထိုလူမှာ အထဲတွင် ဘာကို မြင်ခဲ့သည်မသိ၊ ထွက်လာပြီးနောက် ရူးသွပ်သွားတော့သည်။

ထို့ပြင် လောကီဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သော ထျယ်ရှ ဂိုဏ်းကလည်း ပညာရှင်တစ်ဖွဲ့နှင့် ဖုန်းရွှေအတတ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း အားလုံး အထဲမှာပင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်။

မြို့ထဲတွင် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့လာပြီး အခြေအနေမှာ တင်းမာလာတော့သည်။

အရင်ဦးဆုံး မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ကြီးမားသော ပါးရှ ကျောက်ရုပ်ကြီး ပေါ်လာသည်၊ ယခုလည်း တောင်ထဲတွင် ရှားပါးလှသော ဂူသခင်္ျိုင်း ကြီး ပေါ်လာပြန်သည်၊ ပြည်သူများ စိတ်လှုပ်ရှား ထိတ်လန့်နေကြသည်။

လီယန်ချူသည် ဤကောလာဟလကို ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်နေစဉ် ကုန်သည်တစ်စု ပြောနေသည်ကို ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုဂူသခင်္ျိုင်း ကြီးကို သူ စိတ်မဝင်စားပေ၊ ရတနာအချို့ ရှိနိုင်သော်လည်း အန္တရာယ်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသည်။

ဂူသခင်္ျိုင်း ကြီးလေ အန္တရာယ် ကြီးလေပင်။

သူသည် ဝေမြို့တွင် မကြာသေးမီက ပေါ်ပေါက်လာသော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်များကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး၊ ကျန်အချိန်များတွင် ကျင့်ကြံနေသည်။

သူသည် ယခင်က ထျန်းကန်းလက်ဝါး၊ လျိုယန်ဓားသိုင်း နှင့် ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ် ဟူသော ပညာရပ် သုံးခုကို အဆင့်မြှင့်တင် ခဲ့သော်လည်း၊ အဆုံးထိ လေ့ကျင့်မပြီးသေးပေ။

ထိုရက်များတွင် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်ကြံခြင်းအပြင်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မြှင့်တင်ရန်အတွက် သိုင်းပညာကိုလည်း လေ့ကျင့်နေသည်။

နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိသော နတ်ဆေးပင် များကို ရေသောက်သကဲ့သို့ မှီဝဲခဲ့ခြင်းကြောင့် လီယန်ချူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်

လျိုယန်ဓားသိုင်းကို ပထမဆုံး အဆင့် ၆၄ အထိ အောင်မြင်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ လျိုယန်စွမ်းအားကို ဝိညာဉ်များကိုပင် ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထျန်းကန်းလက်ဝါးမှာ လီယန်ချူ၏ အမြန်နှုန်း၊ ခွန်အားနှင့် ပေါက်ကွဲအားကို ဘက်စုံ မြှင့်တင်ပေးရုံတင်မကဘဲ၊ နဂါးဆင်အင်အား ကိုပါ ရရှိစေခဲ့သည်၊ လီယန်ချူသည် စာအုပ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော နဂါးဆင်အင်အားအပေါ် ရှင်းလင်းသော အယူအဆ မရှိသော်လည်း၊ လုံမန်ရွာမှ အသားတောင်မိစ္ဆာကဲ့သို့ ကြီးမားသော ခွန်အားရှိသည့် အရာနှင့် ထပ်တွေ့လျှင် ခွန်အားသက်သက်ဆိုပါက သူ ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ်မှာ နောက်ဆုံးမှ အပြီးသတ်အောင်မြင်ခဲ့သော ပထမတန်းစား သိုင်းကျမ်းဖြစ်ပြီး၊ အကာအကွယ်စွမ်းအားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ယန် အရှိန်အဝါများလည်း ပါဝင်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူ ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာပင်၊ အရာရှိဝမ် က ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။

အရာရှိဝမ် မှာ အမူအရာ လေးနက်နေပြီး ပူပန်စွာ ပြောလိုက်သည်

"လီတာအိုဆရာ ကိစ္စရှိပြီ၊ မြို့ပြင်က ဝူ ကျေးရွာမှာ တစ်ညတည်းနဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး သုံးယောက် သေဆုံးသွားတယ်၊ အားလုံးက ဗိုက်ကို ဖောက်ခံရပြီး ဗိုက်ထဲက ကလေးငယ်တွေကို ယူဆောင်သွားခြင်း ခံရတယ်"

လီယန်ချူ၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် လေးလံသွားသည်။

"ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေပဲ သေတာလား... ဘာအစအနတွေ တွေ့ရလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ဟုန်းထူ ရောက်လာပြီး ထိုကိစ္စကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကို သတ်ပြီး ကလေးကို ယူဆောင်သွားခြင်းမှာ ကြားရသူတိုင်းကို ဒေါသထွက်စေသော ကိစ္စပင်။

အရာရှိဝမ် က ဆက်ပြောသည်

"ဒီကိုယ်ဝန်ဆောင် သုံးယောက်ရဲ့ သေဆုံးပုံက အရမ်း ရက်စက်တယ်၊ ဗိုက်ကို ဓားနဲ့ အခွဲခံထားရတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘေးနားမှာ အိပ်နေတဲ့ ခင်ပွန်းတွေကတော့ အရမ်း အိပ်ပျော်နေကြလို့ ဘာအသံမှ မကြားလိုက်ရဘူးလို့ ပြောတယ်"

"ပြီးတော့ သေဆုံးသွားတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တိုင်းရဲ့ အိမ်မှာ ပြတင်းပေါက်တွေ ဖွင့်ခံထားရပြီး ပြတင်းပေါက်မှာ ခြေရာတွေ ကျန်ခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီခြေရာတွေက အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်"

အရာရှိဝမ်က ထိုကိစ္စကို ပြောရင်း မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာကာ၊ ရင်ဘတ်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျုပ် လူတွေကို ခြေရာ ကူးယူခိုင်းထားတာပါ"

လီယန်ချူက ယူကြည့်လိုက်ရာ၊ ပိုင်ဟုန်းထူကလည်း ဘေးကနေ ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားသည်။

အရာရှိဝမ် ဘာကြောင့် ခြေရာတွေ ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ပြောတာလဲ ဆိုတာ သိသာလှသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့... ဒါဟာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ခြေရာနဲ့ တူနေလို့ပင်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကို သတ်ပြီး ကလေးကို ယူသွားတာ ကလေးငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်မလား။

ပိုင်ဟုန်းထူက ဤထင်မြင်ချက်ကို ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်တာကိုလည်း ပယ်ထုတ်လို့ မရဘူး ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ မျောက်ခြေရာနဲ့လည်း နည်းနည်း တူတယ်"

"ဒီအတိုင်းကြည့်နေရုံနဲ့တော့ ဘာမှ မသိနိုင်ဘူးအခင်းဖြစ်တဲ့ နေရာကို သွားကြည့်ရမယ်"

အရာရှိဝမ် က ချက်ချင်းပင် ဆိုသည်

"မြို့ဝန်က ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်ကို အထူးဧည့်သည်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး အခု ဆရာတော်ကြီးလည်း အဲဒီနေရာကို သွားနေပါပြီ၊ လီတာအိုဆရာအနေနဲ့လည်း တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီပေးပါဦးတရားခံကို စောစော ဖမ်းနိုင်မှ နောက်ထပ် ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမရောက်မှာပါ"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းပြီး အမှန်တရားလမ်းကို စောင့်ရှောက်ခြင်းမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။