အခန်း (၉၇-၉၈)

အခန်း (၉၇) - မြစ်ထဲမှ မိစ္ဆာ အိပ်မက်ဆိုး ရှန်းရှောင် နတ်ဆိုး ပုတီးစေ့

"အဲဒါ ဘာကောင်လဲ"

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်

"မြစ်ကြီး ချောင်းကြီးတွေထဲမှာ လူမသိနိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အကြီးစားတွေ ရှိတတ်ကြတယ်၊ ကိုယ်တော်လည်း မသိဘူး"

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုအသံရှင်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ရန် ရည်ရွယ်ပုံမရပေ။

ဟိန်းသံတစ်ချက် ပေးပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြင်းပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် စစ်တိုက်နေသကဲ့သို့ မရပ်မနား စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေသံမှာ နှစ်ဦးသား၏ နားထဲသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

နှစ်ဦးသားမှာ နားလည်မှုရှိရှိဖြင့် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်ကြသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ

ဤလမ်းပိုင်းမှာ မရှည်လှသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ထပ် မိုင်ဝက်ခန့် သွားပြီးနောက် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် မြင်ကွင်းမှာ ဗြုန်းခနဲ ပွင့်လင်းသွားကာ၊ ဖျားတစ်ချက်ကမ်းပါးကို ကျော်လွန်၍ အတန်ငယ် ပြန့်ပြူးသော တောင်လမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လီယန်ချူ စိတ်အနည်းငယ် လျှော့လိုက်ရုံရှိသေး၊ ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်၏ ငေါက်ငမ်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သတိထား... ရေထဲက အရာတစ်ခု တက်လာပြီ"

လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်မှာ အမူအရာ လေးနက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

လက်ထဲမှ သံတောင်ဝှေးကို "ဂွပ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေကြီးထဲသို့ တစ်ပေကျော်ခန့် မြုပ်ဝင်အောင် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ဝါးနှစ်ဖက် ယှက်ကာ

ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်တော့သည်။

သူ ရွတ်ဖတ်နေသည်နှင့်အမျှ

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် အက္ခရာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် လေးလံသွားသည်

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော် ထိုမျှ အလေးအနက်ထားသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုခဏ၌

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် "တောက်... တောက်..." ဟူသော ရေစက်ကျသံများ စတင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ အေးစက်သွားစေသော အအေးဓာတ်တစ်ခု ရိုက်ခတ်လာသည်။

စိုထိုင်းခြင်း၊ စေးကပ်ခြင်း၊ ယင်ဓာတ် အေးစက်ခြင်းနှင့် ဖိအားပေးခြင်း။

ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြစ်ကြီးထဲမှ မည်သည့်အရာ တက်လာသည်ကို မသိရပေ။

ဘုန်း

လီယန်ချူမှာ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိဘဲ၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကိုယ်ခန္ဓာအကာကွယ် ကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိုထိုင်းသော ရေငွေ့များကို ချက်ချင်းပင် အငွေ့ပျံသွားစေသည်

မမြင်ရသော အရာတစ်ခုက လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်

လီယန်ချူ၏ အကာကွယ်မှာ ယခုအခါ ပထမတန်းစား သိုင်းသမားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းထားသဖြင့်၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းနိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိရှိကာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက်ပင် အောင့်ခံလိုက်သည်

ချွင်

ဓားအလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး၊ မီးတောက်များ တောက်လောင်လာသကဲ့သို့ အပူချိန်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအချိန်တွင် ဘာမှမမြင်ရသော်လည်း

သို့သော်လည်း

သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ ထက်မြက်သော တိုက်ပွဲဝင်အာရုံကို အသုံးချကာ လေထုထဲသို့ ဓားဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်လိုက်သည်။

အဆင့်မြင့် လျိုယန်စွမ်းအင်

မီးတောက်များက ဤညကောင်းကင်ယံကို တိုက်ရိုက် လင်းထိန်သွားစေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အေးစက်သော ရေငွေ့အားလုံးမှာ အငွေ့ပျံကုန်သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်လုံးမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး လက်ထဲမှ ကျန်ကျောင်းဓား မှာ မီးနဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာကာ၊ ရေထဲမှ တက်လာသော ထိုအရာကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။

လုံလောက်အောင် မြန်သည် လုံလောက်အောင် လေးသည် ပူပြင်းထက်မြက်သည်

ထိုမိစ္ဆာ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝိုးတဝါး ထင်ဟပ်လာပြီး၊ အနက်ရောင်သန်းသော အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

လုံမန်ရွာတုန်းကသာဆိုလျှင် လီယန်ချူတွင် ဤကဲ့သို့ ခွန်အားမျိုး မရှိသဖြင့်၊ ခုနက ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုမှာပင် ဤမိစ္ဆာ၏ အဖျက်စွမ်းအားကို ခံလိုက်ရပေလိမ့်မည်။

ယခုကဲ့သို့ ကျန်ကျောင်းဓားကို အသုံးပြုပြီး ထိုမိစ္ဆာကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဗုဒ္ဓအလင်း ဖြာဆင်းစေ "

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

လက်နှစ်ဖက်လုံး ထုတ်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင်ကျမ်းစာများမှာ ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မမြင်ရသော ဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ...

နှင်းခဲပေါ်သို့ ဆီပူများ လောင်းချလိုက်သည့် အသံကဲ့သို့ အဖြူရောင်အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှေရောင်ကျမ်းစာများမှာ ကိုယ်ထည် မပေါ်သေးသော ထိုမိစ္ဆာကို ရစ်ပတ်ကာ၊ ကမ်းပါးအောက်ရှိ မြစ်ကြီးထဲသို့ အဆက်မပြတ် တွန်းချလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ထိုအရာ ပြုတ်ကျသွားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မြူနှင်းများကြောင့် မကြာမီမှာပင် အဆီးအတား ဖြစ်သွားသည်။

"အဲဒီအရာ မသေသေးဘူး"

ဟု ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

လီယန်ချူမှာ ကျန်ကျောင်းဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အကြည့်များက ထက်မြက်နေသည်။

ခုနက အချိန်မှာ ရှူထုတ်ရှူသွင်း အနည်းငယ်မျှသာ ကြာသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ လျိုယန်စွမ်းအင် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း၊ ဤမျှနှင့်ပင် ထိုမိစ္ဆာကို မသတ်နိုင်သေးဘူးလား။

"ဒါက တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ"

လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ခုနက ခဏတာ မြင်လိုက်ရသော အနက်စိမ်းရောင် အကြေးခွံများမှာ အဆက်မပြတ် ပေါ်လာနေသည်။

ဤကိစ္စ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် နှစ်ဦးသား အနည်းငယ်မျှ အနားယူကာ ဝူကျေးရွာရှိ ကိုယ်ဝန်ဆောင်များကို သတ်ဖြတ်သည့် တိရစ္ဆာန်နောက်သို့ ဆက်လက် ခြေရာခံကြပြန်သည်။

နားထဲတွင် တဝေါဝေါ မြစ်ရေစီးသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တောင်အတွင်းဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ တောအုပ်နှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ဗြုန်းခနဲ ပွင့်လင်းသွားသည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော တောင်စောင့်နတ်စင် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် တာအိုဆရာတစ်ဦးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူက ခြေလှမ်းရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်

"တောင်စောင့်နတ်စင်ထဲမှာပဲ"

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်သည်။

နှစ်ဦးသား ညသန်းခေါင်တိုင်အောင် အပြင်းအထန် လိုက်လာရခြင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်များကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်သည့် မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းရန် ဖြစ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။

ချက်ချင်းပင် တောင်စောင့်နတ်စင်ကို စူးစမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ညမှောင်မှောင်အောက်တွင် ထိုတောင်စောင့်နတ်စင်မှာ နက်မှောင်အေးစက်နေပြီး၊ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖွင့်ထားသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

ရဟန်းနှင့် တာအိုတို့မှာ တောင်စောင့်နတ်စင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ထိုနတ်စင်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း သေးငယ်ခြင်းမရှိပေ၊ လီယန်ချူတွင် တာအိုခြေရာခံအတတ် ရှိနေသဖြင့် နောက်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်။

သို့သော် လျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်းဖြင့် လီယန်ချူသည် ဤတောင်စောင့်နတ်စင်အပေါ်တွင် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခု ရလာသည်။

"ဒီနေရာက ချင်းယီဘုရားကျောင်း ရဲ့ ပုံစံနဲ့ နည်းနည်း ဆင်နေသလား"

လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူလည်း အသေအချာ မပြောနိုင်ပေ၊ ဘုရားကျောင်း အဆောက်အအုံ ပုံစံများမှာ များသောအားဖြင့် ဆင်တူတတ်ကြသဖြင့် မိမိ၏ အထင်မှားမှုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုခဏ၌

ဂျွတ်... ဂျွတ်...

ဂျွတ်... ဂျွတ်...

လူသူမရှိသော တောင်စောင့်နတ်စင်အတွင်းမှ အရိုးများကို ဝါးစားနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နောက်ဘက်မှာ "

လီယန်ချူ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်လုံးမှာ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပစ်ထွက်သွားသည်။

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်မှာလည်း နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသည်။

နှစ်ဦးသား အသံလာရာသို့ လိုက်သွားရာ၊ မကြာမီမှာပင် တောင်စောင့်နတ်စင်၏ နောက်ဘက်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူမှာ အခြားအရာများကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ၊ ထိုမိစ္ဆာမှာ နတ်စင်၏ အခန်းထဲတွင် ရှိနေကြောင်း အာရုံခံမိသည်။

လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် အခန်းတံခါးကို ရိုက်ခွဲကာ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အမှောင်ထဲမှ နီရဲနေသော မျက်လုံးတစ်စုံသာ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်မိမိ တောနက်ထဲရှိ တောင်စောင့်နတ်စင်အတွင်းတွင် ရှိမနေတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အစား၊ သာမန်အခန်းတစ်ခုအတွင်း ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ဘေးနားတွင် ယောင်္ကျားတစ်ဦး အိပ်ပျော်နေသည်။

လီယန်ချူ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး ဤမြင်ကွင်းမှာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ၊ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်

ဤနေရာမှာ ဝူကျေးရွာရှိ အသတ်ခံရသော ကိုယ်ဝန်ဆောင်တစ်ဦး၏ အိမ်ဖြစ်ပြီး၊ ဘေးနားရှိသူမှာ ထိုသေဆုံးသူ၏ ခင်ပွန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် လာရောက်ကြည့်ရှုသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေရုံသာမက ဤခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ပင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပါးစပ်ပင် ဟ၍ မရပေ။

အခန်းတွင်း အပြင်အဆင်မှာ ရိုးရှင်းလှသည်၊ နံရံဘေးတွင် ဓားတစ်လက် ထောင်ထားပြီး နံရံပေါ်တွင် လေးနှင့် မြားတစ်စုံ ရှိသည်။

ဝူကျေးရွာသားများ၏ ပုံမှန် အဆောင်အယောင်များပင်။

အိပ်မက်ဆိုး

ဤမိစ္ဆာက တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိမိကို အိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ခြင်းလား

ကျီ... အီ...

တိတ်ဆိတ်သော ညသန်းခေါင်တွင် ပြတင်းပေါက်ဆီမှ နားကွဲလုမတတ် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူမှာ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှား၍မရသဖြင့် မျက်လုံးကိုသာ ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ပို့လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်တွင် ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေပြီး၊ အထင်ရှားဆုံးမှာ နီရဲနေသော မျက်လုံးတစ်စုံပင် ဖြစ်သည်။

ခပ်ဖွဖွ ခုန်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုပုံရိပ်မှာ လီယန်ချူ၏ ခုတင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ထိုမိစ္ဆာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အမွှေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ လူမျက်နှာနှင့် မျောက်ကိုယ်လုံးရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီး ဖြစ်ကာ၊ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး မျက်ခုံးကြားတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပုတီးစေ့တစ်စေ့ စိုက်ဝင်နေသည်။

"ရှန်းရှောင် "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ ထိုရှန်းရှောင်၏ မျက်ခုံးကြားရှိ ပုတီးစေ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤရှန်းရှောင်မှာ ထိုပုတီးစေ့ကြောင့် အလွန်ပင် နာကျင်နေပုံရပြီး ခဏခဏ ကုတ်ခြစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မကုတ်ရဲဘဲ ရှိနေသည်။

ပုတီးစေ့ကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။

ထိုရှန်းရှောင်သည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများကို ထုတ်ကာ၊ သူ့ကို ဗိုက်ဖောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုလက်သည်းများသည် ညမှောင်မှောင်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ အနီရောင် သွေးစများပင် ကျန်ရှိနေပုံရသည်။

အခန်း (၉၈) - ရွှေချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ကာ ဘုန်းတန်ခိုးပြခြင်း အင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူ

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်သော လျှပ်စီးတန်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်လာသည်။

"လက်ဝယ်ရွှေတုတ်ကောက် ကိုင်ကာ လောကကိုရှာဖွေ၊ ရွှေချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ကာ ဘုန်းတန်ခိုးပြ သတ်စေ "

သူသည် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုလိုက်သည်

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချောက်ချားဖွယ် အအေးဓာတ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ် မှာ သုံးလံ ခန့် မြင့်တက်သွားသည်

ရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်ယင်ထားပြီး၊ အရှိန်အဝါမှာ သူရဲကောင်းပီသကာ ရဲရင့်လှသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် မကြည့်ရဲလောက်အောင် ရှိသည်။

ဝူကျေးရွာရှိ ထိုလူနေအိမ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လီယန်ချူမှာ မူလနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အထက်ကောင်းကင်တွင်မူ နတ်ဘုံနန်းမှ နတ်ဘုရား၏ နတ်စွမ်းအားကို ပင့်ဖိတ်ထားသဖြင့် ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ကာ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် ဝိညာဉ်ကြီးမှာ လွင့်မျောနေသည်။

တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်

လက်နက်ဖြစ်သော ရွှေတုတ်ကောက်ဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှန်းရှောင်ကို တစ်ချက် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ရှန်းရှောင်မှာ အသည်းခိုက်အောင် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်မှ အပြာရောင်အငွေ့များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာကာ နာကျင်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

တောင်ပေါ်မှ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးလေး တစ်ကောင်မှာ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ခန့်ညားထည်ဝါသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်၏ ရှေ့တွင် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ရှန်းရှောင်က ထူးဆန်းသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်တော့သည်

လီယန်ချူ၏ ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင် ဝိညာဉ်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လေပြင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်လှရာ၊ နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်မံရိုက်နှက်လိုက်ပြန်သဖြင့် ရှန်းရှောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွားပြန်သည်။

ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ရှန်းရှောင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခိုင်မြဲစွာ နင်းခြေလိုက်ပြီး၊ ကောင်းကင်တိုင်အောင် လွှမ်းမိုးနေသော အရှိန်အဝါဖြင့် ရှန်းရှောင်ကို လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရအောင် ဖိနှိပ်လိုက်သည်

စင်ကြယ်သော ယန် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါက ရှန်းရှောင်ကို အဆက်မပြတ် မီးကင်နေသဖြင့်

"ရှဲရှဲ"

မြည်သံနှင့်အတူ ပုပ်စော်နံသော အပြာရောင်အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်

ရှန်းရှောင် ကိုယ်ပေါ်မှ ထူထပ်သော ယင်စွမ်းအင်များမှာ လက်ခြေများသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ကို ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။

နတ်ဘုရားအရှိန်ဝါမှာ ရဲရင့်လှသဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး မိစ္ဆာမှန်သမျှမှာ နှိမ်နင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ယင်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထိုလက်ခြေများမှာ လီယန်ချူ ဝိညာဉ်၏ စင်ကြယ်သော ယန်အရှိန်အဝါအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားတော့သည်

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ဤရှန်းရှောင်မှာ လီယန်ချူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်ကာ ကလေးငိုသံနှင့်တူသော ထူးဆန်းသောအသံများဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။

ဝုန်း

ကြီးမားထည်ဝါသော ကိုယ်လုံးရှိပြီး ရွှေချပ်ဝတ်ဆင်ကာ ရွှေတုတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝိညာဉ်ကြီးမှာ အားကုန်သုံး၍ တစ်ချက် နင်းခြေလိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် ထိုရှန်းရှောင်မှာ ပေါက်ထွက်သွားတော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

လီယန်ချူက ရှန်းရှောင်ကို နင်းခြေသတ်ဖြတ်လိုက်သည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ချက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အကြည့်မှာ အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်မှာ ရှေ့ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက် နေသည်၊ ထိုသူမှာ ဝတ်ရုံပြာဝတ်ဆင်ထားသော ထူးဆန်းသောလူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ လက်သည်းများမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်ကာ တစ်ပေခန့် ရှည်လျားသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေသည့် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး၊ သံချင်းရိုက်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်၊ ထူးဆန်းသောလူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး ဓားချက်တိုင်းမှာ အားပါလှသည်။

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်မှာ ရဲရင့်သော အမူအရာရှိပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရွှေရောင်များ လွှမ်းခြုံထားသည်။

သို့သော် သူ၏ အခြေအနေမှာ မကောင်းလှပေ၊ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သွေးစက်လေးများ စွန်းထင်နေပြီး၊ ထိုသွေးများမှာ ရွှေရောင်အလင်း ရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် ဆရာတော်၏ သွေးများကပဲ ထူးခြားနေခြင်းလား မသိရပေ။

ကြည့်ရသည်မှာ ရွှေရောင်သွေးများကဲ့သို့ပင်။

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က ပါးစပ်မှ ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်နေပြီး၊ ရွှေရောင်ကျမ်းစာများမှာ သူ့ကို ဝန်းရံထားသည်။

သံတောင်ဝှေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ဗုဒ္ဓသာသနာ၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ပါဝင်လာပြီး၊ နတ်ဆိုးမိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော မဟာတန်ခိုးတော်များ ဖြစ်သည်။

ဒေါင်

အင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်မှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ချိုင့်ဝင်သွားသည်။

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လက်ထဲမှ သံတောင်ဝှေးမှာ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပလာသည်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ စွမ်းအားသွင်းထားသော လက်နက်ဖြစ်သည်။

တန်ခိုးစွမ်းအား သွင်းထားသော သံတောင်ဝှေးမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ဆခန့် ကြီးမားလာသည်

ပြီးနောက် တိုက်ရိုက်ပင် လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်

ဝုန်း

သံတောင်ဝှေးမှာ အလွန်ပင် လေးလံလှသဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်

တစ်ဆခန့် ကြီးမားလာပြီး ရွှေရောင်တောက်ပနေသော သံတောင်ဝှေးမှာ ထိုအင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူကို ပြန်လည်မခုခံနိုင်အောင် ရိုက်နှက်နေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားသည်။

အင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူသည် အခွင့်အရေးကို ချောင်းမြောင်းကာ၊ သံတောင်ဝှေးက သူ့ကို ရိုက်မိသည့် တစ်ခဏမှာပင် ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်ဆီသို့ အသေအလဲ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က လည်ပင်းမှ ပုတီးကို ချွတ်လိုက်ပြီး တစ်စေ့ကို အသာလေး ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း

အင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူမှာ တိုက်ရိုက်ပင် လွင့်ထွက်သွားပြီး မီးတောက်များ ကောင်းကင်တိုင် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး၊ ခုနက ရှန်းရှောင်၏ မျက်ခုံးကြားတွင် စိုက်ဝင်နေသော ပုတီးစေ့ကို ပြန်လည် သတိရသွားစေသည်။

ယမ်းမှုန့်ကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသော ဤအစွမ်းမှာ၊ ဖုန်းအိမ်တော်တွင် နေခဲ့သည့် ထိုညက ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်နှင့် ဝတ်ရုံနက် အဖိုးကြီးတို့ တိုက်ခိုက်စဉ်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ကြီးမားသည့် အသံများကို ပြန်လည် သတိရသွားစေသည်။

အင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူမှာ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ပြီး၊ "ဂျွတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ တိုင်တစ်လုံးကို အလယ်မှ ဖြတ်တောက်ပစ်ကာ ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဘုန်း

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က သံတောင်ဝှေးကို သုံး၍ ထိုတိုင်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ အင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ နတ်စင်တံခါးဝဆီသို့ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်သွားသည်။

ရှဲ

လီယန်ချူသည် ဘေးနားမှ အခွင့်အရေးကို ကြည့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ ဓားဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်လိုက်သည်။

ထက်မြက်ပူပြင်းသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ နောက်တစ်ခဏမှာပင် အင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူ၏ ကျောပြင်နောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထူးဆန်းသောလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် ဘေးဘက်သို့ ရုတ်တရက် သုံးပေခန့် ရွေ့လျားသွားသည်။

၎င်းမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်နေသလို မည်သည့် အထောက်အကူမှ မပါဘဲ လေထဲတွင်ပင် လီယန်ချူ၏ ဓားအရှိန်အဝါကို ရုန်းထွက် ရှောင်တိမ်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပွတ်

လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ အင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူ၏ ဘေးဘက် နောက်နားတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

အားပါပြင်းထန်လှသော ခုတ်ချက်တစ်ခုက လေထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူကို ခါးလယ်မှ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသောလူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ကျန်ကျောင်းဓားမှာ တစ်ကြိမ် အဆင့်မြင့်တင် ပြီးနောက်တွင် ပိုမို ထက်မြက်လာခဲ့ရာ၊ ထိုထူးဆန်းသော အင်္ကျီပြာလူကို တိုက်ရိုက်ပင် သတ်ဖြတ်လိုက်နိုင်သည်။

ရင်းနှီးနေသော မဟာလမ်းစဉ်၏ အာရုံခံစားမှု ကျရောက်လာသည်

လီယန်ချူမှာ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းဖူးသဖြင့် အပိုင်နှိမ်နင်းခြင်း နည်းလမ်း ပေါင်းစုံကို ကျွမ်းကျင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ အင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူကို သူ့မျက်စိအောက်မှ ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးပါမည်နည်း။

"အမိတ္တာဗုဒ္ဓ၊ ကံကောင်းလို့ လီတာအိုဆရာ လက်မနှေးခဲ့လို့၊ မဟုတ်ရင် ဒီမိစ္ဆာဆိုး လွတ်သွားရင် နောင်မှာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တယ်"

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က လျှောက်လာသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုအင်္ကျီပြာနှင့် ထူးဆန်းသောလူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများ လောင်ကျွမ်းသွားရာ အတွင်းမှ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်လာသည်၊ ကြည့်ရသည်မှာ ဘယ်လိုမှ လူနှင့် မတူပေ။

မျောက်တစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။

"ဒါကလည်း ရှန်းရှောင်တစ်ကောင်ပဲလား "

လီယန်ချူက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မျောက်က လူလိုဝတ်ထားတာပဲ၊ ဒီမိစ္ဆာက အစွမ်းတွေ တော်တော်ရနေပြီ"

ဟု ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

လီယန်ချူမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီးရင်ဘတ်ထဲမှ ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို ထုတ်ယူကာ ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုသည်

"ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်၊ ဒါက ခုနက အခြားရှန်းရှောင်တစ်ကောင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ"

ထို့နောက် လီယန်ချူက ထိုပုတီးစေ့မှာ ရှန်းရှောင်၏ နဖူး တွင် စိုက်ဝင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးပုတီးစေ့ကို ယူကာ အသေအချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက်တွင်၊ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"အမိတ္တာဗုဒ္ဓ"

သူသည် ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော်ကို တစ်ချက် ရွတ်ဆိုကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

"ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်၊ ကိုယ်တော် ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ

"ဒါက ဦးဇင်းရဲ့ ညီတော်ဖြစ်သူ ဟွေ့ရှင်း ရဲ့ ပုတီးစေ့ပဲ"

ဂျွတ်

တောင်စောင့်နတ်စင်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် သိမ်မွေ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ၊ လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ တင်းမာသွားသည်။

အသံမှာ တောင်စောင့်နတ်ရုပ်အတွင်းမှ ထွက်လာပုံရသည်။

"ဘယ်သူလဲ "

လီယန်ချူက လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ချလိုက်သည်

ဝုန်း

ပြင်းထန်သော အားအင်က တောင်စောင့်နတ်ရုပ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်

အနက်ရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် ခုန်ထွက်လာသည်

ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်က လက်ထဲမှ သံတောင်ဝှေးကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ထိုအနက်ရောင် ပုံရိပ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည် အနက်ရောင် ပုံရိပ်မှာ တစ်ချက် တုန့်သွားသော်လည်း

သို့သော်လည်း

ချက်ချင်းပင် တောင်စောင့်နတ်စင်အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူက ဓားဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်လိုက်သည်ထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

သို့သော် ထိုအနက်ရောင် ပုံရိပ်မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အထူးစွမ်းအားများ ကူညီပေးထားသကဲ့သို့ပင်၊ လီယန်ချူ၏ ဓားအရှိန်အဝါကို အောင့်ခံပြီး အပြင်သို့ လွတ်အောင် ပြေးသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူနှင့် ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်တို့ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာချိန်တွင်၊ ထိုအနက်ရောင် ပုံရိပ်မှာ ထူထပ်သော ညမှောင်မှောင်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။

"ခုနက အဲဒါ ဘာကြီးလဲ "

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း သတိထားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။