အခန်း (၃၂၁-၃၂၂)

အပိုင်း(၃၂၁) ပူးပေါင်းခြင်းနှင့် ရိတ်သိမ်းရရှိမှု

ထူလုံက လင်းယွမ် ရေပေါ်ဖောင်များကို လေ့လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူပါ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ လေ့လာကြည့်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကိုလင်းယွမ်... ဒီရေပေါ်ဖောင်တွေမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခုရှိနေလို့လား"

"ဒါတွေရဲ့ ရေပေါ်ပေါ်နိုင်တဲ့ ပင့်အားက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... ဒီလောက် ပါးတဲ့ ဖောင်ပေါ်မှာ လူဒီလောက်အများကြီး ရပ်နေတာတောင် ရေအောက်ကို နစ်မသွားဘူးလေ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထူလုံက တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိရသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီပလတ်စတစ်ဘူးတွေနဲ့ ပလတ်စတစ်ပြားတွေကြားမှာ ကော်လို ကပ်ထားတဲ့ဟာတွေ ရှိနေတယ်... ဒါက ထိုက်ယန်တောင် မွေးမြူရေးခြံကနေ ကျွန်တော်တို့ စုဆောင်းထားတဲ့ ပင်လယ်မျှော့အချွဲတွေနဲ့ တူနေတယ်နော်"

လင်းယွမ်သည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကပ်ထားတဲ့အရာက ပင်လယ်မျှော့အချွဲဆိုတာ သေချာတယ်... သူက ကပ်အား အရမ်းကောင်းရုံတင်မကဘဲ ခိုင်ခံ့ပြီး ပွတ်တိုက်ဒဏ်ကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်... အလွယ်တကူ ကွာမကျနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ပင်လယ်မျှော့အချွဲက ဒီလောက်အထိ ရေပေါ်ပေါ်နိုင်စွမ်းတော့ မရှိဘူးလေ"

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ပလတ်စတစ်ဘူးများနှင့် ပလတ်စတစ်ပြားများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လှန်သင်္ဘောာကြည့်ရှုကာ မသင်္ကာစရာ နေရာများကို စစ်ဆေးလိုက်ကြ၏。

ဘေးနားရှိ ချီတယ်လုံက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... အကြောင်းရင်းကို ကျွန်တော် သိလောက်တယ်"

လင်းယွမ်က ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး သူ့ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား သိတယ်ပေါ့"

ချီတယ်လုံသည် ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြကာ ၎င်းတို့ ခြေအောက်ရှိ ပလတ်စတစ်ဖောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ရှင်းပြလေသည်။ "ဒီအောက်မှာက... တကယ်တော့ တော်တော်ကြီးတဲ့ ငါးလေအိပ် အမြောက်အများကို ရေပေါ်ပေါ်နိုင်တဲ့ အထောက်အကူပြု ပစ္စည်းတွေအဖြစ် သုံးထားတာ"

လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

ချီတယ်လုံသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဖြေလာသည်။ "အရင်တုန်းက အမှတ် (၈၇) တိုက်ထဲကို ရေငုပ်ဝင်ပြီး လူကယ်ဖို့ ကြိုးစားဖူးတယ်လေ... အဲဒီတုန်းက ဒီပလတ်စတစ်ဖောင်အောက်က တပ်ဆင်ထားတဲ့ဟာတွေကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်တာ"

လင်းယွမ်သည် ချီတယ်လုံအား အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။ "ခင်ဗျားရဲ့ အစွမ်းက ဘာလဲ"

ချီတယ်လုံသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ရေဓာတ် အစွမ်းပါ"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။ ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်တစ်ယောက်အတွက် ရေငုပ်ခြင်းက အလွယ်လေးပင် ဖြစ်ပေမည်။

ထို့နောက် သူက ထူလုံဘက်လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အောက်ဆင်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်... ဒီနေရာကို ခင်ဗျားဆီ အပ်ခဲ့ပြီ"

"စိတ်ချပါ ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်တော့်တာဝန်ထားလိုက်ပါ"

လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် စိတ်စွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသည့် စက်လုံးပုံသဏ္ဍာန် အကာအကွယ်တစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ထို့နောက် လင်းယွမ်က ရေအောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ကာ ပလတ်စတစ်ဖောင်အောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဖောင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြီးငယ်မရွေး ပလတ်စတစ်သေတ္တာ တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို မြှုပ်နှံကပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လင်းယွမ်သည် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖောက်လိုက်ရာ ပလတ်စတစ်သေတ္တာက ကွဲအက်ပွင့်ဟသွားသည်။

ထိုသေတ္တာက အမှန်တကယ်ပင် အလယ်တွင် ဟောင်းလောင်းပေါက်ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏ အထဲတွင် လေပြည့်ကာ ဖောင်းကားနေသော ကြီးမားသည့် ငါးလေအိပ်တစ်ခုကို ချည်နှောင်ထားလေသည်။

ထိုငါးလေအိပ်က အလွန်ကြီးမားပြီး အရွယ်အစား ၁၆ လက်မခန့် ရှိကာ လေများ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်နေသဖြင့် အလုံးကြီး ဖောင်းကားနေ၏။

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့ ငါးလေအိပ်နှင့် သေတ္တာမျိုးက ဖောင်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် အများအပြား ရှိနေသေးသည်။

ဤငါးလေအိပ်များ၏ အကူအညီကြောင့်သာ ပါးလွှာသော ပလတ်စတစ်ပြားများနှင့် ပလတ်စတစ်ဘူးများဖြင့် ဆက်စပ်ထားသည့် ဖောင်ကြီးသည် ရေပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ပေါ်လောပေါလော နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ တွေးခေါ်မှုပဲ... ငါးလေအိပ်ရဲ့ ရေပေါ်ပေါ်နိုင်တဲ့ အာနိသင်ကို အသုံးချပြီး ရေပေါ်ဖောင် လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနိုင်ခဲ့ကြတာကိုး"

လူသားတွေရဲ့ ဉာဏ်ပညာဆိုတာ အမှန်တကယ်ကို အဆုံးအစမရှိပါလားဟု လင်းယွမ် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်ကာ အံ့သြချီးကျူးမိသွား၏။

ငါးလေအိပ်ကို လေသွင်းပြီး ရေပေါ်ဖောင် လုပ်လို့ရတယ်ဆိုရင် အတွေးကို နည်းနည်း ထပ်ချဲ့ကြည့်လိုက်ပါက သင်္ဘောလိုမျိုး အရာတွေကိုရော လုပ်လို့ရနိုင်မလား။

လင်းယွမ်သည် ထိုဒီဇိုင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ငါးလေအိပ်ကို လေသွင်းပြီးနောက် ပိတ်သည့်နေရာတွင် ပင်လယ်မျှော့အချွဲကို အသုံးပြုကာ ကပ်ထားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

အပြင်ဘက်မှ ပလတ်စတစ်သေတ္တာကတော့ ရေအောက်ရှိ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများက ငါးလေအိပ်ကို မတော်တဆ ကိုက်ဖောက်မိခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ပြုလုပ်ထားသည့် အကာအကွယ် အစီအမံပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအကာအကွယ် အစီအမံက အနည်းငယ်တော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဖြစ်နေသည်။

ပလတ်စတစ်သေတ္တာ၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းက အလွန် ညံ့ဖျင်းလှရာ အကယ်၍ သန္ဓေပြောင်း ဂဏန်းကဲ့သို့သော သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါအချို့နှင့်သာ ဆုံတွေ့ပါက ပလတ်စတစ်သေတ္တာကို အလွယ်တကူ ကိုက်ဖြတ်ပြီး အထဲရှိ ငါးလေအိပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် ရေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လီရှန်ယန်က သင်္ဘောများကို ဦးဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထူလုံ၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် အမှတ် (၈၇) တိုက်မှ ကယ်တင်လာသော အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများကို သင်္ဘောပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တင်ပေးနေကြသည်။

မကြာမီမှာပင် အမှတ် (၈၇) တိုက်မှ ဒုက္ခသည် အားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး သစ်သားဖောင်များနှင့် သင်္ဘောငယ်များပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်ကလည်း အားလပ်နေသည့် အချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အသုံးဝင်နိုင်မည့် ပစ္စည်းများကို အထပ်တိုင်းတွင် လိုက်လံရှာဖွေပြီး ပစ္စည်းသိုသင်္ဘောာင်ခန်းထဲသို့ အားလုံးကို ထည့်သိမ်းလိုက်၏။

ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးချိန်တွင် တတိယမြောက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး သစ်သားဖောင်လည်း ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

လင်းယွမ်သည် ယန်ချုံကျွင်း၊ ချီတယ်လုံနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့... ဘယ်လို စဉ်းစားထားကြလဲ"

ယန်ချုံကျွင်းတို့ အဖွဲ့သည် တုံ့ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ချီတယ်လုံက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်တော် ခဏပြန်ပြီး လူတွေနဲ့ သွားတိုင်ပင်လို့ ရမလား"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်သင်္ဘောက လူနေရပ်ကွက် အပြင်ဘက်မှာ ရှိတယ်... ခင်ဗျားတို့ကို နှစ်နာရီပဲ စောင့်မယ်... နှစ်နာရီပြည့်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ စထွက်ပြီ"

ချီတယ်လုံက ကမန်းကတမ်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အရပ်မမြင့်ဘဲ ပိန်ပိန်ပါးပါး ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးက အံကြိတ်ကာ ရုတ်တရက် အော်ပြောလာ၏။

"ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းချင်တယ်"

လင်းယွမ်သည် ကြားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ဖက်လူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ချုံကျွင်းနှင့် ချီတယ်လုံတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများက အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားကြ၏။

ယန်ချုံကျွင်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လီရှောင်ကျွင်း... မင်းက မင်းရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အနောက်ပြန်ပြီး မတိုင်ပင်တော့ဘူးလား"

လီရှောင်ကျွင်း၏ မျက်နှာက ခါးသီးနေပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလာ၏။

"ဦးလေးယန်... ဦးလေးချီ... ကျွန်တော်တို့မှာ သွားစရာ လမ်းမရှိတော့ဘူးဗျ... အခု စားနပ်ရိက္ခာတွေ ကုန်သွားနေတဲ့အပြင် ကျွန်တော့်လူတွေက သန္ဓေပြောင်း ငါးတွေကို စားလာခဲ့တာ တစ်လနီးပါးလောက် ရှိနေပြီ... တချို့ဆိုရင် ရူးချင်ချင် ဖြစ်နေပြီ"

"ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် လူတွေကို ကျွန်တော် ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီအချိန်ကျရင် လိုင်ကျစ်ရုံ သင်္ဘောျာက်ခဲ့တဲ့ လမ်းဟောင်းကို လိုက်ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်"

ယန်ချုံကျွင်းနှင့် ချီတယ်လုံတို့ အဖွဲ့၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ထိုအချိန်မှသာ လီရှောင်ကျွင်းနေထိုင်သော တိုက်ခန်းဆောင်ရှိ အခြေအနေက မည်မျှ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနေကြောင်းကို သိလိုက်ရတော့သည်။

ယန်ချုံကျွင်းက မေးလိုက်၏။ "ရှောင်ကျွင်း... မင်းဆီမှာ လူဘယ်နှယောက် ရှိသေးလဲ"

လီရှောင်ကျွင်း၏ မျက်နှာက ညှိုးနွမ်းသွားကာ ဖြေလာသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က ကျွန်တော်တို့ တိုက်ရဲ့ (၁၉) လွှာမှာ နေတဲ့ အဒေါ်ကျန်းက ရုတ်တရက် အစွမ်းနိုးထလာတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ယောက်တည်း နေတဲ့သူဆိုတော့ သူ အစွမ်းနိုးထတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူးလေ"

"ကျွန်တော်တို့ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူက အစွမ်းနိုးထတာ မအောင်မြင်ပဲ သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာအဖြစ်ကို ရောက်သွားပြီ"

"ဦးလေးတို့လည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာဖြစ်သွားပြီဆိုတာနဲ့ နိုးထတဲ့နှုန်းက အရမ်း မြန်ဆန်လာတယ်... သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကလည်း လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ တိုးတက်လာခဲ့တာ"

"ကျွန်တော်တို့ တိုက်ထဲက လူအတော်များများ အသက်ပေးလိုက်ရတယ်... သူ့ကို သတ်နိုင်ဖို့ အတော်လေးကို အားထုတ်ခဲ့ရတာ... အခုတော့ တိုက်ထဲမှာ လူ (၁၂) ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်"

လီရှောင်ကျွင်း၏ စကားများကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကြတော့သည်။

အစွမ်းနိုးထမှု ကျရှုံးပြီး သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းက လူတိုင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲက ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သာမန်လူများအတွက်မူ သူတို့သည် အစွမ်းနိုးထလာရန် မျှော်လင့်ကြပြီး ထို့နောက် ကြီးမားခိုင်မာသော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်လိုကြသည်။

သို့သော် အစွမ်းနိုးထမှု ကျရှုံးပါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာအဖြစ် ကျဆင်းသွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေကြပြန်သည်။

အစွမ်းပိုင်ရှင်များ အတွက်မူ ၎င်းတို့သည်လည်း သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာများ ပေါ်ထွက်လာမည်ကို ထပ်တူပင် စိုးရိမ်နေကြ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာအများစုသည် စဉ်းစားဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးသွားကြပြီး ပင်ကိုယ်အသိစိတ်နှင့် ကြွင်းကျန်ရစ်သော မှတ်ဉာဏ်များသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် အမြန်ဆုံး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်တတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု အမြန်နှုန်းက အလွန် မြန်ဆန်လှရာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ပုံမှန် အစွမ်းပိုင်ရှင်များကို ကျော်လွန်သွားနိုင်ပေသည်။

ယန်ချုံကျွင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လီရှောင်ကျွင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ကွာ"

လီရှောင်ကျွင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလာ၏။

"ကျွန်တော့်မှာ အခု သွားစရာ လမ်းမရှိတော့ဘူး... လိုင်ကျစ်ရုံလည်း သေသွားပြီလေ... ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်က ကျန်နေသေးတဲ့ သန္ဓေပြောင်း စွမ်းအင်ကျောက်တုံးလေးတချို့ကို ဆန်လိုမျိုး စားစရာတွေနဲ့ လဲဖို့ လာခဲ့တာ"

"လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့ တိုက်ထဲကလူတွေ တကယ်ကို လမ်းဆုံးနေပါပြီ"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက လင်းယွမ်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်တော် ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းထဲ ဝင်ချင်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လက်ခံပေးပါနော်"

လင်းယွမ်က ထိုလူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပါ"

"ကြည့်ရတာ အဲဒီလောက် မထင်ရဘူးနော်"

လီရှောင်ကျွင်းက မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။

"ကျွန်တော်က ကလေးရုပ် ပေါက်နေလို့ပါ... အပြင်ပန်းက ကြည့်ရင် အသက်သိပ်မကြီးဘူးလို့ ထင်ရတယ်လေ"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြော၏။ "ဒီလောက် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ မင်းတို့ တိုက်ထဲကလူတွေ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စည်းကမ်းတကျ ရှိနေသေးတာ တော်တော်လေးကို ရှားတယ်... မင်းက အဲဒီလူတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေမှတော့ မင်းဆီမှာ ထိုက်သင့်တဲ့ အရည်အချင်းတချို့ ရှိရမယ်"

"မင်းရဲ့ အစွမ်းက ဘာလဲ"

လီရှောင်ကျွင်းက ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်ဖြေလေသည်။

"ကျွန်တော်က မီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ပါ... ကျွန်တော့်အစွမ်းကြောင့် မီးမွှေးပြီး ထမင်းဟင်းချက်လို့ ရတဲ့အပြင် လောင်စာဆီတွေကိုပါ ချွေတာနိုင်လို့ လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး စကားနားထောင်ကြတာပါ"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်၏။ ထိုစကားမျိုးက မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချပြောဆိုခြင်း ဖြစ်မှန်း သိသာလှသည်။

မီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များသည် တိုက်ခိုက်ရေးပိုင်းတွင် သာမန် ခွန်အားနှင့် အလျင် အစွမ်းပိုင်ရှင်များထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းကြပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ခုက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုကတော့ မှော်ပညာဆန်ဆန် တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

လီရှောင်ကျွင်းက တိုက်တစ်တိုက်လုံး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာနိုင်သည်ဆိုမှတော့ သူ၏ အစွမ်းစွမ်းရည်က လူအများကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိရမည်မှာ သေချာလှ၏။

ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ မီးမွှေးနိုင်ပြီး လောင်စာဆီ ချွေတာနိုင်ရုံ သက်သက်ဖြင့် လူတိုင်းက သူ၏ စကားကို နားထောင်လာမည့် အဆင့်အထိ ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဆီမှာ သစ်သားဖောင်တွေရော ရှိလား"

လီရှောင်ကျွင်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"ရှိပါတယ်... ကျွန်တော်တို့မှာ မီးမွှေးစရာ မရှိရင်တောင် သစ်သားကြမ်းပြင်တွေနဲ့ ပလတ်စတစ်ပြားတွေကို မီးမရှို့ရဲကြဘူး... လူတိုင်းက စောစောစီးစီးကတည်းက သစ်သားဖောင်တွေ စလုပ်ထားကြတာ... တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ဖောင်စီးပြီး ယန်ကွမ်းမြို့သစ်ကနေ ထွက်ခွာဖို့လေ"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ပြန်သွားတော့... မင်းလူတွေကို သစ်သားဖောင်စီးပြီး ယန်ကွမ်းမြို့သစ် အပြင်ဘက်ကို ခေါ်လာခဲ့... ငါ့သင်္ဘောက အပြင်မှာ ရှိတယ်... အဲဒီရောက်ရင် ငါ့နာမည်ကိုသာ ပြောလိုက်... သင်္ဘောပေါ်ကလူတွေက မင်းတို့ကို အဆင်ပြေသလို နေရာချထားပေးလိမ့်မယ်"

လီရှောင်ကျွင်းက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။

"ကိုလင်းယွမ်... ရိုင်းတယ်လို့ မထင်ရင် တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... ခင်ဗျားရဲ့ သင်္ဘောပေါ်မှာ နေရာအလုံအလောက် ရှိပါ့မလားဗျ... ကျွန်တော့်ဘက်မှာ လူက (၁၂) ယောက်တောင် ရှိနေတာနော်"

စောစောက သူကိုယ်တိုင်ပင် လင်းယွမ်၏ လူများ အခေါက်ခေါက်အခါခါ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် သွားလိုက်ပြန်လိုက်လုပ်ကာ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ကယ်ထုတ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ကာ ဖြေလေသည်။

"စိတ်ချပါ... နေရာက အလုံအလောက် ရှိပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းဆိုရင်တော့ ပြောရခက်လိမ့်မယ်"

ပြောရင်း သူက ယန်ချုံကျွင်းနှင့် ချီတယ်လုံကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ရင်လေးသွားကြပြီး ထိုအချိန်မှသာ သင်္ဘောပေါ်ရှိ နေရာလွတ် ပြဿနာကို သတိပြုမိသွားကြတော့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိက သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းချင်သလား မပူးပေါင်းချင်ဘူးလား ဆိုသည်ထက် တစ်ဖက်လူက မိမိကို လက်ခံပေးရန် နေရာကျန်သေးရဲ့လား ဆိုသည်က ပို၍ အရေးကြီးပေသည်။

ချက်ချင်းပင် နေရာ၌ ရှိနေသော မှောင်ခိုကုန်သည် ဆယ်ဦးကျော်ခန့်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားကြ၏။

ချီတယ်လုံက ကမန်းကတမ်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ခင်ဗျားတို့ စကားပြောနှင့်ကြပါဦး... ကျွန်တော် အခုပဲ ပြန်ပြီး တိုက်ထဲကလူတွေနဲ့ သွားတိုင်ပင်လိုက်ဦးမယ်"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယန်ချုံကျွင်းနှင့် အခြားသော ကုန်သည်များကလည်း လင်းယွမ်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ကာ မိမိတို့နေထိုင်ရာ တိုက်များဆီသို့ အလျင်စလို ပြန်သွားကြတော့သည်။

လင်းယွမ်တို့ဘက်တွင်လည်း သစ်သားဖောင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး ဖုချီပေါ်နှင့် ထူလုံတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖီးနစ်သင်္ဘောကြီး ရှိရာဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားကြသည်။

သစ်သားဖောင်ပေါ်တွင် ဖုချီပေါ်က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်... ခင်ဗျားမှာ ခိုလှုံရေးစခန်း တစ်ခု တကယ် ရှိနေတာလား"

လင်းယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ "ဘာလဲ... မင်းက မယုံလို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က မယုံတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က နည်းနည်း အံ့သြသွားရုံတင်ပါ..."

"လူတိုင်းက ဒီရေလွှမ်းမိုးမှုထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ အချိန်အတော်ကြာနေပြီလေ... တချို့တိုက်တွေဆို သစ်သားဖောင်တစ်ခု လုပ်ဖို့တောင် တော်တော်လေး အားထုတ်နေရတာ... ခင်ဗျားက ထိုက်ယန်တောင်မှာ ခိုလှုံရေးစခန်း တစ်ခုတောင် တည်ဆောက်ထားနိုင်တယ်ဆိုတာက တကယ်ကို လူကို အံ့သြမှင်တက်သွားစေတာပါ"

လင်းယွမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"လူရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်... မလုပ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူတို့ထဲက တချို့က စောစောစီးစီးကတည်းက သစ်သားဖောင်တွေ လုပ်ထားကြပေမဲ့ ရေကြီးတာကို ကြောက်နေကြလို့ မထွက်ရဲကြတာလေ"

"တကယ်တော့ အချိန်ကို ဆွဲထားလေလေ သူတို့အတွက် ပိုပြီး အကျိုးယုတ်လေလေပါပဲ"

"ရေလွှမ်းမိုးမှုတွေ ဆက်တိုက် ကျယ်ပြန့်လာတာနဲ့အမျှ ရေမျက်နှာပြင်ကလည်း ဆက်တိုက် မြင့်တက်လာနေတယ်..."

"ရေပြင်ကြီးအောက်မှာ ရှိတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကလည်း ပိုပိုပြီး များပြားလာလိမ့်မယ်..."

"သမုဒ္ဒရာထဲကလာတဲ့ ရေနက်ပိုင်းက ဧရာမ သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာကြီးတွေကလည်း သမုဒ္ဒရာရေစီးကြောင်းနဲ့အတူ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ"

"အဲဒီအချိန်ရောက်သွားရင် သူတို့ ထွက်သွားချင်ရင်တောင် ခက်သွားပြီး"

လင်းယွမ်၏ စကားများကြောင့် ဖုချီပေါ်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်မိသည်။ "ခင်ဗျားလည်း အဲဒီလို ထင်တယ်ပေါ့"

"ကျွန်တော်လည်း ဒီအတိုင်း စဉ်းစားထားတာ... လိုင်ကျစ်ရုံကို အစောကြီးကတည်းက သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်စကားကို လုံးဝ နားမထောင်ခဲ့ဘူးလေ"

"ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲမှာ သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိတယ်... အပြင်ထွက်တာက သေလမ်းရှာတာလို့ပဲ ပြောနေတာ"

"အခု တိုက်ထဲမှာနေပြီး သူက အမှတ် (၈၇) တိုက်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီး ဖြစ်နေတာ... စားစရာလည်း ရှိတယ်... ပြုစုယုယပေးမယ့် မိန်းမတွေလည်း ရှိနေတော့ အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သူ လုံးဝ ထည့်မတွေးတော့ဘူးလေ"

"ရေကြီးတာက (၁၀) လွှာလောက်အထိပဲ မြုပ်နေသေးတဲ့ အချိန်တုန်းက ကျွန်တော် သူ့ကို သတိပေးခဲ့သေးတယ်... သစ်သားဖောင် ဒါမှမဟုတ် လှေလေးတွေ လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာခိုင်းပြီး အမြင့်ပိုင်းကို မြန်မြန် ထွက်ပြေးရမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ သူ စဉ်းစားနေတာက (၃၂) လွှာနဲ့ (၃၁) လွှာကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ဖြစ်နေတာလေ"

"အဲဒီခွေးကောင်က နောက်ဆုံး မိုးကြီးက ဆက်တိုက် ရွာသွန်းနေပြီး ရေက (၂၀) လွှာအထိ မြုပ်လာမှ... သစ်သားဖောင် အသေးလေးတစ်ခုကို အလောတကြီး လုပ်ခဲ့တာ"

"ပြီးတော့ အဲဒါကို ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ဝှက်ထားသေးတယ်... ဒီကလူအားလုံးကို စွန့်ပစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်မရွေး ပြင်ဆင်နေခဲ့တာလေ"

"အမုန်းဆုံးကတော့ ကျွန်တော် အပင်ပန်းခံပြီး လေ့လာစမ်းသပ်ထားတဲ့ တာဘိုင် အင်ဂျင်ကို... ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ သစ်သားဖောင်လေးပေါ်မှာ တပ်ဆင်လိုက်ရတာပဲ"

ဖုချီပေါ်က ဤအကြောင်းများကို ပြောရင်း အံကြိတ်ကာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေ၏။

သူ အပင်ပန်းခံ၍ လေ့လာစမ်းသပ်ထားသော တာဘိုင် အင်ဂျင်ကို လိုင်ကျစ်ရုံက အလေးမထားခဲ့ဘဲ လူသတ်လက်နက်များကိုသာ အဖိုးတန်ရတနာများသဖွယ် တန်ဖိုးထားနေခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လိုင်ကျစ်ရုံ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် သူသည် တစ်ဖက်လူအတွက် သန္ဓေပြောင်း စွမ်းအင်သုံး လက်နက်များစွာကို သုတေသနလုပ်ပေးရသည့် ရုပ်သေးရုပ် ကိရိယာလေးတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။

လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ တာဘိုင် အင်ဂျင်ကို မင်း ပြုပြင်မွမ်းမံလို့ ရနိုင်သေးလား"

ဖုချီပေါ် အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်မိ၏။

"ဘယ်လိုအပိုင်းကို ပြုပြင်မွမ်းမံချင်လို့လဲ"

လင်းယွမ်က ဖြေသည်။

"စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း မြှင့်တင်ချင်တာ"

ဖုချီပေါ်က ကမန်းကတမ်း ဖြေလာ၏။

"ရတာပေါ့... ခင်ဗျားတွေ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သစ်သားဖောင်ငယ်လေးပေါ်က တာဘိုင်က... တကယ်တော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာအရိုးတွေကို သုံးပြီး လုပ်ထားတာပါ... အားလုံးက အရွယ်အစား သေးငယ်တဲ့ အရိုးအမျိုးအစားတွေချည်းပဲ"

"အကယ်လို့ အချိုးအစား တူညီစွာနဲ့သာ အရွယ်အစား ကြီးအောင်လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းက အများကြီး မြင့်တက်လာမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား စိတ်ကူးကြည့်လို့ ရပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းရဲ့ အနည်း အများက... တာဘိုင်ရဲ့ အရွယ်အစား အကြီးအသေးပေါ်မှာချည်းပဲ မူတည်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး... စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်ပေါ်မှာလည်း မူတည်နေသေးတယ်"

"လောလောဆယ် ကျွန်တော်က တာဘိုင်ရဲ့ အတွင်းဘက်မှာ... သန္ဓေပြောင်း စွမ်းအင်ကျောက်တုံးလေးတချို့ကို မြှုပ်နှံထားတယ်... အကယ်လို့ စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ခံနိုင်ရည်ကို တိုးမြှင့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သန္ဓေပြောင်း စွမ်းအင်ကျောက်တုံး အများကြီး လိုအပ်လိမ့်မယ်"

"ပြီးတော့ တာဘိုင်က ကြီးလေလေ လိုအပ်တဲ့ သန္ဓေပြောင်း စွမ်းအင်ကျောက်တုံးက ပိုများလေလေပဲ... ခင်ဗျားလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ... သန္ဓေပြောင်း စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေက အရမ်း အဖိုးတန်ပြီး ရဖို့လည်း ခက်တယ်... ဒါကြောင့် ဧရာမ တာဘိုင်ကြီးတွေ တည်ဆောက်မယ့် အကြံအစည်က ကြားရတာ ကောင်းပေမဲ့ တကယ်တမ်း အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ကျတော့ တော်တော်လေး ခက်တယ်ဗျ"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "စွမ်းအင်ကျောက်တုံး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီ ဆိုရင်ရော"

"ဒါဆိုရင်တော့ လွယ်သွားပြီပေါ့... အဲဒီအချိန်ကျရင် တာဘိုင်ကို ကြီးမားတဲ့ ဒီဇိုင်းအဖြစ် ပုံဖော်လို့ရပြီ... ပြီးရင် အရိုးပြားတွေပေါ်မှာ သင်္ကေတ အများကြီး ထပ်ဆွဲပြီးတော့ ပိုပြီး ထိရောက်အောင် အသုံးချလို့ရပြီလေ"

"လောလောဆယ် ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ သင်္ကေတ ခုနစ်မျိုးထဲမှာ ပေါက်ကွဲလေဓာတ် သင်္ကေတ.ကပဲ တာဘိုင်မှာ အသုံးချဖို့ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်နေတာ"

"ဒါပေမဲ့ မင်ရည် ဖြန်းထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိတဲ့ သန္ဓေပြောင်း ကင်းမွန် တစ်မျိုးရှိတာကို ကျွန်တော် မှတ်မိသေးတယ်... သူတို့က အဲဒါကို တိုက်ခိုက်ရေးမှာ သုံးနိုင်သလို အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးဖို့အတွက်လည်း သုံးနိုင်တယ်"

"တကယ်လို့များ အဲဒီလို သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ... သက်ဆိုင်ရာ သင်္ကေတကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင်... တာဘိုင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ဂျက်အင်ဂျင်သုံး တာဘိုင်မျိုးတောင် ဖန်တီးရင်ဖန်တီးနိုင်မှာ"

ဤအကြောင်းအရာများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဖုချီပေါ်က အလွန် စကားပြောကောင်းသူ တစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး သူ၏ အကြံဉာဏ် အမျိုးမျိုးကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တရစပ် ပြောဆိုနေတော့သည်။

လင်းယွမ်က ကြားပြီးနောက် ဆက်တိုက် ခေါင်းညိတ်နေကာ ဖုချီပေါ်ကို ကြည့်လေလေ ပို၍ သဘောကျ ကျေနပ်လေလေ ဖြစ်လာ၏။

ဤကောင်လေးက တကယ့်ကို သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ပိုင်းဆိုင်ရာ ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူ့ကို ထိုက်ယန်တောင်ဆီ ခေါ်သွားပြီး စိတ်ကြိုက် စမ်းသပ်ခွင့် ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက ထိုက်ယန်တောင်အတွက် အသုံးဝင်မည့် အရာများကို အမှန်တကယ်ပင် တီထွင်ဖန်တီးပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"မင်းရထားတဲ့ တခြား သင်္ကေတ အရိုးတွေကို ငါ့ကို ပြပါဦး"

လင်းယွမ်က သူ၏ တရစပ် ပြောဆိုနေသော စကားများကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ဖုချီပေါ်က ကြားသောအခါ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မပေးရက်သလို ဖြစ်နေ၏။

သို့သော် လင်းယွမ်၏ ခပ်အေးအေး မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီးနောက် ရင်ခွင်ထဲမှ အဝတ်အိတ် တစ်လုံးကို လိမ္မာစွာပင် ထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။

အဝတ်အိတ်ထဲမှ တချွင်ချွင်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ ထိုအသံမှာ အရိုးများ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်မိသော အသံပင် ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က အဝတ်အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သင်္ကေတ အရိုးများကို သွန်ချလိုက်၏။

အရိုးစုစုပေါင်း (၇) ခု ရှိပြီး သင်္ကေတ အရိုးတစ်ခုစီတွင် မတူညီသော ပုံသဏ္ဍာန် အသီးသီး ရှိနေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ပြားချပ်ချပ် လေးထောင့်ပုံသဏ္ဍာန် နှစ်ခု ပါဝင်ပြီး လူ၏ ဦးခေါင်းခွံများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှ၏။

မလွဲမသွေပင် ၎င်းတို့သည် လူသား အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ ဦးခေါင်းများထဲမှ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

လင်းယွမ်သည် ဤဦးခေါင်းခွံ နှစ်ခုပေါ်ရှိ သင်္ကေတများမှာ အဖြူရောင်နှင့် အပြာရောင် အသီးသီး ဖြစ်နေကြောင်းကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူက မေးလိုက်၏။ "ဒီ သင်္ကေတ နှစ်ခုကိုရော မင်း လေ့လာပြီးပြီလား"

ဖုချီပေါ်က ကမန်းကတမ်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒီထဲမှာ လူ သင်္ကေတ အရိုး သုံးခု ပါတယ်... ဒီနှစ်ခုက ဦးခေါင်းခွံတွေ... အဖြူရောင်က စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ ဦးခေါင်းခွံဖြစ်ပြီး အပြာရောင်ကတော့ ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ ဦးခေါင်းခွံပဲ"

"ဒီ ဦးခေါင်းခွံ နှစ်ခုပေါ်က သင်္ကေတတွေက အစွမ်း နှစ်မျိုးကို ကိုယ်စားပြုတယ်"

"စိတ်စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ သင်္ကေတ အရိုးရဲ့ အစွမ်းကိုတော့ ကျွန်တော် လေ့လာလို့ မရသေးဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သင့်တော်တဲ့ သန္ဓေပြောင်း စွမ်းအင်ကျောက်တုံးကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးလို့ အပေါ်က သင်္ကေတ အစွမ်းကို အသက်မသွင်းနိုင်သေးတာပါ"

"အပြာရောင် ရေဓာတ် သင်္ကေတ အရိုးကိုတော့ ကျွန်တော် လေ့လာပြီးသွားပြီ... သူက ရေဒိုင်းကာ အစွမ်း တစ်မျိုးပဲ... အရင်က ဒိုင်းကာ တစ်ခုကို ဒီဇိုင်းဆွဲတုန်းက ဒီသင်္ကေတကို သုံးခဲ့တာလေ"

လင်းယွမ်က ဟိုလှန်ဒီလှန် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အပေါ်တွင် အနီရောင် သင်္ကေတ တစ်ခု ပါရှိသည့် တြိဂံပုံသဏ္ဍာန် အရိုးပြား တစ်ခုကို တွေ့သွားသည်။

"ဒီတစ်ခုလား" လင်းယွမ်က ဖုချီပေါ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

ဖုချီပေါ်က ကမန်းကတမ်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်... အဲဒီတစ်ခုပဲ... အဲဒါက ပေါက်ကွဲလေဓာတ် သင်္ကေတလေ... အဲဒီတုန်းက ခွန်အား အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ ပခုံးရိုးပါ"

လင်းယွမ်သည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဤသင်္ကေတ အရိုးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ အခြားသော သင်္ကေတ အရိုးများကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေ၏။

ကျန်ရှိနေသော အရိုးများ အားလုံးမှာ သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာများထံမှ ရရှိထားသော အရိုးများပင် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ထိုအထဲမှ အနက်ရောင် သင်္ကေတ အရိုးတစ်ခုက လင်းယွမ်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားလေတော့သည်။

ဆက်ရန်...

အပိုင်း(၃၂၂) ဖီးနစ်သင်္ဘောအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

ဤအနက်ရောင် သင်္ကေတအရိုးမှာ လင်းယွမ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အရောင်ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က ၎င်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဖုချီပေါ်ကို မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘာသင်္ကေတလဲ"

ဖုချီပေါ်က ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလာသည်။ "ဒါက သန္ဓေပြောင်း ရေဘဝဲတစ်ကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထုတ်ယူထားတဲ့ သင်္ကေတအရိုးပဲ"

"သူ့ရဲ့ အဓိကလုပ်ဆောင်ချက်က သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်စားနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အချွဲရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တာပဲ... ပရိုတင်းဓာတ်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်စားပစ်နိုင်ပေမယ့် အပင်အမျှင်တွေအပေါ်မှာတော့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး"

လင်းယွမ်က လိုင်ကျစ်ရုံ အခန်းထဲ ပုန်းအောင်းသွားပြီးနောက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့် အမည်းရောင်မြူခိုးများကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

ထိုအမည်းရောင်မြူခိုးများက ပြင်းထန်သော တိုက်စားနိုင်စွမ်း ရှိနေပုံရသည်။

ထိုစဉ်က အမည်းရောင်မြူခိုးများ ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းမှာ ကပ်ပါးမျိုးစေ့က ဤသင်္ကေတအရိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသော မင်ရည်များနှင့် ရောယှက်သွားကာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်စားနိုင်သည့် အမည်းရောင်မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း လမ်းစဉ်၌ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ရာများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မဖြစ်နိုင်သည်မှာ မရှိကြောင်း ထပ်မံ၍ တွေးတောမိသွား၏။

ဤသင်္ကေတအရိုးက မည်သည့် သတ္တိကိန်း အစွမ်းအမျိုးအစားတွင် ပါဝင်ကြောင်းကိုမူ သူမသိပေ။

လင်းယွမ်က အခြားသော သင်္ကေတအရိုး အနည်းငယ်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ရာ ၎င်းတို့ထဲတွင် အပြာရောင် နှစ်ခုနှင့် ခရမ်းရောင် တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

လင်းယွမ်က ဖုချီပေါ်ကို ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ကျန်တာတွေကရော"

"ခရမ်းရောင်ကိုတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး... သုတေသန လုပ်လို့မရသေးဘူး"

"အပြာရောင် နှစ်ခုကတော့ ရေဓာတ် သင်္ကေတအရိုးတွေပဲ... တစ်ခုကရေမြှားနဲ့ တစ်ခုကရေဓား အစွမ်းပဲ"

လင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသင်္ကေတအရိုး ခုနစ်ခုက ယခု ယန်ကွမ်းမြို့သစ် ခရီးစဉ်၏ အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးအမြတ်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သူ့ကို အချိန်အနည်းငယ်သာ ပေးမည်ဆိုပါက ထိုအရာများရှိ အစွမ်းအားလုံးကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူက သင်္ကေတအရိုးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လိုင်ကျစ်ရုံ၏ ဦးခေါင်းခွံနှင့်အတူ ထားရှိလိုက်သည်။ ယခုအချိန်သည် ဤအရာများကို သုတေသနပြုလုပ်ရမည့် အချိန်မဟုတ်သေးပေ။

သစ်သားဖောင်က လူနေရပ်ကွက်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဖုချီပေါ်က ထိုသင်္ကေတအရိုးများအတွက် အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်နေကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် အကြည့်တစ်ချက် ရောက်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

သူက ယန်ကွမ်းမြို့သစ် လူနေရပ်ကွက် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နားထားသော ဖီးနစ် သင်္ဘောကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧရာမ ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် အံ့ဩဝမ်းသာသွားစေသည်။

"သင်္ဘောကြီး... သင်္ဘောကြီးဟ"

"ခင်ဗျားတို့ မြန်မြန်ကြည့်ကြစမ်း... အဲဒါ သင်္ဘောကြီးပဲ"

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ခမောင်းခတ်နေမိသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်မိနေခဲ့ပြီးကတည်းက အဆောက်အအုံထဲတွင် ပိတ်မိနေသော သူ့ကို လာရောက်ကယ်တင်ရန် သင်္ဘောတစ်စင်း ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို သူ အလွန်အမင်း တောင့်တနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်၍ မိမိကိုယ်ကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိ၏။

ထူလုံက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ... အဲဒါ ငါတို့သင်္ဘောပဲ"

"ဟမ်... ခင်ဗျားတို့ဟာ ဟုတ်လား"

ဖုချီပေါ်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်သွား၏။

"ဟားဟားဟား... ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သင်္ဘောကြီး ရှိနေတာကိုး"

"အရမ်းကောင်းတာပဲ... သိပ်ကို ကောင်းသွားပြီ... ခင်ဗျားတို့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သင်္ဘောကြီးက ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ... ဘုရားရေ... ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ သင်္ဘောကြီး ရှိနေမှတော့ နည်းနည်းကြီးတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေတောင် ဒါကို အလွယ်တကူ မှောက်လှန်ပစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီသင်္ဘောကြီးသာ ရှိမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့က ဒီရေဘေးကြီးထဲမှာ နေရာအများကြီးကို သွားလို့ရပြီပေါ့"

ထူလုံက ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် ခိုလှုံရေးစခန်း ရှိတယ်... ဒီလောက် နေရာအများကြီးကို သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

ဖုချီပေါ်က အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အနီနှင့်အဖြူ ရောယှက်နေသော ဧရာမ ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်အလျှံ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းက ကုန်တင်သင်္ဘော တစ်စင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ ကယ်ဆယ်ရေးနှင့် မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီရှောင်ကျွင်းက အဆောက်အအုံထဲမှ အဖော် ဆယ့်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သစ်သားဖောင်ကို စီးနင်း၍ အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

လီရှောင်ကျွင်း၏ အနောက်မှ မိန်းကလေးတစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလာသည်။ "ရှောင်ကျွင်း... နင် အဲဒီလူကို တကယ်ပဲ ယုံကြည်တာလား... သူတို့ဆီမှာ တကယ်ပဲ ခိုလှုံရေးစခန်း ရှိနေတာ သေချာလို့လား"

လီရှောင်ကျွင်း ပြန်မဖြေရသေးမီ အခြား လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဒီလူတွေက လိုင်ကျစ်ရုံကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး လိုင်ကျစ်ရုံ ဖမ်းထားတဲ့ မိန်းမတွေနဲ့ ကလေးတွေကိုပါ ခေါ်သွားကြတာ... သူတို့က လူကောင်းတွေ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာနော်"

"ခင်ဗျားတို့ သောက်သားအဖ နှစ်ယောက် ပြီးပြီလား... အဲဒီလူတွေက အရူးတွေပဲဖြစ်ဖြစ် လိုင်ကျစ်ရုံလို တိရစ္ဆာန်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး... ကျွန်တော် ဒီလို သောက်ကျိုးနည်းရက်တွေကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး... နေ့တိုင်း ငါးကင်ကိုပဲ ဆက်မစားချင်တော့ဘူးဗျ"

သူတို့၏ အနောက်မှ လူငယ်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် စိတ်ဖောက်ပြန်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲလာကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသူများမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးက ထိုလူငယ်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် ဖိကိုင်လိုက်သည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလင်းရောင်များက လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွား၏။

ထိုလူငယ်၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း အသက်ရှူသံများက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူက အံကြိတ်ကာ အမောတကော အသက်ရှူနေပြီး အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလာသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် စိတ်လွတ်သွားပြန်ပြီ"

လီရှောင်ကျွင်းက လှည့်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျိုးဖေ့... မင်းရဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ နားလည်ပါတယ်... ယွမ်ယွမ်ရဲ့ ကိစ္စအတွက် ငါတို့အားလုံးလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ရဦးမယ်လေ"

"အဲဒီလူတွေက လူဆိုးတွေနဲ့ မတူပါဘူး... ကိုလင်းက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တာ... တကယ်လို့ သူသာ ငါတို့အပေါ် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်သာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် တကယ်တော့ ဘာလှည့်ကွက်မှ သုံးနေစရာ မလိုဘူး"

"ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ငါတို့အားလုံးကို အကုန် သတ်ပစ်နိုင်တယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်"

"လိုင်ကျစ်ရုံလို အင်မတန် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူတောင်မှ သူ့ရှေ့မှာတော့ ထွက်ပြေးဖို့တောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ"

ကျိုးဖေ့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဒီလောက်တောင်လား... ချဲ့ကားပြောနေတာလား"

လီရှောင်ကျွင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ချဲ့ကားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး... မင်းက သူ လက်စွမ်းပြတဲ့ ပုံစံကိုမှ မမြင်ဖူးတာ... တကယ်ကို လေပြေလေညင်းလေးလိုပဲ အေးအေးဆေးဆေးပဲ... လိုင်ကျစ်ရုံက ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ရုန်းကန် နည်းလမ်းစုံ သုံးခဲ့ပေမယ့် ဘာအသုံးမှ မဝင်ခဲ့ဘူး"

ကျိုးဖေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ လိုင်ကျစ်ရုံ၏ ကြောက်စရာကောင်းပုံကို သူလည်း သိထားပေသည်။

သို့သော် လီရှောင်ကျွင်း ပြောပြနေသည့် ထိုကိုလင်းက တကယ်ရော ထိုမျှလောက် အစွမ်းထက်ပါသလား။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သိပ်မယုံကြည်နိုင်ပေ။

"အခု ငါ စိုးရိမ်နေတာက ဒီကိုလင်းက အစွမ်းထက်လား မထက်ဘူးလား ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး... ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း ဆိုတာက တကယ်ရော ရှိရဲ့လား... သူတို့ဆီမှာ တကယ်ရော သင်္ဘောရှိရဲ့လား ဆိုတာကိုပဲ ဂရုစိုက်နေတာ" ဟု လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်ကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး... သင်္ဘော ရှိမရှိဆိုတာကို ငါတို့ လူနေရပ်ကွက်ထဲကနေ ထွက်သွားရင် မြင်ရတော့မှာပဲလေ"

"ခိုလှုံရေးစခန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ တကယ်လို့ သူတို့ဆီမှာ ဧရာမ သင်္ဘောကြီး တစ်စင်း တကယ်ရှိနေမယ်ဆိုရင်... ခိုလှုံရေးစခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ထားတယ် ဆိုတာကလည်း မဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်"

"ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားတို့က အဆောက်အအုံထဲမှာ ဆက်ပြီး နေချင်သေးလို့လား"

လီရှောင်ကျွင်း၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အဆောက်အအုံထဲတွင် ဆက်နေခြင်းက တကယ်ကို သေရမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်၍ အသက်ငင်လျက် မနေချင်ကြတော့ပေ။

လီရှောင်ကျွင်းသာ ထွက်သွားပါက သူတို့သည် ငါးကင်ကိုပင် စားရတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ငါးစိမ်းများကိုသာ စားကြရတော့မည်မှာ သေချာပေသည်။

လီရှောင်ကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။ "အကုန်လုံးလည်း ထွက်လာခဲ့ကြပြီပဲ... အများကြီး တွေးမနေကြပါနဲ့တော့... အချိန်တန်ရင် သူ့ဟာသူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ကျိုးဖေ့ကလည်း မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ပြောလာသည်။ "မှန်တယ်... ဒီတစ်ခေါက် ထွက်လာပြီဆိုမှတော့ ငါ သေရရင်တောင်မှ အဲဒီကို ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး"

လူတိုင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

သစ်သားဖောင်က လူအနည်းငယ်၏ ပူးပေါင်းအားထုတ်မှုဖြင့် လူနေရပ်ကွက် အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှော်ခတ်သွားလေသည်။

ရေပေါ်၌ ပေါလောပေါ်နေသော ပါဆယ်ထုပ်အချို့နှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ ထိုမိန်းကလေးနှင့် ကလေးအချို့ကလည်း ၎င်းတို့ကို ကြိုးစားပမ်းစား ဆယ်ယူကြသည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှင့် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ အချို့ကမူ သန္ဓေပြောင်း ငါးများ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သစ်သားဖောင်က အဆောက်အအုံ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖြတ်သန်းသွားရာ အချို့သော အဆောက်အအုံများကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ ဘီလူးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

လီရှောင်ကျွင်း သိထားသည်မှာ ထိုအရာက ဤအဆောက်အအုံထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် အစွမ်းနိုးထမှု ကျရှုံးသွားကာ သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးများ မသေဆုံးပါက အဆောက်အအုံထဲရှိ လူသားအားလုံး သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။

သစ်သားဖောင်က အဆောက်အအုံအမှတ် (၅၃) နှင့် (၅၄) ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချီတယ်လုံနှင့် ယန်ချုံကျွင်းတို့က လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပေါ်ဆုံးထပ်မှနေ၍ သစ်သားဖောင်ကို စတင်ချထားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

နှစ်ဖက်စလုံး အချင်းချင်း မြင်တွေ့သွားကြပြီး လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

လီရှောင်ကျွင်းက ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် အရှိန်ကို တမင်တကာ လျှော့ချလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဦးလေးယန်နဲ့ ဦးလေးချီတို့ကို စောင့်လိုက်ကြရအောင်"

"သူတို့ကို စောင့်ပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု မိန်းကလေးက သံသယဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အနောက်မှ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလာသည်။

"စောင့်သင့်တာပေါ့... တကယ်လို့ လူနေရပ်ကွက် အပြင်ဘက်က လူတွေက တခြား အကြံအစည် တစ်ခုခု ရှိနေရင်တောင် ငါတို့က အစ်ကိုချီ၊ အစ်ကိုယန်တို့နဲ့ အတူတူဆိုရင် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ဖေးမကူညီလို့ ရတာပေါ့"

ထိုစကားကို လူတိုင်းက လက်ခံသဘောတူလိုက်ကြသဖြင့် သူတို့က အရှိန်လျှော့လိုက်ကာ ချီတယ်လုံနှင့် ယန်ချုံကျွင်းတို့၏ သစ်သားဖောင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသော အဆောက်အအုံ အနည်းငယ်ထဲမှလည်း ငြင်းခုံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ မှောင်ခိုကုန်သည်များ ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက် အဆောက်အအုံထဲရှိ လူများနှင့် အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်နေပုံရသည်။

လီရှောင်ကျွင်းနှင့် အခြားသူများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဂနာမငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ချီတယ်လုံ၊ ယန်ချုံကျွင်းနှင့် အနောက်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံ နှစ်လုံးမှ သစ်သားဖောင်များ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

လူတစ်စု ဆုံတွေ့သွားကြပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး လူနေရပ်ကွက် တံခါးပေါက်ဆီသို့ နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် အတူတကွ လှော်ခတ်သွားကြသည်။

သစ်သားဖောင် ငါးခုက ဆက်တိုက် ရှေ့သို့ ချီတက်သွားကာ ရေပြင်ထက်တွင် ပေါလောပေါ်နေသော အမှိုက်သရိုက် အများအပြားကို ရှောင်ကွင်းရင်း နောက်ဆုံးတွင် လူနေရပ်ကွက်၏ မြောက်ဘက်တံခါးမကြီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဧရာမ ကုန်တင်သင်္ဘောကြီး တစ်စင်းက လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ချက်ချင်းပင် ပေါ်လာလေသည်။

"သင်္ဘောကြီး... သင်္ဘောကြီးဟ"

"ဟိုက်... တကယ်ပဲ သင်္ဘောကြီး ရှိနေတာပဲ"

"နည်းတဲ့ သင်္ဘောကြီးမဟုတ်ဘူး"

"ဟားဟားဟား... ငါ သိသားပဲ... ငါ သိသားပဲ... ကိုလင်းက ငါတို့ကို လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ... တကယ်တော့ သူက ငါတို့ကို လိမ်စရာ အကြောင်းမှ မရှိတာကိုး"

"ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သင်္ဘောကြီးဆိုရင် လူရာနဲ့ချီပြီး နေရင်တောင် ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

......

သစ်သားဖောင်ပေါ်ရှိ လူအားလုံး ဧရာမ ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ယန်ချုံကျွင်းသည် ထိုဧရာမ ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထိုကိုလင်းတွင် တကယ်ပင် သင်္ဘောတစ်စင်း ရှိနေပြီး သာမန် ကုန်တင်သင်္ဘောငယ်လေး မဟုတ်ဘဲ အလယ်အလတ် အရွယ်အစားရှိ ဧရာမ ကုန်တင်သင်္ဘောကြီး ဖြစ်နေသည်။

ချီတယ်လုံကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကာ ယန်ချုံကျွင်းကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယန်... ကြည့်ရတာ ငါတို့ အများကြီး တွေးမိသွားပုံရတယ်... ကိုလင်းတို့ဆီမှာ ဒီလို သင်္ဘောတစ်စင်း ရှိနေမှတော့ ငါတို့ကို လိမ်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး"

ယန်ချုံကျွင်းကလည်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သင်္ဘောကြီးဆိုရင် ရေဘေးကြီးထဲမှာ သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံရမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး... သူတို့က ငါတို့ကို လိမ်စရာ အကြောင်းမရှိတာ သေချာသွားပြီ"

ယခု ရေဘေးအန္တရာယ် အခြေအနေအောက်တွင် သင်္ဘောတစ်စင်း၏ တန်ဖိုးက မည်မျှမြင့်မားနေကြောင်းကို ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူတွင်သာ ခိုလှုံရေးစခန်း မရှိပါက သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်မည့်သူများ၏ အရည်အချင်းကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားမည်မှာ အသေအချာပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သင်္ဘောပေါ်ရှိ နေရာလွတ်က အကန့်အသန့်ဖြင့်သာ ကျယ်ဝန်းသဖြင့် အခြားနေရာများတွင် လူများကို နေရာချထားရန် မရှိပါက သင်္ဘောပေါ်ရှိ နေရာတိုင်းသည် တကယ်တော့ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှပေသည်။

သို့သော် ကိုလင်းက တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသော ထိုမိန်းမများနှင့် ကလေးများကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို သင်္ဘောပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

ယင်းက ကိုလင်းသည် သင်္ဘောပေါ်တွင် နေရာလွတ် မလုံလောက်မည်ကို ဂရုမစိုက်ကြောင်းနှင့် ဤလူများက သင်္ဘောပေါ်ရှိ ရိက္ခာများကို စားသုံးပစ်မည်ကို ပို၍ပင် ဂရုမစိုက်ကြောင်းကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကိုလင်း ပြောသော ခိုလှုံရေးစခန်းက တကယ်ပင် ရှိနေသင့်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

ယန်ချုံကျွင်းနှင့် ချီတယ်လုံတို့က ဤအချက်ကို တွေးမိသွားသောကြောင့်သာ လုံးဝ စိတ်အေးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှောင်ကျွင်းကလည်း နောက်ဆုံးတွင် အလုံးကြီးကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သွားများပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူက အနောက်ရှိ သူငယ်ချင်းများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးဖေ့က ထိုဧရာမ သင်္ဘောကြီးကို ငေးကြောင်စွာ ကြည့်လျက် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျိုးဖေ့... မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အခြားသူများကလည်း ဘေးတစောင်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ကျိုးဖေ့ဟုခေါ်သော လူငယ်လေးမှာ ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလာလေသည်။

"အီးဟီး... တောက်... ရက်နည်းနည်းလေးပဲ ကွာတာ... ရက်နည်းနည်းလေးပဲ ကွာတာကွာ... ရှောင်ကျွင်း... ယွမ်ယွမ်တို့က နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက်လေးပဲ တောင့်ခံထားလိုက်နိုင်ရင် ဒီသင်္ဘောကြီးကို စောင့်နိုင်တော့မှာကို... ငါ အရမ်း ဝမ်းနည်းတာပဲကွာ..."

သူက အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေတော့သည်။

အနောက်ရှိ လူအားလုံးမှာလည်း မနေနိုင်ဘဲ မျက်ရည်ဝဲလာကြကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့် အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

အဆောက်အအုံအမှတ် (၇၆) တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော သန္ဓေပြောင်း ဘီလူးများ၏ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်မှု ဖြစ်စဉ်မှာ မကြာသေးမီကမှ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျိုးဖေ့ ပြောသကဲ့သို့ပင် ရက်အနည်းငယ်သာ တောင့်ခံနိုင်ပါက မူလက သေဆုံးသွားခဲ့သော ထိုအဖော်များမှာ ဤသင်္ဘောကြီးကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကံကြမ္မာဆိုသည်က ဤအတိုင်းပင် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

လီရှောင်ကျွင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကာ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

လူတိုင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ထိုမိန်းကလေးက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ကာ ပြောလာသည်။ "ဟုတ်တယ်... အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ"

"ကျိုးဖေ့... ဒီကမ္ဘာကြီးက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီလေ... ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှပါဘူး"

မိန်းကလေး၏ ဘေးရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... တကယ်တော့ လူဆိုတာ တစ်နေ့ သေရမှာပဲလေ... ကျိုးဖေ့ရာ... နည်းနည်း တွေးကြည့်ပါဦး... အနှေးနဲ့အမြန်ပါပဲ... တကယ်တော့ ငါတို့အားလုံးလည်း သေကြရမှာပဲဟာ"

"ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မလဲ ဆိုတာကလည်း ကံကြမ္မာပါပဲ"

ကျိုးဖေ့က အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေပြီး သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

လူအများ၏ သစ်သားဖောင်က သင်္ဘောအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားရာ မကြာမီမှာပင် ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ ထိုကိုလင်းက လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူတို့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ချုံကျွင်းက အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်း... ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာပါပြီ... ကျွန်တော့်ဘက်မှာ စုစုပေါင်း ၃၂ ယောက် ရှိပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လက်ခံပေးပါခင်ဗျာ"

အခြားသူများကလည်း သူတို့၏ သစ်သားဖောင်ပေါ်ရှိ လူဦးရေကို အလျင်အမြန် သတင်းပို့လိုက်ကြသည်။

သစ်သားဖောင် ငါးခုစလုံးတွင် စုစုပေါင်း လူတစ်ရာ သုံးဆယ်ကျော် ရှိလေသည်။

ပျမ်းမျှအားဖြင့် သစ်သားဖောင် တစ်ခုပေါ်တွင် လူသုံးဆယ်ပင် မပြည့်ပေ။

၎င်းတို့အထဲတွင် သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ရှိခဲ့ပြီး သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါမလာသော သူများလည်း ရှိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။

အချို့သော အဆောက်အအုံများမှာ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သေဆုံးသွားကြသဖြင့် ဤမျှလောက်သာ ကျန်ရစ်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူဦးရေက သိပ်မများလှသဖြင့် လင်းယွမ်က ဘေးရှိ တင်းယန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကြိုးလှေကား ချပေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ"

တင်းယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးရှိလူများကို ကြိုးလှေကား ချထားပေးရန်နှင့် လူများကို ဆွဲတင်ပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူမက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်လူလေးပဲ ရှိတာလဲ"

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီယန်ကွမ်းမြို့သစ်ထဲမှာ တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိနေဦးမှာ သေချာပေမယ့် ရိုးသားတဲ့သူတွေတော့ သိပ်မကျန်တော့ဘူး... ဒီလူတွေက ကိုယ်ကျင့်တရား စည်းမျဉ်းကို စောင့်ထိန်းကြတဲ့သူတွေလို့ ဆိုရမှာပေါ့"

"အနည်းဆုံးတော့ လူလို့ ခေါ်လို့ရသေးတာပေါ့... တချို့လူတွေက လူလို့တောင် သတ်မှတ်လို့ မရတော့ဘူးလေ"

တင်းယန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်အောက်တွင် လူသားအချင်းချင်း အပြန်အလှန် ဖိနှိပ်ညှဉ်းပန်းကြသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုက်ယန်တောင်တွင် လအနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အစပိုင်းက အဆောက်အအုံထဲတွင် ခက်ခက်ခဲခဲ အသက်ရှင်သန်ခဲ့ရသည့် အချိန်များကိုပင် သူမ မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူအားလုံး ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်လာပြီးနောက် လင်းယွမ်က သစ်သားဖောင်များကိုပါ တစ်ပါတည်း ဆယ်ယူခိုင်းလိုက်သည်။

သူတို့၏ သင်္ဘောပေါ်တွင် အပို အသေးစား သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်များ မရှိပေ။

လူနေရပ်ကွက် အဆောက်အအုံများကဲ့သို့သော ကျဉ်းမြောင်းကျပ်တည်းသည့် နေရာမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးက လုံးဝ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်မျိုးတွင် သစ်သားဖောင်ကဲ့သို့သော အရွယ်အစား သေးငယ်သည့် ယာဉ်များကိုသာ အားကိုး၍ ဝင်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

အားလုံး နေရာတကျ ဖြစ်သွားသောအခါ လင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျူးယွီချွမ်ကို သင်္ဘောမောင်းခိုင်းလိုက်တော့"

တင်းယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူတစ်ဦးကို ကျူးယွီချွမ်ထံ အကြောင်းကြားရန် လွှတ်လိုက်ရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် ဘယ်ကိုသွားကြမလဲ"

"မိန်တုဥယျာဉ်ကို သွားမယ်"

လင်းယွမ်က ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် မိန်တုဥယျာဉ်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အစောပိုင်းက အရာဝတ္ထုများကို "မာကျော" စေနိုင်စွမ်းရှိသော အမယာဟု ခေါ်ပုံရသည့် အမျိုးသမီးကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

ထိုလူစုထဲတွင် မိန်းမများချည်းသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အစွမ်းများကလည်း အလွန် ထူးခြားကြသည်။

လင်းယွမ်က ဤလူများကိုသာ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ပါက ထိုက်ယန်တောင်၏ အင်အားကို တိုးပွားလာစေနိုင်မည်ဟု တွေးတောနေခဲ့သည်။

သေချာသည်မှာ ထိုလေဆာတန်းများ ပစ်လွှတ်နိုင်သည့် အမျိုးသမီးမှာ ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်အဆင့်အထိ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ ကြည့်ရှုလိုသေးသည်။

"မိန်တုဥယျာဉ်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရန်မေ၏ မျက်နှာအမူအရာကလည်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

ထိုနေရာက သူမအတွက်တော့ အိပ်မက်ဆိုးများ စတင်ခဲ့ရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ကံကြမ္မာ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ခဲ့ရသော နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။

"အဲဒီကို ပြန်သွားကြည့်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီပဲ... အရင်က ရှင် အဲဒီမှာ သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်း တစ်ပွင့် ထားခဲ့သေးတယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက နေခဲ့တဲ့လူတွေ အသက်ရှင်သေးလား မသိဘူးနော်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။ "ပြောရခက်တယ်... အဲဒီတုန်းက ငါတို့နဲ့ လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့သူတွေ အားလုံးက သတ္တိရှိပြီး အမြော်အမြင်ရှိတဲ့ သူတွေချည်းပဲ... ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူတွေက အသက်ကြီးတဲ့သူတွေ မဟုတ်ရင်လည်း သတ္တိကြောင်ပြီး ကြောက်လန့်နေတဲ့ သူတွေပဲလေ"

တင်းယန်ကလည်း မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ တကယ်လည်း ထိုလူစုထဲတွင် တာဝန်ယူနိုင်စွမ်းရှိသူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းနဲ့ အပင်စိုက်ပျိုးတဲ့အခန်းကို ထားခဲ့တာက... သူတို့ကို အမှတ်တရ တစ်ခုအနေနဲ့ရယ် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားကိုးပြီး ရပ်တည်နိုင်ဖို့ရယ်အတွက် မျှော်လင့်ခဲ့တာပဲ"

"တကယ်လို့ သူတို့သာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... ကိုယ့်အတွက်ဖူလုံဖို့လောက်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်"

တင်းယန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ရာ သင်္ဘောဥဩသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးက မိန်တုဥယျာဉ်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း မောင်းနှင်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ချုံကျွင်း၊ ချီတယ်လုံ၊ လီရှောင်ကျွင်းနှင့် အခြားသော ခေါင်းဆောင်အချို့က အဖော်များကို နေရာချထားပေးပြီးနောက် ထူလုံ၏ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လူအနည်းငယ်မှာ လင်းယွမ်၏ ရှေ့တွင် အနည်းငယ် ကျုံ့တုံ့ကျုံ့တုံ့ ဖြစ်နေသော အမူအရာများဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

သင်္ဘောပေါ်သို့ ရောက်လာပြီးမှသာ ဤကုန်တင်သင်္ဘောကြီး၏ နောက်ခံအင်အား မည်မျှကြီးမားကြောင်းကို သူတို့ သိရှိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သင်္ဘောပေါ်တွင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ချည်း သုံးလေးဆယ်ထက်မက ရှိနေသည်။

ထိုအထဲတွင် အစွမ်းထက်မြက်သည့် အငွေ့အသက်များ ရှိနေသူက တစ်ဝက်ကျော်ပင် ရှိနေသေးသည်။

ယန်ချုံကျွင်းနှင့် ချီတယ်လုံတို့က သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ ဤလူစုထဲတွင် အလယ်အလတ် သို့မဟုတ် အောက်ဆုံးအဆင့်လောက်တွင်သာ ရှိနိုင်ကြောင်းကို ခံစားမိနေသည်။

ယင်းက သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကိုလင်းတို့က သူတို့ကို တကယ်ပင် မလိမ်ညာခဲ့ကြောင်း ပိုမို ယုံကြည်သွားစေသည်။

ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သော အဖွဲ့အစည်း ရှိနေမှတော့ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် မည်သည့်နေရာတွင် ဤမျှလောက် ရှုပ်ထွေးနေရန် လိုအပ်မည်နည်း။

"အားလုံးပဲ... ဖီးနစ် သင်္ဘောကြီးကနေ ကြိုဆိုပါတယ်"

လင်းယွမ်က ပြုံး၍ စကားစတင်လိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ ပထမဆုံး ကုန်တင်သင်္ဘောပဲ... ဒါပေမယ့် လုံးဝကို နောက်ဆုံးတစ်စင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်က ဆိပ်ကမ်းတစ်ခု တည်ဆောက်နေပါတယ်... အချိန်ကျလာရင် ဆိုက်ကပ်နိုင်တဲ့ သင်္ဘောတွေ ပိုပိုများလာပါလိမ့်မယ်... ကျွန်တော်က ထိုက်ယန်တောင်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး အားလုံးကို ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းထဲ ဝင်ရောက်လာတဲ့အတွက် ကြိုဆိုပါတယ်"

"တင်းယန်... နောက်မှ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ စည်းကမ်းချက် တချို့ကို အားလုံးကို ဝေငှပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

တင်းယန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူအနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မက တင်းယန်ပါ... ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ပထမ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပါ"

ယန်ချုံကျွင်းတို့ လူတစ်စုလည်း အလျင်အမြန်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"မင်္ဂလာပါ... မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်က ယန်ချုံကျွင်းပါ"

"မင်္ဂလာပါ ခေါင်းဆောင်တင်း... ကျွန်တော်က လီရှောင်ကျွင်းပါ"

......

တစ်လှည့်စီ မိတ်ဆက်ပြီးနောက်တွင်မှ လင်းယွမ်သည် ယန်ချုံကျွင်း၊ ချီတယ်လုံ၊ လီရှောင်ကျွင်းတို့အပြင် အခြား သစ်သားဖောင် နှစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်များမှာ ရန်ကျဲနှင့် ယွီဖုန်းတို့ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားလေသည်။

ထိုအထဲတွင် ယန်ချုံကျွင်း၊ ချီတယ်လုံနှင့် ယွီဖုန်း သုံးယောက်စလုံးမှာ စစ်မှုထမ်းဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

လီရှောင်ကျွင်းမှာမူ ကျောင်းတက်နေဆဲ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘွဲ့လွန်စာမေးပွဲကို ယခုလေးတင် အောင်မြင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ရန်ကျဲမှာမူ လင်ကျန်းမြို့ ဟုန်ရှင်း သံမဏိစက်ရုံမှ စက်ပြင်ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

တွက်ကြည့်မည်ဆိုပါက သူတို့အားလုံးတွင် အစွမ်း တစ်ခုစီ ရှိနေကြပြီး ယန်ချုံကျွင်း၊ ချီတယ်လုံနှင့် ယွီဖုန်းဟူသော စစ်မှုထမ်းဟောင်း သုံးဦး၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာမူ သံသယဖြစ်ဖွယ် မလိုပေ။

ရန်ကျဲသည် စက်ပြင်ဆရာ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အိမ်တွင် ကိရိယာတန်ဆာပလာများ အများအပြား ရှိနေပြီး ရေကြီးရေလျှံမှုကြီး အစောပိုင်းကာလတွင် ကိုယ်ပိုင် လက်နက်အချို့ကို ဖန်တီးကာ အနည်းငယ်စီ အားသာချက်များ စုဆောင်းရင်း အဆောက်အအုံ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီရှောင်ကျွင်းမှာမူ ဤလူစုထဲတွင် သာမန်အဆန်ဆုံး ဖြစ်နေပြီး တက္ကသိုလ်မှ မပြီးသေးသော ကျောင်းသားတစ်ဦးက အဆောက်အအုံထဲရှိ လူများကို ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်သန်အောင် ဦးဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ်ပင် မရိုးရှင်းလှပေ။

လင်းယွမ်က လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ... ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အခြေအနေကို ပြောပြကြပါဦး... ဘယ်လို အစွမ်းတွေ ရှိကြသလဲ"

"ကျွန်တော့်ဘက်မှာလည်း အလကားလူတွေကို မမွေးထားဘူး... ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ စွမ်းရည်တွေအပေါ် မူတည်ပြီး အလုပ်တချို့ စီစဉ်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်"

လူအနည်းငယ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် အားလုံးက သက်ပြင်းတစ်ချက်စီ ချလိုက်ကြသည်။

သူတို့ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အကျိုးအမြတ် မမျှော်ကိုးဘဲ သူတို့အပေါ် ကောင်းမွန်နေမည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။

ယင်းအစား လင်းယွမ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖြင့် အလကားလူများကို မမွေးထားကြောင်း ပြောဆိုလိုက်ခြင်းကသာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သက်သာရာရသွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆက်ရန်...