အခန်း (၃၆၉-၃၇၀)
Vol. 37 Ch. 369-370
အခန်း ၃၆၉ - ဖန့်ချန် ထွက်ပြေးသွားတာလား
ဖန့်ချန်သည် အနည်းငယ် နှမြောသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အကယ်၍ ကျွယ်ဖေးချန်သာ ကြားဖြတ်မနှောင့်ယှက်ပါက ကျွယ်ဝူတိသည် ထိုထင်ယောင်ထင်မှားထဲတွင် အတော်ကြာအောင် နစ်မွန်းနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
ကြည့်ရတာ အမြင်မှားအဆောင် တွေက ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တွေအပေါ်မှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိဘူးပဲ။
သူတို့က ဒါကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်
သူသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် စိတ်အခြေအနေကို နှောင့်ယှက်ရန် ဤအဆောင်ကို အသုံးပြုရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုတော့ ကျွယ်ဖေးချန်ကြောင့် ထိုအကြံကို လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။
ကျွယ်ဝူတိ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေသည်
"ဘိုးဘေးကြီး ကျွန်တော် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားတာလား"
ကျွယ်ဖေးချန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်
"ဟုတ်တယ် မင်း လှည့်စားခံလိုက်ရတာ"
ကျွယ်ဝူတိ၏ ယိုင်သွားသည်။
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရှက်ရမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း နီလိုက်ဖြူလိုက် ဖြစ်နေတော့သည်။
ဖန့်လင်ရှင်းက ဘေးနားတွင် ရှိနေသော်လည်း ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ရမှန်းမသိဘဲ
"စီနီယာကျွယ်..."
ဟုသာ တိုးတိုးလေး ခေါ်နိုင်ရှာသည်။
ချန်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြသော်လည်း ဘာမှဝင်မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ယခုအချိန်တွင် ကျွယ်ဖေးချန်က ထိုကိစ္စကို မည်သို့ကိုင်တွယ်မည်နည်းဆိုသည်ကိုသာ သူတို့ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ကျွယ်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး ကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းမှာ ဤကိစ္စသည် သူနှင့် တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။
လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော ချန်းကျိုယဲ့မှာမူ သူကိုယ်တိုင် အလွန်အကျွံ ဝင်မပါမိခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု တွေးနေမိသည်။
သို့သော် ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးကြီးက ဘာကြောင့် သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ဤမျှ ရက်စက်နေရသနည်းဆိုသည်ကိုမူ သူ အလွန် သိချင်နေမိသည်။
"တကယ်ပဲ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာကိုး"
လူအုပ်ကြီးမှာ ကျောချမ်းသွားကြသည်။
ဖန့်ရှုတို့ အုပ်စုမှာလည်း ဖန့်ချန်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဖန့်ယွမ်က အံ့သြတကြီးဖြင့်
"သူက ထင်ယောင်ထင်မှား ကျင့်စဉ်မှာပါ ကျွမ်းကျင်တာလား"
ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျွယ်ဖေးချန်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်
"လူငယ်လေး ငါမမှားဘူးဆိုရင် မင်းခုနက သုံးလိုက်တာ အမြင်မှားအဆောင် မဟုတ်လား မင်းနဲ့ ချင်းဟူအင်ပါယာက မိစ္ဆာဘုရင် နဲ့ ဘာပတ်သက်သလဲ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ
"ကျွန်တော် သူ့ကို သိပါတယ်"
ဟုသာ ဖြေသည်။
"အဆောင်ကြောင့်ကိုး"
"မထူးဆန်းတော့ပါဘူး ဒါက အဝါရောင်အဆင့် အလတ်စား အဆောင် ကျွယ်ဝူတိ လှည့်စားခံရတာ မဆန်းဘူး"
လူအုပ်ကြီးမှာ ဖန့်ချန်သည် ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ်ကို သုံးသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရတနာပစ္စည်းကို သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသွားကြသည်။
သို့သော် ထိုအဆောင်တစ်ခု၏ တန်ဖိုးမှာလည်း အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။
ကျွယ်ဖေးချန်က ပြုံးလိုက်သည်
"လူငယ်လေး ဝူတိက မင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တုန်းက ပြင်ပပစ္စည်းတွေ မသုံးခဲ့ဘူး မင်းက အဆောင်ကို သုံးခဲ့တာဆိုတော့ ဒါက မတရားဘူး မဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်က ပြန်ပြောသည်
"ရတနာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆောင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေအားလုံးက ကျင့်ကြံသူတွေ ပြိုင်ဘက်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သုံးတဲ့အရာတွေပဲလေ ဘာလို့ မတရားရမှာလဲ"
"ရတနာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဆောင်ကတော့ တစ်မျိုးပဲ ငါသာ ဝူတိကို အဝါရောင်အဆင့် အဆင့်မြင့်အဆောင်တစ်ခု ပေးလိုက်ရင် သူ မင်းကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူသွားမှာပေါ့"
ဟု ကျွယ်ဖေးချန်က ဆိုသည်။
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါပြသည်
"မဟုတ်ဘူးလေ သူ ငါတို့ကို စိန်ခေါ်တုန်းက အဲဒီအဆောင် မရှိခဲ့ဘူး အခုမှ စီနီယာက သူ့ကို ပေးမယ်ဆိုရင်မှ တကယ် မတရားတာပါ"
"မင်းက တော်တော် စကားတတ်တာပဲ"
ကျွယ်ဖေးချန်က ရယ်မောလိုက်သည်
"ကဲ တရားမျှတအောင် ခုနက သုံးကွက်ကို ပြန်စရအောင် ဒီတစ်ခါတော့ မင်း အဆောင်မသုံးရဘူး ငါလည်း ဝူတိကို ဘာအဆောင်မှ မပေးဘူး မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းနဲ့ပဲ ဝူတိရဲ့ သုံးကွက်ကို ခံနိုင်ရင် ငါတို့ ကတိအတိုင်း လွှတ်ပေးမယ်"
ကျွယ်ဖေးချန်၏ အကြည့်က ကျန်းထျန်းအိုက်ဆီ ကျရောက်သွားသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ နာကျည်းမှုကို သူမြင်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
ဖန့်ရှုက သွားကြိတ်ကာ
"ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် မတရားသလိုပဲ စီနီယာ..."
ကျွယ်ဖေးချန်က ဖန့်ရှုကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ
"မင်းမှာ ပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူး"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဖန့်ရှုမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နှုတ်ဆိတ်သွားရတော့သည်။
ကျွယ်ဖေးချန်က ဖန့်ချန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ
"ဘယ်လိုလဲ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးပြီးပြီ ဒါကို လက်မခံနိုင်ရင်တော့ ဒီကလေးမလေးက ငါတို့အပိုင်ပဲ"
"ကောင်းပါပြီ"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်
"အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"
ကျွယ်ဖေးချန်က ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်
"စနိုင်ပြီ"
ကျွယ်ဝူတိသည် သူ၏ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာပြင်က အေးဆေးနေသော်လည်း အတွင်းထဲတွင်မူ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကြောင်း ဖန့်လင်ရှင်းက သတိထားမိသည်။
ကျွယ်ဝူတိက အေးစက်စွာ ပြောသည်
"ဖန့်ချန် မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား အရင်က ငါ မင်းကို သတ်ဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့စိတ်ပြောင်းသွားပြီ ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ အဆုံးသတ်က တစ်မျိုးပဲ ရှိလိမ့်မယ်"
သူ၏ စကားထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးကွယ်နေသည်။
ဖန့်ကျွယ်က ဖန့်ချန်အနား တိုးလာကာ
"ဖန့်ချန် သူ မင်းကို သတ်ချင်နေတာ မင်း တကယ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား"
"ဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက်က ပြောဖူးတယ် ငါ့ရဲ့ ကံဇာတာက တော်တော် ခိုင်မာတယ်တဲ့ ငါ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ မသေပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ ဖန့်ကျွယ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်
"ဘေးမှာ သွားနေပါ မင်း ဒဏ်ရာ မရအောင်"
ကျွယ်ဝူတိ၏ အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း လှိုင်းထန်လာသည်။
သူသည် အရှက်ရခဲ့မှုများကို ဆေးကြောရန်အတွက် ဖန့်ချန်ကို သတ်ပစ်မည့် တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်
သူ အံ့သြသွားသည်။ ဖန့်ချန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ
ဟုတ်ပါသည်။
ဖန့်ချန် ရှိနေသည့် နေရာတွင် ကျန်းထျန်းအိုက် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"ဖန့်ချန် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
"သူ ထွက်ပြေးသွားတာလား"
လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြမှင်သက်ကုန်ကြသည်။
ကျွယ်ဝူတိ၏ မျက်နှာမှာလည်း ကြောင်အသွားသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ မျက်စိရှေ့တွင် လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုနည်းနှင့် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း
ဖန့်လင်ရှင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်
"စီနီယာကျွယ် သူ ရှင်ကို ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးသွားတာ နေမှာပါ"
လူတိုင်းက ဖန့်ချန်ကို လိုက်ရှာနေကြစဉ်မှာပင် ပေတစ်ရာခန့်အကွာရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတွင် သခင်လေးကျား က ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဖန့်ချန် ဘာကျင့်စဉ် သုံးလိုက်သည်ကို သူတစ်ဦးတည်းသာ သိသည်။
"ကျွယ်ဝူတိ ဒီလူနဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှ မင်းကိုယ်မင်း အထင်ကြီးနေတာတွေ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"
ဟု သခင်လေးကျား က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
အခန်း ၃၇၀ - ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်
"ဖန့်ချန်ကို မြင်တဲ့လူ ရှိလား"
"ဒီဘက်မှာ မရှိဘူး"
"ငါလည်း မမြင်မိဘူး"
"တကယ်ပဲ ထွက်ပြေးသွားတာ ထင်တယ်"
"ကျင့်ကြံမှုသာ ကောင်းတာ ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ သတ္တိမရှိဘူးပဲ ဖန့်မိသားစုကတော့ တကယ်ကို ဆုတ်ယုတ်နေပြီ"
လူအုပ်ကြားမှ ဝေဖန်သံများကို ကြားရသောအခါ ဖန့်မိသားစု တပည့်များမှာ မျက်နှာပျက်ကုန်ကြသည်။ သို့သော် ဖန့်ရှုက ခေါင်းခါလိုက်သည်
"တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ် ခဏ စောင့်ကြည့်ရအောင်"
သူ့အမြင်အရ ဖန့်ချန်သည် ကျွယ်မိသားစုကို ပြစ်မှားမည့်အရေးကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝင်ပါခဲ့သူဖြစ်ရာ အကြောင်းမဲ့ ထွက်ပြေးမည်မဟုတ်ပေ။
ဖန့်ယွင်၏ မျက်နှာမှာလည်း တင်းမာနေသည်
"စီနီယာ ဖန့်ချန်သာ တကယ် ထွက်ပြေးသွားရင် ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့မိသားစုဟာ တစ်အင်ပါယာလုံးရဲ့ လှောင်စရာ ဖြစ်တော့မှာပဲ"
ဖန့်ကျွယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ
"ချက်ချင်း အဆုံးအဖြတ် မပေးလိုက်ပါနဲ့ဦး မင်း ဝိညာဥ်ရင်းမြစ်ရပ်ကွက် တုန်းက ဖြစ်ရပ်တွေကို မေ့သွားပြီလား သူက အမြဲတမ်း လူတွေကို အံ့သြအောင် လုပ်တတ်တာ ဒီတစ်ခါလည်း ထူးခြားမှာပါ"
ဝေဟင်ယံတွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင် ခုနစ်ဦး ရပ်ကြည့်နေကြသည်။
ရှေ့ဆုံးတွင် ဖန့်ဝမ်လီနှင့် ရှင်းလုံမင်းသမီးတို့ ရှိနေကြပြီး ကျန်ငါးဦးမှာ မြို့တွင်းရှိ မိသားစုကြီး ငါးခုမှ ဘိုးဘေးများ ဖြစ်ကြသည်။
ရှင်းလုံမင်းသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
"ဖန့်ဝမ်လီ နင့်ရဲ့ တပည့်က သတ္တိကြောင်ပုံပဲ"
ဟု ဆိုသည်။
အခြားသော ဘိုးဘေးများ၏ မျက်နှာတွင်လည်း တစ်ပါးသူ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖုံးကွယ်နေကြသည်။
"သတ္တိကြောင်တယ် ဟုတ်လား"
ဖန့်ဝမ်လီက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အရက်ဘူးထဲမှ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်
"ဖန့်ချန်သာ သတ္တိကြောင်ရင် ကျွယ်မိသားစုကိစ္စကို ဘာလို့ ဝင်ပါမလဲ ဒီကောင် တိုက်ပွဲကနေ ထွက်ပြေးမယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး အဲဒီအစား မင်းတို့ ကျွယ်မိသားစု လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ဦး ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလိုလုပ်နေတာ သူများတွေ သိသွားရင် မဟာချန်းအင်ပါယာကို မိစ္ဆာအင်ပါယာလို့ ထင်ကုန်ကြဦးမယ်"
ရှင်းလုံမင်းသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်
"ဖန့်ဝမ်လီ ငါတို့ မိသားစုတွေက မင်းတို့ ဖန့်မိသားစုကိစ္စမှာ ဝင်မပါသလို မင်းလည်း ကျွယ်မိသားစုကိစ္စမှာ ဝင်မစွက်တာ ပိုကောင်းမယ်"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ လောင်းကြေးထပ်ထားတာပဲ သူသာ ကျွယ်ဝူတိရဲ့ သုံးကွက်ကို မခံနိုင်ရင် အဲဒီကလေးမကို ကျွယ်မိသားစုက ခေါ်သွားမှာပဲ စောင့်ကြည့်ရအောင်"
ထိုစဉ် ကျွယ်ဝူတိ၏ အော်ဟစ်သံက ဟိန်းထွက်လာသည်
"ဖန့်ချန် သတ္တိကြောင်မနေနဲ့ ထွက်လာပြီး ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်စမ်း"
သူ၏ အသံမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် မိုးကြိုးပဲ့တင်ထပ်သကဲ့သို့ တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ရုတ်တရက် ကျွယ်ဝူတိ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်မှ ဓားတစ်စင်းကို ကိုင်ထားသော လက်တစ်ဖက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။
ဓားမှာ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားအရှိန်အဝါ များ ပါဝင်နေသည်။
အရိပ်ထဲမှ မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျွယ်ဝူတိ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်
"ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်လေ"
ကျွယ်ဝူတိ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားပြီး ကျောချမ်းသွားတော့သည်။
"မလှုပ်နဲ့ဦး ဓားက မင်းလည်ပင်းမှာ ရောက်နေပြီမင်းသာ လှုပ်လိုက်ရင် ငါ့လက်က ချော်ပြီး မင်းခေါင်း ပြတ်သွားလိမ့်မယ် မင်းက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဆိုပေမဲ့ ခေါင်းပြတ်ရင်တော့ ပြန်မပေါက်ဘူး မဟုတ်လား"
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး
သူ ငါ့နောက်ကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ ကျွယ်ဝူတိ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး နဖူးမှ ချွေးစေးများ ကျလာသည်။
သူ မလှုပ်ရဲတော့ပေ။ ကျွယ်ထျန်းကန်းကိုပင် အနိုင်ယူခဲ့သည့် ပညာရှင်တစ်ဦးက သူ့နောက်သို့ ကပ်လာသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နှစ်ပေါင်းများစွာနှင့် မျှော်လင့်ချက်များအားလုံး လက်တစ်ဖက်ထဲမှာ ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို သူ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေသည်။
ဘေးနားရှိ ဒုတိယမင်းသား ချန်းဖုန်းမှာလည်း လျှပ်စစ်ရှော့ခ် ဖြစ်သွားသလို လန့်ဖျပ်သွားပြီး
"အမလေး ငါ့ကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာလား"
ဟု အော်ကာ ဘေးသို့ ခုန်ထွက်သွားတော့သည်။
နွေဦးအရုဏ်ဦးမျှော်စင်အောက်မှ ဖန့်လင်ရှင်းနှင့် အခြားလူများမှာလည်း အံ့သြမှင်သက်ကုန်ကြသည်။
"သူက သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီကို ရောက်သွားတာလဲ"
"ဘယ်အချိန်က တက်သွားတာလဲ"
"မဖြစ်နိုင်တာ"
ဖန့်လင်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
ဖန့်ချန်က ကျွယ်ဝူတိ၏ နောက်တွင် ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဘယ်လို ပေါ်လာသနည်းဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
လမ်းမပေါ်ရှိ လူတစ်ယောက်က အံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်
"ကြည့်စမ်း အဲဒါ ဖန့်ချန်ပဲ"
"သူ့ဓားက ကျွယ်ဝူတိရဲ့ လည်ပင်းမှာ"
"ဘုရားရေ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"
လူအုပ်ကြီးမှာ မှင်သက်ကုန်ကြသည်။ သူတို့ မြင်နေရသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ထင်ယောင်ထင်မှားများ ဖြစ်နေသလားဟုပင် သံသယဝင်ကုန်ကြသည်။
ဖန့်ရှုက အံ့သြတကြီးဖြင့်
"ဒီလူက... တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ"
ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဖန့်ချန်သည် ကျွယ်ဝူတိကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ သုံးကွက်ရင်ဆိုင်ရမည့် ကတိမှာ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါ ပြောသားပဲ ညီမလေး၊ ကြည့်ထားလိုက်"
ဖန့်ကျွယ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည် ဖန့်ယွင်မှာမူ ဆွံ့အလျက် ရှိနေသည်။
ဝေဟင်တွင် ဖန့်ဝမ်လီက မျက်လုံးပြူးကာ ရှင်းလုံမင်းသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်
"မင်းတို့ မြင်လိုက်လား"
ရှင်းလုံမင်းသမီးနှင့် အခြား ဘိုးဘေးများ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဖန့်ချန်သည် မျှော်စင်ပေါ်သို့ မည်သို့တက်သွားသည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဖန့်ဝမ်လီက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်
"ဒီကောင် ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေပါဘူး သိပ်တော်တယ်"
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထင်ယွမ်ရဲ့ မျိုးဆက်... မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်မပျက်စေဘူး။
ထင်ယွမ်သာ အသက်ရှိသေးရင် မင်းကို ကြည့်ပြီး အရမ်း ဂုဏ်ယူနေမှာပဲ
မျှော်စင်ပေါ်တွင်
"မင်း အရှုံးပေးမလား"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။
ကျွယ်ဝူတိသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေသည် အရှုံးပေးရမယ် ဟုတ်လား မဖြစ်နိုင်ဘူး ငါသာ ဒီနေ့ အရှုံးပေးလိုက်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ခေါင်းမော့နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး
ထိုစဉ် ဓားအလင်းတစ်ခုက ဖန့်ချန်ထံသို့ ဝစ်ခနဲ ပြေးဝင်လာသည်။ ဖန့်လင်ရှင်းက သူမ၏ ဓားဖြင့် ဖန့်ချန်ကို နောက်မှ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင်။
"ဖယ်စမ်း"
ဖန့်ချန်က လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ဖန့်လင်ရှင်းနှင့် သူမ၏ ဓားမှာ မျှော်စင်ပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားပြီး လမ်းမပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ကျသွားတော့သည်။
သူမသည် သတိလစ်သွားသော်လည်း အသက်တော့ ရှိသေးသည်။
"ဖန့်လင်ရှင်းက ဝင်တိုက်တာတောင် ဖန့်ချန်က လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ သူတို့ကြားက ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းတယ်"
ဟု လူအုပ်ကြီးက တီးတိုးပြောကြသည်။
ဖန့်ချန်က ကျွယ်ဝူတိကို ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်
"ကျွယ်ဝူတိ သေချာ စဉ်းစားပါ မင်း အရှုံးမပေးရင် သေလိမ့်မယ်"
ဓားသွားက ကျွယ်ဝူတိ၏ အရေပြားထဲသို့ အနည်းငယ် တိုးဝင်သွားပြီး သွေးစက်လေးများ စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။