အခန်း (၁၀၃-၁၀၄)

အခန်း ၁၀၃ - ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကုန်ကျစရိတ်များ

ဟန်ယု ပြောသည်မှာ မမှားပေ။ သူ့ဇာတိမြို့တွင်ပင် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အဘိုးအိုများ ရှိသည်။ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း နယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိပါက အိုမင်းမှုကို နှေးကွေးစေသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤမျှလောက်ထိတော့ မဟုတ်ပေ။

အသက်တစ်ရာ ရှိသူသည် ရှေးဟောင်းရုပ်ကြွင်းကြီး ဖြစ်မနေနိုင်သော်လည်း အရက်ဆိုင် ရန်ပွဲတွင် ရှောင်ကွင်းသွားရမည့် လူပုံစံမျိုးတော့ ရှိနေသင့်သည်။

"အဲဒါက... ငါ စားမိလိုက်တဲ့ ဆေးတစ်လုံးရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးပါ..." လီမေ ဝန်ခံလိုက်သည်။

ဟန်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"မင်းက အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်းကို တားဆီးတဲ့ဆေး ဖော်စပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား..." သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။

ဟန်ယုအတွက်ပင် ထိုအရာက ကိစ္စကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ အလွန်ကြီးမားသော ကိစ္စကြီး တစ်ခု။

သူက စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းကို မြင်ယောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို မည်သူက မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ ဤဆေးအတွက် တန်းစီနေမည့် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

"မင်း ပြောချင်တာက... ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ဝယ်နိုင်လောက်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရနိုင်မယ့် ဆေးကို ဖော်စပ်ခဲ့ပြီးတော့... ဒီနေရာမှာ ကြွက်ခြေထောက်တွေကို မြေပဲဆီ လိုက်သုတ်ပေးနေတယ် ပေါ့လေ..."

"သုတေသန ဆိုတာ ပုံစံမျိုးစုံ ရှိတယ်..." လီမေက သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို မလိုအပ်ဘဲ လှန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အဲဒီဆေးကို ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးဘူး... နောက်ဆုံး စမ်းသပ်ခံလိုက်တဲ့ လူက ဒုတိယမြောက် နုပျိုမှုကို ရသွားတယ်... ပြီးတော့ ဒုတိယမြောက် နှာခေါင်းပါ ပါလာတယ်..."

"...ဘာကြီး..." ဟန်ယု မျက်တောင် ခတ်လိုက်မိသည်။

"ဒါ့အပြင် အဲဒီဆေးကို ငါ ဂိုဏ်းသားသစ် အနေနဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာ စလေ့လာတုန်းက မတော်တဆ ဖော်စပ်မိခဲ့တာ... မှတ်တမ်းလည်း သေချာ မရေးခဲ့တော့ ဘာတွေ ထည့်မိလဲ ဆိုတာ အတိအကျ မသိတော့ဘူး..." သူမက စစ်မှန်စွာ နောင်တရနေပုံ ပေါက်သည်။

"ငါ ပြန်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဘာမှ အလုပ်မဖြစ်ဘူး... ငါ နည်းနည်းလေး တူအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ တခြားဆေးက အဲဒီ အစေခံရဲ့ အသက်ကို ၅ နှစ်ပဲ လျှော့ချပေးနိုင်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ နောက်ထပ် နှာခေါင်းတစ်လုံး ထပ်ထွက်လာတယ်..."

ဟန်ယု သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ မည်ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားမလေး၏ ရူးသွပ်မှုမျိုးထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

သူ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး တောက်ပနေသော ကြွက်ခြေထောက်များကို ပြန်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... တကယ်လို့ မင်း အဲဒါကို ပြန်လုပ်နိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင် မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကိစ္စတစ်ခု ငါ့မှာ ရှိတယ်..."

"ငါ စဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်..." လီမေက နောက်ထပ် ဆေးတစ်လုံးကို လှမ်းယူရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"လောလောဆယ်တော့ နောက်ထပ် ဆေးတစ်လုံး စမ်းသပ်ဖို့ အချိန်ကျပြီ..." သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခုကရော ဘာလုပ်ပေးမှာလဲ..." ဟန်ယုက ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်၏။

"အဲဒါကို ငါတို့ ရှာဖွေရမှာပေါ့..." လီမေက ဥပဒေနှင့် မလွတ်ကင်းလောက်သည့် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

သူ ဆေးလုံးကို ရေအများအပြားဖြင့် မျိုချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်သားရဲများထံ ဒီဆေးသည် သူ၏ နိဂုံး မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းလိုက်သည်။

တစ်မိနစ် ကုန်သွား၏။ ဘာမှ မဖြစ်။

"ဟေ... ဘာမှ မဖြစ်ပါလား..." ဟန်ယု အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အာနိသင် မရှိတာလား..."

"မဖြစ်နိုင်တာ..." လီမေက သူမ၏ မှတ်စုများကို လှန်လှော ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီထဲမှာ ၁၀ နှစ်သား လင်းဇီးနီ အဆီအနှစ်၊ မီးတောက်မြင်းပျံ သွေး နဲ့ တခြား သက်စောင့်စွမ်းအင် သလင်းကျောက်တွေ ပါတယ်..."

"အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက တန်ဖိုး ဘယ်လောက်ရှိလဲ..." ဟန်ယုက အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံများ မြည်လာသဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀၀ လောက်တော့ ရှိမယ်..." သူမက အလွန် ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်...။

ဟန်ယု လေကို ရှူရှိုက်ရင်း သီးသွား၏။

"သုံး... သုံးရာ... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀၀ ဟုတ်လား..." သူ ရတနာတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို စားလိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ "မင်း ငါ့ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀၀ တန် ဆေး ကျွေးလိုက်တာလား... ပြီးတော့ အဲဒါက အလုပ်တောင် မလုပ်ဘူး ဟုတ်လား... အဲဒီအစား မင်း ငါ့ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပေးလိုက်လို့ မရဘူးလား... ဒါဆိုရင် ငါ့ဘဝကြီး ပြောင်းလဲသွားမှာ..."

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀၀ လေးများ..." လီမေက သူ ပိုပိုသာသာ ဖြစ်နေသည်ဟူသော ပုံစံဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"မင်း နောက်ဆုံး စားလိုက်တဲ့ ဆေးဆိုရင် ငါ ပိုတောင် သုံးထားသေးတယ်... အဲဒါက အနည်းဆုံးတော့ အကြားအမြင် ရစေခဲ့တယ်လေ... တန်ပါတယ်..."

"အဲ... အဲဒါက တန်ဖိုး ဘယ်လောက်လဲ..." ဟန်ယု ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်၏။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀၀..."

ဟန်ယု၏ ဦးနှောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက် ဂျင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လည်ထွက်သွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားလေသည်။

ဟင်း...။

"အခုတော့ ဒါက ဆေးကြောင့်လား၊ လန့်သွားလို့လား ဆိုတာ ငါ ခွဲခြားမရတော့ဘူး..." လီမေက ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

သူမက သတိလစ်နေသော ကောင်လေးဘေးတွင် ခေတ္တမျှ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက မီးဖိုပေါ်တွင် ပွက်ပွက်ဆူနေသော စွပ်ပြုတ်အိုးဆီသို့ ရောက်သွား၏။ စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသည်။

"ဟီးဟီး... ဒါလေးတွေ ထည့်လိုက်ရင် သူ သဘောမကျဘဲ နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..." သူမ ရယ်မောလိုက်ပြီး အိုးထဲသို့ 'အပိုပစ္စည်း' အချို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခုမှာ လူပုံသဏ္ဌာန် ပေါင်ရိုးနှင့် သံသယ ဖြစ်ဖွယ် တူနေ၏။

ဟန်ယု မည်မျှကြာအောင် သတိလစ်နေသည်ကို မသိသော်လည်း သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ လေထုထဲတွင် အရသာရှိပြီး သံသယ ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဘာအနံ့က ဒီလောက် မွှေးနေတာလဲ..." သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်၏။

ဂွီ...။

သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ စစ်ကြေညာလိုက်သကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း နိုးလာပြီပဲ... ညစာ မစားခင် နိုးလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ငါ ထင်နေတာ..." လီမေက ပုံပြင်ထဲမှ သံသယ ဖြစ်ဖွယ် စုန်းမကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိုးကို မွှေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ချက်ထားတာလား..." ဟန်ယုက သတိထားပြီး မေးလိုက်၏။

"ဒါပေါ့... မင်းအတွက် အကုန်ပဲ..."

ထိုအချက်ကပင် ဟန်ယုကို လွန်စွာ သံသယ ဝင်စေသည်။

"တစ်ခုခု မှားနေတယ်..." သူ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

အိုးနားတွင် 'ပေါက်ကွဲ ကြာစွမ်းမြစ်'၊ 'မြည်ဟီးသံ ဆေးပင်' နှင့် 'မြွေနွယ်ပင် (အဆိပ်ရှိနိုင်)' ဟု အမည်တပ်ထားသော ဗူးခွံအလွတ်များကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီအချိန်မှာတော့... စွပ်ပြုတ်ထဲ ဘာပါလဲ ဆိုတာတောင် ငါ မေးဖို့ ကြောက်နေပြီ..."

လီမေက သူ့ကို အပြစ်ကင်းစင်ဆုံး အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မပူပါနဲ့... ဂိုဏ်းက တားမြစ်ထားတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်း ၃ မျိုးပဲ ပါတာပါ..."

"...တားမြစ်ထားတယ် ဟုတ်လား..."

ဟန်ယုက ပွက်ပွက်ဆူနေသော အိုးထဲသို့ ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်ဝင်စားမှု ရောထွေးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆိုတော့... တကယ် တားမြစ်ထားတာပေါ့..." သူက စွပ်ပြုတ်ကို စားရတော့မည်လော၊ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးကို ဆင့်ခေါ်ရတော့မည်လော မသေချာသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သတိကြီးစွာ မေးလိုက်၏။

"အင်း..." လီမေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "'သေချင်မှသာ စားပါ' ဆိုတဲ့ စာရင်းထဲမှာပဲ ပါတာပါ... လုံးဝ ပိတ်ပင်ထားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကောင်းလိုက်တာဗျာ..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်ပြီး အိုးဆက်လက် ဆူပွက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ အမြီးပေါက်လာရင်တော့ တရားစွဲမယ်..."

"တရားစွဲဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လိုတယ်နော်..." လီမေက ချောမွေ့စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ပြီးတော့ မင်းက နောက်ထပ် တာဝန် ၂ ခု ပျက်ကွက်တာနဲ့ ခြေအိတ်ခိုးမှု ၁ ခု ထပ်တိုးရင် စတုတ္ထတန်းစား ကြမ်းတိုက်ကောင်လေး အဖြစ် ရာထူးချခံရဖို့ နီးစပ်နေပြီ..."

ဟန်ယု တွန့်သွားသည်။

"ခြေအိတ်ကိစ္စ ပြောမှပဲ..." သူက မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။ "ငါမှန်း သူတို့ ဘယ်လို သိသွားတာလဲ..."

လီမေ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဪ... အဲဒါလား... လွယ်ပါတယ်... ကြွက်သတင်းပေး ကြောင့်လေ..."

"ဘာ..."

"ဟုတ်တယ်... စစ်ဘုရင် စနစ်ဖယ် က မီးဖိုချောင် ကြွက်တွေကို ပြောတယ်... သူတို့က အရှေ့ဘက် ဂိုဒေါင်ကြွက်တွေကိုပြန် ပြောတယ်... အဲဒီကောင်တွေက ငှက်တစ်ကောင်ကို အသံပေးတယ်... အဲဒီငှက်က အကြီးအကဲ ကျန်း ရဲ့ ကြက်တူရွေးကို သွားပြန်ပြောတယ်... အဲဒီကြက်တူရွေးက မနက်ခင်း တရားထိုင်ချိန်မှာ 'ခြေအိတ်သူခိုး ဟန်ယု... ခြေအိတ်သူခိုး ဟန်ယု' ဆိုပြီး အော်တော့တာပဲ..."

ဟန်ယုက ချက်ချင်း ၅ နှစ်လောက် အိုစာသွားသည့် ပုံပေါက်သွား၏။ "မင်း ပြောချင်တာက ငါ့ကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာ... ကြွက်တွေရဲ့ စကားဆင့်ပွား နည်းလမ်း ကြောင့်ပေါ့လေ..."

"အဲဒါက အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် ထိရောက်တဲ့ ထောက်လှမ်းရေး ကွန်ရက် တစ်ခုပဲ..." လီမေက သူမ၏ မှတ်စုများကို လှန်ရင်း ပကတိ အရှိတရားအတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ခါတုန်းက ဂိုဏ်းစည်းရိုး ကျော်ပြီး ဝိညာဉ်မှိုပုပ်တွေ ခိုးသွင်းတုန်းကလည်း သူတို့ ကူညီပေးခဲ့တာ..."

ဟန်ယု သူ့မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ "ဒီကြွက်ဂိုဏ်းက ရူးနေပြီ..."

"မဟုတ်ဘူး..." လီမေက ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒီဂိုဏ်းက စွမ်းဆောင်ရည် ပြည့်ဝတာ..."

အခန်း ၁၀၄ - သေလုနီးပါး အခြေအနေမှ အဆင့်တက်ခြင်း

ကြွက်သတင်းပေး ကွန်ရက်အကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဟန်ယုမှာ လိမ်လည်လှည့်ဖြား ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

'တကယ်တမ်း လူတွေကို လိမ်ရမှာ ငါလေ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိပြီးနောက် သူ့ဗိုက်ထဲမှ အစာအိမ်က ထပ်မံ၍ ဆန္ဒပြလိုက်ပြန်သည်။

"ကဲပါ... စားလိုက်ပါ... အချိန်မှန်မှန် အစာစားသင့်တယ်... ကြီးထွားမယ့် အရွယ်ဆိုတော့ အာဟာရ လိုတယ်လေ..." လီမေက ပွစိပွစိ ပြောရင်း တိုက်တွန်းနေ၏။

ဟန်ယုက ပွက်ပွက်ဆူနေသော အိုးကို ကိုယ့်အသုဘ ကိုယ်တက်ရောက်ရမည့် လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ အနံ့ခံကြည့်လိုက်၏။ ရနံ့က လှည့်စားတတ်လောက်အောင် မွှေးပျံ့နေသည်။ ပြင်းရှ၍ မြေကြီးနံ့သင်းကာ "မင်း ဒါကို စားပြီးရင် အသက်ရှင်လောက်ပါတယ်" ဟု တီးတိုးပြောနေသကဲ့သို့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ အနံ့မျိုး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့အစာအိမ်ကတော့ အခြားသဘောထား ရှိနေပုံရ၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ၊ ယစ်ပူဇော်ခံရန် တောင်းဆိုနေသော ဒေါသထွက်နေသည့် ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဂွီခနဲ မြည်ဟီးလိုက်သည်။

ဟန်ယုက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကမ်းပေးလာသည့် ပန်းကန်လုံးကို ယူလိုက်၏။

"မင်း... စိတ်ချရတယ် ဆိုတာ သေချာရဲ့လား..." သူ မေးလိုက်သည်။

လီမေက လိုတာထက်ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိနေသော အပြုံးမျိုး ပြုံးပြလိုက်၏။ "ဟန်ယု... ဒါက မင်းကို သေစေမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါ ၇၈ ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာတယ်..."

"အဲဒီ ရာခိုင်နှုန်းက ကိုယ့်အသုဘ ကိုယ်ပြန်မြင်ရတဲ့ အမြင်အာရုံ ရစေခဲ့တဲ့ ဆေးတုန်းကထက် နည်းနေတယ်နော်..."

"အဲဒါက အကြားအမြင် ရသွားလို့ပါ... ဒီတစ်ခုက လုံးဝ မတူဘူး..."

"...ပြီးရောကွာ..."

သူ ဇွန်းတစ်ဇွန်းစာ ခပ်သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်ဇွန်း။ ထို့နောက် သုံးဇွန်းခန့် ဆက်သောက်လိုက်၏။

မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်၊ အရသာက အလွန် ကောင်းမွန်နေသည်။

"ဟေ..." ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "ဒါက တကယ်ကို..."

ဂွီ... ဂွီ...။

ထိုအသံက စွပ်ပြုတ်အိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်မြေပြင်မှ စည်သံများကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသော နိမိတ်မကောင်းသည့် ပွက်ပွက်ဆူသံကြီး ဖြစ်၏။

"အို... ဒုက္ခပဲ..." လီမေက နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလည်း အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်တာလား... ဒါမှမဟုတ်..."

ဟန်ယု မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သူ ဗိုက်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်၏။ သူ့အရေပြားက ခရမ်းရောင် ပြောင်းသွားသည်။ ထို့နောက် အစိမ်းရောင်။ ထို့နောက် ဒေါသထွက်နေသော ငှက်ပျောသီး တစ်လုံးကဲ့သို့ အစက်အပြောက်များ ပေါ်လာသည်။

"သွားပါပြီ... ငါ့မျက်လုံးတွေကနေ ချွေးထွက်နေပြီ..."

"အဲဒါ မျက်ရည်တွေပါ... ထားပါတော့... ဟုတ်တယ်... ငါ အဖျားတက် နွယ်ပင် နည်းနည်းများသွားတယ် ထင်တယ်..." လီမေက မှတ်စုရေးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဟန်ယု အသက်ရှူ မဝ ဖြစ်သွား၏။ "မင်း ဒီထဲကို အဖျားတက် နွယ်ပင် ထည့်လိုက်တယ် ဟုတ်လား... အဲဒါက ကျင့်ကြံသူတွေကိုတောင် ဖျားနာစေပြီး မီးဖိုထဲ ရောက်သွားသလို ပူလောင်စေတဲ့ အရာလေ..."

"အဲဒါက ပေါက်ကွဲတတ်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ ရောလိုက်မှ ဖြစ်တာပါ... ဥပမာ... အိုး..." သူမ၏ မျက်လုံးများက အနီးရှိ 'ပေါက်ကွဲ ကြာစွမ်းမြစ်' ဟု ရေးထားသော ဗူးခွံအလွတ်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

"မင်း ငါ့ကို သတ်နေတာပဲ..." ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘေးတစ်စောင်း လဲကျသွားသည်။

"ငါ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..." လီမေက ယောက်မဖြင့် သူ့ကို တို့ထိရင်း ပြောလိုက်၏။ "မင်းက ဗိုက်ဆာနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့ပါ..."

"ဘုရားရေ... ငါ အရောင်တွေကို အရသာခံလို့ ရနေပြီ..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို ရယ်မောနေတယ်..."

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ်မြောက် တက်သွားပြီး ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့ချီကြောများထဲတွင် သောင်းကျန်းနေသဖြင့် ခြေလက်များ ယက်ကန်ယက်ကန် ဖြစ်လာ၏။ ဖျားနာစေတတ်သော အစိမ်းရောင် ချီစွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုက သူ့ဝမ်းဗိုက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အပြာရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။ ထို့နောက် လီမေကိုပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေသော ထူးဆန်းသည့် အကွက်အဆင်များ ပေါ်လာ၏။

"ဒါက... အသစ်ဆန်းပဲ..." သူမ ဝန်ခံလိုက်ပြီး အသည်းအသန် လိုက်မှတ်နေသည်။

ဟန်ယု နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်ခုက သူ့ဝမ်းဗိုက်တစ်ပြင်လုံး ပျံ့နှံ့သွား၏။

နေပါဦး... နွေးထွေးမှု သက်သက် မဟုတ်ဘူး။

စွမ်းအား..

နက်ရှိုင်းပြီး ဟိန်းသံထွက်နေသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ဒန်တန်မှ မြင့်တက်လာသည်။ နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ စိတ်အာရုံ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှုများ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ့ခြေလက်များ ငြိမ်သက်သွား၏။

ဟန်ယု မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာကြီး လည်နေခြင်း ရပ်တန့်သွား၏။ သူ့အရေပြားက ပုံမှန် အရောင် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ဘေလုံးက ကဒေါင်း ကခြင်းကို ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ..." သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

လီမေက ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သည်။ "နေဦး... တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ..."

ဟန်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်... မဟုတ်ဘူး... စွမ်းအင်များဖြင့် မြည်ဟီးလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သက်စောင့်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုက သူ့သွေးကြောများထဲသို့ တိုးဝင် စီးဆင်းသွား၏။

သူ့ကြွက်သားများ တင်းရင်းသွားပြီး အရေပြားက ဖျော့တော့စွာ တောက်ပလာကာ ကြွက်သားများထဲတွင် အားအင်အသစ်များ တဖျစ်ဖျစ် မြည်လာသည်။

ထို့နောက်..

ဘုန်း...။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ကြွက်ခြေထောက် နမူနာပုံများကို တိုက်ခတ် လဲပြိုစေသည်။ ဟန်ယုမှာ မြေကြီးပေါ်မှ နှစ်လက်မခန့် ကြွတက်သွားပြီး ညံ့ဖျင်းစွာ တည်ဆောက်ထားသော သိုင်းပညာရှင် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ခြေလက်များ ကားထွက်နေ၏။

"သူ... သူအဆင့်ကြီးကို တက်လှမ်းနေပြီ..." လီမေ အော်လိုက်သည်။ "အဲ... နေဦး... သူ တက်လှမ်းလို့ မရသေးဘူး... သူက အဲဒီအဆင့် ရောက်ဖို့ လိုသေးတယ်..." သူမ စကားကို ပြန်ပြင်လိုက်၏။

ဟန်ယု မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ ထိုမျက်လုံးများက တစ်ခဏမျှ တောက်ပနေ၏။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ အခုပဲ အဆင့်တက်သွားတာ..."

သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

"ငါ ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း နဝမအဆင့် ကို ရောက်သွားပြီ..."

လီမေ မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်။ "နေဦး... တကယ်ကြီးလား...”

ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေ၏။ "ငါ သတ္တမအဆင့်မှာ တန့်နေတာ နှစ်လပဲ ရှိသေးတယ်... အခု ငါ..."

ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်၏ အဋ္ဌမအဆင့် မှ ဒသမအဆင့် အထိသည် သွေးကြောများကို သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို လက်ခံနိုင်ရန် သွေးကြောများ သန်မာဖို့ လိုအပ်သဖြင့် ချီသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်အတွက် ပြင်ဆင်မှု ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များက ချီကြောမကြီးများထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ သွေးကြောများမှတဆင့် ဦးစွာ စီးဆင်းရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟန်ယုသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အပြောင်းအလဲများကို အာရုံခံလိုက်မိပြီး သွေးကြောများထဲတွင် ကြွယ်ဝသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အမှန်တရားကို လက်ခံလိုက်ရသည်။

သူ ရပ်တန့်သွား၏။ "နေပါဦး... အဲဒါ အဲဒီဆေးကြောင့်ပဲ... အဲဒီ 'အာနိသင်မရှိတဲ့' ဆေးလေ... အဆိပ်က ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီဆေးက အသက်ဝင်လာတာ နေမှာ..."

"ဟွန်း... စွပ်ပြုတ်ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ သေလုနီးပါး အခြေအနေနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တဲ့အခါ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက အချိန်ကိုက် ဓာတ်ပြုပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသွားတာ ဖြစ်မယ်..." လီမေက သီအိုရီ ထုတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါကို နားလည်အောင် ဘာသာပြန်ပေးပါဦး..."

"မင်း သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆေးက အာနိသင် ပြလာပြီး အဆိပ်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးချလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာ..." လီမေက ကလေးနားလည်အောင် ရှင်းပြသလို ပြောလိုက်၏။ 'ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတည်းနဲ့ အဆင့်နှစ်ဆင့် ခုန်တက်သွားတယ် ဆိုတော့... အာနိသင်က ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုပြင်းတာပဲ...' လီမေက စာကြောင်း အနည်းငယ် ထပ်မှတ်လိုက်သည်။

ဟန်ယုက ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသော သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက... ရူးချင်စရာပဲ... ငါ ပိုသန်မာလာသလို ခံစားရတယ်..အာရုံတွေ ပိုကြည်လင်လာတယ်... ပိုဆာလာတယ်..." သူ ရပ်တန့်သွားသည်။ "နေဦး... မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက စွပ်ပြုတ်ကြောင့် ဖြစ်တဲ့ စိတ်အာရုံ ထင်ယောင်ထင်မှား လက်ကျန် ဖြစ်လောက်တယ်... ငါ နာနတ်သီး အရသာ ရနေတုန်းပဲ..."

"စွပ်ပြုတ်ထဲမှာ နာနတ်သီး မပါဘူး..." လီမေက ပြောလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။ "ဟန်ယု... ဒါက ပြီးပြည့်စုံတာပဲ... ငါ ဒီဖြစ်စဉ် အတိအကျကို ပြန်လုပ်ဖို့ လိုတယ်..."

ဟန်ယု မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ "ငါ ဘယ်လိုမှ ခံစားလို့မရတဲ့ စွပ်ပြုတ်ကို ထပ်မစားနိုင်တော့ဘူး..."

"နည်းနည်းလေးပဲ လုပ်မှာပါ..."

"မင်း ငါ့ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာနော်..."

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အဆင့်တက်သွားတယ်လေ... နှစ်ယောက်စလုံး အကျိုးရှိတာပဲ..."

"အဲဒါ မင်းအတွက်ပဲ အကျိုးရှိတာ... ငါ့ဝိညာဉ်ပါ ဝမ်းသွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တာ..."

"ဒါပေမဲ့ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလေ... အဲဒါက အရေးကြီးတဲ့ အချက်ပဲ..."

ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လှဲချလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူက ပိုမို သန်မာပြီး စွမ်းအင်သိပ်သည်းသော သူ ဖြစ်လာသော်လည်း ယုံကြည်မှု ပျက်ပြားကာ စိတ်ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရရှိထားသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ငါ ကျိန်ပြောရဲတယ်... မနက်ဖြန်များ ငါ့ကျောက်ကပ်တွေ တောက်ပလာရင် တခြားဂိုဏ်းကို ပြောင်းပြေးတော့မယ်..."

လီမေက ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်တွင် ရေးမှတ်လိုက်၏။

"ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော တောက်ပသည့် ကျောက်ကပ်များ... လိုအပ်ပါက မှတ်တမ်းတင်ပြီး ထုတ်ယူရန်..."

"မင်း ဘာရေးလိုက်တာလဲ..."

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

အခန်းထဲရှိ တစ်နေရာရာမှ ကြွက်တစ်ကောင်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် စူးခနဲ အော်မြည်လိုက်လေသည်။