အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အခန်း ၁၀၅ - ကိုယ်ပိုင်အစေခံ ဖြစ်လာခြင်း

အဆင့်တက်ပြီးသွားသော်လည်း ဟန်ယု၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သူက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဆင့်နှစ်ဆင့် ခုန်တက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၍ နေရထိုင်ရ ခက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် လဲလျောင်းနေပြီး အံ့ဖွယ် အဆင့်တက်ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်ကြောင့် ခြေလက်များ ရံဖန်ရံခါ တုန်လှုပ်နေ၏။ စွပ်ပြုတ်ဖြင့် လုပ်ကြံမှုကို ရှင်သန် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မတော်တဆ ပိုသန်မာလာခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို လက်ခံနိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

လီမေမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေ၏။ စာပေစကားဖြင့် တင်စားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ စွမ်းအင် အဆင့်အတန်းအရဆိုလျှင် ပကတိအတိုင်း တုန်ရီနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

"ဒါက ယုံနိုင်စရာတောင် မကောင်းဘူး..." သူမက မှတ်စုများကို မွှေနှောက်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ အာနိသင်မရှိဘူး ဆိုတဲ့ဆေးက သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အစွမ်းသတ္တိတွေ ရှိနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အသက်ဝင်ဖို့အတွက် သေလုနီးပါး ဖြစ်စေမယ့် ဓာတ်ကူပစ္စည်း လိုအပ်တာ... ငါတို့ ပေါင်းစပ်မှု ပုံစံမျိုးစုံ ထပ်စမ်းဖို့ လိုတယ်... အဆိပ်အမျိုးမျိုး၊ အချိန်ကိုက်ပုံစံ အမျိုးမျိုး၊ ပြီးတော့ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းနဲ့ ထိတွေ့မှု အပျော့စားလေးတွေ..."

"ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်..." လှေကားထစ်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသော အဘိုးအို တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ယုက အားယူ ထရပ်ရင်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်လေ..." လီမေ ကန့်ကွက်လိုက်၏။ "ငါတို့က ခေတ်ဆန်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတာ... 'သေမင်းတမန် စွပ်ပြုတ် တာအို'... ဆိုတဲ့ ကျောက်စိမ်းကျမ်းစာအုပ်ရဲ့ ခေါင်းစဉ်ကိုတောင် ငါ မြင်ယောင်နေပြီ..."

"အဲဒီ ခေါင်းစဉ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိုးချင်စိတ် ပေါက်စေတယ်..." ဟန်ယု တီးတိုး ပြောရင်း တံခါးပေါက်ဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"နေဦး... မနက်ဖြန် ပြန်လာခဲ့ဦးလေ... ငါတို့ တလှည့်စီ သုံးလို့ရမယ့် အဆိပ်စာရင်း တစ်ခုလုံး ရှိသေးတယ်... တချို့ဟာတွေဆိုရင် ဥပဒေနဲ့တောင် မငြိစွန်းသလောက်ပဲ..."

ဟန်ယုက သူမကို 'မင်း ဘယ်မှာ အိပ်လဲ ငါ သိတယ်၊ မင်းခေါင်းအုံးအောက်မှာ ဖားတွေ လာဝှက်ထားလိုက်မယ်' ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ငါ့မှာ အလုပ်တွေ ရှိတယ်..." သူ ပြောလိုက်၏။ "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ အဝတ်တွေက သူ့ဘာသာသူ ခေါက်ပြီးသား ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ကြမ်းတိုက်တဲ့ ရေထဲကို အဆိပ် ထပ်ခတ်ထားတယ် ဆိုတာ ငါ သေချာတယ်..."

လီမေက လုံးဝ ဂရုမစိုက်သလို ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"အဲဒါအတွက် မပူနဲ့... မင်းကို ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစေခံ အဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ ဂိုဏ်းကို တရားဝင် စာတင်လိုက်မယ်..." ရာသီဥတု အနည်းငယ် ပြောင်းလဲမည့် အကြောင်းကို ကြေညာသကဲ့သို့ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် မင်း တခြား အလုပ်တွေ လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး... ငါ့ကိုပဲ ပြုစုရမယ်၊ ဆေးနည်းနည်းပါးပါး စမ်းသပ်ပေးရမယ်၊ ရံဖန်ရံခါ သေမင်းတမန် စွပ်ပြုတ်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိရမယ်... လွယ်လွယ်လေး..."

ဟန်ယု တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံ ဖြစ်ရခြင်းမှာ ကိစ္စကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ခေါ်လိုက်တိုင်း ရောက်လာရမည်။ အပတ်တိုင်းမှာ နေ့ရက်တိုင်းမှာ သေဆုံးနိုင်ခြေ ရှိသည်။ လက်ဖက်ရည် ခွက်ထဲမှ ဖားတစ်ကောင်ထက်ပင် လွတ်လပ်ခွင့် နည်းပါးသည်။

သို့သော် ထို့နောက် သူ၏ လက်ရှိ ဘဝကို ပြန်သတိရလိုက်မိ၏။

ထင်းရှူးရွက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သွားပွတ်တံများဖြင့် ကြမ်းတိုက်ရခြင်း။

ရာထူးကြီးသော အစေခံများ စိတ်အလိုမကျသည့်အခါ၊ သို့မဟုတ် စိတ်ပါသည့်အခါတိုင်း ခေါင်မိုးပေါ်အထိ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရခြင်း။

တစ်ခါက တခြား နေထိုင်ရာ တောင်ထွတ်များသို့ ခရီးဝေး ပစ္စည်းသွားပို့ခါနီးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝမ်းနှုတ်ဆေး "မတော်တဆ" ကျွေးလိုက်ခြင်း။

လီမေ၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံ ဖြစ်ရခြင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနိုင်သော်လည်း... အဝတ်လျှော်စရာ မလိုတော့ပေ။ အဆင့်မြင့်အစေခံများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရတော့မည် မဟုတ်။ အမြဲတမ်း ပြည့်လျှံနေတတ်သော အိမ်သာများကို ဆေးကြောရန် သွားစရာ မလိုတော့။

ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ... မည်သူကမျှ သူ့ကို ထပ်မံ၍ ပြဿနာ လာရှာရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လီမေသည် အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တရားဝင် ရူးသွပ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမကို လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားများပင်လျှင် သူမကို ခပ်ဝေးဝေးမှ ရှောင်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ခါက သူမသည် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိသော ဆေးဖက်ဝင် အကျိအချွဲကောင် တစ်ကောင်ကို မတော်တဆ ဖန်တီးမိခဲ့ပြီး ထိုအကောင်က ဂိုဏ်းစာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ၃ ရက်ကြာအောင် လှည့်လည်သွားလာကာ ခြေထောက် နှိပ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"...ဆိုတော့ ကျွန်တော် မင်းအတွက်ပဲ အလုပ်လုပ်ရမှာပေါ့..." ဟန်ယုက သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..." လီမေက ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်၏။ "ကျပန်း အလုပ်တွေ လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး... မင်းအတွက် ကြွက်လက်ထောက် တစ်ကောင်တောင် ငါ ပေးဦးမယ်... စစ်ဘုရင် စနစ်ဖယ် က ပါတနာ တစ်ယောက် လိုနေတာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ယု ပို၍ အံ့သြသွားသည်။

'သူမက ကြွက်တွေနဲ့ ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုရင်းနှီးနေပါလား...' သူမ ကြွက်များအကြောင်း ဘယ်လောက် သိထားသလဲ၊ သို့မဟုတ် ကြွက်များက သူမနှင့် ဘယ်လောက်အထိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသလဲ ဆိုသည်ကို ဟန်ယု စဉ်းစားနေမိ၏။

S.H.H အဖွဲ့သာလျှင် ကြွက်များနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှိသည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အပြည့်အဝ မှန်ကန်ပုံ မရပေ။ အခြား အစေခံများနှင့် ဂိုဏ်းသားများက ကြွက်များအကြောင်း သိထားကြသော်လည်း ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံလေ့ မရှိကြပေ။

အများစုမှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ရေးသည့် စုတ်တံအဟောင်းကို ကိုက်ဖြတ်နေသော ကြွက်တစ်ကောင်၊ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းသားများ၏ ကိုယ်ပိုင် မုန့်များကို ခိုးစားနေသော ကြွက်လောက်သာ မြင်ဖူးကြသည်။

ကြွက်များက ဂိုဏ်းသားများကို သတိထားပုံ ရသော်လည်း လီမေနှင့်တော့ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြသည်။ သို့သော် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ကြွက်များက သူမကို တစ်စုံတစ်ခုသော အတိုင်းအတာအထိ ကြောက်ရွံ့နေပုံ ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက ဆန္ဒအလျောက်လား၊ သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။

ဟန်ယု စဉ်းစားလေ၊ လီမေကို ပို၍ နားမလည်နိုင်လေ ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း၊ အဂ္ဂိရတ် ပညာစွမ်းရည်၊ ဂိုဏ်းအတွင်း ကြောက်ရွံ့ခံရမှု၊ သို့မဟုတ် ကြွက်ဂိုဏ်းခွဲအထိ လက်လှမ်းမီမှု စသည်တို့ အားလုံးက ထူးဆန်းနေသည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဟန်ယု၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ခါသွား၏။ "ငါက ကြွက်အငြိမ့်အဖွဲ့ကို ဦးစီးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်...”

"သစ်သီးခြောက်တွေနဲ့ ပေးချေလိုက်ရင် သူတို့ ဘယ်လောက် သစ္စာရှိလဲ ဆိုတာ မင်း အံ့သြသွားလိမ့်မယ်..."

"...ငါ စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်..."

"မင်း သဘောတူလိုက်ပြီပဲ...”

"ငါ သဘောမတူသေးဘူး..."

"မင်းမျက်လုံးတွေက သဘောတူတယ်လို့ ပြောနေတယ်..."

ဟန်ယု မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ "ငါ့မျက်လုံးတွေက စွပ်ပြုတ်ဒဏ်ကြောင့် ဆက်တိုက် လှုပ်နေတာ..."

"အတူတူပါပဲ...

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ သစ်တောငယ်လေးထဲရှိ တဲအိမ်အပြင်ဘက်မှ သစ်ပင်များကြား ဖြတ်သန်းကျရောက်နေသော လရောင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခဏမျှ အစေခံတန်းလျားသို့ ပြန်လျှောက်သွားရပုံ၊ စောစောက အရေပြား ခရမ်းရောင် ဖြစ်သွားသည်ကို လှောင်ပြောင်ခံရပုံ၊ လူစာရင်း စစ်ချိန်တွင် ဖိနပ်အဟောင်းဖြင့် ပစ်ပေါက်ခံရပုံ၊ "အရမ်း အားနေပုံ ပေါက်တယ်" ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အိမ်သာဆေးရန် တာဝန်ပေးခံရပုံတို့ကို သူ မြင်ယောင်လိုက်မိသည်။

"...ကောင်းပြီလေ..." နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ စာချုပ်စာတမ်းနဲ့ လိုချင်တယ်..."

"ငါ စာ တင်ပြီးသွားပြီ..." လီမေ ပြုံးလိုက်သည်။

ဟန်ယု ရပ်တန့်သွား၏။ "...ဘယ်တုန်းကလဲ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ မိနစ်က... မင်း စွပ်ပြုတ်သောက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ... ရလဒ်တွေက အလားအလာ ရှိမယ်လို့ ငါ တွက်ထားပြီးသား..."

"ငါ သဘောတူမယ်ဆိုတာ မင်း သိနေတာလား..."

"မဟုတ်ဘူး... ငါ့လက်ရေးက အရမ်းမြန်လို့ပါ..."

ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ငါ အရာအားလုံးကို မုန်းတယ်..."

"အနားယူလိုက်ပါဦး..." လီမေက ရွှင်လန်းစွာ ပြောရင်း သံသယ ဖြစ်ဖွယ် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ထည့်ထားသော အိတ်တစ်လုံးကို သူ့လက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါ ယူသွား... အိပ်ပျော်စေလိမ့်မယ်..."

"ဒါတွေက စိတ်ချရရဲ့လား..."

"မင်းရဲ့ 'စိတ်ချရမှု' အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် အပေါ် မူတည်တာပေါ့..."

"ငါ ဒါတွေကို ရေကန်ထဲ လွှင့်ပစ်လိုက်မယ်..."

သူ ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်လျက်၊ စွပ်ပြုတ်ဒဏ်ကြောင့် အစာအိမ် ဆူပွက်နေဆဲ အခြေအနေဖြင့် ညအမှောင်ထဲသို့ ခြေပစ်လက်ပစ် လျှောက်သွားရင်း ဟန်ယု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဒါက ကျန်းမာရေး အာမခံ ပါမှ တန်မှာ..."

တဲအိမ်ထဲတွင် လီမေ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ စုတ်တံကို လှည့်ကစားကာ မှတ်စုထဲတွင် ခေါင်းစဉ်အသစ် တစ်ခုကို ဖြည့်စွက်လိုက်သည်။

ဘာသာရပ် - ဟန်ယု။ ခံနိုင်ရည်ရှိ။ ဓာတ်ပြုမှု ကောင်း။ မသေနိုင်သောသူ ဖြစ်နိုင်။ အနည်းငယ် ဒရာမာဆန်။

သူမ မေးစေ့ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပုတ်လိုက်၏။

"ကဲ... အော်ဟစ်သံထွက်တဲ့ သစ်မြစ် အမှုန့်တွေ ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာ ဘယ်နား ထားမိပါလိမ့်..."

အခန်း ၁၀၆ - ဟန်ယု၏ ပထမဆုံး အဂ္ဂိရတ် ငရဲခန်း နေ့ရက်

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် လီမေ၏ တဲအိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဟန်ယု နောင်တရသွားလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ၎င်းကို တဲအိမ်ဟု ခေါ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဂ္ဂိရတ် မတော်တဆမှုများ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ထိုဒဏ်များကို ခံနိုင်ရည် ရှိအောင် ပြုပြင်ထားသော တဲအိုပျက် တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေ၏။ သစ်သားနံရံများတွင် အနုပညာဆန်သော ပုံစံများဖြင့် မီးလောင်ရာများ ရှိနေသည်။

ထောက်တိုင်အချို့မှာ အနည်းငယ် အရည်ပျော်နေပုံ ရ၏။ ပြတင်းပေါက် တစ်ခုက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သူ့ကို မျက်တောင်ခတ်ပြနေသည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။

"ကဲ... ဟန်ယု..." သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း စွပ်ပြုတ်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ခဲ့တယ်... ရုတ်တရက် အဆင့်တက်တာကိုလည်း ခံနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါကိုလည်း ခံနိုင်ရည် ရှိမှာပါ... ဖြစ်နိုင်လောက်ပါတယ်..."

သူ တံခါး မခေါက်ရသေးမီ တံခါးပွင့်သွားသည်။

တံခါးဝမှ ပန်းရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်လာပြီး မျက်မှန်ကြီး တပ်ထားသော ကောင်မလေး တစ်ယောက် ခေါင်းပြူလာ၏။

"မင်္ဂလာပါ..." လီမေက မီးဖိုအစီအရီ နောက်ကွယ်မှ ခေါင်းပြူရင်း စူးစူးဝါးဝါး အသံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်း ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ... 'အိပ်ပျော်နေတဲ့ နွယ်ပင်' က မတော်တဆ ပြန်နိုးလာပြီး အခု တံမြက်စည်းကို စားဖို့ ကြိုးစားနေတယ်..."

ဟန်ယု အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ရေမြှုပ်တံမြက်စည်း တစ်ချောင်းကို နပန်းလုံးနေသော ကဖိန်းဓာတ်လွန် နတ်ဆိုး ဝင်ပူးနေသည့် အပင်တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"...ငါ့ဘဝ ရွေးချယ်မှု မှားသွားပြီ..." သူ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"မင်း အစေခံ ဝတ်စုံ ဝတ်လာတယ်... ကောင်းတယ်..." လီမေ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရတာ ပိုလွယ်တာပေါ့... အစွန်းအထင်း အများစုက မှော်စွမ်းအင်တွေ ဆိုတော့... အငွေ့တော့ မရှူမိစေနဲ့..."

ဟန်ယု သူ့ဝတ်ရုံသစ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ သက်တမ်းတိုတောင်းတော့မည် ဆိုသော အချက်ကို လက်ခံလိုက်ရသည်။

ဓာတ်ခွဲခန်း ကိုယ်တိုင်က ဂိုဏ်း၏ သရဲပုံပြင်ထဲမှ အရာတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ စင်များပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ပုလင်းများ စီစီရီရီ ရှိနေပြီး သူ ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ ပုလင်းအချို့က ရှူးရှူးရှားရှား မြည်လိုက်ကြသည်။ ထောင့်တစ်နေရာရှိ မီးဖိုကြီးက အသက်ရှူနေ၏။ အသက်ရှူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ လက်ဖက်ရည် စားပွဲခုံ တစ်လုံးလည်း ရှိသည်။

လက်ဖက်ရည် စားပွဲခုံက... အသက်ရှင်နေသည်။

ဟန်ယု ဝင်လာသောအခါ ၎င်းက မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဟေ့လူ..." ၎င်းက အသံကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက လူသစ်လား..."

ဟန်ယု တောင့်တင်းသွား၏။ "...ဟုတ်ကဲ့..."

"ငါ့နာမည်က လက်ဖက်ရည် စားပွဲခုံ... ငါ့ပေါ် လက်ဖက်ရည် မဖိတ်စေနဲ့... ဖိတ်ရင် ကိုက်လိုက်မယ်..."

ဟန်ယု ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်လိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ... လက်ဖက်ရည် စားပွဲခုံ..."

စားပွဲခုံက ဘယ်လိုလုပ် စကားပြောတတ်လဲ ဆိုတာ သူ မသိသော်လည်း လီမေ လုပ်ခဲ့သော စမ်းသပ်မှု တစ်ခုခုနှင့် သက်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တွက်ဆလိုက်သည်။

"လိမ္မာတယ်..."

"လက်ဖက်ရည် စားပွဲခုံ ကို ဂရုမစိုက်နဲ့..." လီမေ ပြောလိုက်၏။ "တစ်နေရာက တွေ့ခဲ့တဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ အစီအရင် တစ်ခုကို စမ်းသပ်ဖို့ မူလက ငါ ဖန်တီးခဲ့တာ..."

"ပျက်စီးနေတဲ့ အစီအရင်က စားပွဲခုံကို အသက်ရှင်စေတယ် ဟုတ်လား..." ဟန်ယု မယုံနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"အင်း... အဲဒါက တော်တော် ဆန်းကြယ်တဲ့ အစီအရင် တစ်ခုပဲ... ပိုကြီးမားတဲ့ အစီအရင် တစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လောက်တယ်... အဲဒီလို အစီအရင်ကြီးတွေမှာ ကိုယ်ပိုင် 'အစီအရင် ဝိညာဉ်' ရှိတတ်တယ်... အခြေခံအားဖြင့် ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိတဲ့ ဝိညာဉ် တစ်ခုပေါ့... ချက်ချင်းတော့ အလုပ်မဖြစ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ စမ်းသပ်လို့ မအောင်မြင်တဲ့ ဆေးရည်တွေ အများကြီး အဲဒီအပေါ် မှောက်ချလိုက်တယ်လေ..." လီမေ ရှင်းပြလိုက်၏။ "လက်ဖက်ရည် စားပွဲခုံ က အသုံးဝင်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ မပါဘဲ အသိစိတ် ဝင်လာတာ..." သူမ ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

"..." ဟန်ယု ပြောစရာ စကား မရှိတော့ပေ။

ပျက်စီးနေသော အစီအရင် တစ်ခုနှင့် မအောင်မြင်သော စမ်းသပ်ဆေးရည် အချို့ကို အသုံးပြုပြီး စားပွဲတစ်လုံးကို အသိစိတ် ဝင်လာအောင် လီမေသာ လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လီမေက ဓာတ်ခွဲခန်း ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ကြွက်တစ်ကောင်ကို ဟန်ယု ပခုံးပေါ်သို့ ပစ်တင်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက စစ်ဘုရင် စနစ်ဖယ်... သူက မင်းကို အခြေခံတွေ သင်ပြပေးလိမ့်မယ်..."

စနစ်ဖယ်က အလေးပြုလိုက်၏။

"သူ့ကို ငါ မှတ်မိတယ်... ဒါပေမဲ့..." ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "သူက... သူက အဂ္ဂိရတ် ပညာကို တကယ် နားလည်လို့လား..."

"မင်းထက်တော့ ပိုနားလည်တယ်..." လီမေက ပခုံးတွန့်ရင်း ပြန်ဖြေ၏။ "သူနဲ့ တခြား ကြွက်အချို့က အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဂ္ဂိရတ် အခြေခံတွေကို နားလည်လာကြပြီ..."

ဟန်ယု ပါးစပ် ဟလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပိတ်ဘိုက် ဟလိုက်ဖြစ်သွားသည်။ ဟန်ယုက ကြွက်များ၏ အံ့မခန်း စွမ်းရည်များကို ယခင်က မြင်ဖူးသည်။ သူတို့၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းကိုပင် ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် အဂ္ဂိရတ် အခြေခံအချို့ကို သူတို့ လုပ်တတ်သည် ဆိုခြင်းမှာ သိပ်တော့ မထူးဆန်းလှပေ။

"...ကောင်းပြီလေ..."

သူတို့ အလုပ်စလုပ်ကြသည်။

ဟန်ယု၏ ပထမဆုံး တာဝန်မှာ လီမေ၏ "ဆေးရည် လက်ကျန်စာရင်း" ကို ကူညီ စီစဉ်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာမှာ "နာမည်မတပ်ရသေးသော ဖရိုဖရဲ ပစ္စည်းများ တင်ထားသည့် စင်" ကို ယဉ်ကျေးအောင် ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ဆေးပုလင်း တစ်လုံးက တခစ်ခစ် ရယ်မောသံ ပြုနေသည်။

နောက်တစ်လုံးက အရောင်များ ပြောင်းလဲနေပြီး "ငါ့ကို ရွေးပါ" ဟု အော်ဟစ်နေ၏။ အခြား အစီအရင် တစ်ခုကြောင့် အသိစိတ် အဆင့်တစ်ခု ရရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

တတိယမြောက် တစ်လုံးတွင် "ကလေးဘဝက အဆိုးရွားဆုံး အမှတ်တရကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပြန်မမြင်ချင်ဘူး ဆိုရင် မဖွင့်ရ" ဟု စာရေးထားသည်။

ဟန်ယု ထိုအရာကို မကိုင်ဘဲ ထားလိုက်၏။

နောက်ထပ် အလုပ်မှာ ဆေးစမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထပ်ပြီးတော့ပေါ့။

"ပိုပြီး ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ" စမ်းသပ်မှသာ "စိတ်ချရနိုင်ချေရှိသည့်" ဆေးများကို လီမေက စားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ "တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စွပ်ပြုတ်ထဲသို့ ထည့်ခြင်း" ကို ဆိုလိုပုံရသည်။

"ငါ ငြင်းမယ်..." ဟန်ယု ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့..."

"ဟင့်အင်း..."

"နည်းနည်းလေးပါ...

"မလုပ်ဘူး..."

"လေဆာ မျက်လုံး ရသွားရင်ရော..."

"လေဆာ မျက်လုံးက ဖင်မှာ အတောင်ပံ ပေါက်လာမယ့် အန္တရာယ်နဲ့ မတန်ဘူး လီမေ..." ဟန်ယု ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဖင်မှာ အတောင်ပံ ပေါက်တာက ခန့်ညားထည်ဝါပါတယ်..." သူမ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ လေဆာ မျက်လုံး ဆိုတာ ဘာလဲ မင်း သိလို့လား..." သူမ မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အရေပြား ဖောက်မြင်ရလုနီးပါး ဖြစ်သွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အခုထိ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေတုန်းပဲ... ဆိုတော့ သိပ်ကောင်းမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး..."

"ကောင်းပြီလေ... အဲဒါက တံဆိပ်ကပ် မှားသွားလို့ပါ... တရားမျှတအောင် ပြောရရင် မင်း တော်တော် တောက်ပသွားတယ်လေ..."

"ဒီနေ့ ဆေး ထပ်မစမ်းတော့ဘူး..."

"...မနက်ဖြန်ရော..."

"ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"ယေး..."

ဟန်ယု မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှု ပေါက်ကွဲခြင်း ၃ ကြိမ်နှင့် ဘာမှန်းမသိ ပေါင်းစပ် ဖန်တီးထားသော အလွန် ပရောပရည် လုပ်တတ်သည့် ဝိညာဉ် နှင့် အကျိအချွဲ အိုးတစ်လုံးကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် ဟန်ယု ပြတင်းပေါက်နားရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်သည်။

စစ်ဘုရင် စနစ်ဖယ် က သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်၍ လောကဓံကို ကြုံဖူးသော ကြွက်တစ်ကောင်၏ ယုံကြည်မှုမျိုးဖြင့် သစ်သီးခြောက် တစ်လုံးကို ကိုက်စားနေ၏။

"အရင်တုန်းက ငါ့ဘဝလေးက ပုံမှန်ပါပဲ..." ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကြမ်းတိုက်တယ်... ရေခပ်တယ်... တစ်ခါတလေ ဒေါသထွက်နေတဲ့ အစေခံတွေ လိုက်ဖမ်းတာ ခံရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါကြီးကတော့... ဒါက ရူးသွပ်မှုပဲ..."

စနစ်ဖယ်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် စူးခနဲ အော်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့လည်း... ဒီနေ့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ လိုက်မဖမ်းကြပေ။ ကြမ်းတိုက်စရာ မလို။ အညစ်အကြေးအိုး သွန်စရာ တာဝန် မရှိ။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဖိနပ်နှင့် မပစ်ပေါက်။ ပြီးတော့ ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း နဝမအဆင့် ကို သူ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"...ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆိုးဆုံး အလုပ်တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး..."

"ဒါပေါ့..." လီမေက စာအုပ်စင် နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ မင်းက သိပ္ပံ သမိုင်းကြောင်းကို ရှေ့ဆုံးတန်းက မြင်ရမှာ... ဒါ့အပြင် ဆေးမှားသောက်မိရင် ကိုယ့်အသုဘ ကိုယ် ရှေ့ဆုံးတန်းက မြင်ရနိုင်ခြေ ရှိတာပေါ့... အဲဒါက စွန့်စားခန်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲလေ..."

"ငါ လစာ တိုးချင်တယ်..." ဟန်ယု တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"ဆေးတစ်ခါ စမ်းရင် ငွေပြား ၂ ပြား ပေးနေပြီးသားလေ..."

"အသက်အန္တရာယ် ကြေး လိုချင်တယ်..."

လီမေ ပြုံးလိုက်သည်။ "သဘောတူတယ်..."

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "နေဦး... တကယ်လား..."

"ဒါပေါ့... မင်း ပေါက်ကွဲပြီး အသက်ရှင်တဲ့ အခါတိုင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး အပိုဆု ရမယ်..."

"...တရားမျှတပါတယ်..." အစေခံ တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ဟန်ယု ငြင်းပယ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။