အခန်း (၁၀၇-၁၀၈)

အခန်း ၁၀၇ - အကျိုးခံစားခွင့် ပါသော စမ်းသပ်ခံ သတ္တဝါ

ထိုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အကျိုးခံစားခွင့်များ ပေးလာသဖြင့် ဟန်ယုပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မငြင်းဆန်နိုင်တော့ပေ။ အစေခံများသည် အလုပ်ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ပတ်လျှင် ငွေ ၁၀ ပြားပင် ခက်ခဲစွာ ရကြသည်ကို သိထားရမည်။ ဤလုပ်ခလစာက မြို့ထဲတွင် တူညီသော အလုပ်မျိုး လုပ်လျှင် ရနိုင်သည်ထက် ပိုများသော်လည်း အတော်လေး ပင်ပန်းလှသည်။

ထို့အပြင် ဂိုဏ်းထဲတွင် နေရခြင်းက သည်းခံရမည့် အန္တရာယ်များ ရှိနေသည်။ အနီးအနားတွင် လေ့ကျင့်နေသော ဂိုဏ်းသားများ၏ လမ်းလွဲလာသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးနိုင်သလို စနစ်တကျ မစွန့်ပစ်ထားသော ပျက်စီးနေသည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကြောင့် မတော်တဆ ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပြီး သေဆုံးနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သေခြင်းတရားက အမြဲတမ်း အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီး အစေခံများမှာ သတိထား နေထိုင်ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဟန်ယုတွင် ပုံမှန် ဝင်ငွေ ရင်းမြစ် ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

'S.H.H ဒါမှမဟုတ် ကြွက်တွေဆီက ရူးကြောင်ကြောင် မစ်ရှင်တွေကို မှီခိုစရာ မလိုတော့ဘူး... သားရဲအသားကို ငါ့ဘာသာ ဝယ်စားနိုင်တော့မယ်...' အခန်းသို့ ပြန်လာရင်း သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်မိ၏။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ် ရောက်သောအခါ ဟန်ယုမှာ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်ဖြင့် အငြိမ်းစား ယူချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

လီမေသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်အညီ အလွန် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်သည်။ "စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်သည်" ဟု ဆိုရာတွင် မနက်စာ မစားမီ ဆေး ၄ မျိုးကို သူမက ဟန်ယုအား ကျွေးရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

အခွန်ရှောင်သော ရှဉ့်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမကို ရှောင်တိမ်းရင်း ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် ဟန်ယု ပတ်ပြေးနေရသည်။

"ဒီနေ့ ထပ်မစမ်းတော့ဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ... ဆေး ၁၀ လုံးတောင် စမ်းပြီးပြီ..." ဟန်ယုက လက်ဖက်ရည် စားပွဲခုံ အတွက် လက်ဖက်ရည်ဗန်းကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ဆေးအမျိုးအစား မတူဘူးလေ..." လီမေက ပေါက်ကွဲသွားနိုင်သော၊ သို့မဟုတ် မသေမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ သတ္တုညပ်ဖြင့် ဆေးလုံးကို ညှပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ငန်းဘာသာစကား ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြောတတ်စေတဲ့ ဆေးတုန်းကလည်း မင်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတာ..." တကယ်တမ်းတွင် သူက မရပ်မနား အော်မြည်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"တရားမျှတအောင် ပြောရရင် ကျွမ်းကျင်တယ် ဆိုတာတော့ မှန်တယ်နော်..."

"ငါ့ကို ရွှေ့ပြောင်းလာတဲ့ ငန်းအုပ်ကြီးက မွေးစားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ လီမေ..." အနီးနားရှိ ငန်းများက သူ့အသံကို နားထောင်ကောင်းသည်ဟု ယူဆခဲ့သဖြင့် ထိုအဖြစ်အပျက် တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်၏။ "လာပါ ဟန်ယုရာ... နည်းနည်းလေး..."

"မလုပ်ဘူး..."

"တစ်ဝက်..."

"ဟင့်အင်း..."

"လျှာနဲ့ တို့ကြည့်ရုံ..."

"ငါ ရေညှိကောက် ဌာန ကို ပြောင်းပြေးလိုက်မှာနော်..."

"...ပြီးရော..." သူမက ခြေထောက် ပေါက်လာသော ပဲစေ့အိတ် ပုံစံရှိသည့် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်သည်။

ဟန်ယု နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်စဉ် စနစ်ဖယ်က သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ပြေးတက်လာပြီး လှုပ်နေသော ကြမ်းခင်းပျဉ်ပြား တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟေ..." ဟန်ယု ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုပျဉ်ပြားကို ဆွဲဖွင့်လိုက်၏။

အောက်ဘက်တွင် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းငယ် တစ်ခု ရှိနေသည်။ မှိုများဖြင့် လင်းထိန်နေပြီး လူရိုင်းများ၏ ဗုံတီးသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေ၏။

"...လီမေ... ဘာလို့ မင်းဓာတ်ခွဲခန်း အောက်မှာ ကြွက်မြို့တော် ရှိနေတာလဲ..."

"ဪ... အဲဒါလား..." သူမက သူ့ပခုံးကျော်၍ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က စနစ်ဖယ် တည်ထောင်ခဲ့တာလေ... အခုဆို သူတို့မှာ ရေမြောင်းစနစ်တောင် ရှိနေပြီ..."

"ကြွက်တွေကို ဒီမှာ နိုင်ငံ ထူထောင်ခွင့် ပေးထားတာလား..."

"ဆိုလိုတာက... သူတို့က အဖွဲ့အစည်း ဖွဲ့ပြီးသားလေ... ရှောင်လွှဲလို့မှ မရတာ..." လီမေက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ကို ဝိုင်းကူပေးကြတယ်... ပစ္စည်းတွေ ရှာပေးတယ်... သူတို့ကို လိုက်ရှာနေရတာထက် ဒီမှာ ဆက်သွယ်ရတာ ပိုလွယ်တယ်လေ..." သူမ ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယုက ဝက်သစ်ချသီး ခမောက်ဆောင်းထားသော ကြွက်တပ်ဖွဲ့ ချီတက်လာသည်ကို မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ကြွက်တစ်ကောင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆိုင်းဘုတ်တွင် စာရေးထား၏။

"ဟန်ယု ကို ဂုဏ်ပြုကြလော့ - နှာခေါင်းပေါက်ဆေး စားပြီး အသက်ရှင်ခဲ့သူ"

ဟန်ယု မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

"...ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

"ဪ... မင်းကို သူတို့ ရွေးချယ်ခံရသူ အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြပြီ... အဂ္ဂိရတ် အဆိပ်သင့်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာနဲ့ 'နတ်ဘုရား အလင်းရောင်' ထွက်တာတွေကြောင့် နေမှာပေါ့..."

"အဲဒီ အလင်းရောင်က အတွင်းကြေဒဏ်ရာကြောင့် ဖြစ်တာ..."

ဗုံသံများ ပိုကျယ်လောင်လာ၏။ ကြွက်ကလေးများက ပန်းပွင့်ဖတ်များ ကြဲချနေကြသည်။ တစ်ကောင်က ဟန်ယု ခေါင်းပုံစံတူ အမွှေးတိုင်အိုး အသေးလေးကို မီးညှိလိုက်သည်။

စနစ်ဖယ်က သူတို့ကို စူးခနဲ အော်လိုက်ပြီး ဟန်ယုကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ လူအုပ်ကြီးက သွေးကြွစွာ အော်ဟစ်ကြသည်။

"ငါ ကယ်တင်ရှင် မလုပ်နိုင်ဘူး လီမေ... ..."

"နောက်ကျသွားပြီ... မင်းက သူတို့ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သွားပြီ..." သူမက သူ့ကျောကို ပုတ်လိုက်၏။

"အသုံးချလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်... ကြွက် ပြည်သူ့စစ် အဖွဲ့ ထောင်ချင်လား..."

"မလုပ်ဘူး..."

"ကောင်းပြီလေ... စဉ်းစားကြည့်ရုံပါ..."

ဟန်ယုက အသက်ရှူရန် ကြိုးစားရင်း ဥမင်ပေါက်ဝမှ ယိုင်နဲ့နဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သုန်မှုန်နေသော လက်ဖက်ရည် စားပွဲခုံက သူ့ခြေထောက်များကို အဝတ်ဖြင့် တိုက်ချွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ငါ့ဘဝ လမ်းမှန် ပျောက်ဆုံးနေပြီ..." ဟန်ယု တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည် စားပွဲခုံက ညည်းတွားလိုက်၏။ "လူလေး... ငါက သာမန် စားပွဲတစ်လုံး အဖြစ် မွေးဖွားလာတာပါ... ပြီးတော့ လီမေက အသိစိတ်ဝင်ဆေး တစ်လုံး မှောက်ချလိုက်တယ်... အခုတော့ လက်ဖက်ရွက်နဲ့ ရေ အချိုးအစား အကြောင်း ငါ ဝေဖန်တတ်နေပြီ... ကိုယ့်ကံကြမ္မာ ကိုယ် လက်ခံလိုက်ပါ..."

ဟန်ယု ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်သည်။ "ငါ ဒီဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာပဲ သေရတော့မှာ..."

"မင်း ပိုမို ဉာဏ်ကောင်းစွာနဲ့ သေရမှာပါ..." လက်ဖက်ရည် စားပွဲခုံက ပြန်ပြောလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် လီမေက တောက်ပနေသော ပုလင်းသစ် တစ်လုံးကို ကိုင်လျက် ရောက်လာသည်။

"ကဲ... ဒီတစ်ခုကတော့ သေချာပေါက် ဆေးလုံး မဟုတ်ဘူး..." သူမက တောက်ပစွာ ပြောလိုက်၏။ "ဒါက မသိစိတ်ကနေ စုပ်ယူပြီး လျှို့ဝှက် နည်းစနစ်တွေကို ဖွင့်ပေးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်မှင် တစ်မျိုး..."

"...မင်း ဘယ်နှစ်ခါ စမ်းသပ်ပြီးပြီလဲ..."

"ကြွက်တွေအပေါ်မှာ ၁၇ ခါ... လူပေါ်မှာ ၁ ခါ... လူယောင်ဆောင်ထားတဲ့ ငှက်ပေါ်မှာ ၁ ခါ..."

ဟန်ယု ကန့်ကွက်ရန် ပါးစပ် ဟလိုက်သော်လည်း စစ်ဘုရင် စနစ်ဖယ် က မှင်အိုးဘေးရှိ စာလိပ်ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ သူ့မျက်လုံး သေးသေးလေးများက မပြောပြနိုင်သော စွမ်းအားများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ဟန်ယု တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"...ဘယ်လို လျှို့ဝှက် နည်းစနစ်မျိုးလဲ..."

"ခြေသိုင်း ဖြစ်နိုင်တယ်... တိမ်စီးခြင်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ်..." သူမက အကူအညီ ပေးလိုသည့် သဘောဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်၏။ "မင်း ယာယီအားဖြင့် မြူခိုးဒြပ်စင် အဖြစ် ပြောင်းသွားနိုင်တယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ဗဟုသုတ ရတာပေါ့..."

ဟန်ယု အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။ "...ကောင်းပြီ... ဒီတစ်ကြိမ်ပဲနော်..."

သူ့လက်ညှိုးကို မှင်ရည်ထဲ နှစ်လိုက်ပြီး စာလိပ်နှင့် ထိတွေ့စေလိုက်၏။

သူ့အမြင်အာရုံ မည်းမှောင်သွားသည်။

သူ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေ၏။ မဟုတ်ဘူး... ပျံသန်းနေတာလား... ပြေးနေတာလား... အော်ဟစ်နေတာလား... ဖြစ်နိုင်တာက သုံးမျိုးစလုံး ဖြစ်နေသည်။

ထူးဆန်းသော သင်္ကေတများ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။ သူ့သွေးများက ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခုဖြင့် ခုန်နေသည်။ ယုန်တစ်ကောင် ထိုက်ချိကစားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ လက်တွေ့ဘဝထက် ပိုမို ကြီးကျယ်သော အရာတစ်ခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်..

ဘုန်း...။

သူ နောက်ပြန် လဲကျသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ရင်ဘတ်မောနေ၏။

သက်စောင့်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုက သူ့သွေးကြောများထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွား၏။

စာလိပ်က ရွှေရောင် မီးတောက်များဖြင့် ပေါက်ကွဲပြီး သူ့နဖူးထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟန်ယု အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး... ပြီးပြည့်စုံသော ပုံစံဖြင့် မတ်တပ် ထရပ်လိုက်သည်။

သူ့ကြွက်သားများ ပေါ့ပါးသွား၏။ သူ့ခြေထောက်များတွင် စွမ်းအင်များ တဖျစ်ဖျစ် မြည်နေသည်။ သူ့ဟန်ချက်၊ အာရုံခံစားမှု၊ တုံ့ပြန်မှုများ... အားလုံး ထက်မြက်လာသည်။

ထောင့်ရှိ လေ့ကျင့်ရေး အရုပ်ဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားလိုက်၏။

ခြေလှမ်း... လျှောတိုက်... ရွေ့လျား... လှည့်ပတ်... ခါထုတ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားသည်။ သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သုံးပေအကွာတွင် ခြေသိုင်းအကွက်များ ဝေဝါးနေသည့် ပုံရိပ်အဖြစ် ပြန်ပေါ်လာ၏။

"...ငါ... ငါ ကိုယ်ဖော့ပညာ တစ်ခုကို ရလိုက်နိုင်ပြီ..."

လီမေ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ယေး... ကြွက်မင်ရည် အလုပ်ဖြစ်မယ် ဆိုတာ ငါ သိတယ်..."

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "နေဦး... ဘာမင်ရည်..."

"...ကြွက်မင်ရည်..."

"...ကျေးဇူးပြုပြီး မရှင်းပြနဲ့တော့..."

သူမက ပါးချိုင့်ပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မပူပါနဲ့... မရှင်းပြတော့ပါဘူး..."

အခန်း ၁၀၈ - ပထမဆုံး လုပ်ခလစာ

ထိုနေ့ ညဘက်တွင် ဟန်ယုသည် သူ့အခန်းထဲ၌ ထိုင်နေရင်း ကျောများ နာကျင်ကိုက်ခဲကာ လက်များ ဖူးရောင်နေပြီး စိတ်များ ရှုပ်ထွေးနေ၏။

ယခုအခါ သူသည်...

ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း နဝမအဆင့် ရှိသူ၊

မြေအောက် ကြွက်အဖွဲ့အစည်း၏ မတော်တဆ ဖြစ်လာသော စံပြပုဂ္ဂုလ်၊

ကြွက်လုပ် ဝိညာဉ်မှင် ကို အသုံးပြုဖူးသည့် တစ်ဦးတည်းသော လူသားမှတ်တမ်းဝင်၊

နှင့် ဂိုဏ်းသား အများစု ကြောက်ရွံ့ရသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံ။

"...ငါ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ အများကြီး ချမိခဲ့ပြီ..." သူ စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံရင်း တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

စနစ်ဖယ်က သူ့ဘေးတွင် ခွေလျက် တိုးတိုးလေး အော်မြည်နေ၏။

ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"...မနက်ဖြန် ဓာတ်ခွဲခန်းကို ပြန်သွားရဦးမယ်..."

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်နေရာရာ၊ သူ့စိတ်၏ နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာရာတွင် သူ သိနေသည်မှာ... ဤရူးသွပ်မှုက အခုမှ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က တွေ့ရမည့်အရာကို ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ လီမေ၏ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ စိုးရွံ့စွာ ဝင်ရောက်လာ၏။ ထိုသို့ ဖြစ်သည်မှာလည်း မဆန်းပေ။ နောက်ဆုံး တွန်မိလိုက်သော ကြက်ဖ မှာ အချိန်အခါ မဟုတ် တွန်မိသဖြင့် စွပ်ပြုတ်အိုး ထဲ ပါသွားရရှာသည်။ထို ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ကြက်ဖများပင် လီမေ၏ ခြံဝင်းအနီးတွင် မတွန်ရဲကြတော့ပေ။

ဟန်ယု သမ်းဝေရင်း ဝင်လာလိုက်သည်။ အဂ္ဂိရတ် ပညာကြောင့် ဗီဇပြောင်းလဲသွားပြီး အန်စာတုံး ပစ်ကစားနေကြသော ဖားပြုတ် သုံးကောင်ကို ကျော်ခွလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ထိုက်ချိကစားနေသော ဆေးကြိတ်စက်အောက်မှ ငုံ့ရှောင်လိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာပါ..." သူ တီးတိုး နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

လီမေက မီးခိုးထွက်နေသော ဒယ်အိုးကြီး တစ်လုံး၏ နောက်ကွယ်မှ ဘွားခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူမက မျက်မှန်ကြီး တပ်ထားပြီး လက်အိတ်များ စွပ်ကာ မီးကာ ကြာပွင့်ဖတ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော ဂါဝန်ကားကားကြီးကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

"မင်း ညဘက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ... ကောင်းတယ်... ဆိုလိုတာက မင်ရည်ရဲ့ ရေရှည် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ စမလာသေးဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့..."

ဟန်ယု တောင့်တင်းသွားသည်။ "ရေရှည် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိတယ် ဟုတ်လား..."

သူမ ပခုံးတွန့်လိုက်၏။ "ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတာပေါ့... အတည်တော့ မပြုရသေးဘူး... ရုတ်တရက် လေပေါ် ပျံတက်သွားတာတို့၊ အရိုးတွေ ပျော့သွားတာတို့လောက် ဖြစ်မှာပါ... ပုံမှန်ပါပဲ..."

"ငါ့မှာ ကျန်နေသေးတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုလေးကို ခံစားနိုင်ဖို့ အဲဒါကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်လိုက်မယ်..." ဟန်ယု ပြောလိုက်သည်။

လီမေ ပြုံးလိုက်၏။ "သတင်းကောင်း ရှိတယ်... ဒီနေ့ မင်း လစာရမယ်..."

ဟန်ယု၏ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။

"မင်း နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

"ဒါပေါ့ မဟုတ်ပါဘူး... ငါက ကတိတည်တဲ့ အမျိုးသမီးပါ..." သူမက စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို မွှေနှောက် ရှာဖွေလိုက်သည်။ တောက်ပနေသော ကြွက်ဝတ်စုံ တစ်စုံ၊ "သရဲခြောက်တာကို လက်မခံနိုင်ရင် မသောက်ရ" ဟု ရေးထားသော ဆေးပုလင်း တစ်လုံးနှင့် "စားလို့ရသော မိုးကြိုး လုပ်နည်း" ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသော စာလိပ်တို့ကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင် တချွင်ချွင် မြည်နေသော အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ရော့..." သူမက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူ့ထံ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ဟန်ယု အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သုံးပြား... တောက်ပနေသော ရွှေပြား သုံးပြား။

ရွှေအစစ်။ ပုံရိပ်ယောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့များ မဟုတ်။ ပျားကောင်များ အဖြစ် ပြောင်းသွားမည့် ချောကလက်များ မဟုတ်။ ကောင်းကင်တာအို အသိသက်သေပြု ရွှေဒင်္ဂါးအစစ်များ ဖြစ်သည်။

ဟန်ယု မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေမိ၏။ "မင်း ငါ့ကို... ရွှေနဲ့ ပေးတာလား..."

"ဒါပေါ့... ငါက ဆင်းရဲသားမှ မဟုတ်တာ..."

"ရွှေသုံးပြားတောင်လား... ဒါက... ဒါက..."

"လက်နက်ကောင်းကောင်း ဝယ်ဖို့၊ ဝတ်ရုံကောင်းကောင်း ဝယ်ဖို့နဲ့ နေ့တိုင်း ဆန်ပြုတ် မသောက်ရတော့ဖို့ လုံလောက်တယ် မဟုတ်လား..." သူမက ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ယုက ရွှေပြားများကို မြင့်မြတ်သော ရတနာများကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ ဦးညွှတ်ရမလား... ငိုရမလား... ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ကလေးကို လီမေဂျူနီယာ လို့ နာမည်ပေးရမလား..."

"ဪ... ဒါပဲ မဟုတ်သေးဘူး..." သူမက သစ်သားသေတ္တာငယ် တစ်လုံးကို ထပ်ထုတ်ရင်း ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆုကြေး အပို..."

ဟန်ယု ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။

အထဲတွင် ထူးဆန်းသော သင်္ကေတများ ထွင်းထုထားသည့် လက်ချောင်းအရွယ်အစားရှိ ချောမွေ့သော ဆေးလုံး ၆ လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အမ်... ဒါတွေက စားလို့ မရဘူး မဟုတ်လား..."

လီမေ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "ဘုရားရေ... မရပါဘူး... ဒါတွေက ပစ်ပေါက်ရတဲ့ ဆေးလုံးတွေ..."

"...အဲဒါမျိုး ရှိတယ်လား..."

"ရှိတာပေါ့... မြှားတွေလို ပစ်ပေါက်ရတာ... တစ်လုံးစီမှာ အာနိသင် တစ်မျိုးစီ ရှိတယ်... ငါကတော့ ထိတ်လန့်စေသော ဆေးလုံးများ လို့ ခေါ်တယ်..."

ဟန်ယု တစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက ဘာလုပ်ပေးတာလဲ..."

"အင်း..." လီမေက လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်ရင်း ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "တစ်လုံးက မျက်စိကျိန်းစေတဲ့ အလင်းတန်း ထွက်စေတယ်... တစ်လုံးက ဂေါ်ဖီပုပ်နံ့ရတဲ့ မြူခိုးတွေ ထွက်စေတယ်... တစ်လုံးက ၁၀ ပေ ပတ်လည်မှာ ရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို ယာယီအားဖြင့် ဇောက်ထိုး ပျံဝဲသွားစေတယ်... တစ်လုံးက မင်းကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖန်တီးပေးတယ်... တစ်လုံးက လောဘကြီးတဲ့ ရန်သူတွေကို အာရုံလွဲဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အတုတွေ အဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်စေတယ်... ပြီးတော့... ဪ... တစ်လုံးက ငန်း ၃ ကောင်တိတိ ကို ဆင့်ခေါ်ပေးတယ်..."

"...ဘာလို့လဲ..."

"ငါလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီငန်းတွေက လူတွေကို တော်တော် ဝေဖန်တတ်တယ်..." လီမေက ပြန်ဖြေသည်။ "ပြီးတော့ သူတို့က ပုံရိပ်ယောင်တွေ ဆိုတော့ ကန်ထုတ်လိုက်လို့လည်း ပျောက်မသွားဘူး..." သူမ ထပ်ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယု သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ပေးနေတာက ရူးသွပ်မှု သက်သက်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မှော်လက်ပစ်ဗုံးတွေပဲ..."

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး..."

သူ ဆေးလုံးများကို အိတ်ငယ်လေးထဲ ထည့်ပြီး ခါးပတ်တွင် ချည်နှောင်ကာ လေးစားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..." ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသော ကျေနပ်မှုဖြင့် သူ ပြောလိုက်၏။ "ငါ မဆင်းရဲတော့ဘူး... ငါ့မှာ လက်နက်အသွင် ပြောင်းထားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိပြီ... ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ငါ လေးစားမှု နည်းနည်းလောက်တော့ ရနိုင်တော့မယ်..."

စနစ်ဖယ်က အံဆွဲတစ်ခုထဲမှ ထွက်လာပြီး စူးခနဲ တစ်ချက် အော်ကာ ပိုးတောင်မာ အတောင်ပံ အမှုန့်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စက္ကူများကို ကြဲချလိုက်သည်။

"တွေ့လား..." လီမေက ညွှန်ပြလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ နောက်လိုက်တွေတောင် ဂုဏ်ပြုနေကြပြီ..."

"သူတို့က ကြွက်တွေပါ လီမေ... ကြွက်တွေ... ဉာဏ်ကောင်းပေမဲ့ ကြွက်တွေပါပဲ..."

" မင်းရဲ့ ကြွက်တွေလေ..."

ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမလဲ..."

"ဒီနေ့ မင်း နားလို့ ရပြီ... ဒီနေ့ ဆေးစမ်းသပ်ဖို့ မရှိဘူး..." လီမေ၏ အဖြေကြောင့် သူ အံ့သြသွား၏။ "ဒီနေ့ ငါ လက်ခံထားတဲ့ အလုပ်တွေ ရှိတယ်..."

"...တကယ်လား..." ဟန်ယု မယုံနိုင်ပေ။ "ပြီးတော့ မင်းက အလုပ်တွေ လက်ခံတယ်လား... ဘယ်လို အလုပ်မျိုးလဲ..." သူ သိချင်သွားသည်။

"ဂိုဏ်းက ပေးတဲ့ ပုံမှန် မစ်ရှင်တွေပါပဲ... ဒါမှမဟုတ် တခြား ဂိုဏ်းသားတွေ တောင်းဆိုတဲ့ အရာတွေပေါ့..." လီမေ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မင်း အဲဒါတွေ လုပ်တယ်လား... ငါ ထင်တာက မင်း ရူးကြောင်ကြောင် ဆေးတွေပဲ ဖော်စပ်နေတာလို့..." ဟန်ယု တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဖို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်ကရတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ..." လီမေ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်သားပဲ..." ဟန်ယု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ လီမေတွင် ငွေကြေး ပြတ်လပ်ပုံ မရပေ။ 'တခြား အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် သူက တော်တော် ချမ်းသာတာပဲ... အလုပ်မဖြစ်တဲ့ ဆေးလုံးတွေအတွက် ရွှေတွေ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ချီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုံးနိုင်တာ မဆန်းပါဘူး...' သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်တော့ အလုပ်သစ် လာမယ်... တစ်ခုက အရေပြား မာကျောစေတဲ့ ဆေး ဖြစ်နိုင်တယ်... တစ်ခုက အချိန်ကိုက် ကြို့ထိုးစေတဲ့ ဗုံး ဖြစ်နိုင်တယ်... ဘယ်သူ သိမှာလဲ..."

ဟန်ယု တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။ "မင်း လူစားတဲ့ အပင်ကို မဖန်တီးခင် ငါ ရွှေ‌‌ တွေသွားသုံးလိုက်ဦးမယ်..."

"ငါ အဲဒါမျိုး ဖန်တီးဖူးပြီးပြီ... ပျော်ပျော်ပါးပါး သုံးခဲ့နော်..." သူမက မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ရေးမှတ်ရင်း လှမ်းအော်လိုက်၏။ "ဪ... ပြီးတော့ စာရွက်စာတမ်းတွေ အကုန် ငါ တင်ပြီးပြီ... မင်း တရားဝင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစေခံ ဖြစ်သွားပြီ... ကြမ်းတိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

ဟန်ယု တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"...တကယ်လား..."

"တကယ်... အကြီးအကဲ ဖုန်း က ဒီမနက်ပဲ ခွင့်ပြုလိုက်ပြီ... သူ ပြောတာကို... ငါပြန် ပြောပြမယ်နော်... 'မင်း သူ့ဒဏ်ကို ခံနိုင်တယ် ဆိုရင် အသက်အန္တရာယ်ကြေး နဲ့ ဂိုဏ်းအလုပ်တွေကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ရသင့်ပါတယ်' တဲ့..."

"...အဲဒါက လူတစ်ယောက်က ငါ့အကြောင်း ပြောဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး စကားပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ကြွက်အနံ့ရတဲ့ အမွှေးတိုင်တွေကို စီတာတို့၊ မီးခံ သေတ္တာတွေကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်တာတို့တော့ ကူညီရဦးမှာနော်..."

"အဆင်ပြေပါတယ်..."

ဟန်ယု ထွက်ခွာလာသောအခါ သူ့အိတ်ကပ်ထဲရှိ ရွှေပြားများ၏ အလေးချိန်နှင့် ခါးပတ်တွင် ချိတ်ထားသော ဆေးလုံးအိတ်၏ လှုပ်ခါမှုတို့ကြောင့် ထူးဆန်းသော ခံစားမှု တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ချက်။

အခြေအနေတွေ တကယ် ကောင်းလာတော့မှာ ဖြစ်နိုင်သည်။

တကယ်လို့ မကောင်းလာဘူး ဆိုရင်တောင်... သူ့ဘက်တွင် မျက်စိကျိန်းစေသော ဆေးလုံးများ၊ လေပေါ်ပျံစေသော ဆေးလုံးများနှင့် ဝေဖန်တတ်သော ငန်းများ ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလော။