အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း ၁၀၉ - လုယက်ရန် ကြိုးပမ်းမှု

ဟန်ယုသည် ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဂိုဏ်းဈေးတန်းထဲတွင် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ ကြည့်ကောင်းစေရန်အတွက် အဖွားအို တစ်ယောက်ထံမှ ဝယ်ထားသော လေခွင်း အမွှေးတိုင်ဖြင့် သူ့ဝတ်ရုံ အနားစများကို တို့ထိထားသဖြင့် ဝတ်ရုံမှာ တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေ၏။

အိတ်ထဲရှိ ရွှေပြား ၃ ပြားက "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုချလိုက်ပါ ဘုရင်ကြီး" ဟု သီချင်းဆိုနေသော သံပြိုင်အဖွဲ့ကဲ့သို့ တချွင်ချွင် မြည်နေသည်။

ပထမဆုံး အစားအစာ။

သူက ဖက်ထုပ် အဖွား ဟု လူသိများသော အငြိမ်းစား ကျင့်ကြံသူ ဖွင့်လှစ်သည့် ကျော်ကြားသော ဆိုင်သို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ခါက ခုန်ပျံနေသော ဝိညာဉ်တောဝက် တစ်ကောင်ကို လေပေါ်တွင် နှစ်ပိုင်းပိုင်း ပစ်လိုက်ဖူးပြီး ယခုအခါ အခြေတည် အဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးများကိုပင် ငိုကြွေးစေလောက်အောင် အရသာရှိသော ဖက်ထုပ်များကို ရောင်းချနေသည်။

သူမသည် ပါရမီ မရှိသဖြင့် အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ဘဲ အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသား ဘဝဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ ဂိုဏ်းဈေးတန်းတွင် အငြိမ်းစား ယူထားသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ငရုတ်သီး လျှပ်စီး ဆော့စ် နဲ့ ဖက်ထုပ် တစ်ပွဲ ပေးပါ..." ဟန်ယုက ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြောလိုက်ပြီး ငွေပြားတစ်ပြားကို စားပွဲပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်တင်လိုက်သည်။ သူ့ဝိညာဉ် နည်းနည်းမှ မနာကျင်သယောင် ဟန်ဆောင်ရင်းပေါ့။

ဖက်ထုပ် အဖွားက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ကာ လာချပေးသည်။ ပန်းကန်ပြားက ကောင်တာပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ကျလာ၏။ ကောင်းကင် မီးဖိုမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ အငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထနေသည်။

ဟန်ယု ကိုက်စားလိုက်သည်။

သူ ဘဝင်မြင့်သွား၏။

"ငါ ဉာဏ်အလင်း ပွင့်သွားပြီ ထင်တယ်..." မျက်ရည်တစ်စက် သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာရင်း သူ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ကုန်သည်တန်းဘက်သို့ လမ်းလျှောက်လာပြီး လုံးဝ မလိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ မရှိသော ချစ်သူကောင်မလေးအတွက် ကျောက်စိမ်း ဘီးတစ်ချောင်း၊ 'ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို မျှားခေါ်နည်း ၁၀၀၁ သွယ်' ဟု အမည်ရသော စာလိပ်တစ်ခုနှင့် လျှပ်စီးပုံများ ထိုးထားသော ပိုးသား ခေါင်းစည်းကြိုး တစ်ခု။ ဒါက အလှပြဖို့ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဘဝကြီးက ကောင်းမွန်နေသည်။

သိပ်ကို ကောင်းမွန်နေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင်၊ အရာအားလုံးက ချက်ချင်း ငရဲသို့ သက်ဆင်းသွားလေသည်။

ဟန်ယုသည် ဘေးလမ်းကြား တစ်ခုသို့ ချိုးကွေ့ဝင်ရောက်ရင်း သူ့ခေါင်းစည်းကြိုး အသစ်ကို သဘောကျကာ အခြား အစေခံများရှေ့ ကြွားဝါရန် ဝတ်ဆင်ရကောင်းမလား စဉ်းစားနေစဉ် အရိပ်ထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဟေ့ကောင်... အစေခံ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ လမ်းလျှောက်တာ တော်တော် ကြွနေပါလား..."

ဟန်ယု ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းသားများ၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံ ၃ ဦး လမ်းပိတ် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သုံးယောက်စလုံးတွင် တူညီသော မောက်မာမှု၊ အဆီပြန်နေသော မြင်းမြီးပုံဆံပင်နှင့် "ငါ့ဦးလေးက အစေခံ ခေါင်းဆောင်ကွ၊ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ ပါးရိုက် မခံဖူးဘူး" ဟု ပြောနေသော မျက်နှာပေးမျိုး ရှိကြသည်။

"မင်းက ဟန်ယု ဆိုတဲ့ ကောင်လေး မဟုတ်လား..." ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက လက်ဆစ်များကို ချိုးရင်း ရှေ့တိုးလာသည်။ "မင်း တော်တော် ဘဝင်မြင့်နေတယ်လို့ ကြားတယ်... အလုပ်တွေ ပျက်ကွက်တယ်... ဂိုဏ်းရဲ့ အောက်ဆုံးအဆင့် မဟုတ်သလို လမ်းလျှောက်နေတယ်..."

ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "လူကြီးမင်းတို့ရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော် နေ့ရက်ကောင်းလေး တစ်ရက် ပိုင်ဆိုင်နေတာပါ... မဖျက်ဆီးပါနဲ့..."

"ပိုက်ဆံအိတ် ပေးထားခဲ့... ဒါဆိုရင် မင်းကို နည်းနည်းပဲ အညိုအမဲ စွဲအောင် လုပ်ပေးမယ်..."

ဟန်ယု ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့ခါးပတ်အိတ်ထဲသို့ နှိုက်လိုက်ပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်၏။ "ဒီတစ်ခုက ဘာလုပ်နိုင်လဲ ကြည့်ရအောင်..."

သူ ထိတ်လန့်စေသော ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်ပစ်လိုက်၏။

ဘုန်း...။

ဆေးလုံးများက ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ နှင့် တယောထိုးသံ စူးစူးဝါးဝါးများ ထွက်ပေါ်လျက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ဂေါ်ဖီချဉ်ပုပ်နံ့နှင့် ကျိုးပဲ့နေသော အိပ်မက်နံ့များ ရောနှောနေသည့် မြူခိုးတစ်လျောက် လမ်းကြားထဲတွင် ပြည့်နှက်သွား၏။

"အား... ငါ့မျက်လုံး...”

"ငါ့ဝတ်ရုံထဲ ဝင်ကုန်ပြီ..."

"အဲဒါက... ဘာလို့ ငါတို့ ဇောက်ထိုး ဖြစ်နေသလို ခံစားနေရတာလဲ..."

အမှန်တကယ်ပင် သူတို့ ဇောက်ထိုး ဖြစ်နေကြသည်။ ဇောက်ထိုး ပျံဝဲစေသော ဆေးလုံးက အလုပ်လုပ်သွားသဖြင့် သုံးယောက်စလုံး လေပေါ်သို့ လွင့်တက်သွားပြီး လမ်းဘေးရှိ တဲအမိုးများတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော လင်းနို့များကဲ့သို့ သွားကပ်နေကြသည်။

လမ်းကြားထဲတွင် မြေကြီးပေါ် ခြေထောက်ချထားနိုင်သူ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်သော ဟန်ယုက ပိုက်ဆံအိတ်ကို အေးဆေးစွာ ပြန်ကောက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်ကို သုတ်ကာ မည်သူ့ကိုမျှ ရည်ရွယ်ခြင်း မရှိဘဲ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"ဝေဖန်တတ်တဲ့ ငန်းတွေကတော့ မလိုလောက်ပါဘူးလေ..."

သူ လေချွန်ရင်း လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ့နောက်တွင် ဂေါ်ဖီပုပ်နံ့ရသော မြူခိုးများကြားတွင် ယက်ကန်ယက်ကန် ဖြစ်နေသည့် နောင်တရနေသော အရူးသုံးကောင် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ထိုနေ့ ညဘက်တွင် ဟန်ယု သူ့အစေခံ အခန်းကျဉ်းလေးဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သာမန် အခန်းလေး ဖြစ်ပြီး ကျွီကျွီမြည်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မွေ့ရာအစစ်၊ ဝတ်ရုံအသစ် နှင့် "အရေးပေါ် ငန်းကာကွယ်ရေး" ဟု ရေးထားသော ပုလင်းလေး တစ်လုံး ရှိနေပြီ။ ငန်းများက သူ့ကို လာရောက် ပိုးပန်းမည်ကို သူ မလိုလားပေ။

သူ ကျေနပ်စွာ ညည်းတွားရင်း ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်သည်။

ရွှေ... တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း သုံးပြီးပြီ။

ဗိုက်... ပြည့်နေသည်။

မာန်မာန... မိုးထိအောင် မြင့်နေသည်။

ရန်သူများ... အနည်းငယ် စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားကြသည်။

သူ ကုတင်ဘေးရှိ သေတ္တာငယ်လေးထဲတွင် သေစေနိုင်သော သကြားလုံးများကဲ့သို့ ရှိနေသည့် ကျန်ရှိနေသော ဆေးလုံးများကို မြှောက်ကြည့်လိုက်၏။

"သူ့ဆီက ဒါတွေ ထပ်တောင်းရမယ်..."

ပြောရင်းဆိုရင်း တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဟန်ယုရေ..." လီမေ၏ လိုတာထက်ပို၍ ရွှင်လန်းနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "မနက်ဖြန် မနက်စောစောနော်... ဘာမှန်းမသိရတဲ့ ဆေးအသစ်တွေ ရောက်နေပြီ... ဒီတစ်ခုကို မင်း သဘောကျမှာပါ... ဖားတွေနဲ့ စကားပြောနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရသွားနိုင်တယ်..."

"...မလုပ်ဘူး..."

"စာချုပ်အရ လုပ်ကို လုပ်ရမှာနော်..."

"...ဖားတွေ ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်... ပြီးတော့ ကြောင်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်... ကျောက်တုံးတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ဟန်ယု မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါ ငါ့ဘဝပဲ..."

သို့သော် အခန်းထောင့်ရှိ တောက်ပနေသော ကြွက်သေးသေးလေးက အားပေးသလို အော်မြည်လိုက်သဖြင့် သူ ပြုံးလိုက်မိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ...

သူက ချမ်းသာနေပြီ၊ ထူးဆန်းစွာ စွမ်းအားကြီးနေပြီ၊ ပြီးတော့ အဆိပ်အမျိုးပေါင်းများစွာကို ခံနိုင်ရည် ရှိနေနိုင်ပြီ။

အောက်ဆုံးအဆင့် ဂိုဏ်းအစေခံ တစ်ယောက်အတွက် ဒါက အောင်မြင်မှု တစ်ခုပဲ။

သူ ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အဲဒီဆေးတွေက ငါ့ကို နည်းနည်းတော့ တုံးသွားစေတာ သေချာတယ်... ငါ ဘာလို့ ဒါကို မစဉ်းစားမိပါလိမ့်..." အကြံကောင်း တစ်ခု ဟန်ယု ခေါင်းထဲ ပေါ်လာ၏။ "လီမေ ကို ကျင့်ကြံခြင်း အားဖြည့်ဆေး တချို့ ငါ့ပေါ် စမ်းသပ်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုနိုင်ဘူးလား..."

ဒါက ဂိုဏ်းထဲတွင် သူ သန်မာလာစေရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုဆေးမျိုး ဝယ်မည်ဆိုပါက ဟန်ယု၏ လစာများပြားသည့်တိုင် အလွန် ဈေးကြီးပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လီမေနှင့် ဆိုလျှင် အခမဲ့ ရနိုင်သည်။ အနည်းငယ် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရနိုင်သည် ဆိုသော်လည်းပေါ့။

'ဒဏ်ရာရရင်တောင် လျော်ကြေး ပိုရမှာပဲလေ...' ဟန်ယုက သူ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်လိမ့်မည်ဟု လောင်းကြေးထပ်လိုက်သည်။

သူ ပိုသန်မာလာဖို့အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်စားရန် ဆန္ဒရှိသည်။ သူက ဂိုဏ်းထဲတွင် သာမန် အစေခံ တစ်ယောက် အဖြစ်ဖြင့်သာ နေသွားရန် ဘယ်တုန်းကမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် အခြား အကျိုးကျေးဇူး တစ်ခုကို သူ တွေးမိလိုက်သည်။

'လီမေဆီကနေ အဂ္ဂိရတ် ပညာအကြောင်းလည်း ငါ ပိုသင်ယူလို့ ရတာပဲ... ပြီးတော့ ငါ အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသား အပြည့်အဝ ဖြစ်လာရင် ငါ့ဘာသာ ဆေးဖော်လို့ ရပြီ...' အဂ္ဂိရတ် ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်သော သူ့အိပ်မက်ကို ဟန်ယု မမေ့သေးပေ။

အဂ္ဂိရတ် ပညာတွင် အန္တရာယ်နှင့် ကုန်ကျစရိတ် မည်မျှ များပြားသည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ၎င်းက အလွန် တွက်ခြေကိုက်သော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ အလုပ်မဖြစ်သော ဆေးများကိုသာ အဓိက ဖော်စပ်နေသည့် လီမေလို လူမျိုးတောင် သူမ၏ ဈေးကြီးသော ဝါသနာကို ထောက်ပံ့နိုင်လောက်အောင် ဝင်ငွေ ကောင်းသည်။

ပြီးတော့ လေးစားမှု အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိလည်း ရရှိစေသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုကိုလည်း ရစေသည်။

'တကယ်လို့ ငါ အဂ္ဂိရတ် ဆရာ ဖြစ်လာရင် မူရုံရှဲ့ နဲ့ ငါ့ကို ပြဿနာရှာတဲ့ တခြားကောင်တွေ ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်ခင် နှစ်ခါလောက် စဉ်းစားရလိမ့်မယ်...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိလေသည်။

အခန်း ၁၁၀ - နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိခြင်း

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဟန်ယုသည် အသန့်ရှင်းဆုံး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ရင်ဘတ်ကို လက်ပိုက်လျက် လီမေ၏ ဓာတ်ခွဲခန်း ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ စစ်ဘုရင် စနစ်ဖယ် က သူ့ပခုံးပေါ်တွင် အမွှေးပွ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တစ်ဦးကဲ့သို့ ထိုင်နေ၏။

သူ တံခါးကို နှစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။

ဆံပင်တွင် မီးခိုးများ ပေကျံနေပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ဘေးကင်းရေး မျက်မှန် တပ်ထားသော ကြွက်တစ်ကောင် တင်ထားသည့် လီမေ ထွက်လာ၏။

"စောလှချည်လား..." သူမက သူ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ ကမ်းလှမ်းချက် တစ်ခု ရှိတယ်..." ဟန်ယုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

လီမေ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ထိတ်လန့်စေတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ရောင်းဖို့ ကိစ္စ ဆိုရင်တော့ မရဘူးနော်..."

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး..." သူ လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို အထောက်အကူ ပြုမယ့် အရာတစ်ခုခု ပေးစေချင်တယ်..."

လီမေ မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "တကယ်ကြီးလား..."

"စဉ်းစားကြည့်လေ..." သူက အထဲဝင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပိုသန်မာလာရင် မင်းရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးတွေကို ပိုပြီး ခံနိုင်ရည် ရှိလာမှာပေါ့... နှစ်ယောက်စလုံး အကျိုးရှိတယ်လေ..."

လီမေ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါလုပ်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အားဖြည့်ဆေးတွေက... အမ်... ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းနည်း ပိုမြင့်တယ် ဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား..."

"ဘယ်လောက် မြင့်လဲ..."

"'အတွင်းကြေ ဒဏ်ရာ အပျော့စား' နဲ့ 'သွေးမြူမှုန်အဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခြင်း' ကြားထဲမှာ ရှိတယ်..."

ဟန်ယု အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ "ငါ လောင်းရဲတယ်..." သူ မနေ့ညက အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်၍ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။

သူသာ ဒီလမ်းကို မရွေးဘဲ ပုံမှန်လမ်းအတိုင်း သွားပါက ချီသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ် ရောက်ပြီး ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာဖို့ ဘယ်လောက် ကြာမလဲ ဆိုသည်ကို အာမခံချက် မရှိကြောင်း သူ သိသည်။ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာလျှင်တောင် သူ့ကို ဖယ်ရှားချင်နေသူများ၏ အန္တရာယ်က အမြဲ ရှိနေမည်။

အလုပ်တာဝန်များဖြင့် ဒုက္ခပေးခြင်းနှင့် အကွက်ဆင်ခြင်းမှာ ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က သူတို့ သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ထိုအချက်ကို သူ အလေးအနက် ထားရမည်။ အခြေအနေ ဆိုးရွားလာပါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် လုံလောက်သော အင်အား လိုအပ်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင် လီမေ သူ့ကို လာကယ်နိုင်ချင်မှ ကယ်နိုင်လိမ့်မည်။

ဟန်ယု၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီမေက ယုတ်မာသော အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်၏။ "ငါ လောင်းကြေးထပ်ရတာ ကြိုက်တယ်..."

မိနစ်ပိုင်း အကြာတွင် ဟန်ယုသည် ဆေးစမ်းသပ်ခန်း အလယ်၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး နိမိတ်မကောင်းစွာ တောက်ပနေသည့် အစိမ်းရောင် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ၎င်းက နှလုံးခုန်နေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေ၏။

"ဒီတစ်ခုထဲမှာ ဘာတွေ ပါလဲ..." သူ သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"အရိုးကြီး သစ်ခွ အဆီအနှစ်၊ သိပ်သည်းထားတဲ့ ကျားသွေး ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် နဲ့ လျှပ်စီး မှို အမှုန့် နည်းနည်း... ဪ... ပြီးတော့ ဖီးနစ်ငှက် တံတွေး တစ်စက်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်... ဖြစ်နိုင်တယ်... တကယ်တမ်းကျတော့ ခိုတံတွေး ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်..."

ဟန်ယု ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်လိုက်၏။ "ပြင်းမယ့်ပုံပဲ..."

"ပြည်နယ် ၅ ခုမှာတော့ ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ကင်းဘူး..." သူမက ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အရိုးကြီး သစ်ခွ က အရိုးအတက်တွေ ထွက်လာစေနိုင်တယ်... ကျားသွေး သလင်းကျောက် က လူကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်တယ်... လျှပ်စီး မှို ကတော့ ပေါက်ကွဲအား ပြင်းထန်တဲ့ နှာချေခြင်းတွေ ဖြစ်စေနိုင်တယ်..." သူမက ဟန်ယုကို ခြောက်လှန့်သည့်အနေဖြင့် ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။

"မိုက်တယ်... မိုက်တယ်..." ဟန်ယုကတော့ ထိုခြိမ်းခြောက်မှုလောက်နှင့် နောက်ဆုတ်သွားမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

"ခဏတာ စိတ်အာရုံ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာ၊ ကလီစာတွေ ပူလောင်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် ရုတ်တရက် စစ်တုရင် ထူးချွန်သွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..." သူ့တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရန် လီမေက ထပ်ပြောလိုက်သော်လည်း ကောင်လေးက ပြတ်သားနေသည်။

ဟန်ယု ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

ဆေးလုံး အရည်ပျော်သွားသည်နှင့် သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး... ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

အပူလှိုင်း တစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ တိုးဝင်လာပြီး ဝိညာဉ် မီးတောင်ရည်များကဲ့သို့ သွေးကြောတိုင်းကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အရိုးများထဲသို့ ရေနွေးပူ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကို မီးရှို့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် နာကျင်မှု ရောက်ရှိလာ၏။

"အား..." ဟန်ယု ဗိုက်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီတစ်ခါအရင်ထက်ဘာလို့ပိုပြင်းထန်နေတယ်လို့ ခံစားရတာလဲ..."

သူ့လည်ပင်းတွင် တောက်ပနေသော သွေးကြောများ ယှက်နွယ်လာပြီး ဘေးတစ်စောင်း လဲကျသွားသည်။

လက်ချောင်းထိပ်များမှ မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၁၀ မီတာ ပတ်လည်ရှိ ပိုးမွှားများက "ဒီအရူးကောင် သေတော့မယ်" ဟု တီးတိုး ပြောနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

လီမေက မှတ်စုစာအုပ် ကိုင်လျက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "အိုး... တုံ့ပြန်ချိန် ကောင်းသားပဲ... သွေးကြော ကျယ်ပြန့်တဲ့ အဆင့် စောစော ရောက်လာတဲ့ပုံပဲ... သွေးအန်သေးလား..."

"ဘာလို့ အဲဒါက အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"စိတ်လျှော့ပါ..." သူမ ပြောလိုက်၏။ "စမ်းသပ်ခံ တစ်ယောက်ပဲ ပေါက်ကွဲဖူးတာပါ... သူကလည်း မူလကတည်းက မတည်ငြိမ်ဘူးလေ... ချီစွမ်းအင် အားနည်းနေတာ..."

ဟန်ယုက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တကျွီကျွီမြည်နေသော သစ်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ လှိမ့်နေသည်။

မိနစ်များ ကုန်ဆုံးသွား၏။ နာရီများ ဖြစ်နိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နာကျင်မှု သက်သာသွားသည်။ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ကြမ်းခင်းပျဉ်ပြားများကို အော်ဟစ်နေရခြင်း ရပ်တန့်သွားလောက်အောင် သက်သာသွား၏။

လီမေက မှတ်စု ရေးမှတ်နေရင်း သူ့ကို ထူပေးလိုက်သည်။

"ကဲ... ဘယ်လိုနေလဲ..."

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် နာကျင်ကိုက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း... သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အတွင်းမှ သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ပိုမို သန်မာလာ၏။ ပိုမို သိပ်သည်းလာသည်။ အဆင့်တက်ခြင်း မဟုတ်သေးသော်လည်း သူ့ကြွက်သားများထဲတွင် ယခင်ကထက် အနည်းဆုံး ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုမိုသော စွမ်းအားများဖြင့် တုန်ခါနေသည်။

သူ့အာရုံခံစားမှုများ ပိုမို ထက်မြက်လာ၏။ ခြေလက်များ ပိုမို သွက်လက်လာသည်။ သူ့အစာအိမ်ကတော့... သူ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်ချင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဒီအဆင့်မှာ ဒါက ပုံမှန် ဖြစ်နေပြီ။

"...ပူလောင်နေတဲ့ သံရည်ပူတိမ်တိုက် တစ်ခုနဲ့ အထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်..." သူ ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... ပိုသန်မာလာသလို ခံစားရတယ်..."

လီမေ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်... မင်း မသေဘူး..."

"အခု ငါ့ရဲ့ စံနှုန်းက အဲဒါ ဖြစ်သွားပြီပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါကို တိုးတက်မှု လို့ ခေါ်တယ် ကလေးလေးရဲ့..."

ဟန်ယုက ကြွက်လှောင်အိမ် အစွန်းကို ကိုင်၍ တွဲခို ထလိုက်သည်။

"ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်မယ်..." အသက်ရှူ မဝ ဖြစ်နေရင်း သူ ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး..."

လီမေက "ဆေးလုံး အမှတ် ၄၃ - အဆီအနှစ် လွန်ကဲမှု ဗားရှင်း ၂" ဘေးတွင် ကြယ်ပွင့်တစ်ခု ရေးမှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ "မနက်ဖြန်တော့ ပိုပျော့တာ တစ်ခု လုပ်ပေးမယ်... ထင်တာပဲ... အချိုးအစားကို ငါ မှတ်မိရင်ပေါ့..."

ဟန်ယုက တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် လက်မ ထောင်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်... ငါ့ကျောက်ကပ်တွေကို နှစ်ခါဆက်တိုက် မချက်ပြုတ်မိအောင် ကြိုးစားကြတာပေါ့..."

"ဪ... ပြီးတော့..." လီမေက ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ သက်စောင့်စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် မင်းပခုံးပေါ်က ကြွက် အရေခွံလဲသွားတယ်... အဲဒါက ပုံမှန်အားဖြင့် လက္ခဏာကောင်းပဲ..."

ဟန်ယုက ယခုအခါ ပြောင်လက်ပြီး တောက်ပသော အမွှေးနက်များဖြင့် သိမ်မွေ့စွာ အလင်းထွက်နေသည့် စစ်ဘုရင် စနစ်ဖယ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကြွက်သည် ဟန်ယု၏ ယခင် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ဖြစ်သော ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း သတ္တမအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတောင် ငါ့ထက် မြန်မြန် ကျင့်ကြံနေပါလား..." ဟန်ယု တီးတိုး ပြောလိုက်၏။ 'ဆေးရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးလောက်နဲ့ ကြွက်တွေ ကြီးထွားလာနိုင်မှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး...' သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"အဖွဲ့လိုက် လုပ်ဆောင်မှုလေ..." လီမေက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဘယ်သူ သိမှာလဲ... မင်း ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာတဲ့အခါ ကြွက်အချို့ကို တရားဝင် ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ပြီး မင်းရဲ့ တပ်ဖွဲ့ အဖြစ် မွေးမြူနိုင်မလားလို့..."

"ဖြစ်နိုင်တယ်..." ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"တစ်နေ့ကျရင်..." သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ "ငါက အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာမယ်... ဒါမှမဟုတ် လူအားလုံးရဲ့ အန္တရာယ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

သူ့နောက်တွင် လီမေ ပြုံးလိုက်သည်။ "နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်လာရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ..."