အခန်း (၄၂၃-၄၂၄)

​အခန်း ၄၂၃ - သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တူနေရတာလဲ

​"ဒါက ဒီလို သုံးရတာကိုး"

​ဖန့်ချန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ်ကို ဆက်သွယ်ရေး အဆောင် ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ ငါကြားတယ်"

​"ကျွန်မနဲ့ စီနီယာအစ်မတို့ အမဲလိုက်ကွင်းပြင်ကို ရောက်နေပြီ ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက်က သခင်လေး ကို စိန်ခေါ်မယ်လို့ ကြားတယ် ဟုတ်လား"

​"ဟုတ်တယ် ကျွယ်မိသားစုက ကျွယ်ဝူတိ ပဲ"

​"သခင်လေး ကျွန်မရဲ့ စီနီယာအစ်မကို အရင်ဝင်ပါခိုင်းပြီး သူ့ခြေထောက်တွေကို အရင်ချိုးခိုင်းလိုက်ရမလား"

​"မလိုပါဘူး သူက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး"

​"နားလည်ပါပြီ ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်ပူစရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့ ကျွန်မ အမဲလိုက်ကွင်းပြင်မှာ စောင့်နေပါ့မယ်"

​"ဒီနေ့ သတိထားဦး ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းက လှုပ်ရှားလာနိုင်တယ်"

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး"

​သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်သွယ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဖန့်ချန်သည် ဖန့်အောက် နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ အမဲလိုက်ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

​ကျယ်ပြောလှသော အမဲလိုက်ကွင်းပြင်ကြီးကို နေရာကွက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ခွဲခြားထားပြီး အဆင့် ၅ အင်ပါယာမှ ပြည်သူများသည် အဆင့် ၄ အင်ပါယာများမှ ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ကြသည်။

ထို့ပြင် အဆင့် ၆ အင်ပါယာများမှ လာကြသော ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများစွာလည်း ရှိနေကြသည်။

​ထိုသူများသည် အဆင့် ၄ အင်ပါယာများမှ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို မမျှော်မှန်းဝံ့ကြဘဲ အဆင့် ၅ အင်ပါယာများမှ ပစ္စည်းကောင်းအချို့ကို ဝယ်ယူနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဂိုဏ်းတိုင်းတွင် ရှိသင့်သည့်

"ဝိညာဉ်စမ်းသပ် ခေါင်းလောင်း"

ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်သည်။

​နေရာပေါင်း ရာနှင့်ချီရှိသည့်အနက် ဧရိယာတစ်ခုမှာ အထူးသဖြင့် စည်ကားနေပြီး ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင် သုံးဦး စောင့်ကြပ်နေသည်။

ထိုနေရာတွင် စိမ်းလန်းသောတိမ်တိုက် အင်ပါယာမှ ကျန်ရွှမ်း နှင့် အခြား ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ ဆိုင်ခန်းများ ဖွင့်ထားကြပြီး အဆင့် ၅ အင်ပါယာများတွင် တွေ့ရခဲသော ရှားပါး ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို ရောင်းချနေကြသည်။

ဖန့်ချန်၏ ဝိညာဉ်အသိဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ လီသောက်ယဲ့ (မျက်လုံးပြူးလီ) နှင့် ဆရာကြီး မင်ကျင်း တို့ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

​ထို့ပြင် သူသည် သခင်လေးကျားနှင့် သူ၏ တူတော်မောင် နျန်းကွေ့ချွမ် တို့ကိုလည်း တွေ့ရသည်။

သို့သော် သခင်လေးကျားမှာ မျက်လုံးပြူးလီ ကို မှတ်မိပုံမရသလို နျန်းကွေ့ချွမ်မှာလည်း သူ့ကို သွားတွေ့ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပုံရချေ။

ကျူးယွဲ့ သည်လည်း ဖန်ချင်းယောင် နှင့် ချင်းဟယ် တို့ကို ခေါ်ကာ ဧရိယာတစ်ခုတွင် လျှောက်ကြည့်နေသည်။

ကျန်းရှောင်ခဲ နှင့် ယန်ရုယွဲ့ တို့နှင့်အတူ လယ်သူမကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြက်မကြီးကို ပွေ့ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ပါလာသည်။

ထိုသူတို့မှာ ဝိညာဉ်သားရဲဥများ ရောင်းသည့် ဆိုင်တွင် ပစ္စည်းရွေးနေကြသည်။

​တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ ဘိုးဘေးနှင့် ယွီယွဲ့ဖန် တို့မှာလည်း အေးအေးဆေးဆေးပင် လျှောက်ကြည့်နေကြသည်။

​ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။

'သူတို့လည်း ရောက်နေကြတာပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကတည်းက ရောက်နေကြတာ ဖြစ်ရမယ်'

​သူသည် တာအိုဆရာ ယာ ၊ မီးတိမ်တိုက်အရှင် နှင့် အခြားသူများကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် အရင်က ခဏတာ တွေ့ဖူးခဲ့သော ချင်ဟူအင်ပါယာမှ ဘုရင်ဟောင်း ထုချင်းချို နှင့် မင်းသမီးလေးတို့ကိုလည်း တွေ့ရသည်။

​ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

'သူတို့က ငါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို သတ်ခဲ့တာ သိကြတယ် ဒီသတင်းက ကျွယ်ဝူတိ ရဲ့ နားထဲကို ရောက်သွားမလား မသိဘူး'

​သို့သော် ထိုအရာက အရေးမကြီးပေ။

ကျွယ်ဝူတိ သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

​ဖန့်အောက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဖန့်ချန် ကျွယ်မိသားစုက စလှုပ်ရှားနေပြီ"

​ဖန့်ချန်က သူ၏ ဝိညာဉ်အသိကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့်အခါ ကျွယ်မိသားစုဝင်များထံမှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

​"ဖန့်မိသားစုက ဖန့်ချန် ဒီနေ့က မင်းနဲ့ ကျွယ်ဝူတိ စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ရမယ့်နေ့ပဲ မင်း ဒီမှာ ရှိနေလား ပုန်းမနေဘဲ ထွက်လာခဲ့စမ်း"

​ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်ကို သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ကျွယ်မိသားစု ကျင့်ကြံသူများဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။

​ဆိုင်ရှင်နှင့် ဈေးဆစ်နေသော လယ်သူမဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဖန့်ချန် နာမည်တူနေတာလား"

​ယန်ရုယွဲ့က မသိစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ဖန့်ချန်လား ကျွန်မ ခုနက မှားမြင်တာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

​သူမက ကျန်းရှောင်ခဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ သခင်လေးက မဟာချန်းမှာ ရှိနေမလား"

​ကျန်းရှောင်ခဲက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာဖြင့်

"မဟုတ်ပါဘူး သူတို့က ဖန့်မိသားစုက ဖန့်ချန်လို့ အော်နေတာလေ သူက သခင်လေးနဲ့ ပတ်သက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

​သူသည် ထိုကိစ္စကို သိပြီးသားဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ မပြဝံ့ချေ။ မိန်းမသားတို့၏ စိတ်မှာ ပင်လယ်ရေထက် နက်သည် မဟုတ်လား။

သူ့ဆရာမှာ အမျိုးသမီးဖြစ်သလို၊ စီနီယာအစ်မမှာလည်း အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ချိန်တည်း စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိပါက နောင်ကျလျှင် သူ ကောင်းကောင်း နေရမည် မဟုတ်ပေ။

​"အင်း အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ ဖန့်မိသားစုက မဟာချန်းရဲ့ မိသားစုကြီး သုံးခုထဲက တစ်ခုပဲ ပြီးတော့ ဒါက မဟာရှ တို့နဲ့ မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ဝေးတာ"

လယ်သူမဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်သားရဲဥတွေကို ခဏထားလိုက်ပါဦး သွားကြည့်ကြရအောင် ကျွယ်ဝူတိ ဆိုတဲ့လူက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ကြားတယ် ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေတာဆိုတော့ ဒီလို ပါရမီရှင်တွေ တိုက်ခိုက်တာကို တွေ့ရခဲတယ်"

​ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဥများကို ပြန်ချထားခဲ့ကာ စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

​ထိုအချိန်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်ကြီးများသည် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင် သုံးဦး၏ အနီးတွင် စုရုံးနေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ကျွယ်မိသားစုမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် နှစ်ဦးနှင့် ဖန့်မိသားစုမှ နှစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။

​အရှင်ကျားဖြူ က ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ ကျွယ်ဝူတိ က ဖန့်ချန် နဲ့ စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်တော့မှာလား"

​"မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ အငြင်းပွားမှုက ကျွန်တော်တို့ ဝင်ပါရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး"

ဟု ကျွယ်မိသားစုမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

​"ကျွန်တော်တို့ လူကြီး သုံးယောက်ကတော့ ပွဲကြည့်ရုံပေါ့"

ဖန့်ထင်ကျန့်ကလည်း ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

​ထိုအချိန်တွင် ကျွယ်မိသားစု တပည့်များမှာ အော်ဟစ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ဖန့်မိသားစုဘက်မှလည်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပေတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးတွင် အပြန်အလှန် ရင်ဆိုင်မိကြသည်။

ဘေးပတ်လည်တွင် ကျင့်ကြံသူများစွာ ဝိုင်းအုံနေကြသော်လည်း သူတို့အတွက် ကွင်းပြင်တစ်ခုကိုတော့ ချန်ပေးထားကြသည်။

​ကျွယ်ဝူတိသည် လူအုပ်အလယ်တွင် ရပ်နေရင်း ဖန့်ချန်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

​"အဲဒီနေ့က မင်းပြောခဲ့တဲ့ စကားကို မှတ်မိသေးရဲ့လား"

ကျွယ်ဝူတိက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် အမဲလိုက်ကွင်းပြင် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

​ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ သေသေချာချာ မှတ်မိပါတယ်"

​"ကောင်းပြီ"

ကျွယ်ဝူတိက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ကျွယ်မိသားစုမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်ထံသို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"စီနီယာ. ကျေးဇူးပြုပြီး အကာအကွယ် တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးပါ၊ ကုန်သွယ်ရေး ညီလာခံကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့ပါ"

​"ငါ လုပ်ပေးမယ်"

အရှင်ကျားဖြူ က ရုတ်တရက် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ ဖန့်ချန်နှင့် ကျွယ်ဝူတိ တို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

​ဖန့်ထင်ကျန့် နှင့် ကျွယ်မိသားစု ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တို့မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

​အရှင်ကျားဖြူက ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘယ်လို အစွမ်းနဲ့မှ ဖောက်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကောင်း တိုက်ကြ၊ အနိုင်အရှုံး ပေါ်မှ ငါ မင်းတို့ကို ပြန်လွှတ်ပေးမယ်၊ တကယ်လို့ အနိုင်အရှုံး မပေါ်ဘူးဆိုရင်တော့ ထွက်လာဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့ ဟားဟား"

​လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာများမှာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။

ထိုသည်မှာ အသေအလဲ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။

ဒီနေ့တွင် တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

​လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ဖန့်ချန်ထံသို့ ရောက်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် မတူညီသော ခံစားချက်များ ရှိနေကြသည်။

​သူတို့၏ အမြင်တွင် ဖန့်ချန်သည် ကျွယ်ဝူတိ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။

သူ့တွင် မည်မျှပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နည်းလမ်းများ ရှိသည်ဟု သတင်းကြီးနေပါစေ၊ အစစ်အမှန် စွမ်းအား၏ ရှေ့တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ အသုံးမဝင်ပေ။

ကျွယ်ဝူတိမှာ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို အနိုင်ယူရန်မှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

​ယွီယွဲ့ဖန် သည် လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေရင်း ဖန့်ချန်ကို ကြည့်နေသော်လည်း သူ မမှတ်မိချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်က ဖန့်ချန်မှာ ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားသောကြောင့်ပင်။

"ဘိုးဘေး အဲဒါ ကျွယ်ဝူတိ လား သူ ဘယ်သူနဲ့ တိုက်မှာလဲ"

​"အရေးမပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ"

တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်း ဘိုးဘေးက ခပ်အေးအေးပင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင် သုံးဦး ရှိရာဘက်သို့ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးလာနိုင်ခဲ့သော လယ်သူမနှင့် အခြားသူများမှာ ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် အံ့သြသွားကြသည်။

​လယ်သူမဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ အံ့သြလွန်း၍

"တကယ်ပဲ သူပါလား"

​ယန်ရုယွဲ့မှာ ဖန့်ချန်ကို မမြင်ဖူးသဖြင့် မမှတ်မိသော်လည်း သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

​ယန်ရုယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြရိပ်များဖြင့်

"ဆရာ... ဒါက..."

​"သူက ငါမှတ်မိတဲ့အချိန်ထက် နည်းနည်း ပိုပြီး ငယ်သွားသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မမှားနိုင်ပါဘူး"

ဟု လယ်သူမက ပြောလိုက်သည်။ သူမက ကျန်းရှောင်ခဲကို ကြည့်ကာ

"သေချာ ပြန်ကြည့်စမ်း အဲဒါ မင်းရဲ့ သခင်လေးမဟုတ်လား"

​"တကယ်လား"

ကျန်းရှောင်ခဲက တွေဝေသော မျက်နှာဖြင့်

"သူတို့က ရုပ်ချင်း ဆင်နေတာများလား"

​သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တူနေရတာလဲ"

​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မီးတိမ်တိုက်အရှင် နှင့် မဟာရှ နိုင်ငံတော်မှ ဆဌမမြောက်မင်းသမီး တို့မှာလည်း ရှေ့ဆုံးသို့ မတိုးနိုင်သော်လည်း ကျွယ်ဝူတိ နှင့် ဖန့်ချန် တို့ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

​မင်းသမီးလေးမှာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ရတာလဲ"

​မီးတိမ်တိုက်အရှင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အံ့သြရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

​သခင်လေး ဖန့် မှာ ထိုမျှ ခိုင်မာသော နောက်ခံ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိပေ

​အခန်း ၄၂၄ - ရှေးဟောင်းကြေးမီးအိမ် နှင့် မရှုံးနိမ့်နိုင်သော အနေအထား

​မဟာရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်မင်းသမီးက မီးတိမ်တိုက်အရှင်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်မိတယ်။

"ဆရာ ဆရာလည်း မြင်တယ်မလား"

​"သူက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုငယ်သွားသလိုပဲ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ချင်းကတော့ တစ်ထပ်တည်းပဲ နာမည်နဲ့ မျိုးရိုးကလည်း အတူတူပဲဆိုတော့ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်"

မီးတိမ်တိုက်အရှင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မင်းသမီးလေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်းတို့ မဟာရှက နတ်စစ်သူကြီး ဖန့် ရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ သူက ဘယ်လိုလုပ် ဖန့်မိသားစုဝင် ဖြစ်သွားရတာလဲ ပြီးတော့ မဟာရှ နဲ့ ဖန့်မိသားစုက ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ"

​"တကယ်ပဲ သူပါလား"

​မင်းသမီးလေးကတော့ အတွေးလွန်နေပြီး ဆရာဖြစ်သူရဲ့ မေးခွန်းကိုတောင် မဖြေနိုင်တော့ဘူး။

တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အဖြေကို မသိတာပါ။

​ယန်ရုယွဲ့က ကျန်းရှောင်ခဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး အဲဒါ မင်းရဲ့သခင်လေးပဲ သူ့ရဲ့နောက်ခံက ဖန့်မိသားစု ဖြစ်နေတာကိုး အဲဒါကြောင့်လည်း တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှာ ယွီယွဲ့ဖန် က သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့တာပေါ့"

​လယ်သူမဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးကတော့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိတယ်။

"သူ့လို ပါရမီရှင်မျိုးက ဒီလိုနောက်ခံရှိမှပဲ ဒီလိုပညာရှင်တွေရဲ့ လက်ခံမှုကို ရမှာပေါ့ ငါ အစောကြီးကတည်းက ရိပ်မိသင့်တာ"

​ပါရမီ ဘယ်လောက်ရှိရှိ နောက်ခံမရှိရင် ပညာရှင်ကြီးတွေရဲ့ မျက်စိထဲ ကျဖို့ဆိုတာ ပင်လယ်ထဲ အပ်ရှာသလို ခက်ခဲလွန်းတာ မဟုတ်လား။

​ရုတ်တရက် ယန်ရုယွဲ့က တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး ကျွယ်ဝူတိကို သနားစရာသတ္တဝါလေးလို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ယွီယွဲ့ဖန်တောင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်တာ ကျွယ်ဝူတိကတော့ အဝေးကြီးပဲ"

​ကျွယ်ဝူတိ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့အခါ ခံစားရမယ့် တုန်လှုပ်မှုနဲ့ ပျက်စီးသွားမယ့် သူရဲ့ တာအိုစိတ်ဓာတ် ကို သူမ ကြိုမြင်နေသလိုပါပဲ။

​"အမေ အဒေါ်ချင်းချို ဒီအနံ့ကို သမီးမှတ်မိတယ် ဦးလေးထျန်းဖုန်းကို သတ်ခဲ့တဲ့လူက သူပဲ"

ချင်ဟူနိုင်ငံတော်က မင်းသမီးလေးဟာ ဖန့်ချန်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

သူမက ကျွယ်ဝူတိဆီကို သတင်းပို့ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ထူးဆန်းစွာပဲ သူမရဲ့ အသံက ထွက်မလာခဲ့ပါဘူး။

​လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ချင်ဟူအင်ပါယာရဲ့ နန်းတွင်းဆရာကြီးက သူမကို အေးစက်စက် ကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

​"အဆင့် ၅ အင်ပါယာရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါနဲ့၊ မင်း ကျွယ်ဝူတိကို အရင်က ယုံကြည်ခဲ့သလိုပဲ ဒီနေ့လည်း ယုံကြည်လိုက်စမ်းပါ"

နန်းတွင်းဆရာကြီးက စိတ်အာရုံနဲ့ သတိပေးလိုက်တယ်။

​မင်းသမီးလေးမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပြည့်နေပါတယ်။

သူမ ကျွယ်ဝူတိကို ယုံကြည်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ထျန်းဖုန်းမိစ္ဆာဘုရင် ကို တစ်ယောက်တည်း သတ်ခဲ့တဲ့သူလေ။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်ရှိပြီး အဆောင်ပညာမှာ တစ်ဖက်ကမ်းခတ်တဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တောင် သူ့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို မခံနိုင်ခဲ့တာ ကျွယ်ဝူတိက ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ

​အခုအချိန်မှာ အမှန်တရားကို မသိတဲ့သူတွေက ကျွယ်ဝူတိကို အားပေးနေကြပေမယ့် ဖန့်ချန်ရဲ့ အစွမ်းကို သိတဲ့သူတွေကတော့ ကျွယ်ဝူတိကို သနားနေကြပါပြီ။

​ဖန့်လင်ရှင်းကတော့ ဒီနေ့ကို စောင့်နေတာ ကြာပါပြီ။ သူမက လူအုပ်ထဲက ရှကျီ နဲ့ ဝူရုန့်ချိုတို့ကို မြင်တဲ့အခါ မထီမဲ့မြင် အကြည့်နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

"ရှကျီ ဒီနေ့ကစပြီး နင်တို့ မဟာချန်းမှာ အားကိုးစရာ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ဆရာကြီး ချန်ယွမ်တောင် မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

​"ဖန့်လင်ရှင်း ဘယ်သူနိုင်မလဲ ဆိုတာ မသေချာသေးဘူးနော်"

ဝူရုန့်ချိုက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။

သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ လှောင်ပြောင်ရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို ဖန့်လင်ရှင်း မမြင်လိုက်ပါဘူး။

​"စီနီယာအစ်မ အဲကောင်မကို စကားအပိုတွေ ပြောမနေပါနဲ့ ဒီပွဲပြီးရင် ကုန်သွယ်ရေးပွဲတော်ကို အေးအေးဆေးဆေး သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

ရှကျီ က ပြုံးလိုက်တယ်။

"တစ်ချို့လူတွေတော့ ထောင့်မှာ သွားငိုနေရလိမ့်မယ် ထင်တယ်"

​ဖန့်လင်ရှင်း မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။

"နင်က ဘယ်သူ့ကို ငိုရမယ်လို့ ပြောတာလဲ"

​ရှကျီ နဲ့ ဝူရုန့်ချိုက သူမကို မျက်လုံးလှန်ပြပြီး ဂရုမစိုက်သလို လှည့်ထွက်သွားတဲ့အခါ ဖန့်လင်ရှင်းကတော့ ဒေါသတကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ စိတ်ထဲမှာ သံသယတစ်ခုတော့ ဝင်လာပါတယ်။

'ဒီနှစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေရတာလဲ'

​သူမ စိတ်ထဲကနေ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။

'ဟန်ဆောင်နေကြတာပဲ ဖြစ်မှာပါ'

​အကာအကွယ်အတွင်းမှာတော့ ကျွယ်ဝူတိက အရှင်ကျားဖြူကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"ဒီအကာအကွယ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ ကျွန်တော် စီနီယာ့ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

​သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ စကားတွေနဲ့ စာရင် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဖန့်ချန်ကတော့ လူအုပ်ကြားမှာ အားနည်းသူလို့ ထင်ရစေပါတယ်။

​"စကားတွေ အပိုပြောမနေနဲ့ မြန်မြန်တိုက်ကုန်သွယ်ရေးပွဲတော်ကို အချိန်မနှောင့်နှေးစေနဲ့"

အရှင်ကျားဖြူက ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်တယ်။

​ကျွယ်ဝူတိက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။

"မင်း ဒီနေ့ကော ငါ့ကို အမြင်အာရုံလှည့်စားတဲ့ အဆောင်တွေ သုံးဦးမှာလား ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပြေးတဲ့ နည်းစနစ်တွေ သုံးဦးာလား"

​'ထွက်ပြေးတဲ့ နည်းစနစ်'

​တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲကတော့ နတ်သမီးထျန်းယင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုပဲ ငေးကြည့်နေလို့ ဒီပွဲကို ဂရုမစိုက်ပေမယ့် အဲဒီစကားကို ကြားတဲ့အခါ ကွင်းပြင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

​"အဲဒီ ဖန့်မိသားစုက လူက ဘယ်အဆင့်လဲ"

သူက ဘေးနားက နျဲ့ထျန်းယွမ်ကို မေးလိုက်တယ်။

​"သူက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၁၂ ပါ ကျွယ်ဝူတိနဲ့ဆိုရင် အဆင့်ကြီးတစ်ခုလုံး ကွာခြားနေပါတယ်"

​'အဆင့် ၁၂ ပဲလား ဒါဆိုရင်တော့ သူ မဟုတ်နိုင်ဘူး'

တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက စိတ်ဝင်စားမှု ပြန်လျော့သွားပြီး နတ်သမီးထျန်းယင်ကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။

"နတ်သမီး ဒီပွဲပြီးရင် ငါတို့နိုင်ငံဘက်ကို လာလည်ပါဦးလား အစားအသောက် ကောင်းကောင်းတွေ ကျွေးပါ့မယ်"

​နတ်သမီးထျန်းယင်ကတော့ ဘာမှမကြားသလို အမူအရာမပျက်ဘဲ နေမြဲပါပဲ။

​ဖန့်ချန်က မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းရဲ့ လူကြီးတွေက ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့ ဘာတွေ ပေးလိုက်တာလဲ"

​"ဟဲဟဲ ထွေထွေထူးထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို အသုံးမဝင်အောင် လုပ်မယ့်အရာလေးပါ"

ကျွယ်ဝူတိက ရယ်မောရင်း သူရဲ့ လက်ဖဝါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြန့်လိုက်တဲ့အခါ ရှေးဟောင်းကြေးမီးအိမ်လေး တစ်လုံး ပေါ်လာတယ်။

​"ဝိညာဉ်တံဆိပ် ၃၆ ခု ဒါက အဆင့်မြင့် အဝါရောင် ရတနာပဲ"

​"ဒါက တခြား တူညီတဲ့အဆင့် ရတနာတွေထက် ပိုအစွမ်းထက်တယ်"

​"ကျွယ်ဝူတိက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ဆိုတော့ ဒီရတနာကို စပြီး အသက်သွင်းနိုင်ရုံပဲ ရှိဦးမယ် ဒါထက် အဆင့်မြင့်ရင် သူ သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

​လူအုပ်ကြီးက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်နေကြပါတယ်။

ဖန့်မိသားစုဝင်တွေကလည်း သူတို့ လူကြီးတွေ ဖန့်ချန်ကို ဘာဝှက်ဖဲ ပေးထားသလဲဆိုတာ သိချင်နေကြတယ်။

​"ဦးလေး ဖန့်ချန်ကို ဘာပေးလိုက်လဲ"

ဖန့်ဝမ်လီက တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်တယ်။

​"ဘာမှ မပေးဘူး"

ဖန့်ထင်ကျန့်က ခဏအကြာမှ ပြန်ဖြေတယ်။

​"..."

​ဖန့်ဝမ်လီ ဆွံ့အသွားတယ်။ ဒါကို သိရင် သူကိုယ်တိုင် တစ်ခုခု ပေးလိုက်မှာပါ။

ဖန့်ထင်ကျန့်က စီစဉ်ပေးထားမယ် ထင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ ဘာမှ မလုပ်ပေးထားဘူးတဲ့

​"ဦးလေး ဦးလေးက ဦလေးထင်ယွမ်ရဲ့ သွေးမျိုးနွယ်ကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်စေချင်တာလား"

​"အဲဒါကြောင့်ပဲပေါ့ ဖန့်ချန်က ကျွယ်ဝူတိကိုတောင် မနိုင်ရင် ဖန့်မိသားစုထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေတာက ပိုကောင်းတယ် ဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို လာဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ဖန့်ထင်ကျန့်က ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

​ဖန့်ဝမ်လီ တစ်ခဏတော့ ကြောင်သွားပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ သဘောပေါက်သွားတယ်။

ဖန့်ချန်ရဲ့ ပါရမီက ဘိုးဘေးထင်ယွမ်လောက် မရှိဘူးဆိုရင်၊ အရင်က ထင်ယွမ်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့သူတွေက ဖန့်ချန်ကို အရေးလုပ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ဒီနေ့ ဖန့်ချန် ရှုံးနိမ့်သွားတာက သူ့အတွက် ပိုဘေးကင်းသွားမှာပါ။

​ကျွယ်ဝူတိက လက်ထဲက ရတနာကို စတင် အသက်သွင်းလိုက်တဲ့အခါ သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ စိမ်းဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတွေ ဖြာထွက်လာတယ်။

​"အခုဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိဦးမလား"

ကျွယ်ဝူတိက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။

"အခုအချိန်မှာတော့ ငါက မရှုံးနိမ့်နိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေပြီ"

​"ဒါက ခံစစ်ရတနာကိုး"

လူအုပ်ကြီးက သဘောပေါက်သွားကြတယ်။

​ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ ဖန့်ချန်က ရပ်နေတဲ့နေရာကနေ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိမ်းဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းရဲ့ ရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။

သူက အဲဒီအကာအကွယ် အလင်းတန်းကို လက်ဗလာနဲ့ပဲ ဆွဲဖြဲလိုက်တာကို အားလုံး မြင်လိုက်ရတယ်။

​ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ သံသယအမူအရာ ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်တယ်။

"မရှုံးနိမ့်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား"