အစ်ကိုကြီးချန်၏ ပေါက်ကွဲလွယ်သောဒေါသ

ကျန်းချန်လည်း တစ်ခုမှ နားမလည်တော့ပေ။

"အဘိုးကြီးမို... ဒီတက်လှမ်းခြင်းစစ်ပွဲဆိုတာ ဘာလဲ။ ခင်ဗျားဆီက တစ်ခါမှမကြားဖူးပါလား"

မိုချန်မှာ မျက်နှာပျက်နေတော့သည်။ သူသည် အင်မော်တယ်လောက အတွေ့အကြုံရှိသူအဖြစ် ဂုဏ်ယူနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အခြေခံအချက်အလက်ကိုပင် မပေးနိုင်တော့သဖြင့် သူ၏အင်မော်တယ်ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အသုံးမကျသလိုခံစားရလေ၏။

"ကျွန်တော်လည်းမသိဘူး။ အရင်ကတစ်ခါမှမကြားဖူးဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ဆယ်သန်းအတွင်းမှ ပေါ်လာတာဖြစ်ရမယ်"

အစ်ကိုကြီးချန်မှာ စိတ်ပျက်နေရန်အချိန်မရှိ။ သူ့ရှေ့ရှိမြို့စားမင်းကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်၏။

"တက်လှမ်းခြင်းစစ်ပွဲဆိုတာဘာလဲ။ ငါတို့က မဖြစ်မနေတိုက်ခိုက်ရမှာလား"

ဤစကားက ကွေ့ချန်းနှင့် ရှုယွမ်တို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူတို့ကဲ့သို့ မြေခွေးအိုကြီးများမှာ တက်လှမ်းလာသူအမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အားလုံးကိုသိသလိုလို ဟန်ဆောင်နေကြခြင်းဖြစ်ရာ ကျန်းချန်ကတိုက်ရိုက်မေးလိုက်သဖြင့် သူတို့ဘာမှမသိကြောင်း ပေါ်သွားမည်ကိုစိုးရိမ်နေ၏။

သို့သော် မြို့စားမင်းမှာ ထိုအချက်ကိုသံသယမဝင်ဘဲ ခပ်အေးအေးဆိုသည်။

"မင်းမှာမေးခွန်းမေးပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ မင်းလုပ်ရမှာကနာခံဖို့ပဲ"

ထို့နောက် သူလက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အင်မော်တယ်တစ်ထောင်မှာ လူအုပ်ကြီးကို အကျဉ်းသားများကဲ့သို့ မြို့ထဲသို့ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ဘာလဲဟ...

အစ်ကိုကြီးချန် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

အဓိကဇာတ်လိုက်ရှေ့မှာလာပြီး ဆရာလုပ်နေတာလား။

သေခြင်းတရားဆိုတဲ့စာလုံးကို ဘယ်လိုရေးရလဲဆိုတာ သူတို့မသိကြဘူးထင်တယ်။

သူတိုက်ခိုက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကွေ့ချန်းနှင့် ရှုယွမ်တို့က အတင်းဆွဲထားကြသည်။

"အရှင်... အခုက ပြဿနာရှာရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးဘူး"

"ဟုတ်တယ်၊ တစ်ဖက်ကအင်အားကြီးတယ်၊ သည်းခံရမယ်"

"ငါတို့ ဘာမှမသိသေးဘူး။ အခြေအနေကို အရင်စူးစမ်းပြီးမှဆုံးဖြတ်တာ ပိုကောင်းမယ်"

သူတို့က မိုက်မဲသောဘုရင်တစ်ပါးကို တားဆီးနေသည့် သစ္စာရှိအမတ်ကြီးများကဲ့သို့ အတင်းဖျောင်းဖျကြသဖြင့် ကျန်းချန်စိတ်အေးသွားရသည်။ အမှန်တော့ ကျန်း မိုက်မဲသောဘုရင် ချန်မှာ မြို့ကမည်သည့်နေရာတွင်ရှိမှန်းမသိသေးသဖြင့် သူတို့ကိုလမ်းပြခိုင်းထားခြင်းကမဆိုးဘူးဟုတွေးမိ၏။

သို့ဖြင့် အောက်လောကမှတက်လှမ်းလာသူ တစ်သိန်းနှစ်သောင်းမှာ အင်မော်တယ်တစ်ထောင်၏ခြံရံမှုဖြင့် တင့်ထျန်းအင်မော်တယ်မြို့တော်သို့ ပျံသန်းလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတွေ့အကြုံရှိသော အဖိုးကြီးအိုကြီးများမှာ ဒေသခံအင်မော်တယ်များထံမှ သတင်းအချက်အလက်ရယူရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ရလဒ်သိပ်မထွက်ပေ။ အင်မော်တယ် စစ်သည်များမှာ သူတို့ကို ရာဇဝတ်သားများကဲ့သို့သာသဘောထားပြီး

"ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း"

ဟုသာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

အစ်ကိုကြီးချန်၏ဒေါသ ပေါက်ကွဲလာပြန်သည်။

"သူတို့ကိုယ်သူတို့ တကယ်အရေးကြီးတယ် ထင်နေတာလား"

ရှုယွမ်တို့မှာလည်း ထပ်မံဖျောင်းဖျရပြန်သည်။

"အရှင်... ခဏလောက်ထပ်သည်းခံပါဦး"

"အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေရာကဘယ်နေရာလဲဆိုတာ အရင်သိအောင်လုပ်ရမယ်"

ညီအစ်ကိုရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေကို ခဏလောက်သိမ်းထားပေးပါ...

တကယ်လို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ရင် ငါတို့အားလုံး အပြတ်အသတ်ခံရလိမ့်မယ်...

သူတို့ ဆုတောင်းနေကြသည်။

တင့်ထျန်းအင်မော်တယ်မြို့တော်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်လွင့်မျောနေသော အလွန်ကြီးမားလှသည့် မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်၏။ မြို့စားမင်းပြန်ရောက်လာချိန်တွင် စစ်သူကြီးတစ်ဦးကဦးဆောင်၍ စစ်သည်တော်များစွာနှင့်အတူ ကြိုဆိုကြသည်။

ထိုစစ်တပ်ထဲတွင် အစစ်အမှန်အင်မော်တယ်ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် သူတော်စင်အဆင့် သောင်းပေါင်းများစွာရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တက်လှမ်းလာသူများ၏နှလုံးသားမှာ လုံးဝနစ်မြုပ်သွားတော့သည်။ တစ်ဖက်လူ၏အင်အားမှာ သူတို့ထက် များစွာသာလွန်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

မြို့ထဲရောက်ရှိလာချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးကို စတုတ္ထတပ်ရင်းအဖြစ်ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး ဟဲချွမ်ဆိုသူ အင်မော်တယ်စစ်ဗိုလ်တစ်ဦးက တာဝန်ယူလေ့ကျင့်ပေးရန် အမိန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အောက်လောကမှ နယ်မြေအသီးသီးကို လူစုခွဲကာ အုပ်စုငယ်များထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။

ကွေ့ချန်းတို့ကဲ့သို့ မာနကြီးသူများပင်လျှင် ယခုအချိန်တွင် ခေါင်းငုံ့၍သည်းခံနေကြရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အင်မော်တယ်လောက အင်အားစုတစ်ခုထဲရောက်သွားခြင်းက သတ်ဖြတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ကျွန်အဖြစ်ခိုင်းစေခံရခြင်းထက်သာသည်ဟုတွေးနေကြသည်။

သို့သော် အစ်ကိုကြီးချန်၏အတွေးမှာ ထိုသို့မဟုတ်။ သူ့ကို သိုးအုပ်တစ်အုပ်လိုသဘောထားပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်ကို သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူပါဝင်သောအဖွဲ့ငယ်၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ထွက်လာကာ အော်ဟစ်တော့သည်။

"နားထောင်စမ်း... မင်းတို့ အရင်က ဘာတွေပဲလုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့၊ တင့်ထျန်းမြို့ကိုရောက်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေရမယ်"

"တက်လှမ်းခြင်းစစ်ပွဲအတွင်းမှာ ပျော်ပါးနေတဲ့အင်မော်တယ်မရှိဘူး၊ အမိန့်နာခံတဲ့စစ်သားပဲရှိတယ်"

"အမိန့်မနာခံတဲ့သူကို ချက်ချင်းသတ်မယ်"

"အခု... မင်းတို့အားလုံး လက်ကိုခေါင်းပေါ်တင်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်စမ်း"

ခဏချင်းမှာပင် လူတစ်ထောင်ကျော်မှာ ကြောက်ရွံ့စွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ လက်မခံနိုင်သေးပေ။ တပ်ရင်းမှူးဟဲချွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း -

"ကောင်းတယ်... မင်းတို့တွေက အရမ်းမာနကြီးကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါအကျွမ်းကျင်ဆုံးအလုပ်က မင်းတို့ရဲ့မာနကိုချိုးနှိမ်ပစ်တာပဲ"

စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် အစ်ကိုကြီးချန်က ပြန်ပက်လိုက်သည်။

"ဝံပုလွေကြီးလိုဟန်ဆောင်နေတာ တော်လိုက်တော့။ မင်းကဘာအဆင့်ရှိလို့လဲ"

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အောင့်သက်သက်နှင့်လိုက်လာခဲ့သောကျန်းချန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူလိုချင်သောနေရာသို့ရောက်ပြီဖြစ်ရာ ဤလူများကိုသတ်၍ ဝိညာဉ်ကိုရှာဖွေလိုက်ရုံပင်။

တင်းမာနေသောလေထုထဲတွင် ကျန်းချန်၏အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်ထင်ရှားသွားသည်။ လူတိုင်း၏အကြည့်များမှာ ကျန်းချန်ဆီသို့ ကျရောက်လာ၏။

မြို့စားမင်းကမူ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က ရုန်းကန်နေသည်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ မည်သည့်အမူအရာမျှမရှိပေ။ စစ်သူကြီးကလည်း အခြားသူများကိုသတိပေးရန်အတွက် နမူနာပြသတ်ဖြတ်ရန် အကွက်ကောင်းတစ်ခုဟုသာ မှတ်ယူလိုက်သည်။

ကျန်းချန်၏အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ ဒေါသတကြီးပျံသန်းလာသည်။

"မင်းခုနကဘာပြောလိုက်တာလဲ"

စကားသံမဆုံးသေးမီမှာပင် ကျန်းချန်၏ ယန်အင်မော်တယ်ဓားမှ မီးတောက်များမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။