အကြွေးပြန်ဆပ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး

တာဟဲစျေးမြို့တော်သည် ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေ၏ အစွန်ဖျားတွင် တည်ရှိပြီး အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်ရှိ ဝမ်တောင်တန်းကြီးနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ခရီးသွားမှတ်တမ်း ရေးသားခဲ့သည့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စာရင်းဇယားများအရ၊ ဤဈေးကွက်သည် ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်ကြော ပေါ်တွင် တည်ရှိသဖြင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကျင့်ကြံသူသောင်းချီ၍ စည်ကားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဒေသတွင် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများသာ အဓိကနေထိုင်ကြပြီး ဂိုဏ်းကြီးများမှ ဂိုဏ်းသားများမှာ စီးပွားရေးကိစ္စများ စီမံရန်အတွက်သာ ခေတ္တလာရောက်လေ့ရှိသည်။

ထို့အပြင် အတွင်းမြို့ရှိ ဆိုင်ခန်းများကို စီမံခန့်ခွဲသူများမှာလည်း ပုံသေမဟုတ်ဘဲ နှစ်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း တစ်လှည့်စီ အပြောင်းအလဲ ပြုလုပ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် တာဟဲစျေးမြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ၏ လွတ်လပ်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့်သာ လွှမ်းမိုးထားလေသည်။

ဤဈေးကွက်သည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် စုရပ်တစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ဈေးကြီးနှင့် ဈေးငယ်ဟူ၍ နှစ်မျိုးခွဲခြားထားသည်။

ဈေးကြီးကို တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်သာ ခင်းကျင်းပြီး ဈေးငယ်ကိုမူ အပတ်စဉ် ၁ ရက်၊ ၄ ရက်နှင့် ၇ ရက်နေ့တိုင်းတွင် ခင်းကျင်းလေ့ရှိသည်။ ဈေးနေ့မဟုတ်သည့် ရက်များတွင်လည်း ဆိုင်ခန်းအချို့ ရှိနေတတ်သော်လည်း လူသူမှာမူ များစွာ ကျဲပါးလှသည်။

ယခုဆိုလျှင် နောက်ဆုံးဈေးငယ်နေ့ပြီးကတည်းက ၁၀ ရက်ခန့်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နံနက်စောစောစီးစီးတွင် ဖြစ်သည်။

ခပ်တောင့်တောင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဈေးအတွင်းသို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးဝင်လာသည်။

ကျန်းဝမ်သည် ယခုတစ်ခေါက်တွင် အမှန်ပင် ကံထူးခဲ့သည်။ တောင်ထဲတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာရုံမျှဖြင့် ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အသားပိဿာချိန် တစ်ထောင်ကျော် အထိ ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ သိုလှောင်အိတ် မှာ နေရာအကန့်အသတ် ရှိသဖြင့် ထိုအသားများ ထည့်လိုက်သည်နှင့် ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် ပစ္စည်းစုံသည်နှင့် သူသည် တောင်ပေါ်မှ ပါးပါးနပ်နပ်ဖြင့် ပြန်ဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲသား ၁၀ ပိဿာလျှင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက် တစ်တုံး ရရှိနိုင်သလို ၎င်း၏ အရိုးများမှာလည်း ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်ခေါက် အမြတ်အစွန်းမှာ သူ့အား အချိန်အတန်ကြာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နိုင်ရန် လုံလောက်စေသည်။

မနေ့က အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျွမ်းကျင်သော သားသတ်သမားတစ်ဦးကို ခေါ်၍ အသားများကို အချောကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထျန်းရှန်းမျှော်စင် သို့ သွားရောက်ပျော်ပါးရန် သူ မအောင့်နိုင်တော့ချေ။

ထိုနေရာရှိ အတွေ့အကြုံမှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

အလှလေးများမှာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်၍ ထိရောက်မှု ရှိလှသည်။ သို့သော် ယခင်တစ်ခေါက် ရရှိခဲ့သော အောင်ပွဲကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ အားမရစရာ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နံနက်စောစောတွင် ထို သူရဲကောင်းသင်္ချိုင်း မှ မရမက ရုန်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ယခင်က ဆုံခဲ့သော လူငယ်လေးနှင့် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ရန် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့တောင်ဘက်ရှိ ဈေးတန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဆိုင်ခန်းအချို့ ခင်းကျင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မှော်စာရွက်ရောင်းသည့် အဘိုးချန်မှာလည်း ခုံပုလေးပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေလေသည်။

"မိတ်ဆွေလော့ရော….သူ ရောက်ပြီလား"

"မရောက်သေးဘူး၊ အိမ်မှာ ဆေးဖော်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့"

"သူ ဒီနေ့ ဆိုင်လာခင်းဦးမှာလား"

"အခုထိ မလာသေးဘူးဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ ဈေးငယ်ကို လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး…."

ကျန်းဝမ် သိသိသာသာ စိတ်ပျက်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် အဘိုးချန်နှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားစပ်မိရင်း တောင်ထဲတွင် ကြုံခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကို ဖောက်သည်ချနေမိသည်။

ဖောက်သည်တစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ မထွက်ခင်မှာပင် အဘိုးချန်က စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်နေသော ထိုဖောက်သည်ကို မရမက ဆွဲထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မိတ်ဆွေ.... ချီဖုံးကွယ်မှော်စာရွက်ကို စိတ်ဝင်စားလား"

"အဲဒါက ဘာလဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပေးတာလား"

"မင်း နတ်ဘုရားမှော်စာရွက်ဂိုဏ်းက စီရင်စုသခင် အကြောင်း သိတယ်မဟုတ်လား၊ ငါ ပြောပြမယ်...."

ကျန်းဝမ်၏ မျက်နှာပေးမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ ထိုစကားလုံးများမှာ တစ်နေရာရာတွင် ကြားဖူးနားဝ ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဈေးနှင့် အတန်ငယ် ဝေးရာသို့ ရောက်သောအခါမှ သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

“ဒါ…. ဟိုနေ့က မိတ်ဆွေလော့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ မဟုတ်လား”

“တောက်.... အဘိုးကြီးက အကျင့်မကောင်းတာတွေ သင်ထားတာပဲ" ဟု ကျန်းဝမ် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လော့ချန် သူ့အား လိမ်ခဲ့သည်ဟု သူ မထင်ချေ။ အကြောင်းမှာ ယခင်က လော့ချန်သည် သူ့အား အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး အကြောင်း ပြောပြစဉ်က တိကျသေချာသော စကားလုံးများကို မသုံးဘဲ ဝေ့ဝိုက်၍သာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး၏ အာနိသင်မှာလည်း လော့ချန် ပြောသကဲ့သို့ပင် တကယ်ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အဘိုးချန်သည် လော့ချန်၏ ဈေးရောင်းနည်းဗျူဟာကို ခိုးယူသုံးစွဲနေသည်ဟုသာ သူ ကောက်ချက်ချလိုက်တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ….။

အခိုးခံလိုက်ရသူ လော့ချန်မှာ အိမ်တွင် ခါးစည်းအဝတ်ကို ပတ်လျက် စစ်နတ်ဘုရား ကွမ်းယွီအား ပူဇော်ပသနေလေသည်။

သူသည် ဆေးအိုးအတွင်းသို့ ဆေးပင်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထည့်နေရင်း ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

“အရင်အသုတ်တွေကတော့ ပျက်စီးကုန်ပြီး ကုန်ကြမ်းတွေလည်း အတော်လေး ဖြုန်းတီးခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒီနေ့တော့ သေချာပေါက် အောင်မြင်ရမယ်၊ ကွမ်းယွီ အရှင်မြတ် ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ အမွှေးတိုင်တွေ ထွန်းပြီး ပူဇော်ထားပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို မ စတော်မူပါဦး"

ပြုပြင်စီမံထားသော မီးခွေးအမြီးမှ ထွက်လာသော ညှီနံ့မှာ အခြားဝိညာဉ်ဆေးပင်ရနံ့များနှင့် ရောယှက်သွားကာ ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသော ထူးဆန်းသည့် အနံ့တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ဆေးဖော်စပ်သည့် ဖြစ်စဉ်မှာ နံနက်မှ ညနေစောင်းအထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

လော့ချန် ဆေးအိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ နီရဲနေသော ဆေးရည်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ လတ်ဆတ်သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်မိသောအခါ သူ ကျေနပ်စွာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။

“ဒါပဲလေ၊ ဒီတစ်ခါ ၆ သုတ်မြောက်မှာ အောင်မြင်ပြီ၊ ဒါဟာ တကယ့်ကို တိုးတက်မှုကြီးပဲ"

“ကွမ်းယွီ အရှင်မြတ်၊ အရှင်က အချိန်ကာလတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကျွန်တော့်ဘက်မှာ ရှိနေပေးမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိသားပဲ၊ အရှင် ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်နေတာပဲ…."

“မနက်ဖြန်လည်း ဒီလိုပဲ ဆက်ကြိုးစားရမယ်"

ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ လော့ချန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် ၅၀ ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ တစ်လနီးပါး ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားခဲ့ရသည့် ရလဒ်များ ဖြစ်သည်။ ပုလင်း ၃၀ ထဲတွင်မူ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်ခန့်က အမြန်ဖော်စပ်ထားသည့် မှော်အာဟာရဆေးလုံးများ ရှိပြီး၊ ကျန် ပုလင်း ၂၀ ထဲတွင်မူ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးများ ရှိနေလေသည်။

မှော်အာဟာရဆေးလုံးမှာ တစ်ပုလင်းလျှင် ၁၀ လုံး ထည့်ရသော်လည်း အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးမှာမူ တစ်ပုလင်းလျှင် တစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယခုတစ်ခေါက်တွင် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးကို နှစ်သုတ်သာ အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုန်ကြမ်း ၁၉ သုတ်တွင် ၂ သုတ်သာ အောင်မြင်သည်မှာ အောင်မြင်နှုန်း အလွန်နည်းပါးလှသည့်အပြင် ဆေးလုံးများမှာလည်း အနိမ့်တန်းအဆင့်သာ ဖြစ်သည်။

အနိမ့်တန်း ဆေးလုံးများမှာ အကန့်အသတ်များစွာ ရှိသည်။ အာနိသင်မှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး အလွန်အကျွံ သုံးစွဲမိပါက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိလာနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအချက်မှာ လော့ချန်အတွက် အပူတပြင်းကိစ္စ မဟုတ်ချေ။ သူ၏ မိတ်ဆွေကျင့်ကြံသူ များသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ သုံးစွဲကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်အကျွံ သုံးစွဲမိခြင်းမှ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ကြမည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။

“လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်ပဲ လုပ်နိုင်သေးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် တိုးလာတာနဲ့အမျှ အခြေအနေတွေက သေချာပေါက် ပိုကောင်းလာမှာပါ၊ အနာဂတ်က လင်းလက်နေပါတယ်၊ ကြိုးစားစမ်းပါ လော့ချန်"

ကျောက်စိမ်းပုလင်းများကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ အတွင်းမြို့ထဲသို့ လေပွေတစ်ခုအလား ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ယနေ့သည် ဈေးကြီးနေ့ ဖြစ်သဖြင့် ဤပစ္စည်းများကို အကုန်ရောင်းရန် လော့ချန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဈေးသို့ ရောက်သောအခါ လူသူ ကျဲပါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ စောလွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးချန် မရောက်သေးသော်လည်း သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း ဝမ်ယွမ်မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီအစ်ကိုကြီး…. ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား၊ ကြမ်းပြင်က အရမ်းအေးတာကို" ဟု လော့ချန်က ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ရင်း ဝမ်ယွမ်၏ ဆိုင်ရှေ့တွင် သဘာဝကျကျပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

“အို…. ပစ္စည်းတွေတောင် စုံလာပါလား" ဟု သူ ဝမ်ယွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

ယခင်တစ်ခေါက်နှင့် ယှဉ်လျှင် ယခုတစ်ခေါက်တွင် ရှေးဟောင်းစာအုပ်အချို့နှင့် ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်စိမ်းစာလိပ် တစ်ခုပင် တိုးလာသည်။ မှော်လက်နက် ၄ ခု၊ ၅ ခုခန့်လည်း ပါဝင်ပြီး အချို့မှာ သွေးစွန်းရာ ဟောင်းနွမ်းနွမ်းများ ရှိနေသည်။

လော့ချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဝမ် မကြာသေးခင်က အပေးအယူ ကြီးကြီးမားမားတွေ လုပ်ခဲ့ပုံရတယ်နော်"

ဝမ်ယွမ်က မျက်တောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပင့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ချင်သလောက်ကြည့်၊ လက်နဲ့တော့ မထိနဲ့"

လော့ချန်သည် ရှေးဟောင်းစာအုပ်အချို့ကို အငမ်းမရ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ချီသန့်စင်အဆင့်အတွက် အရေးကြီး မှော်အတတ် ၅ မျိုး၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဆိုင်ရာ အထွေထွေဆွေးနွေးချက်၊ နွေဦးကျင့်စဉ်….။

ဤအရာများသည် သူ လိုချင်နေသည့် အရာများ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူ့လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက် မရှိခြင်းပင်။

အကယ်၍ ဝမ်ယွမ်သာ ဤပစ္စည်းများနှင့် မှော်လက်နက်များကို ရောင်းလိုက်ရလျှင် မည်မျှအထိ ရလာမည်နည်း။

သူ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် အနိမ့်တန်းမှော်လက်နက် တစ်ခုပင်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၀၀ မှ စတင်ပြီး၊ အလယ်အလတ်နှင့် အဆင့်မြင့်လက်နက်များမှာမူ မူးမေ့လောက်အောင် ဈေးကြီးလှသည်။

လူသတ်ပြီး ရတနာလုယူခြင်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ငွေရှာရအလွယ်ဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်မည်။

ကံဆိုးစွာပင် လော့ချန်သည် ထိုသို့သောအရာများတွင် မကျွမ်းကျင်ချေ။ သူသည် ဆေးဖော်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော ရိုးသားသည့် ဆေးဖော်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

လော့ချန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း ရောင်းမထွက်သေးသည့် နယ်မြေခြောက်ခု၏ မြင်ကွင်းများ စာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုနေမိသည်။

အရှေ့ဖျားနယ်မြေခြောက်ခုတွင် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည် စီရင်စုသခင်များ ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည့် ဂိုဏ်းကြီး ၆ ဂိုဏ်း ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်း ၊ ပိုးပန်းပင်ဂိုဏ်း ၊ နတ်ဘုရားမှော်စာရွက်ဂိုဏ်း နှင့် ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုဂိုဏ်းကြီးများအပြင် နယ်မြေတစ်ခုစီ၌ များပြားလှသော ဂိုဏ်းငယ်များနှင့် မျိုးနွယ်စု များစွာလည်း တည်ရှိနေကြသည်။ ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်နှင့် ပေါကြွယ်ဝသော သယံဇာတများကြောင့် ပါရမီရှင်များစွာ ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။

ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူများ ထွက်ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။ ထိုသူများ၏ တက်လှမ်းမှုများမှာ အမြဲ ထူးဆန်းစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်ရပ်များနှင့်အတူ ပါလာတတ်သည်။

ဤ နယ်မြေခြောက်ခု၏ မြင်ကွင်းများ စာအုပ်ကို ရေးသားသူမှာ ချီသန့်စင် အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ ကျန်ရှိသော သက်တမ်းကို ဤစာအုပ်ရေးသားခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် အတွေ့အကြုံ အကန့်အသတ်ရှိမှုကြောင့် သူရေးသားထားသော အချက်အလက် အများစုမှာ တစ်ဆင့်စကားများသာ ဖြစ်နေတတ်သည်။

သို့သော်လည်း လော့ချန်အတွက်မူ ဤစာအုပ်သည် ကျယ်ပြောလှသော ကျင့်ကြံခြင်းလောကကြီးကို ခဏတာမျှ ငေးမောကြည့်ရှုနိုင်ရန် အခွင့်အရေးပေးခဲ့သည်။ ထိုသိမြင်မှုများက သူ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေပြီး မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။

“ကျောက်စိမ်းအိုးတစ်လုံးဟာ ဓားတစ်လက်တည်းနဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေကို ဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်ပြီး နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို တည်ငြိမ်စေခဲ့တယ်၊ ဘယ်လောက်တောင် ခံ့ညားထည်ဝါလိုက်သလဲ၊ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ"

ခေတ္တမျှ ငေးမောနေပြီးနောက်၊ လော့ချန်သည် နှမြောတသစွာဖြင့် စာအုပ်ကို ပြန်ချလိုက်ကာ ဆိုင်ခင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်း ကြိုက်ရင် ယူသွားဖတ်လေ၊ ဒီမှတ်တမ်းထဲမှာ အမှားတွေလည်း အများကြီးပဲ၊ ရောင်းမထွက်တာတောင် လနဲ့ချီနေပြီ"

ဝမ်ယွမ်က အေးစက်စက်ပင် ပြောလိုက်ပြီး၊ လက်ချောင်းလေးကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စာအုပ်မှာ လော့ချန်၏ လက်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံတက်လာသည်။

လော့ချန် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုဝမ်၊ ဖတ်ပြီးရင် ကျွန်တော် ချက်ချင်းပြန်ပေးပါ့မယ်"

စာအုပ်ကို ကိုင်လျက် လော့ချန် သူ၏ ဆိုင်နေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ အဘိုးချန်က သူ့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ ရင်းနှီးနေသော ထိုမျက်နှာဟောင်းကြီးကို မြင်သောအခါ လော့ချန် အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"ဦးလေးချန်၊ အရောင်းအဝယ်တွေ ဘယ်လောက်ကောင်းနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို လာပြောတာလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်း အကြွေးပြန်ဆပ်ဖို့ လာသတိပေးတာ"

"အာ"

လော့ချန် ဆွံ့အသွားသည်။ လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းကပင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ လူကောင်းများနှင့် ပြည့်နေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပေလော။

သို့သော် လော့ချန် ဆေးလုံးများကို စီစဉ်ပြီးနောက်တွင်မူ အဘိုးချန်က သတင်းကောင်းတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး အကြောင်း လာမေးနေတဲ့ ဖောက်သည်တွေ အတော်များတယ်ဟေ့၊ မင်းတော့ ချမ်းသာတော့မယ်ထင်တယ်"