အခန်း (၄၄၅-၄၄၆)
Vol. 45 Ch. 445-446
အခန်း ၄၄၅ - ဘဝသံသရာကို ဖြတ်တောက်ခြင်း
ဖန့်ချန် ဓားကို လွှဲလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဗလာကျင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
သူ့ရဲ့ နားထင်က ဆံပင်တွေဟာ ဖြူဆွတ်လာပြီး အသက် ၁၈-၁၉ အရွယ် လူငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းတွေ ထင်လာကာ အိုမင်းရင့်ရော်မှုတွေ ပေါ်လာပါတော့တယ်။
ဖန့်ထင်ကျန့်က ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူနေရာကို တစ်လှည့်၊ ဖန့်ချန်ကို တစ်လှည့် ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်လာပါတယ်။
ဒီတိုက်ကွက်က အရမ်းထူးဆန်းတယ် အရှိန်အဝါက ရှေ့ကဓားလောက် မပြင်းပေမဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ခွန်လုံစစ်သူကြီးရဲ့ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး သူကာကွယ်ထားတဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို သတ်ပစ်လိုက်တာပါ။
အစကတော့ လူတွေဟာ ဖန့်ချန်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားခဲ့ကြပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီဓားက ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို အမှန်တကယ် သတ်နိုင်တာ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ မြန်ဆန်နေတဲ့ အသက်ရှူသံတွေကပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖော်ပြနေပါတယ်။
အမျိုးသမီး ဓားကျင့်ကြံသူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မယုံနိုင်မှုတွေ ပြည့်နေပါတယ်။
"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင် ကာကွယ်ထားတဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို သူမကိုယ်တိုင်တောင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ဖို့ မသေချာပါဘူး ဒါကို ဖန့်ချန်က လုပ်ပြလိုက်တာပါ။
'ဒါ ဓားသန္ဓေသားကြောင့်လား'
ဆိုတဲ့ အတွေးပေါ်လာပေမဲ့ သူမ ချက်ချင်း ပြန်ဖျောက်လိုက်ပါတယ်။
ဓားသန္ဓေသားကြောင့်ချည်းပဲ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး။
ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာဖြစ်ပါစေ၊ အသုံးပြုတဲ့သူရဲ့ ပညာမပါဘဲ ဒီလောက် တိုက်ခိုက်မှုမျိုး မထွက်လာနိုင်ပါဘူး
"ဒီလူကို အရှင်မထားသင့်ဘူး"
ချန်းဝူတိက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ကွက်တွေ သုံးလာပါတယ်။
ချန်းဝူတိက ဖန့်ချန်ကို သတ်ဖို့အတွက် သူမတို့ကို အမြန်ရှင်းချင်နေတာကို အမျိုးသမီး ဓားကျင့်ကြံသူတို့ သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
"ချန်းဝူတိ အသည်းအသန် ဖြစ်နေပြီ အားလုံးပဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ကြ ဓားကျင့်ကြံသူလေး မင်းလည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဦး သူ့ကို အလွတ်မပေးနဲ့"
ဖန့်ဝမ်လီက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပါတယ်။
ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူအားလုံးဟာ ဖန့်ချန်ဘက်ကို အာရုံမလွှဲရဲတော့ဘဲ ချန်းဝူတိကိုပဲ အသေအလဲ တားဆီးထားကြပါတယ်။
လက်ရှိမှာ ဖန့်ချန်က သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်လို့ အခြေအနေ ပျက်မသွားအောင် အစွမ်းကုန် ထိန်းထားရမှာပါ။
"ဒါက..."
ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ၃ ယောက်စလုံး မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြိုင်တူ ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
ခွန်လုံစစ်သူကြီးရဲ့ မျက်နှာဖုံးအောက်က မျက်လုံးတွေကလည်း အရင်လို အေးစက်မနေတော့ဘဲ တုန်လှုပ်မှု အစအနတွေ ရှိနေပါတယ်။
ဖန့်ချန်က လက်ထဲက ဓားကို မြှောက်ပြီး ဒုတိယမြောက် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူဆီကို လွှဲလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီကျင့်ကြံသူက တစ်ခုခု လွဲနေပြီဆိုတာ သိပြီး ကြောက်နေပေမဲ့ ခွန်လုံစစ်သူကြီးရဲ့ အစွမ်းကိုပဲ ဆက်ပြီး ယုံကြည်နေမိပါတယ်။
ဖူး
ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သေဆုံးသွားပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ၃ ယောက်ကို ဝိုင်းထားတဲ့ မီးလျှံတွေ အနည်းငယ် မှိန်သွားပါတယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ နားထင်ဆံပင်တွေဟာ အခုတော့ လုံးဝ ဖြူသွားပါပြီ။ သူဟာ အသက် ၃၀ နား နီးကပ်နေသူတစ်ယောက်နဲ့ တူနေပါတယ်။
"မကောင်းတော့ဘူး သူက သူ့ရဲ့ သက်တမ်းကို လောင်မြိုက်နေတာပဲ"
"ဒီဓားချက်တွေက ရွှေအမြုတေအဆင့်တွေကို သတ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ကိုယ်သူလည်း အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေတာပဲ"
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲနဲ့ တခြားသူတွေက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြပါတယ်။
သက်တမ်းဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အခြေခံအကျဆုံး အရာပါပဲ။
သက်တမ်း မရှိရင် နောက်ထပ် အဆင့်တွေကို ဘယ်လို တက်လှမ်းနိုင်မှာလဲ ဒါက အဓိကအချက်ပဲ မဟုတ်လား
ဘယ်ကျင့်ကြံသူမှ သက်တမ်းကို ဒီလို အလွယ်တကူ အသုံးမခံကြပါဘူး။
ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို သူတို့ဘာသာ ပြတ်တောက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ
နတ်သမီးယွီ၊ ကျန်းရှောင်ခဲ ရှကျီနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ ပြည့်နေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချန် အခုအချိန်မှာ ရပ်လို့မရတော့ဘူးဆိုတာ သူတို့ သိပါတယ်။
သူဟာ တတိယမြောက် ဓားကို လွှဲလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူလိုက်ပါတယ်။
ချန်းဝူတိ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးတွေ ပြန်လာပါတယ်။ ခွန်လုံစစ်သူကြီးရဲ့ အကာအကွယ်အောက်က ရွှေအမြုတေအဆင့် ၃ ယောက် ဆက်တိုက် အသတ်ခံလိုက်ရတာပါ။
ဖန့်ချန်ရဲ့ လက်ထဲက ဓားက ရွှေအမြုတေ အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွေကိုတောင် သတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
'သူ ဘာလို့ ငါ့ကို အရင်မသတ်တာလဲ'
ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ချန်းဝူတိ စိတ်ထဲ ပေါ်လာပါတယ်။
ဖန့်ချန်ကတော့ သူ့ကို ရန်သူလို့ မြင်ပေမဲ့ အမျိုးသမီး ဓားကျင့်ကြံသူကိုလည်း ယုံကြည်တာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူတို့ နှစ်ဖက်လုံးက အပြန်အလှန် ထိန်းချုပ်ထားမှသာ သူ ဘာကိုမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ သူ့အလုပ် သူလုပ်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
တတိယမြောက် ဓားချက်အပြီးမှာတော့ ဖန့်ချန်ဟာ အသက် ၄၀ ကျော် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ဖြစ်သွားပါပြီ။
သူဟာ အိုမင်းသွားပေမဲ့ လူလတ်ပိုင်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုးတော့ ရှိနေဆဲပါ။
စတုတ္ထမြောက် ဓားချက်
ဖန့်ချန်ဟာ အသက် ၅၀ အရွယ်ထဲကို ရောက်သွားပြီး ဘဝရဲ့ အနိမ့်အမြင့်တွေကို နားလည်သွားသလို ဖြစ်နေပါတယ်။
ပဥ္စမမြောက် ဓားချက်
ဖန့်ချန်ဟာ အသက် ၆၀ အရွယ် လူအိုကြီးဘဝကို ရောက်သွားပါပြီ။
ဆဋ္ဌမမြောက် ဓားချက်
ဖန့်ချန် အသက် ၇၀ အရွယ်ကို ရောက်သွားပါတယ်။
သတ္တမမြောက် ဓားချက်.
ဖန့်ချန် အသက် ၈၀ အရွယ်ကို ရောက်သွားပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ အဋ္ဌမနဲ့ နဝမမြောက် ဓားချက်တွေလည်း ကျရောက်သွားပါတော့တယ်။
ဒသမမြောက် ဓားချက်မှာတော့ သူဟာ အသက် ၉၀ ကျော် လူအိုကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပါပြီ။
သာမန်လူသားတွေတောင် ရောက်ဖို့ခဲယဉ်းတဲ့ အသက်အရွယ်ပါ။
ဖန့်ချန်ရဲ့ ဆံပင်တွေဟာ လုံးဝ ဖြူဖွေးသွားပြီး ကျောကလည်း အနည်းငယ် ကုန်းသွားပါတယ်။
အားအင်ပြည့်ဖြိုးတဲ့ လူငယ်လေးဘဝကနေ အခုအခြေအနေကို ရောက်ဖို့ ဓား ၁၀ ချက်စာ အချိန်ပဲ ယူခဲ့တာပါ။
လူတွေဟာ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ကြည့်နေရသလိုပါပဲ။
လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကနေ လူကြီး၊ လူအိုဘဝကို ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ရဲ့ ဘဝနိဂုံးကို ရင်ဆိုင်နေရတာကို မြင်တွေ့နေရတာပါ။
ဒါဟာ ဘဝရဲ့ နိယာမတရားကို အစကနေ အဆုံးထိ ပြသနေသလိုပါပဲ။
"ဒါမျိုး ဆက်မလုပ်ပါနဲ့တော့"
ဖန့်ချန်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး နတ်သမီးယွီရဲ့ မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပါတယ်။
သူမ ဖန့်ချန်နားကို ပြေးသွားပြီး အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သခင်လေး ဓားကို ထပ်မထုတ်ပါနဲ့တော့ဘမလုပ်ပါနဲ့တော့"
'သခင်လေး'
အမျိုးသမီး ဓားကျင့်ကြံသူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပုံရိပ်တွေ အစီအရီ ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူမ နောက်ဆုံးမှာ မှတ်မိသွားပါတယ်။
"သူ ဖြစ်နေတာကိုး..."
လို့ သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
ရှကျီက လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဖန့်ချန်. ငါ အရင်က မင်းကို ပြောခဲ့တာတွေကို မှတ်မိသေးရဲ့လား"
"သခင်လေး ကျွန်တော်မှာ သက်တမ်းတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ သက်တမ်းကို သုံးပါ"
ကျန်းရှောင်ခဲ က ဖန့်ချန်နားကို ပြေးသွားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဆရာဖြစ်သူက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းထားပါတယ်။
စီနီယာကြီး စူး က ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒီလို တိုက်ပွဲမျိုးမှာ မင်း ဝင်ပါလို့ မရဘူး သူကလည်း မင်းရဲ့ သက်တမ်းကို ယူမှာ မဟုတ်ဘူး"
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"အစ်ကို ငါ့ရဲ့ သွေးအဆီအနှစ်က အသုံးဝင်သေးတယ်၊ မင်း သုံးမလား ငါ မင်းကို ခွဲပေးမယ်"
နတ်သမီးထျန်းယွမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ သိခဲ့တဲ့ ဒီဝဝကောင်လေးက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
နတ်သမီးယွီ၊ ရှကျီ၊ ကျန်းရှောင်ခဲ တို့အပြင် ဖန့်ကျွယ်၊ ဖန့်ရှု၊ ဖန့်အောက်၊ ကျင့်ကျင့် နဲ့ တခြား ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတွေကို သူ မြင်နေရပါတယ်။
သူက ပြုံးပြလိုက်ပြီး အားလုံးကို ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ပြီးနောက် သူ ပြန်လှည့်သွားပြီး နောက်ထပ် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူဆီကို ဓားကို ကိုင်ပြီး လျှောက်သွားပါတယ်။
ဖန့်ထင်ကျန့်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒါက တန်ရဲ့လား"
ဖန့်ချန်က အရင်လို အားအင်မရှိတော့ဘဲ သေမင်းရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ အသံအိုကြီးနဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
"ဒီလို ကိစ္စမျိုးမှာ တွက်ချက်နေဖို့ မလိုပါဘူး ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေကို ထားလိုက်ပါဦး သာမန် ပြည်သူတွေအတွက် ဆိုရင်တောင် ဒါက တန်ပါတယ်"
ခွန်လုံစစ်သူကြီးရဲ့ အသံက ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
"မင်းရဲ့ သက်တမ်းကို ဒီလို ဆက်သုံးနေရင် မင်း ဒီဘဝမှာ မသေမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
ဖန့်ချန်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး နောက်ထပ် ရွှေအမြုတေအဆင့် တစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ ဓားကို လွှဲလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အရေးအကြောင်းတွေ ပြည့်နေတဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လာပါတယ်။
"သာမန်လူသား မရှိရင် မသေမျိုးဆိုတာလည်း မရှိဘူး ငါက လူတောင် ပီပီပြင်ပြင် မဖြစ်နိုင်ရင် ဘယ်လို မသေမျိုး ဖြစ်မှာလဲ"
ရွှပ်
နောက်ထပ် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ကျဆုံးသွားပြန်ပါပြီ။
ဒီဓားချက်အပြီးမှာတော့ ဖန့်ချန်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်က ဆံပင်ဖြူတွေက စတင် ကျွတ်ထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ ဦးခေါင်းက ပြောင်သလင်းခါလာပါတယ်။
သူဟာ အရင်ကလို ခန့်ညားတဲ့ လူငယ်လေး မဟုတ်တော့ဘဲ သေခါနီး လူအိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ တူသွားပါပြီ။
ဒီမြင်ကွင်းက ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ၃ ယောက်ကိုတောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေပါတယ်။
အရှင်ဝေဟင်ပြေးက ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သူက ရွှေအမြုတေအဆင့်တွေကို သတ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ဘဝသံသရာကို ဖြတ်တောက်နေတာပဲ"
"ဘဝသံသရာကို ဖြတ်တောက်နေတာ"
အရှင်ကျားဖြူနဲ့ စီနီယာနဂါးသစ်သားတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
"သူက ရွှေအမြုတေတွေကို သတ်နေတာ မဟုတ်ဘဲ ဘဝသံသရာကို ဖြတ်နေတာလား"
အရှင်ဝေဟင်ပြေးရဲ့ စကားက လူပေါင်းများစွာကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး စဉ်းစားစရာတွေ ဖြစ်လာစေပါတယ်။
လူငယ်ဘဝကနေ လူအိုဘဝအထိ ဒါဟာ ဘဝရဲ့ သံသရာ မဟုတ်လား
နတ်သမီးယွီက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပါတယ်။
"သခင်လေးက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘဝသံသရာကို ဖြတ်တောက်နေတာပဲ"
မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ သီလရှင် ချင်းဟယ်က သူမရဲ့ ဆရာကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
"ဆရာ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလား"
သီလရှင် ကျူးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဖန့်ချင်းယောင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်တယ် ငါတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး"
ဖန့်ချင်းယောင်က တိတ်ဆိတ်နေပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ဖန့်ချန်ဆီကနေ မခွာပါဘူး။
သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေက အလိုအလျောက် စီးကျလာပါတော့တယ်။
အခန်း ၄၄၆ - သူတို့ကို ငါမုန်းတယ်၊ ပုရွက်ဆိတ်လို မွေးဖွားလာကြလို့ပဲ
မျက်လုံးပြူး လီ က လူအုပ်ထဲမှာ ရပ်နေရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေပါတယ်။
"ဒီနေ့ ဘေးဒုက္ခကနေ ငါတို့ တကယ်ပဲ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား"
သခင်လေးကျား နဲ့ နုံကွေ့ချွမ်တို့လည်း သူ့ဘေးမှာ ရောက်လာကြသလို တခြားကျင့်ကြံသူတွေလည်း အမဲလိုက်ကွင်းပြင်ဆီကို တရစပ် ရောက်လာကြပါတယ်။
အဲဒီထဲမှာ ကျွယ်မိသားစုက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နဲ့ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေလည်း ပါပါတယ်။
သူတို့က ဒီနေ့မှာ ကျွယ်မိသားစု ပျက်စီးတော့မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရန်သူဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။
"သား မင်းရဲ့ ကြယ်တာရာဟောကိန်းကို သုံးပြီး ဒီနေ့ရဲ့ အဖြေကို တွက်ကြည့်စမ်း"
မျက်လုံးပြူး လီ က လီတောက်ယဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
လီတောက်ယဲ့က မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ ဖြူဖျော့ဖျော့ ချီအငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပိုပြီး ပျက်လာပါတယ်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်နှာက တော်တော်လေး အမူအရာ ပျက်နေပါပြီ။
"အဖေ ကျွန်တော် တွက်လို့မရဘူး ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်တမ်းကုန်တဲ့အထိ သုံးရင်တောင် တွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"တွက်လို့မရရင်လည်း ထားလိုက်တော့ ဒီနေ့ အသက်ရှင်မလား သေမလားဆိုတာ ဟိုလူ ဘယ်နှကြိမ်လောက် ဘဝသံသရာကို ထပ်ပြီး ဖြတ်တောက်နိုင်မလဲဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်"
မျက်လုံးပြူး လီ က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
ကျွယ်ထျန်းကန်ကလည်း ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမူအရာနဲ့ ရေရွတ်ပါတယ်။
"ငါက ကျွယ်ဝူတိနဲ့ သူက သိပ်မကွာဘူး ထင်နေတာ အခုကြည့်ရတာတော့ ကျွယ်ဝူတိရဲ့ ပါရမီက သူ့ခြေဖျားတောင် မမီပါလား"
"ထျန်းကန် ကျွယ်ဝူတိက တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းက ဖြစ်နိုင်မလား"
အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တစ်ယောက်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်သူသိမှာလဲ ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းက လူတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာ အခု တစ်ယောက်ယောက်က သူက ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းကလို့ ပြောနေမှတော့ ဟုတ်ချင်လည်း ဟုတ်မှာပေါ့"
ကျွယ်ထျန်းကန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"တကယ်လို့ ငါတို့ ဒီနေ့ အသက်ရှင်ခဲ့ရင်တောင် ဒီအမှန်တရားကို ငြင်းပယ်နေတာက ငါတို့ကို ဒုက္ခပဲ ပေးလိမ့်မယ် ဘာအကျိုးမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"
လူအုပ်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံးရဲ့ အကြည့်က ဖန့်ချန်ဆီ ရောက်သွားပါတယ်။
ဖန့်ချန်က နောက်ထပ် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီ ချဉ်းကပ်သွားပါတယ်။
အဲဒီကျင့်ကြံသူက သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖန့်ချန်လက်ချက်နဲ့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေကုန်တာကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်နေပါတယ်။
ဖန့်ချန်က သူ့ဆီ ဦးတည်လာတာကို မြင်တဲ့အခါ သူက ရွှေအမြုတေ အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်နေပေမဲ့ ကြောက်လန့်တုန်ရင်နေပါပြီ။
သူက သွားကို တင်းတင်းကြုတ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
"ငါ မင်းနဲ့ အသေအလဲ တိုက်မယ်"
သူက နေရာကနေ ထရပ်ပြီး နတ်ဘုရားသွေး ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အစီရင် ကနေ ရုန်းထွက်ကာ ဖန့်ချန်ကို အားကုန် တိုက်ခိုက်ပါတယ်။
နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ အဲဒီ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူဟာ လုံးဝ ခြေရာဖျောက် သုတ်သင်ခံလိုက်ရပါတယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရေးအကြောင်းတွေ ပိုပြီး ထင်လာပါတယ်။
ဒါကို ကြည့်ပြီး ဖန့်ချန်သာ ဒီလို ဓားကို ဆက်သုံးနေရင် သူကိုယ်တိုင်လည်း သေသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ အားလုံး နားလည်လိုက်ကြပါတယ်။
"ဒီကလေးကတော့..."
ဖန့်အောက်နဲ့ သူ့ဇနီးက လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြပါတယ်။ သူတို့ဘေးမှာ ဖန့်ယွင်နဲ့ ဖန့်ကျွယ်တို့လည်း ရှိနေပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ လီချန်းနဲ့ ချန်းဖေးလန်တို့လည်း သူတို့နဲ့အတူ ရှိနေပါတယ်။
လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်တွေမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွေ ပြည့်နေပါတယ်။
ဖန့်ယွင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အဖေ အစ်ကိုဖန့်ချန်သာ ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင် သေသွားမှာလား"
ဖန့်အောက်က သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
"ဘယ်သူမှ ဒီလောက် သက်တမ်းအများကြီးကို ခဏခဏ မစတေးနိုင်ဘူး"
ဖန့်ယွင်က ဖန့်ချန်ကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေပါတယ်။
" ဓားကို ထပ်မထုတ်နဲ့တော့ ငါတို့ ခဏလောက် ထပ်တောင့်ခံနိုင်သေးတယ် သူတို့ကတော့ အချိန်ဆွဲလို့ မရတော့ဘူး"
အရှင်ဝေဟင်ပြေးရဲ့ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ခေတ္တ တန့်သွားပြီး အရှင်ဝေဟင်ပြေးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းက ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်က ဒီနေရာကို အစီရင်နဲ့ ပိတ်ထားပေမဲ့ ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါတယ်"
"ငါ့ရဲ့ သတင်းစကားက သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ရောက်မသွားရင် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်"
အရှင်ဝေဟင်ပြေးက ခွန်လုံစစ်သူကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့အတွက် စောင့်ကြိုနေတာက လုံးဝ သုတ်သင်ခံရမှာပဲ"
လူအုပ်ကြီး စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်တက်လာပါတယ်။
"စီနီယာ ဝေဟင်ပြေးမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ ရှိတာပဲ"
နတ်သမီးယွီက အလျင်အမြန် အော်ပြောပါတယ်။
"သခင်လေး ကြားလား ဓားထုတ်တာ ရပ်လိုက်ပါတော့ တကယ်လို့ ရှင်သာ ဒီမှာ သေသွားရင် ကျွန်မ ရှင့်နောက်ကို ငရဲပြည်အထိ လိုက်ခဲ့မှာနော်"
ဖန့်ချန်က ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်ပြီး နတ်သမီးယွီကို ပြုံးပြပါတယ်။
"ဒီကမ္ဘာမှာ ငရဲပြည် ရှိ မရှိတောင် မသေချာပါဘူးတကယ်လို့ ငါသာ ဒီနေ့ သေသွားခဲ့ရင် မင်းရဲ့ အလုပ်က ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းသား မှန်သမျှကို ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ"
သူ့အသံက မကျယ်ပေမဲ့ လူတိုင်း ကြားလိုက်ရပါတယ်။
အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းအပေါ် နာကျည်းမှုတွေ ပေါ်လာပါတယ်။
ခွန်လုံစစ်သူကြီးက ဒါကို သတိထားမိပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ ပိုပြီး အေးစက်လာပါတယ်။
ဘာလို့ ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းက အရင်က အမြဲတမ်း ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်ခဲ့တာလဲ ဒါကို ကြောက်လို့ပါပဲ
ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ တိုက်ရိုက် မပတ်သက်သရွေ့ ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှာပဲ ရှိပါတယ်။
ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ရဲ့ ခြေရာကို တွေ့ရင်တောင် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ရှောင်သွားတတ်ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခါ ပတ်သက်မိပြီး အဲဒီကျင့်ကြံသူတွေ မသေသွားရင် သူတို့က ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းဘက်ကို လှည့်လာပြီး သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ကြလိမ့်မယ်။
နတ်သမီးယွီက အတင်းပြုံးရင်း
"ကျွန်မ လုပ်မှာပါ ဒါပေမဲ့ ရှင် မသေပါနဲ့ဦး"
လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
တုန်းဖန်းဟောက်ကျဲက နတ်သမီးယွီကို ကြည့်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆို သူတို့ အရင်က ငါ့နားမှာ ကပ်နေတာတွေက ငါ့ကို ဘေးကင်းအောင် လုပ်ပေးနေတာပေါ့ ဒါတွေ အားလုံးက သူ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေပဲ"
ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့ရဲ့ သွေးအဆီအနှစ်ကို ပေးလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက ဘာမှ မဟုတ်တော့သလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ရှကျီက ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဖန့်ချန် ငါ့စကားကို နားထောင်စမ်း အရှင်ဝေဟင်ပြေးက ဓားမထုတ်နဲ့လို့ ပြောနေတာကို နားထောင်လိုက်ပါ"
"အမိတာဘ..."
ဗုဒ္ဓဂါထာသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ရှကျီက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဆရာတော် ချန်ယွမ် နဲ့ အရှင်မီးတိမ်တိုက် တို့ဟာ ဝူရုန့်ချို နဲ့အတူ လျှောက်လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ရှကျီက
"ဆရာတော် စီနီယာအစ်မ အဆင်ပြေကြလို့ ဝမ်းသာပါတယ်"
လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသမီးက အရှင်မီးတောင်တိမ်ဆီ ပြေးသွားပါတယ်။
"ဆရာမ"
ဆရာတော် ချန်ယွမ်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
"ဒကာလေး ဒကာလေးက အဲဒီ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာကို နားလည်ထားတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒါကို ဒီလောက်အထိ အဆင်ခြင်မဲ့ မသုံးသင့်ဘူး"
ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်က ဆရာတော့်ကို မြို့အပြင်မှာ မတွေ့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလဲ မြတ်စွာဘုရားက ဒုက္ခရောက်နေသူတွေကို ကယ်တင်ရမှာ မဟုတ်လား"
"ရွှမ်ဝူကျောင်းတိုက်ရဲ့ ကျောင်းထိုင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒုက္ခရောက်နေသူတွေကို ကယ်ဖို့ ဆရာတော် ဝင်မပါသင့်ဘူးလား"
ဖန့်ချန်ရဲ့ စကားထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပါနေတာကို ရှကျီ သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
"ဖန့်ချန်"
ဆရာတော် ချန်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
"ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်က ဒုက္ခရောက်နေသူတွေကို ကယ်ဖို့ဆိုတာ မှန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခရောက်နေတဲ့အခါကျရင်ကော ဘယ်သူက ငါတို့ကို လာကယ်မှာလဲ"
"သဘောပေါက်ပါပြီ ဒါကြောင့် ဆရာတော်က ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခဲ့တာပေါ့"
"ခွန်လုံစစ်သူကြီး ဖြစ်လာပြီး မဟာချန်းမှာ ခြေကုပ်ယူခဲ့တာက သွေးဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေအတွက်ရော ကျောင်းတိုက် အသတ်ခံရတာအတွက် လက်စားချေဖို့အတွက်ရောပေါ့"
ဖန့်ချန်က ဆက်ပြောပါတယ်။
"ဆရာတော်က ကျောင်းတိုက်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဖန့်မိသားစုကို မုန်းတယ် ဘေးကနေ ကြည့်နေခဲ့တဲ့ ကျွယ်မိသားစုကို မုန်းတယ် ဒါပေမဲ့ မဟာချန်းကိုကျတော့ ဘာလို့ မုန်းတာလဲ"
ဆရာတော် ချန်ယွမ်က လက်အုပ်ချီပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"သူတို့ရဲ့ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့မှုကို ငါမုန်းတယ် ဘာမှမသိဘဲ နေထိုင်နေကြတာကို ငါမုန်းတယ် သူတို့တွေ ပုရွက်ဆိတ်လို မွေးဖွားလာကြတာကို ငါမုန်းတယ်"
ဖန့်ဝမ်လီ၊ မင်းသမီးရှင်းလုံ နဲ့ တခြားသူတွေ အားလုံး ဆွံ့အသွားကြပါတယ်။
ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဆရာတော် ချန်ယွမ်က ခွန်လုံစစ်သူကြီးလား ဒါဆို အခု ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ၃ ယောက်ကို ဆေးချက်နေတာက ဘယ်သူလဲ
ရှကျီရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းကို ကြည့်မကောင်း ဖြစ်သွားပါတယ်။
"ဆရာတော်"
ဝူရုန့်ချိုလည်း လုံးဝ ဆွံ့အနေပါတယ်။
အရှင်မီးတိမ်တိုက် လည်း ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိတော့ပါဘူး။
ဆရာတော် ချန်ယွမ်က ရှကျီကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"ရှကျီ မင်းက စိတ်ထား အရမ်းကောင်းလွန်းတယ် ဖန့်လင်ရှင်းက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုလျူ ကို သတ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်တာကို သိသိကြီးနဲ့ မင်း ဘာလို့ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့တာလဲ"
" အခု စဉ်းစားကြည့်တော့ မင်းကို ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းမှာ ငါနဲ့အတူ ကျင့်ကြံဖို့ ခေါ်ရင် မင်း သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်"
ဖန့်လင်ရှင်းရဲ့ မျက်နှာက ပျက်သွားပြီး လူအတော်များများက သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
"ဆရာတော် စီနီယာအစ်ကိုလျူ ဘယ်လိုသေလဲဆိုတာ ဆရာတော် သိနေမှတော့"
ရှကျီက စကားစကို ဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သူ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
"စီနီယာအစ်ကို လျူ မသေဘူး မဟုတ်လား"
ဝူရုန့်ချိုက သွားကြိတ်ရင်း မေးပါတယ်။
"ဆရာတော် မောင်လေး ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ စီနီယာအစ်ကို လျူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခွန်လုံစစ်သူကြီးက သူ့ရဲ့ ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရှကျီကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ညီလေး"
ရှကျီ နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားပါတယ်။
"စီနီယာအစ်ကို လျူ... မင်း... မင်းက..."
သခင်လေးကျားလည်း ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။
သူက စီနီယာအစ်ကို လျူ ရဲ့ ခေါင်းကို သူ့မျက်စိနဲ့ အပ်အပ်စပ်စပ် မြင်ခဲ့တာပါ။
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ
"ရှကျီ တကယ်တော့ ဆရာတော် ချန်ယွမ်ဆိုတာလည်း မရှိဘူး စီနီယာအစ်ကို လျူ ဆိုတာလည်း မရှိဘူး"
ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
"သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်တည်းပဲ"
သူ ဒီလို ကိုယ်ပွားအတတ်မျိုးကို မသေမျိုး ပုဒု ဆီမှာ တွေ့ဖူးပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်လုံးတွေကနေ ဆရာတော် ချန်ယွမ်နဲ့ စီနီယာအစ်ကို လျူ တို့ကြားမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ ချည်မျှင်လေးတစ်ခု ရှိနေတာကို အထင်အရှား မြင်နေရပါတယ်။