အခန်း (၃၁၃၆-၃၁၄၀)

အပိုင်း (၃၁၃၆)

ဘာသာပြန်သူ_တိမ်တိုက်

ယန်စုဝေးခြင်းမြို့မှ ဆယ်မိုင်ခန့် ဝေးကွာသော အဆောက်အဦးငယ်လေး တစ်လုံးထဲ၌ ရန်ကိုင်သည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့၍ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရန်ကိုင် အရှေ့သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရှုပင်းပိုင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ယန်စုဝေးခြင်းမြို့ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီးသည့်နောက်တွင် တောင်စိမ်းကြယ်ပေါ်ရှိ မရဏဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်ကို အပြီးအတိုင် ဖျက်ဆီးလိုက်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ရန်သူအချို့မှာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ပါသော်ငြား သူတို့ကို ဆက်၍ ပြဿနာရှာနိုင်တော့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ တောင်စိမ်းကြယ်အား နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် လွှမ်းခြုံထားခဲ့သော အမှောင်ထုကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ပြယ်စပြုလာကာ ကြည်လင် သာယာလှသည့် ကောင်းကင်ကြီးသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရလေပြီ။

အဆောက်အဦးငယ်လေးထဲရှိ လူကို ကြည့်ရင်း ရှုပင်းပိုင်၏ စိတ်ထဲ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာခန့်က အကြောင်းအရာများကို ပြန်စဉ်းစားမိသွားခဲ့လေသည်။

ထိုစဉ်က သူနှင့် ရန်ကိုင်သည် သွေးအကျဉ်းထောင် စမ်းသပ်ပွဲတွင် ဝင်ရောက် ပါဝင် ဆင်နွှဲခဲ့ကြလေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တန်ခိုးရှင်ဘုရင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် အဆင့်တူများ ဖြစ်သည်ဟု ပြော၍ရပေသည်။ သို့ပင်ဖြစ်လင့်ကစား သူ့ဆရာသည် ဝူတောက် ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် ရှုပင်းပိုင်မှာတော့ သူသည် ပို၍ အားကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူထားခဲ့သည်။

ကြယ်တာရာကောင်းကင် မဟာဧကရာဇ်ကို ဖယ်ထားလိုက်မည်ဆိုလျှင် ဝူတောက်သည် ဟုန်းလော့ကြယ်စီရင်စုကြီး၏ အားအကောင်းဆုံး ပညာရှင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပညာရှင်တစ်ဦးကို ဆရာအဖြစ် ရထားလေရာ ရှုပင်းပိုင်၏ အနာဂတ်မှာ လုံးဝ အကန့်အသတ်မဲ့သည်ဟု ပြော၍ရသည်။ တကယ်လည်း ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးသည့်နောက်တွင် ရှုပင်းပိုင်သည် တန်ခိုးရှင်ဘုရင် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်နေခဲ့လေပြီ။ ထို့အပြင် သူ့အလားအလာမှာ ဤမျှနှင့် ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိသေး။ ထိုအတွက်ကြောင့် အနှေးနှင့် အမြန်ဆိုသလို ရှုပင်းပိုင်သည် တန်ခိုးရှင်ဘုရင် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြား သူ့အရှေ့ရှိ လူနှင့် ယှဉ်လိုက်သော် ရှုပင်းပိုင်၏ အောင်မြင်မှုများသည် လမင်းနှင့် ပိုးစုန်းကြူးကို ယှဉ်သလို ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ယန်စုဝေးခြင်းမြို့ထဲရှိ တိုက်ပွဲတွင် ရန်ကိုင်သည် ဝင်ရောက်ဆင်နွှဲခဲ့ခြင်း မပြုပါသော်ငြား သူခေါ်လာသည့် လူများသည် တိုက်ပွဲရေချိန်အား တမုဟုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့လေသည်။ သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အသက် ခုနှစ်နှစ် ရှစ်နှစ်လောက်သာ ရှိသေးသည့် ကောင်မလေးသည်ပင်လျှင် တန်ခိုးရှင်ဘုရင် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအား အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်လေ၏။

ထိုအတွက်ကြောင့် ရန်ကိုင်သည် ထိုကောင်မလေးထက် ပိုအားမကောင်းလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ ထိုကောင်မလေး အဆင့်တွင် ရှိနေရလိမ့်မည်ဟု ရှုပင်းပိုင် မှတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ရောင်းရင်းရန်" ရှုပင်းပိုင်သည် လက်သီးဆုပ်၍ ခေါင်းကို အသာအယာ ငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ၊ မင်းကျေးဇူးကြောင့်ပဲ ငါတို့ မရဏဂိုဏ်းက အစုတ်အပြတ်တွေကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တာ၊ မင်းတို့ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူတို့ကို မသတ်နိုင်ဘဲ ငါတို့တောင် ပြန်သေသွားရမှာ"

သူ့အနေဖြင့် ဦးမညွတ်နိုင်သေးခင်မှာပင် မမြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားတစ်ရပ်သည် သူ့အား ခေါင်းမငုံ့နိုင်အောင် လုပ်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ရန်ကိုင်က ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။ "ဒါဆို ငါတို့ အခု ကျေသွားပြီနော်"

ရှုပင်းပိုင်သည် ရန်ကိုင်အား မယုံသင်္ကာဖြင့် ကြည့်လာခဲ့သည်။

ရန်ကိုင်က ဆက်၍ ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါတို့ သွေးအကျဉ်းထောင်ထဲကနေ ထွက်လာတုန်းက မင်းသာ ငါ့ဘက်က ဝင်မပြောပေးခဲ့ရင် ငါ တောင်စိမ်းကြယ်ကနေ လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစဉ်က သွေးအကျဉ်းထောင် စမ်းသပ်ပွဲအတွင်းတွင် ရန်ကိုင်သည် တောင်စိမ်းကြယ်၏ ကြယ်သခင်ဖြစ်သော လော့ဟိုင်၏ အာရုံစိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သွေးအကျဉ်းထောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် လော့ဟိုင်၏ တားဆီးခြင်းခံရပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရလေသည်။ ရှုပင်းပိုင်မှ သူ့ဘက်မှ ဝင်ပြောပေးခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့်သာလျှင် လော့ဟိုင်သည် ရန်ကိုင်အား ယာယီလွှတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုစဥ်က ရှုပင်းပိုင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ နိမ့်ကျနေခဲ့ပါသော်ငြား သူ့ဆရာမှာ ဝူတောက်ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် လော့ဟိုင်မှာ ရှုပင်းပိုင်အား အနည်းငယ်တော့ မျက်နှာသာပေးခဲ့ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လော့ဟိုင်သည် ရန်ကိုင်အား လှိုင်းနီကြယ်အထိသို့ရောက်အောင် လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ရှုပင်းပိုင်သည်သာ ဝင်မကူညီပေးခဲ့ပါက ရန်ကိုင် အနေဖြင့် တောင်စိမ်းကြယ်မှ ထွက်သားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ တောင်စိမ်းကြယ်ပေါ်တွင်ပင် လော့ဟိုင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းခံရနိုင်ပေသည်။ တကယ်တော့ ရန်ကိုင်၏ ခွန်အားဖြင့် လော့ဟိုင်ကဲ့သို့သော ပညာရှင်တစ်ဦးကို တောင်စိမ်းကြယ်ပေါ်တွင် မည်ကဲ့သို့များ ယှဥ်ပြိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။

ထိုစဥ်က အကြောင်းအရာကို ပြန်သတိရလိုက်သော် လော့ဟိုင်က အော်ရယ်မောလျက်... “အဲတုန်းက ကိစ္စက ဒီကိစ္စနဲ့ယှဥ်လိုက်ရင် ဘာမှ မပြောပလောက်ဘူး"

ယနေ့ သူကိုကယ်ခဲ့သည့်သူမှာ ရန်ကိုင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ တွေးမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ထိုင်ပါဦး" ရန်ကိုင်က လက်ယပ်ပြလိုက်သည်။

ရှုပင်းပိုင်သည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးသည့်နောက် ရန်ကိုင်ပြောသည့်အတိုင်း ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် သူ့အကြည့်သည် လျို့ယန်ဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤမျှငယ်ရွယ်သော ကောင်မလေးတစ်ဦးသည် တန်ခိုးရှင်ဘုရင် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအား သတ်ပစ်နိုင်သည်ကို ရှုပင်းပိုင်မှာ အမှန်တကယ်ကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေရသည်။ သို့သော်ငြား အစမှ အဆုံးအထိ ထိုကောင်မလေးသည် သူ့မျက်နှာထက် အနည်းငယ်မျှ ခံစားချက်မျိုးကိုပင် ထုတ်မပြခဲ့။ မသိလျှင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်သည့်ပမာ အေးစက်စက် ထူးမခြားနားဟန်ဖြင့်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

ခေါင်းတစ်ခါခါ လှုပ်ပြီးသည့်နောက် ရှုပင်းပိုင်သည် ရန်ကိုင်ဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်လေသည်။

သူသိချင်နေသည့် မေးခွန်းအား မမေးရသေးခင်မှာဘဲ ရန်ကိုင်က ပြောလိုက်လေသည်။ "စီနီယာ ဝူတောက် သေသွားပြီ"

ထိုစကားကိုကြားလိုက်သော် ရှုပင်းပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်တက်သွားခဲ့လေသည်။

ရန်ကိုင်က ဆက်၍ပြောလိုက်သည်။ "အခြားသူ သတ်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး၊ အဆင့်တက်နေရင်းနဲ့ သေသွားခဲ့တာ"

ကြယ်တာရာအစုအဝေးသို့ ရောက်သွားသည့်လူများအနက် ဝူတောက် တစ်ယောက်သည်သာ သေသွားခဲ့သည်။ ချီယွဲ့နှင့် တခြားသူများပြောပုံအရ ဝူတောက်သည် တန်ခိုးရှင်ဘုရင်အဆင့်မှ တာအိုသခင်အဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နေစဥ် အတောအတွင်း မိုးမြေကောင်းချီးဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ သေဆုံးခဲ့ရလေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရန်ကိုင် ရှိမနေသည့်အတွက်ကြောင့် တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်သွားခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သေချာမပြောတတ်။ ထိုအတွက်ကြောင့် ရှုပင်းပိုင်အား ဝူတောက် မည်ကဲ့သို့ သေသွားခဲ့သလဲဆိုသည်ကိုလည်း သေသေချာချာ မရှင်းပြနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဝူတောက် သေသွားသည်မှာတော့ တကယ်ကို နှမြောစရာပင်။ ထိုအချက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင်လျှင် ဘဝကြီးမှာ မသေချာ မရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နေကြောင်း သိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဝူတောက်သည် ကြယ်အစီအရင်စုကြီး၏ အားအကောင်းဆုံးသော ပညာရှင်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ကြယ်တာရာအစုအဝေးသို့ ရောက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် သူ့ထက်အားနည်းသည့် ချီယွဲ့နှင့် အခြားသူတို့မှာ အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့ချိန် အားအကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် ဝူတောက်မှာတော့ အဆင့်တက်ရင်း သေသွားခဲ့ရသည်။

[ဘယ်သူမှ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ကြဘူးဘဲ]

သူ့ဆရာ သေသွားသည့် သတင်းကို ကြားလိုက်ပြီးသည်နောက် ရှုပင်းပိုင်မှာ အလွန်ကို ဝမ်းနည်းသွားရတော့လေသည်။ တောင်စိမ်းကြယ်ပေါ်ရှိ ကြယ်အစုအဝေးကြီး မြို့တော်ထဲတွင် ရှိနေသည့် မရဏ ဂိုဏ်းသားများအား ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက်ပင်လျှင် မပျော်နိုင်တော့။ ဆရာသည် သူ့အတွက်မူ အဖေတစ်ဦးသဖွယ် ဖြစ်ပေသည်။ သူ့ဘဝကြီး၏ အရေးကြီးဆုံး လူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်၏။ သူ့ဆရာကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ရှုပင်းပိုင်အနေဖြင့် ယနေ့အဆင့်အထိ ရောက်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ရှုပင်းပိုင်သည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ကြုံခဲ့ရပြီး သူနှင့် ရင်းနှီးသည့် လူပေါင်းများစွာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သေဆုံးနေသည်ကိုလည်း မြင်ခဲ့ရပေသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူ သေရမည်ကိုပင်လျှင် တွေးကြောက်နေခြင်း မရှိတော့ချေ။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူ့ဆရာ သေသွားသည့်သတင်းကို ကြားပြီးသည့်နောက် ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည့်တိုင် ဖြေဆည်မရဖြစ်နေသည့် အဆင့်အထိသို့ မရောက်ခဲ့ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ အမြန်ပြန်ထိန်းလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး သွေးရောင်ရဲနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "မင်း ငါ့ကို သေချာလေး ရှင်းပြပေးလို့ရမလား"

ရန်ကိုင်က ခေါင်းခါ၍ သူ ဘာကြောင့် မရှင်းပြနိုင်ကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

အကြောင်းရင်းကို နားလည်လိုက်သော် ရှုပင်းပိုင်က ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ့ကို ဒီအကြောင်း ပြောပြပေးတဲ့အတွက် တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ ရောင်းရင်းရန်"

"အခုလိုမျိုး ဒီနေ့မှာ လာတွေ့တာ တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပဲ၊ ဒီတော့ အရမ်းကြီးလည်း ဝမ်းနည်းမနေနဲ့ ရောင်းရင်းရှု"တစ်ချက်မျှ ရပ်ပြီးသည့်နောက် ရန်ကိုင်က ခေါင်းစဥ်ပြောင်းလိုက်လေသည်။ "မင်းက ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့ တည်ထောင်သူလား"

ရှုပင်းပိုင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်း၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်"

တကယ်ဆိုလျှင်တော့ ရှုပင်းပိုင်သည် ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့ကို တမင်တကာ တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်ကို ရှုပင်းပိုင် မြင်ခဲ့ရလေသည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း လူအချို့ကိုလည်း သေရမည့်ဘေးမှ ကယ်ဆယ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ရှုပင်းပိုင်မှာ တောင်စိမ်းကြယ်ပေါ်တွင် နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့ရလေသည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် လူအချို့မှာ သူ၏ နောက်လိုက်များ ဖြစ်လာကြတော့သည်။ တစ်နေ့တွင် ထိုလူများသည် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးချ၍ ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခဲ့လေသည်။ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသည့် အချိန်အခါများတွင် သူရဲကောင်းများ ထွက်ပေါ်လေ့ရှိကြသည်မှာ သဘာဝသာဖြစ်လေသည်။ ရှုပင်းပိုင်နှင့် သူ့အဖွဲ့သားများမှ ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့အား တည်ထောင်ခဲ့သည်ဟု ပြောရမည့်အစား တောင်စိမ်းကြယ်ကသည်သာ ထိုကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းမျိုးကို လိုအပ်နေသည်ဟုပြောလျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။ ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့သည် တည်ထောင်ပြီး တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ယခုဆိုလျှင် တောင်စိမ်းကြယ်ပေါ်၌ မရဏဂိုဏ်းကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေသည့် အင်အားစုများအနက် အားအကောင်းဆုံး အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။ ယနေ့တိုက်ပွဲ ပြီးသည့်နောက်တွင် ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့သည် ယခင်ကထက်ပင် နာမည် ပို၍ကျော်ကြားလာပေတော့မည်။

"ရောင်းရင်းရန် မင်း ဒီတောင်စိမ်းကြယ်ပေါ်မှာ ခဏလောက်နေပြီးတော့ ကူညီပေးလို့ရဦးမလား" ရှုပင်းပိုင်သည် ရန်ကိုင်ကို ကြည့်၍ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ရန်ကိုင်သာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင်တော့ မရဏဂိုဏ်းသားများကို ကြောက်နေစရာမလိုတော့ပေ။

သို့သော်ငြား ရန်ကိုင်က ခေါင်းခါ၍... "ငါဒီကနေ ဖြတ်သွားရုံပဲ၊ ဒီမှာ အကြာကြီးနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကိုကြားသော် ရှုပင်းပိုင် စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် မရဏဂိုဏ်းသည် အဆိုးဆိုး အရွားရွား ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပါသော်ငြား ယခုအကြောင်းကိုသာ သိသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် တောင်စိမ်းကြယ်ဆီသို့ ပိုမိုအားကောင်းသော ကျင့်ကြံသူများကို မစေလွှတ်ပါဟု မည်သူမျှ မပြောနိုင်ပေ။ တန်ခိုးရှင်ဘုရင် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အသစ်တစ်ယောက်သာ ဤနေရာသို့ ထပ်ရောက်လာမည်ဆိုပါက ရှုပင်းပိုင် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ထိုလူကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်။ ထိုသို့ဖြစ်လာသည့်အခါတွင် သူတို့ ယခင်ကြိုးစားထားခဲ့ရသမျှအားလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားရပေလိမ့်မည်။

သို့ပင်ဖြစ်လင့်ကစား ရန်ကိုင်က ယခုကဲ့သို့ ပြောလာသည့်အတွက်ကြောင့် ရှုပင်းပိုင်လည်း တစ်ဖက်လူအား သွား၍ တွန်းအားပေးမနေခဲ့ပေ။ သူ့အနေဖြင့် ရန်ကိုင် အပေါ်တွင် တစ်ချိန်လုံး မှီခိုနေ၍မှ မရလေဘဲ။ ရန်ကိုင်မှ ယနေ့တွင် သူ့အား ဝင်၍ ကယ်ဆယ်ပေးသွားသည်ကိုပင်လျှင် ရှုပင်းပိုင်မှ ကျေးဇူးတင်နေရပေသေးသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အများဆုံး ဒီမှာ နှစ်ရက်လောက်ပဲ နေလို့ရမယ်" ရန်ကိုင်က ပြောလိုက်သည်။

ရှုပင်းပိုင် ဆွံ့အသွားလေ၏။ ထိုနှစ်ရက်တည်းဖြင့် ရန်ကိုင် ဘာလုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့အပြင် မရဏဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသာ နောက်ထပ်အားကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူများကို စေလွှတ်ဦးမည်ဆိုပါက နှစ်ရက်အတွင်းတော့ စေလွှတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရန်ကိုင်က ပြုံး၍ပြောလိုက်လေသည်။ "တောင်စိမ်းကြယ်ရဲ့ ကြယ်အမြုတေတွေကို ဘယ်သူမှ မသန့်စင်ရသေးဘူးမလား"

ထိုစကားကိုကြားသော် ရှုပင်းပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ရန်ကိုင်အား မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရောင်းရင်းရန် မင်းပြောချင်တာက"

[မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူ အားကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲလိုမျိုး လုပ်နိုင်တဲ့အထိတော့ အားမကောင်းသင့်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား]

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့" ရန်ကိုင်က ရှုပင်းပိုင်၏ ပခုံးကို ရုတ်တရက် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဘာတွေဖြစ်လို့ ဖြစ်နေမှန်း ရှုပင်းပိုင် နားမလည်နိုင်သေးခင်မှာပင် ရန်ကိုင်သည် ရှုပင်းပိုင်ကိုခေါ်၍ အဆောက်အဦးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများ အလွန်တရာကိုမှ မြန်ဆန်သည့်နှုန်းဖြင့် ပြောင်းလဲနေသည်ကို ရှုပင်းပိုင် ခံစားနေမိသည်။ သူ့လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်ပင်လျှင် ရန်ကိုင် မည်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသလဲဆိုသည်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့ပင်ဖြစ်လင့်ကစား မကြာမီ မြေသင်းရနံ့များကို ရလိုက်လေ၏။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း မှောင်မဲနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသလောက် လက်ရှိ သူရောက်နေသည့်နေရာသည် မြေအောက်လိုဏ်ဂူ တစ်ခုခုဖြစ်သည့်ပုံပင်။

ခဏအကြာ၌ ရန်ကိုင်တို့ နှစ်ဦး ရပ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ လက်ရှိရောက်နေသည်မှာတော့ ရောင်စုံအလင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လိုဏ်ဂူတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ရှုပင်းပိုင်သည် အလင်းရောင်ထွက်ပေါ်နေသည့် နေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးသည့်နောက် မျက်လုံး မှေးစင်းသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအရပ်တွင် ရောင်စုံအလင်းထုကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့လေသည်။ ထိုအလင်းထုအား ကောင်းကင်စိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးသည့်နောက် ထိုအလင်းထုဆီမှ နက်နဲဆန်းကြယ်သလို ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် စွမ်းအားတစ်ရပ်ကို ရှုပင်းပိုင် ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဒါက" ရှုပင်းပိုင်စိတ်ထဲ ခန့်မှန်းမိပြီး ဖြစ်ပါသော်ငြား သိပ်၍ မသေချာသေးပေ။

"အဲဒါက တောင်စိမ်းကြယ်ရဲ့ ကြယ်အမြုတေပဲ" ရန်ကိုင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

[တကယ်ကြီး ကြယ်အမြုတေလား] ရှုပင်းပိုင်သည် ရန်ကိုင်အား တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်း အမူအရာဖြင့် ကြည့်လျက်... "ရောင်းရင်းရန် မင်း ငါ့ကို ဒါကြီးကို သန့်စင်ဖို့ ပြောချင်တာလား"

ရန်ကိုင်က ပြုံးလျက်..."မင်း အဲဒါကို သန့်စင်ပြီးတာနဲ့ တောင်စိမ်းကြယ်ရဲ့ ကြယ်သခင် ဖြစ်လာမှာလေ၊ အဲဒါဆိုရင် ကျူးကျော်လာတဲ့သူတွေကို မင်း ထပ်ပြီး ကြောက်နေစရာမလိုတော့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါ…"

"အသက်ကို မှန်မှန်ရှူပြီးတော့ သေချာအာရုံစိုက်ထားလိုက်၊ စိတ်ကိုငြိမ်ငြိမ်ထား၊ ပြီးရင် သေသေချာချာလေး ခံစားကြည့်၊ အဲဒါဆိုရင် မင်း အဲဒါကို သန့်စင်နိုင်မလား၊ မသန့်စင်နိုင်ဘူးလားဆိုတာ သိရလိမ့်မယ်" ရန်ကိုင်သည် ရုတ်တရက် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ရှုပင်းပိုင်၏ နဖူးကို ထိလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို မြောက်မြားလှစွာသော အချက်အလက်များ ရှုပင်းပိုင်၏ ခေါင်းထဲသို့ အစီအတန်း ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ ရှုပင်းပိုင်မှာလည်း ဆက်၍ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်၍ ရန်ကိုင် သင်ပေးလိုက်သည့် အကြောင်းအရာများကို သေချာ နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကြိုးစားတော့လေသည်။

တစ်ခဏအကြာ၌ ရန်ကိုင် သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေ၏။ ရှုပင်းပိုင်မှာမူ သူ့နေရာတွင်သာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတော့လေသည်။

ရန်ကိုင် ရှုပင်းပိုင်အား သင်ပေးလိုက်သည်မှာ ကြယ်သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်ဖြစ်ပေသည်။ ထိုပညာရပ်ဖြင့်သာဆိုပါက ရှုပင်းပိုင်အနေဖြင့် တောင်စိမ်းကြယ်၏ ကြယ်အမြုတေကို အလွယ်လင့်တကူ သန့်စင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြား ရှုပင်းပိုင်အား နည်းနည်းပါးပါး လမ်းညွှန်ပြသပေးရန် ရန်ကိုင်အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆက်နေရပေလိမ့်ဦးမည်။

ရန်ကိုင်သည် ဤကြယ်သန့်စင်ခြင်းပညာရပ်ကို ယန်ယန်၏ ဧကရာဇ်ဥယျာဉ်ထဲမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ ရန်ကိုင်နှင့် ရှနင်းချန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤကြယ်သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်၏ အကူအညီဖြင့် အရိပ်ကြယ်နှင့် ထုံးရွှမ်လောကကြီးတို့၏ ကြယ်အမြုတေများကို အလွယ်တကူ သန့်စင်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

ထို့အပြင် ရန်ကိုင် ယခု ရှုပင်းပိုင်အား ပေးလိုက်သည်မှာ ကြယ်သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ် သက်သက်သာလျှင် မဟုတ်ဘဲ ထိုပညာရပ်အပေါ် သူ၏ ထိုးထွင်းနားလည်မှုများလည်း ပါဝင်ပေသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် ရှုပင်းပိုင် အနေဖြင့် ကြယ်သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်အား နားလည်သဘောပေါက်အောင် လေ့လာရာတွင် ယခင်ကလောက် အချိန်ကုန်ခံနေစရာ မလိုတော့ပေ။

လေးနာရီခန့် ကြာပြီးသည့်နောက် ရှုပင်းပိုင် မျက်လုံးပြန်ပွင့်လာခဲ့ပြီး ရန်ကိုင်အား စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"စကြရအောင်" ရန်ကိုင်က ပြောလိုက်သည်။

ရှုပင်းပိုင်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကြယ်အမြုတေရှေ့တွငါ တင်ပျဥ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကြယ်သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်ကို အသက်သွင်းကာ ကြယ်အမြုတေနှင့် ဆက်သွယ်လိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအကြာ၌ အလင်းထုကြီးဆီမှ အလင်းစက်များ ပိုးစုန်းကြူးများသဖွယ် ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး ရှုပင်းပိုင် တစ်ဝိုက်တွင် ရစ်သိုင်းလိုက်ကြလေသည်။

ထိုအချင်းအရာကိုမြင်သော် ရန်ကိုင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ ရှုပင်းပိုင်သည် ကြယ်အမြုတေနှင့် ဤမျှလွယ်ကူစွာ ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သေချာ စဥ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးသည့်နောက် ဘာကြောင့် ထိုသို့ဖြစ်ရသလဲဆိုသည်ကို နားလည်သွားခဲ့လေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း တောင်စိမ်းကြယ်သည် ကျူးကျော်သူများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ကုန်းမြေများ၊ အဆောက်အဦးများ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသလို တောင်စိမ်းကြယ်ပေါ်ရှိ ဒေသခံပေါင်းများစွာဟာလည်း အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ ကြယ်တစ်ခုလုံးမှာ ထိခိုက်လာသည့်အလျောက် မိုးမြေစွမ်းအင်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပါးလျလာခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း ရှုပင်းပိုင်သည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ဦးဆောင်၍ ကျူးကျော်လာသည့် လူများကို ကြိုးစားပမ်းစား ပြန်လည်ခုခံတိုက်ခိုက်ခဲ့လေသည်။ သူ့လုပ်ရပ်သည် ကောင်းကင်လမ်းစဥ်နှင့် သဟဇာတဖြစ်နေသလို တောင်စိမ်းကြယ်အတွက်လည်း အကျိုးရှိပေသည်။

ကြယ်အမြုတေသည် ကျင့်ကြံရေး ကြယ်တစ်ခုလုံး၏ ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုလေရာ ကြယ်ပေါ်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို ခံစားနိုင်ပေသည်။

ရှုပင်းပိုင်သည် လူများကို ကယ်တင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် တောင်စိမ်းကြယ်ကို ကူညီပေးနေခြင်းလည်းဖြစ်၏။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ကြယ်အမြုတေမှာ သူ့အား နှစ်သက်သဘောကျနေရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မသေချာ မရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နေပါသော်ငြား ကောင်းကင်လမ်းစဥ်၏ နောက်ကွယ်တွင်တော့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများဟာ ရှိနေဆဲပင်။

ထိုအချက်ကို နားလည်လိုက်သော် သူ စိတ်ပူနေသည်မှာ အပိုသက်သက်သာမှန်း ရန်ကိုင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ အခြားသူများအဖို့ တောင်စိမ်းကြယ်၏ ကြယ်အမြုတေကို သန့်စင်ဖို့ရ ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်ပါသော်ငြား ရှုပင်းပိုင်အတွက်တော့ မဟုတ်ပေ။

အနှေးနှင့် အမြန်ဆိုသလို ဤကြယ်တွင် ကြယ်သခင်အသစ်တစ်ပါး ပေါ်လာတော့မည်မှန်း ရန်ကိုင် သိလိုက်လေသည်။ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် တောင်စိမ်းကြယ်ပေါ်ရှိ ဒေသခံများအနေဖြင့် မရဏဂိုဏ်း၏ ကျူးကျော်မှုကို စိတ်ပူစရာ လိုတော့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ရန်ကိုင် စိတ်ထဲ ဤအတိုင်း ထွက်သွားလိုက်ချင်ပါသော်ငြား တစ်ခဏမျှ စဥ်းစားနေပြီးသည့်နောက် ဘေးအနားတစ်နေရာဆီသို့ သွားကာ ပစ္စည်းအချို့ကိုထုတ်၍ ဟင်းလင်းပြင် အစီအရင်တစ်ခုကို စတင် ခင်းကျင်းလိုက်လေသည်။ ဤနေရာတွင် ဟင်းလင်းပြင် အစီအရင်တစ်ခုကို ခင်းကျင်းထားသည်မှာ မဆိုးလှပေ။ သူ့အနေဖြင့် နောက်နောင် တောင်စိမ်းကြယ်ဆီသို့ လာလိုလျှင် ဤနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင် အစီအရင်မှတစ်ဆင့် တစ်ခါတည်း လာလိုက်ရုံပင်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အပိုင်း (၃၁၃၇)

ဘာသာပြန်သူ_တိမ်တိုက်

နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးသည့်နောက်တွင် အဆောက်အဦးထဲဝယ်… လျို့ယန်သည် ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် လက်ပေါ် မေးထောက်ကာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထိုအဆောက်အဦးထဲ လီကျောက်နှင့် အခြားသူများလည်း ရှိနေကြပေသည်။

အဆောက်အဦး အရှေ့တွင်တော့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဖွဲ့သည် တလေးတစားဖြင့် ရပ်နေကြလေသည်။ ထိုလူများသည် ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့၏ အားအကောင်းဆုံးသော ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြကာ သူတို့အထဲတွင် တန်ခိုးရှင်ဘုရင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ပင် ပါဝင်နေသည်။ သို့သော်ငြား ဘယ်ကမှန်းမသိ သူတို့အား ကယ်တင်သွားခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ အကုန်လုံးမှာ အနည်းငယ် အထိတ်ထိတ်အလန့်လန့် ဖြစ်နေကြလေသည်။ သူတို့အကြားရှိ ကြီးမားလှသော ခွန်အားကွာခြားချက်ကြောင့် ထိုလူများမှာ အဆောက်အဦးထဲရှိ လူများကို သွား၍ မနှုတ်ဆက်ရဲကြပေ။

ထိုစဥ် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူတို့အရှေ့၌ လူငယ်လေးတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုလူငယ်လေးကို မြင်သည့်အခါ ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့မှ လူများ စိတ်အားတက်ကြွလာကြပြီး အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသည့်လူက လက်သီးဆုပ်၍ ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ "စီနီယာ၊ကျုပ်တို့ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဘယ်မှာလဲ သိလို့ရမလား"

ရန်ကိုင်က ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ " ရောင်ရင်းရှုက အခု တောင်စိမ်းကြယ်ရဲ့ ကြယ်အမြုတေကို သန့်စင်နေတယ်၊ ဒီတော့ ခင်ဗျားတို့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး"

"ဘယ်လို"

"သူက တောင်စိမ်းကြယ်ရဲ့ ကြယ်အမြုတေကို သန့်စင်နေတာလား"။

အကုန်လုံးမှာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြလေသည်။ သို့သော်ငြား ရန်ကိုင်၏ ပုံစံမှာ လိမ်နေသည့်ပုံ မပေါက်။

တောင်စိမ်းကြယ်၏ ကြယ်အမြုတေကို သန့်စင်သည့် သတင်းမှာ အမှန်တကယ်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သတင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ကြယ်စီရင်စုကြီးထဲ ကြယ်သခင်များ မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ရှိနေသော ကြယ်သခင် အားလုံးမှာ တန်ခိုးရှင်ဘုရင်အဆင့် ကြယ်သခင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်နေသော ကျင့်ကြံသူများသည်သာ ကြယ်အမြုတေအား အောင်အောင်မြင်မြင် သန့်စင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ကြယ်အမြုတေကို သန့်စင်ရင်းနှင့်ပင် အသက်ဆုံးပါးသွားနိုင်၏။ ကြယ်အမြုတေ သန့်စင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ကြယ်စီရင်စုကြီးထဲတွင် ဒုနှင့်ဒေးပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာခန့်က တန်ခိုးရှင်ဘုရင် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ကြယ်သခင်တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သော လော့ဟန်သည် ကြယ်စီရင်စုကြီးတစ်ခုလုံးကို အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။ လူတိုင်းမှာလည်း လော့ဟိုင်သည် အလွန်ပင် ကံကောင်းလွန်းသည်ဟု တွေးခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်း လော့ဟိုင်၏ စံချိန်ကို ရန်ကိုင်မှ ချိုးဖျက်သွားခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက လော့ဟိုင်သည် တန်ခိုးရှင်ဘုရင် ဒုတိယအဆင့်ဖြင့် ကြယ်သခင် ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သို့ပင်ဖြစ်လင့်ကစား ရန်ကိုင်သည် သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ယခု တန်ခိုးရှင်ဘုရင် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော ရှုပင်းပိုင်သည်လည်း ကြယ်အမြုတေကို သန့်စင်လိုနေခဲ့သည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့သားများမှာ အံ့အားသင့်နေရမည့်အစား စိုးရိမ်ပူပန်နေမိကြလေသည်။

ယန်စုဝေးခြင်းမြို့ထဲရှိ စစ်ပွဲပြီးသွားသည့်နောက်တွင် တောင်စိမ်းကြယ်ပေါ်ရှိ မရဏဂိုဏ်း၏ အုတ်မြစ်မှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလေသည်။ ယခုအချိန်သည် လက်ကျန် မရဏဂိုဏ်းသားများကို ရှင်းထုတ်၍ တောင်စိမ်းကြယ်အား တစ်ဖန်ပြန်လည် ဦးမော့လာအောင် လုပ်ဆောင်ရမည့်အချိန် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်ငြား ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် ရှုပင်းပိုင်သည် ကြယ်အမြုတေကို သွားရောက် သန့်စင်နေခဲ့လေသည်။

ရှုပင်းပိုင်သည်သာ ကြယ်အမြုတေအား အောင်အောင်မြင်မြင် သန့်စင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ကံကောင်းသည်ဟု ပြော၍ရပါသော်ငြား အောင်မြင်နိုင်သည်ထက် ကျရှုံးနိုင်ခြေက ပို၍များနေပေသည်။ ကြယ်အမြုတေကို သန့်စင်ရင်းမှ ရှုပင်းပိုင်သာ သေဆုံးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့ ကြိုးစားခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးမှာ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာသည့်အခါ တောင်စိမ်းကြယ်တစ်ခုလုံး ဂယက်ရိုက်သွားနိုင်ရုံမက ဝတ်ရုံဖြူအဖွဲ့သည်လည်း အတွင်းရေးပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်လာရပေလိမ့်မည်။

ရန်ကိုင်သည် ထိုလူများ၏ အမူအရာကိုကြည့်ရင်း ထိုလူများ ဘာတွေးနေသလဲဆိုသည်ကို သိလိုက်သည်။ သို့သော်ငြား သူတို့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် မကြာမီ ပြန်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် ရန်ကိုင်လည်း ဘာမျှ ရှင်းပြမနေခဲ့ဘဲ လီကျောက်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်၍သာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သွားကြရအောင်"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် ရန်ကိုင်တို့သည် အလင်းတန်းအသွင်သို့ ပြောင်းလျက် အဝေးတစ်နေရာဆီသို့ ပျံထွက်သွားခဲ့ကြလေသည်။ နေ့ဝက်ကြာပြီးနောက် သွေးအကျဉ်းထောင်ဆီသို့ ရန်ကိုင်တို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကိုပင်လျှင် တားဆီးနိုင်သည့် သွေးရောင်အကာအရံတစ်ခုက လွှမ်းခြုံထားခဲ့လေသည်။ သင့်တော်သည့် အချိန်ရောက်မှသာလျှင် ထိုသွေးရောင်အကာအရံသည် သူ့အလိုလို ပွင့်သွားပြီး တန်ခိုးရှင်ဘုရင်အဆင့်အောက် ကျင့်ကြံသူများကို ဝင်ခွင့်ပေးပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာသည် လော့ဟိုင်မတိုင်ခင်က တောင်စိမ်းကြယ်၏ ကြယ်သခင်ဖြစ်ခဲ့သောသူမှ ကြယ်အမြုတေ စွမ်းအားကိုသုံး၍ ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ယခင်က လော့ဟိုင်သည်ပင်လျှင် ထိုအကာအကွယ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ထိုအတွက်ကြောင့် ရိုးရာအစဉ်အလာအတိုင်း သွေးအကျဉ်းထောင် စမ်းသပ်ပွဲကို သင့်တော်သည့်အချိန် ရောက်မှသာလျှင် ကျင်းပပေးနိုင်ခဲ့သည်။ မရဏဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် တောင်စိမ်းကြယ်တစ်လုံးလုံးကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ပါသော်ငြား ဤသွေးအကျဉ်းထောင်ကိုမူ ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအတွက်ကြောင့် ရန်ကိုင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သွေးအကျဉ်းထောင်သည် သူ ပထမဦးဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့စဉ်ကအတိုင်း ရှိနေခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်တွင် ရန်ကိုင်သည် သူ့လက်ကို သွေးရောင်အကာအရံပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သွေးရောင်အကာအရံမှာ အရောင်တလက်လက် တောက်ပလာခဲ့သလို ရန်ကိုင်၏ လက်ဆီမှလည်း တရှဲရှဲမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ကြည့်ရသလောက် ဤသွေးရောင်အကာအကွယ်သည် အလွန်ပြင်းထန်သည့် တိုက်စားနိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်ပုံပင်။

သို့ပင်ဖြစ်လင့်ကစား ရန်ကိုင်ကမူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည်သာ တန်ခိုးရှင်ဘုရင် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင်တော့ သွေးရောင်အကာအကွယ်ကို ဘာမျှ လုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါသော်ငြား လက်ရှိ ရန်ကိုင်သည် ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သလို နဂါးတစ်ပိုင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် သွေးရောင်အကာအကွယ်သည် သူ့အား ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

ထို့နောက်တွင် ထူးဆန်းသည့် တုန်ခါမှုအချို့ကို ရန်ကိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ရန်ကိုင်၏ လက်သည် သွေးရောင်အကာအကွယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ့ လက်မောင်းတစ်ခုလုံး တိုးဝင်သွားပြီးသည့်နောက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ပိုင်း ဝင်သွားခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရန်ကိုင်တစ်ကိုယ်လုံး သွေးအကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ဝင်လာနိုင်ခဲ့လေ၏။

သွေးအကျဉ်းထောင်ထဲဝယ် မြင်မြင်သမျှ အရာအားလုံးသည် အနီရောင်များ ဖြစ်နေကြသည်။ တိမ်စိုင်တိမ်တိုက်များသည်ပင်လျှင် အနီရောင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်လိုက်ရလျှင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားကြလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ရန်ကိုင်ကမူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ဤနေရာကို ယခင်က သူရောက်ခဲ့ဖူးသလို ဤနေရာတွင်ပင် ပိုမို အားကောင်းလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လျို့ယန်သည်လည်း သွေးအကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူ့ဘေးနားတွင် လာရပ်နေခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက လျို့ယန်သည် ရန်ကိုင်အား လောကဓာတ်လုံးထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မဝင်တော့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရန်ကိုင်လည်း လျို့ယန်၏ ဆန္ဒအတိုင်း သူမအား သူ့ဘေးနားတွင် ခေါ်ထားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။ သို့သော်ငြား လီကျောက်နှင့် အခြားသူများကမူ လောကဓာတ်လုံးထဲသို့ ဝင်ရန် ငြင်းဆိုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

"ဒီမှာခဏစောင့်နေ" ရန်ကိုင်က လျို့ယန်၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

လျို့ယန်ကမူ ရန်ကိုင်မှ သူမအား လောကဓာတ်လုံးထဲတွင် အချိန်အတန်ကြာအောင် ထည့်ထားသည့်အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသေးသည့်အလား ရန်ကိုင်၏ လက်ကို ဆူပုပ်ပုပ် မျက်နှာဖြင့် ပုတ်ချလိုက်လေသည်။

ထိုအချင်းအရာကို မြင်သော် ရန်ကိုင် ပြုံးသာပြုံးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် မျက်လုံးကို ပိတ်၍ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် အရိပ်ကြယ် မဟုတ်သည့်အတွက်ကြောင့် ရန်ကိုင်မှာ သူ၏ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံ အနည်းငယ်ကိုသာ ထုတ်သုံးရဲခဲ့သည်။ သူသည်သာ အလွန်အားကောင်းသည့် ကောင်းကင်စိတ်အာရုံကို ထုတ်သုံးလိုက်မည်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်လမ်းစဉ်၏ ငြင်းဆန်ခြင်း ခံရနိုင်ပေသည်။

ရေထဲရောက်သွားသည့် ငါးတစ်ကောင်ပမာ ရန်ကိုင်၏ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံသည် လေဟာနယ်နိယာမ စွမ်းအားတို့နှင့် ရောစပ်လျက် သွေးအကျဉ်းထောင် တစ်ခုလုံးအနှံ့ ကူးကလန်ခတ် သွားလာတော့လေသည်။ ရန်ကိုင်မှာလည်း သူကိုယ်တိုင် သွေးအကျဉ်းထောင်ထဲ လျှောက်သွားနေသည့်အလား မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့နေခဲ့ရသည်။

တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးသည့်နောက်တွင် ရန်ကိုင် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လာခဲ့ပြီး တစ်ခုသော အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

[တွေ့ပြီ]

သွေးအကျဉ်းထောင်ထဲတွင် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်နှင့် ဆက်သွယ်နေသော လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိပေသည်။ ယခင်က ရှန်ချင်းလော့နှင့် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်၏ ထိပ်တန်းလူငယ်မျိုးဆက် ပါရမီရှင်များသည် သွေးအကျဉ်းထောင် စမ်းသပ်ပွဲတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲနိုင်ရန်အတွက် ထိုလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် တောင်စိမ်းကြယ်ဆီသို့ လာခဲ့ကြသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းသည် ကျင့်ကြံရေးကြယ်နှစ်လုံးကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည့်အတွက်ကြောင့် ထိုနေရာတွင် လေဟာနယ် လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ကျိန်းသေရှိနေပေလိမ့်မည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် ထိုအရပ်ဆီမှ လေဟာနယ် နိယာမစွမ်းအင်လှိုင်းတို့ ဖြာထွက်နေသည်ကို ခံစားမိနိုင်ပေသည်။

ထိုစွမ်းအင်လှိုင်းများကို လူအနည်းငယ်သာ ခံစားနိုင်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ရန်ကိုင်အတွက်မူ ထိုစွမ်းအင်လှိုင်းတို့သည် အမှောင်ထုထဲ တလက်လက်တောက်ပနေသော မီးပြတိုက်ပမာ ဖြစ်လေသည်။ နေရာကို တွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရန်ကိုင်သည် လျို့ယန်၏ လက်ကို ကိုင်၍ ထိုနေရာဆီသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်ခဏကြာပြီးသည့်နောက်တွင် တောင်အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ရန်ကိုင်တို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး ရန်ကိုင်သည် လျို့ယန်နှင့်အတူ ထိုယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။

…

မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်သည် ကြယ်စီရင်စုကြီးထဲရှိ မွန်းစတားမျိုးနွယ်စုဝင်များ အုပ်ချုပ်သည့် တစ်လုံးတည်းသော ကျင့်ကြံရေးကြယ် ဖြစ်ပေသည်။ ဤနေရာသည် မွန်းစတားမျိုးနွယ်စုဝင်များအတွက် သုခဘုံတစ်ခု ဖြစ်သလို သူတို့၏ မိခင်နယ်မြေကြီးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤကြယ်ပေါ်၌ လူသားများနှင့် အခြားသော မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် အသက်ရှင်ဖို့အနိုင်နိုင် ရုန်းကန်နေကြရပြီး သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း အလွန်ပင် နိမ့်ကျလှသည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် ဤကြယ်တစ်ခုလုံး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော မွန်းစတားမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရလေသ၏။ ဤကြယ်ပေါ်တွင် အားကောင်းလှသည့် လူသားမျိုးနွယ်စုမှ ပညာရှင်များ မရှိကြပေ။ အားအကောင်းဆုံး လူသားဆို၍ တန်ခိုးရှင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ ရှိကြလေသည်။ တန်ခိုးရှင်ဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်နိုင်သော မည်သည့် လူသားမျိုးနွယ်စုဝင်မဆို မွန်းစတားမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံကြရပေသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ဤနေရာ၌ လူသားမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် မွန်းစတားမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအဖြစ်သာ နေထိုင်ကြရုံသာ တတ်နိုင်ကြလေသည်။

မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်တွင် နေရာအသီးသီးကို အုပ်ချုပ်နေကြသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဆယ်ဦး ရှိကြလေသည်။ ထိုဆယ်ဦးစလုံးသည် တန်ခိုးရှင်ဘုရင် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြသော အဆင့်(၁၀) မွန်းစတားသားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်ငြား အဆင့်(၁၀)၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သည့်အခါမှသာလျှင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မွန်းစတားဘုရင်ဟု ခေါ်ထိုက်ပေသည်။

မွန်းစတားဘုရင်များသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကြာသွားသည့်တိုင် အသစ်တစ်ကောင် ပေါ်လာရန် ခဲယဉ်းလွန်းလှသည့်အတွက်ကြောင့် အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည့် တည်ရှိမှုများဖြစ်သည်ဟု ပြော၍ရသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာခန့်က မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်၌ မွန်းစတားဘုရင်မ တစ်ပါး ပေါ်ထွက်ခဲ့လေသည်။ ထိုမွန်းစတားဘုရင်မသည် လနီပိုင်နက်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ကာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဆယ်ပါးအနက် တစ်ပါးအပါအဝင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း မွန်းစတားဘုရင်မအဆင့်သို့ ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် သူသည် အရိပ်ကြယ်မှ ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပိုင်နက်နယ်မြေကို သူမ၏ မွေးစားသမီး လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မွန်းစတားဘုရင်များသည် ဒဏ္ဍာရီသဖွယ် ဖြစ်လာတော့လေသည်။

မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်ရှိ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဆယ်ပါးသည် မတူကွဲပြားသော စရိုက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး လူသားများအပေါ် သူတို့၏ ဆက်ဆံပုံမှာလည်း ကွဲပြားကြပေသည်။ မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ပါး၏ နယ်မြေထဲတွင်ဆိုလျှင် မည်သည့်လူသားကိုမျှ မတွေ့နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုနယ်မြေမှ မွန်းစတားမျိုးနွယ်ဝင်များသည် လူသားများကို တွေ့သည်နှင့် သတ်ပစ်သည့် အတွက်ကြောင့်ပင်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဆယ်ပါးအနက် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် အုပ်ချုပ်သည့် နယ်မြေသည် လူသားများအပေါ် အဖော်ရွေဆုံး နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သူမ ပိုင်နက်ထဲတွင် လူသားများမှာ ဖိနှိပ်ခြင်းမခံရဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်ကြသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် လူသားများ တည်ထောင်ထားသော အဖွဲ့အစည်းပေါင်းများစွာကို ဤနေရာတွင် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ချီယွဲ့သည် အခြားသော မွန်းစတားမျိုးနွယ်စုဝင် ခေါင်းဆောင်များထက် ပို၍ အမြင်ကျယ်ပေသည်။ မွန်းစတားများသည် ပန်းပဲထုလုပ်ခြင်းနှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတို့တွင် မကျွမ်းကျင်မှန်း သိထားသည့်အလျောက် သူမ၏ လက်အောက်တွင် လူသားများကို ခေါ်ယူခိုင်းစေခဲ့လေသည်။ လူသားများအား ကာကွယ်မှုပေးထားပြီး ထိုလူသားများကိုပင် သူမတို့ မျိုးနွယ်စုအတွက် ဆေးလုံးများနှင့် လက်နက်များ ဖော်စပ် ထုလုပ်ပေးရန် ခိုင်းခဲ့သည်။ ထိုနည်းဖြင့် ချီယွဲ့မှာ လနီနယ်မြေ၏ ခွန်အားကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးသည့်နောက် ရှန်ချင်းလော့သည် လနီနယ်မြေကို အပိုင်စားယူကာ သူမ၏ မွေးစားအမေ သုံးသွားသည့် နည်းလမ်းကို ဆက်လက် ကျင့်သုံးပေသည်။ ထို့အပြင် ရှန်ချင်းလော့သည် အရိပ်ကြယ်ပေါ်ရှိ ထက်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိထားသည့်အတွက်ကြောင့် သူမ၏ မျိုးနွယ်စုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုအားကောင်းလာရသည်။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှန်ချင်းလော့သည် အခြားသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကိုးပါးစလုံးကို ကျော်လွန်၍ မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ် တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တစ်စပြင်ကန္တာရကြယ်စီရင်စုမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ ရုတ်တရက် ကျူးကျော်မှုကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ရှန်ချင်းလော့၏ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် သူမ ရရှိထားသည့် အထောက်အပံ့များအရ မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်အား အနှေးနှင့်အမြန်ဆိုသလို ကျိန်းသေ ထိန်းချုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြား တစ်စပြင်ကန္တာရကြယ်စီရင်စုမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ ကျူးကျော်မှုသည် သူမ၏ အစီအစဉ်များကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့လေသည်။

မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်သည်လည်း တစ်စပြင်ကန္တာရကြယ်စီရင်စုမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ ကြယ်ကို မျက်စိကျလာသည့် ဂိုဏ်းမှာတော့ တစ်စပြင်ကန္တာရကြယ်စီရင်စုကြီး၏ ပထမအဆင့် အင်အားစုတစ်ခုဖြစ်သော အဆုံးမဲ့သားရဲတောင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုသားရဲတောင်သည် မရဏဂိုဏ်းလောက် အားကောင်းခြင်း မရှိပါသော်ငြား အတော်လေးကိုမှ အားကောင်းသည့် ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်သည် သားရဲထိန်းချုပ်သည့် အရာပေါ်တွင် အာရုံစိုက်သည့် အင်အားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုသားရဲတောင်မှ တပည့်များသည် သားရဲများကို ထိန်းချုပ်သည့် နေရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်လှသည့် တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သားရဲတောင်မှ တပည့်များမှာ ပိုမိုများပြားသော မွန်းစတားသားရဲများကို ထိန်းချုပ်လာနိုင်ကြလေသည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်မှ တပည့်များ သူတို့၏ ရန်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါ သူတို့အား ကူညီပေးမည့် မွန်းစတားသားရဲများ ရှိနေသည့်အတွက်ကြောင့် အခြားကျင့်ကြံသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင် အသာရလေ့ ရှိကြပေသည်။

ဟုန်းလော့ကြယ်စီရင်စုထဲ၌ မွန်းစတားမျိုးနွယ်စုမှ အုပ်ချုပ်သော ကြယ်တစ်လုံး ရှိနေပြီး ထိုကြယ်ပေါ်တွင် ရှားပါးလှသည့် မွန်းစတားသားရဲများစွာကို ရှာတွေ့နိုင်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရပြီးသည့်နောက် အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်သည် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ကို စတင် ကျူးကျော်တော့လေသည်။

နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဆယ်ပါးအနက် သုံးဦးသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တော့၏။ အခြားသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များမှာ သေလျှင်သေ မသေလျှင် အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ လက်အောက်သို့ ရောက်သွားခဲ့ကြရသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များသည် အမည်သာရှိတော့ပြီး လနီပိုင်နက် တစ်ခုသည်သာ ကျူးကျော်သူများကို ဆက်လက်၍ ခုခံထားနိုင်ခဲ့လေသည်။

လနီပိုင်နက် ယခုအချိန်ထိတိုင် ဆက်လက်တောင့်ခံထားနိုင်ရခြင်းမှာ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ရှန်ချင်းလော့ကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ရှန်ချင်းလော့သည် တန်ခိုးရှင်ဘုရင် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး နတ်သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ကောင်းကင်လနတ်ဆိုးပင့်ကူ၏ အမြုတေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အတွက်ကြောင့် သူမအား အနိုင်ယူဖို့ရာ ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။

ထို့ပြင် ယခင်က ထက်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အထောက်အပံ့ကိုပါ ရရှိခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့် ရှန်ချင်းလော့ ဦးဆောင်သည့် ပိုင်နက်နယ်မြေသည် အခြားသော ပိုင်နက်နယ်မြေများထက် ကျော်လွန်ကာ ပိုမိုများပြားသော ပညာရှင်ပေါင်းများစွာကို မွေးထုတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။ အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်သည်သာ ဤပိုင်နက်နှင့် ဆက်လက်၍ ပြဿနာဖြစ်နေဦးမည်ဆိုလျှင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်ကြရပေလိမ့်မည်။

ထိုအတွက်ကြောင့် အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်သည် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်၏ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပါသော်လည်း လနီပိုင်နက် နယ်မြေကို မထိန်းချုပ်နိုင်သေးခြင်းပင်။

လက်ရှိအချိန်တွင် လနီနယ်မြေမှာ အခြားသော နယ်မြေများနှင့်မတူ ငြိမ်းချမ်းနေပါသော်ငြား ထိုငြိမ်းချမ်းမှုသည် အပေါ်ယံသာဖြစ်ပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခုမှာ အစပျိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြလေသည်။

အကြောင်းမှာ အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်မှ တပည့်များသည် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်ရှိ မွန်းစတားများကို ထိန်းချုပ်ရင်းဖြင့် သူတို့၏ ခွန်အားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာအောင် လုပ်ဆောင်နေသလို ထိုမွန်းစတားသားရဲများနှင့် အသားကျအောင်လည်း လုပ်ဆောင်နေကြောင်းကို လူတိုင်းသိထားကြသည့်အတွက်ကြောင့်ပင်။ သူတို့သည်သာ သေချာပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီဆိုလျှင် လနီနယ်မြေအား စတင်၍ တိုက်ခိုက်လာကြပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဖြစ်လာသည့်အချိန်တွင်တော့ လနီပိုင်နက် နယ်မြေအနေဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်တော့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လခြမ်းတောင်ပေါ်၌ ရှန်ချင်းလော့သည် သူမ အိပ်ခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်းမှ တောင်ရှုခင်းကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ရှန်ချင်းလော့သည် နေမင်းပမာ တောက်ပလှသော အနီရောင်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့၏။ သူမ၏ ဆံပင်မှာလည်း ရေတံခွန်ပမာ ပခုံးတစ်လျှောက် လျှောကျနေခဲ့လေသည်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အပိုင်း (၃၁၃၈)

ဘာသာပြန်သူ_တိမ်တိုက်

ရှန်ချင်းလော့သည် အလွန်ကိုမှ ညို့ဓါတ်ပြင်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထုန်းရွှမ်းလောကကြီးတွင် ရှိစဉ်က သူမအား ညို့ကဝေနတ်ဆိုးဟုပင် ခေါ်ကြသည်။ ယခု သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပိုမို မြင့်မားလာလေရာ သူမ၏ ညို့ဓါတ်မှာလည်း ပိုမို အားကောင်းလာလေတော့၏။

အနီရောင်အဝတ်အစားများသည် အခြားသူများအတွက် အလွန်ကိုမှ ထင်း ကာ သိပ်၍ လိုက်ဖက်လိမ့်မည် မဟုတ်သော်ငြား ရှန်ချင်းလော့နှင့်မူ ထိုအဝတ်အစားများသည် အလွန်ကိုမှ လိုက်ဖက်လှသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ရှန်ချင်းလော့ အရက်ခွက်ကိုကိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ပုံစံမှာ ကြယ်များကို ကြည့်နေသယောင် ထင်ရပါသော်ငြား တကယ်သေချာ ကြည့်ကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင်တော့ သူမ၏ မျက်လုံးများ ဦးတည်ရာ ကင်းမဲ့နေကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက်တွင် ရှန်ချင်းလော့သည် အရက်ခွက် တစ်ခွက်လုံးကို မော့ချလိုက်သည်။ ကြည်လင်လှသည့် အရည်တို့သည် သူမပါးစပ်ထောင့်မှတစ်ဆင့် လည်တိုင်တစ်လျှောက်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် အမည်မသိ တောင်ကြားထဲသို့ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားခဲ့လေ၏။ ယောကျာ်းတစ်ဦးဦးသာ ဤနားတွင်ရှိနေမည်ဆိုလျှင် လက်ရှိမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း သွေးဆူကာ စိတ်လွတ်သွားနိုင်ပေသည်။

ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေရင်းမှ ရှန်ချင်းလော့သည် သူမလက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်လိုက်သည်။ သူမလက်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန် လက်ထဲ၌ ဘာမှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

ထို့နောက် စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် သူမလက်ထဲရှိ အရက်ခွက် ကောက်လွှတ်ပစ်လေ၏။ ဆံပင်ကိုလည်း လက်ဖြင့် ထိုးဖွရင်းမှ အံကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည် “အဲ့ကောင်စုတ်ကတော့”

အရက်ခွက်ကွဲသွားသည့်အသံသည် အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည့်လူများကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့လေရာ အခန်းထဲသို့ လူတစ်ဦး အထိတ်တလန့်ဖြင့် ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာခဲ့လေသည်။ သို့သော် အခန်းထဲရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် ဝင်လာသည့် လူသည် ချက်ချင်းပဲ ထိုင်၍ ဖန်ကွဲစများကို လိုက်ကောက်ကာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လေ၏။

“ပီလော့ ဒီကိုလာဦး” ရှန်ချင်းလော့က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံလေးသည် အလွန်ကိုမှ နားဝင်ချိုသာလွန်းလှပေသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော ပီလော့သည်ပင် ရှန်ချင်းလော့၏ အသံကိုကြားလိုက်သည့်အခိုက် ရင်တဒုန်းဒုန်း ခုန်သွားခဲ့လေ၏။

နဖူးပေါ်လက်တင်ရင်းမှ ပီလော့က မေးလိုက်သည် “သခင်မ ဘာလိုချင်လို့လဲ”

“ဒီကိုလာခဲ့” အရက်မူးနေသည့်အတွက်ကြောင့် ရှန်ချင်းလော့မှာ ကျိုးသင့်ကြောင်းသင့် မစဉ်းစားနိုင်တော့ချေ။

ပီလော့လည်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရှန်ချင်းလော့ဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရှန်ချင်းလော့နားသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်ချင်းလော့သည် ပီလော့၏ ခါးကို ဆွဲဖက်၍ သူမပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေလိုက်လေသည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ချင်းလော့၏ စွဲမက်ဖွယ်ရာ မျက်နှာလေးသည် သူမနှင့် လက်တစ်ချောင်းစာလောက်သာ ကွာတော့မှန်း ပီလော့ တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ ဆွဲမက်ဖွယ်ရာ နှုတ်ခမ်းလေးများဆီမှ ရစ်မူးဖွယ်ရာ အနံ့တို့လည်း ထွက်နေခဲ့၏။ လက်ရှိအချိန်တွင် ရှန်ချင်းလော့သည် ပီလော့အား ပြုံးကာ ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ပီလော့သည် တံတွေးတစ်လုတ် မျိုးချလိုက်ရင်းမှ မျက်နှာနီနီဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် “သခင်မ...”

သို့သော်ငြား ရှန်ချင်းလော့ကမူ စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ ပြုံးသာ ပြုံးနေသည့် အတွက်ကြောင့် ရှန်ချင်းလော့မှာ မီးခဲပေါ် ဖင်ခုထိုင်နေရသည့်အလား စိတ်ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေရလေသည် (ဘုရားရေ... ငါ့ဆန္ဒပြည့်တော့မှာလား၊ ဒါပေမယ့် ငါစိတ်ကို ကြိုတင် မပြင်ဆင်ထားရသေးဘူး။ ငါဘာလုပ်ရမလဲ၊ ငြင်းလိုက်ရမှာလား။ ဒါပေမယ့် ဒါက တစ်သက်မှ တစ်ကြိမ်ပဲ ရနိုင်တဲ့အခွင့်အရေးမျိုး၊ သခင်မသာ အရက်မူးပြေသွားရင် ငါနောက်တစ်ကြိမ် ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ထပ်ရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ပီလော့သည် သင်းရနံ့မြို့တော်မှ မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်သို့ ရောက်လာသည်အထိတိုင် ရှန်ချင်းလော့အား စွန့်ပစ်သွားခြင်းမရှိဘဲ သူမနောက်သို့ သစ္စာရှိရှိလိုက်လာခဲ့သည့် ရှန်ချင်းလော့၏ အစေခံမလေး ဖြစ်ပေသည်။ ပီလော့သည် ရှန်ချင်းလော့အပေါ် အလွန်ကိုမှ သစ္စာရှိပေသည်။ လက်ရှိ ပီလော့၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တန်ခိုးရှင်ဘုရင်အဆင့် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်ငြား သူမ၏ ပါရမီမှာ ထိုမျှမကောင်းလှ။ သို့ပင် ဖြစ်လင့်ကစား တန်ခိုးရှင်ဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်နေရခြင်းမှာ ရှန်ချင်းလော့၏ ထောက်ပံ့ပေးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ပီလော့သည် ရှန်ချင်းလော့အတွက်ဆိုလျှင် ဘာမဆိုလုပ်မည့် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှန်ချင်းလော့ သူမအား သတ်မည်ဆိုလျှင်ပင် ရဲရဲကြီး အသေခံလိုက်မည့်လူလည်း ဖြစ်၏။ လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ ပီလော့၏ သွေးများမှာ ပွက်ပွက်ဆူနေသည့် ရေနွေးပမာ ဆူပွက်နေခဲ့ပြီး အသက်ကိုလည်း အမောတကော ရှူရှိုက်နေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မိုးကြိုးပစ်ခံထားရသည့်အလား တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေလေ၏။

“နင်ငါ့ကိုချစ်လား” ရှန်ချင်းလော့က ပြုံးဖြီးလျက် ကောက်မေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် ပီလော့၏ နှုတ်ခမ်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

ပီလော့လည်း မသိလိုက်မသိဘာသာနှင့် ရှန်ချင်းလော့၏ လက်ချောင်းလေးကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်လေသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အသိစိတ်မလွတ်သေးလေရာ ရယ်ရခက်ငိုရခက် အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေ၏ “သခင်မ အရက်မူးနေတာလား”

“မူးစရာလား” ရှန်ချင်းလော့သည် ပီလော့၏ နှုတ်ခမ်းကို လက်ညိုးဖြင့် ဖိချလိုက်ရင်းမှ ပြန်ပြောလိုက်လေ၏ “ငါအရက်နှစ်ပုလင်း၊ သုံးပုလင်းလောက်ပဲ သောက်ထားတာ။ အဲ့လောက်နဲ့ မူးစရာလား။ နင်အခုထိ ငါ့မေးခွန်းကို မဖြေရသေးဘူးနော်”

ပီလော့သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ရင်းမှ ခေါင်လေးညိတ်လျက် ပြန်ပြောလိုက်၏ “ကျွန်မက သခင်မ အပိုင်ပါပဲ”

ရှန်ချင်းလော့က ရယ်သွမ်းသွေးလိုက်၏ “နင်အကောင်းဆုံးပဲ”

ထို့နောက် ပီလော့ မျက်နှာနားသို့ကပ်၍ လေးပူလေးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

ပီလော့မှာတော့ တစ်ခုခုများ ဖြစ်တော့လေမလားဟုတွေးရင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသော်ငြား ရှန်ချင်းလော့မှ သူမ၏ နဖူးအား နမ်းလာသည့်အတွက်ကြောင့် ပီလော့ စိတ်ဓါတ်ကျသွားခဲ့ရလေ၏။

ထို့နောက်တွင် ရှန်ချင်းလော့၏ ပီလော့၏ နာခေါင်းတစ်လျှောက် သူမလက်ညိုးကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ရင်းမှ ပြောလိုက်လေ၏ “ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မိန်းမတွေ၊ နင်သာ ယောကျာ်းဆို ငါနင့်ကို ချက်ချင်း ကုတင်ပေါ် ဆွဲခေါ်သွားပြီ”

ပီလော့က ရှက်ရှက်ဖြင့် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့လှည့်၍ ပြန်ပြောလိုက်၏ “ကျွန်မကို အဲ့လိုလုပ်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး”

“နင်ဘာပြောချင်နေတာလဲ” ရှန်ချင်းလော့က သက်ပြင်းချလျက် “ယောကျာ်း ဖြစ်ရတာ ပိုကောင်းတယ်။ သူ့ဘာသာ ဘာမှကိုစိတ်မပူဘဲ သွားချင်တဲ့အချိန် သွားနေလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါနှလုံးသားက သူ့အပိုင် ဖြစ်နေပြီဆိုတာကိုတော့ သူမသိဘူး။ သူအခု အခြား မိန်းမတွေနဲ့ ပျော်နေလားတောင် ငါမသိဘူး။ ကြည့်ရတာ မိန်းမအသစ်တွေနဲ့ ကလေးတွေတောင် ရနေပြီနဲ့ တူတယ်။ ငါ့ကိုတောင် မေ့ရင် မေ့နေလောက်ပြီ”

ပီလော့က ဒေါသထွက်ထွက်နှင့် ထအော်လေ၏ “သခင်မ၊ အဲ့လိုကောင်မျိုးက သခင်မရဲ့ အချစ်နဲ့မတန်ဘူး။ သခင်မ သူ့ကို မေ့လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”

ရှန်ချင်းလော့သည် ပီလော့၏လက်ကို သူမရင်ဘတ်ပေါ်တင်လျက် အားနည်းဖျော့တော့စွာ ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်လေသည် “ဒါပေမယ့် ဒီအပိုင်းက သူ့ကို မမေ့နိုင်နေဘူး”

ထိုအခြင်းအရာကိုမြင်သော် ပီလော့၏ ပါးပြင်တစ်လျှောက် မျက်ရည်များ စီးကျတော့လေသည်။ ထို့နောက် ဝမ်းနည်းပက်လက် အမူအရာဖြင့် “သခင်မ ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မ သခင်မ ဘေးနားမှာ ရှိနေပေးမယ်။ သခင်မသာ ကျွန်ကို မောင်းမထုတ်သရွေ့ ကျွန်မ သခင်မဘေးနားကနော ဘယ်တော့မှ ထွက်မသွားဘူး”

“ငါဘာလို့ နင့်ကို မောင်းထုတ်ရမှာလဲ” ရှန်ချင်းလော့က ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးလိုက်သည်။

ပီလော့ ပြုံးရွှင်သွားပြီး ကသိကအောက် ဖြစ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် “သခင်မက သူ့ကို အဲ့လောက်တောင် လွမ်းနေရင်... သခင်မ အလွမ်းသက်သာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ကျွန်မမှာ ရှိတယ်”

ရှန်ချင်းလော့က စိတ်ဝင်စားသွားသည့် အမူအရာဖြင့် “အို၊ ဘယ်လို နည်းလမ်းမျိုးလဲ”

ပီလော့က ပြန်ပြောလိုက်သည် “ကျွန်မ ပုံရိပ်ယောင်ပညာရပ်အချို့ သင်ထားတယ်”

ရှန်ချင်းလော့ မျက်ခုံးပင့်သွား၏။

“ကျွန်မ သူ့ပုံစံ ပြောင်းလို့ရတယ်”

ရှန်ချင်းလော့ စိတ်ဝင်စားလာသည့်ပုံ ‌ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအခြင်းအရာကိုမြင်သော် ပီလော့သည် သံကိုပူတုန်းထုရန် ကြိုးစားတော့လေသည် “သူနဲ့ တစ်ထပ်တည်း မတူလောက်ပေမယ့် အနည်းဆုံး ခုနှစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းတော့ တူတယ်”

“နင်ဘယ်သူ့ပုံ ပြောင်းချင်နေတာလဲ”

အသံတစ်သံ ပြတင်းပေါက်နောက်မှ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်လာခဲ့ရာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကုန်ကြလေသည်။

ပီလော့သည် ထိုင်နေရာမှ ချက်ချင်းထရပ်ရင်း အော်မေးလိုက်လေ၏ “ဘယ်သူလဲ”

ယခု သူတို့ ရှိနေသည့်နေရာသည် လခြမ်းတောင်ပေါ်ရှိ မွန်းစတားဘုရင်၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လေရာ တစ်ဦးတစ်ဦးသည် ဤနေရာသို့ မည်သူမှ သတိမထားမိဘဲ မည်သို့များ ခိုးဝင်လာနိုင်ခဲ့လေသနည်း။

ပီလော့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏ “န...န...နင်...”

ရှန်ချင်းလော့သည်လည်း မှင်တက်နေခဲ့လေသည်။ သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် လွမ်းနေရသည့် မျက်နှာလေးကိုကြည့်ရင်း ငေးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“လော့အာ” ရန်ကိုင်က ပြုံး၍ လက်ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပီလော့ကိုကြည့်ရင် “ကောင်မလေး၊ နင်က ငါမရှိတဲ့အချိန်မှာ ငါ့အမျိုးသမီးကို လုယုဖို့ ကြိုးစားချင်နေတာပဲ”

ပီလော့ ရှန်ချင်းလော့ကို စိတ်ဝင်စားနေမှန်း ရန်ကိုင် သိနေသည်မှာ ကြာနေလေပြီ။ ယခု နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသွားသည့်တိုင် ပီလော့သည် ရှန်ချင်းလော့ကို ဆက်၍ သဘောကျနေလိမ့်ဦးမည်ဟု ရန်ကိုင် မထင်ထားခဲ့ချေ။

ပီလော့နှင့် ပြန်တွေ့လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် ထုန်းရွှမ်လောကကြီး၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကြောင့် ရန်ကိုင်၏ အကြည့်သည် ပီလော့၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို သူ့စိတ်ထဲ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မှတ်မိနေဆဲပင်။

နှုတ်ဆက်ပြီးသည့်နောက်တွင် ရန်ကိုင်သည် အခန်းထဲသို့ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ခုန်ဝင်ရန် လုပ်လိုက်သည်။

သို့သော်ငြား ရန်ကိုင် အခန်းထဲသို့ မဝင်နိုင်သေးခင်မှာပင် ရှန်ချင်းလော့မှ ပြင်တင်းပေါက်ကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည့်အတွက် ရန်ကိုင် မျက်နှာသည် ပြတင်းပေါက်နှင့် မိတ်ဆက်သွားခဲ့ရလေသည်။

“ဟန့်” ပီလော့ကမူ ရန်ကိုင်၏အဖြစ်ကို လှောင်ရယ်နေခဲ့လေသည်။

ပြတင်းပေါက်ကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်ချင်းလော့သည် သူမ၏ နားထင်ကို ထိုင်ပွတ်နေတော့လေ၏။

ပီလော့က မှင်တက်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည် “သခင်မ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ”

(အခုပဲ သူ့ကို အရမ်းလွမ်းနေတယ်ပြီး ဘာလို့ သူပြန်လာတဲ့အချိန်ကျ အထဲဝင်ခွင့် မပေးရတာလဲ)

ရှန်ချင်းလော့က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြန်ပြောလိုက်သည် “ကြည့်ရတာ အရက်မူးလွန်းလို့ ထင်ယောင်ထင်မှားတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီနဲ့တူတယ်”

ပြောပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ကို ပြန်ဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထပ်ကြည့်ကြည့်သည်။ အစောပိုင်းက မျက်နှာကို ထပ်မြင်လိုက်သော် ပြတင်းပေါက်ကို ထပ်ပိတ်ချလိုက်ပြန်လေ၏။

“အရက်က တော်တော်ပြင်းတာပဲ၊ ပီလော့ နင်ဒီအရက်တွေကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ”

ထိုအခြင်းအရာကိုမြင်သော် ပီလော့မှာ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားတော့လေသည်။

“ဟေး၊ အရူးမလေး” ရန်ကိုင်လည်း ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အဆုံး ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်၍ အခန်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်လေ၏ “ငါ့ပြန်လာတာကို မြင်တာတောင် ငါ့ကို အပြင်မှာ နေခိုင်းရဲတယ်ပေါ့ဟုတ်လား၊ နင်တော်တော် သတ္တိရှိနေတယ်ပေါ့”

ရှန်ချင်းလော့သည် နောက်သို့ ဒယီးဒယိုင် ဆုတ်လျက် အထိတ်တလန့် အမူအရာဖြင့် “နင်က ငါ့ယောကျာ်းလား”

ရန်ကိုင်သည် ရှန်ချင်းလော့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးနှစ်ဖက်ကို ဆွဲညစ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ပြန်မေးလိုက်လေ၏ “နင်ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ”

“မဟုတ်ဘူး...” ရှန်ချင်းလော့မှာ စကားကိုပင် သေချာမပြောနိုင်တော့ “ငါထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတယ်ထင်တာ။ နင်တကယ်ကြီး ပြန်လာတာလား။ အို၊ ပျော်လိုက်တာဟယ်၊ ပျော်လွန်းလို့ ငါ့အပျော်တွေကိုတောင် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး”

ထိုသို့သာ ပြောနေပါသော်ငြား သူမ၏ မျက်နှာကြီးမှာ မဲ့နေခဲ့လေသည်။ ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သော် ရန်ကိုင် မျက်နှာကြီး မှုန်ကုတ်သွားတော့လေ၏။ ဤသည်မှာ သူထင်ထားသည်နှင့် ကွဲနေခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ရှန်ချင်းလော့အား ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်လေ၏။

ရှန်ချင်းလော့သည် ပါးလေးကိုပွတ်ရင်း ရန်ကိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သတိထား၍ မေးလိုက်လေ၏ “ယောကျာ်း၊ နင်ဒီကို ရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ နင်မကြားသင့်တာတွေကိုကော ကြားလိုက်သေးလား”

ရန်ကိုင်က ပြုံးဖြီးလျက် “ကြားသင့်လား၊ မကြားသင့်လား မသိပေမယ့် နင်တို့ ပြောနေတာတွေ အကုန်လုံးကိုတော့ ကြားလိုက်တယ်”

ရှန်ချင်းလော့သည် ဆုံးဖြတ်ချက် ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အလား သံဓိဠာန်ချလိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ပီလော့ကို သူမရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်း၍ အကြောက်အရွံ့ကင်းမဲ့သည့် အမူအရာဖြင့် “အဲ့လိုဆိုမှတော့ ငါလည်း ဘာမှမဖုံးကွယ်ထားတော့ဘူး။ အခု ပီလော့နဲ့ငါက ကြိုက်နေတာ။ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အရမ်းချစ်ကြတာ။ ငါနင့်ကို မေ့သွားပြီ။ ဒါကြောင့် အထီးကျန်ပြီး အခြားတစ်ယောက်နဲ့ ကြိုက်မိသွားတဲ့ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်”

ပြောပြီးသည့်နောက် ရန်ကိုင်အား ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏ “တောင်းပန်ပါတယ်”

ရန်ကိုင်၏ မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့နေခဲ့လေသည်။

ပီလော့ မှင်တက်နေသည်ကိုမြင်သော် ရှန်ချင်းလော့မှာ ပီလော့၏ ခါးကို ဆွဲလိမ်လိုက်ရာ ပီလော့လည်း အလျင်စလို ဦးညွှတ်၍ ပြောလိုက်လေ၏ “ရှင်းရဲ့ အမျိုးသမီးကို လုယူမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်နော်”

ထို့နောက်တွင် ရှန်ချင်းလော့သည် ခါးကိုပြန်မတ်၍ ပီလော့၏လက်ကိုင်ကာ ပီလော့ကို ချစ်မြတ်နိုးစွာကြည့်၍ ပြောလိုက်လေ၏ “ယောကျာ်း...မ ဟုတ်ဘူး၊ မောင်လေးရန်၊ နင်သာ ငါတို့ ချစ်ခြင်းကိုမခွဲသရွေ့ နင်တောင်းဆိုတာ မှန်သမျှကို ငါသဘောတူပေးမယ်”

“မောင်... လေး... ရန်...” ရန်ကိုင် အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။

ရှန်ချင်းလော့က ပြုံးလျက် “နင်က ငါ့ထက် ငယ်တယ်လေ၊ ဒါကြောင့် နင့်ကို မောင်လေးရန်လို့ ခေါ်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲ့လို ခေါ်တာ မကြိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း အစ်ကိုရန်လို့ ခေါ်မယ်လေ”

ထိုသို့ ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် ရန်ကိုင်သည် ရှန်ချင်းလော့၏ပါးကို ယခင်ကထက် ပိုပြင်းပြင်း ဆွဲညစ်တော့လေသည် “နင်ပြီးပြီလား”

“ရပ်လိုက်” ရှန်ချင်းလော့က ပြန်အော်လေ၏ “ငါတို့ လင်မယားတွေမှ မဟုတ်တော့တာ၊ နင်ဘာလို့ ငါ့ကို လာထိနေတာလဲ။ နင့်လုပ်တာ လွန်နေပြီနော်”

“ကောင်းပြီ။ အခု သေချာစကားပြောကြရအောင်” ရန်ကိုင်က ခက်ထန်သည့် အမူအရာဖြင့် ရှန်ချင်းလော့ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ချင်းလော့ ဘာတွေ လုပ်လို့လုပ်နေမှန်း သူတကယ်ကို နားမလည်နိုင်ချေ။ နှစ်အတော်ကြာအောင် မတွေ့ရပြီးနောက် ယခုပြန်တွေ့ရချိန်တွင် ရှန်ချင်းလော့ ဘာကြောင့်များ ယခုကဲ့သို့ လုပ်နေရသနည်း။

“ဟန့်၊ ငါတကယ်ပြောနေတာ” ရှန်ချင်းလော့က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည် “နင်ကျတော့ အပြင်မှာ အခြားမိန်းမတွေနဲ့ ပျော်ချင်တိုင်း ပျော်နေပြီးတော့ ငါကျတော့ အခြားတစ်ယောက်နဲ့ ကြိုက်လို့မရဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား”

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အပိုင်း (၃၁၃၉)

ဘာသာပြန်သူ_တိမ်တိုက်

“ငါဘယ်မှာ အခြားမိန်းမတွေနဲ့ လျှောက်ပျော်ပါးနေလို့လဲ” ပြောသာပြောလိုက်ပါသော်ငြား ရန်ကိုင်မှာ သိပ်၍ လိပ်ပြာမလုံ။ (ငါ ကျုချင်းအကြောင်းကို စုယန်နဲ့ အမေ့ကိုပဲ ပြောထားတာပါ၊ ရှန်ချင်းလော့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေရတာလဲ။ သူ့ဘာသာ လျှောက်ခန့်မှန်းပြီး ပြောနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါဆို ငါဝန်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး)

ရှန်ချင်းလော့က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် လျို့ယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည် “ကလေးတောင် ရလာတာကို ဝန်မခံချင်သေးတာလား” ထို့နောက် ကြင်နာသိမ်မွေ့သည့် အမူအရာဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလျက် “သမီးလေးရဲ့ အမေနာမည်ကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်သော် ရန်ကိုင်သည် အော်ရယ်မောလျက် လျို့ယန်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည် “နင်မေးချင်တာသာမေး”

သူ့ကို မြင်ပြီးနောက် ရှန်ချင်းလော့ ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုမူနေရသလဲ ဆိုသည်ကို ရန်ကိုင် နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။ ရှန်ချင်းလော့မှာ လျို့ယန်ကို သူ့သမီးဟု အထင်မှားနေသည့် အတွက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည် (ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ငါကိုယ်တိုင်လည်း လျို့ယန်မှန်းသာ မသိရင် တကယ်ကို အထင်းမှားမှာ)

“နင်ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြလိုက်” ရန်ကိုင်က ပြုံးဖြီးလျက် လျို့ယန်ဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လျို့ယန်မှာတော့ ကြောက်နေသည့်ပုံပင်... မျက်တောင်လေးများမှာ တဆတ်ဆတ်ကို တုန်ခါနေခဲ့လေ၏။ ထို့နောက်တွင် ရန်ကိုင်၏ အင်္ကျီစကိုကိုင်၍ ရန်ကိုင်နောက်တွင် ပုန်းလျက် လေသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည် “ဒယ်ဒီ၊ သမီး ဒီမှာမနေချင်ဘူး။ ဒီဒေါ်လေးက အရမ်းထူဆန်းလွန်းတယ်”

ရန်ကိုင် မျက်နှာထက်ရှိအပြုံး တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လျို့ယန်အား မယုံကြည်နိုင်ဟန် အထင်းသားဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ကဲ၊ နင်အခု ဘာပြောချင်သေးလဲ” ရှန်ချင်းလော့သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်၍ ရန်ကိုင်အား စူးရဲစွာစိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါဘာပြောရမှာလဲ” ရန်ကိုင်မှာလည်း ဒေါသထွက်ထွက်နှင့် လျို့ယန်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လျက် မေးလိုက်လေ၏ “နင်ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို ဒီလို လုပ်ရက်တာလဲ။ ငါနင့်အပေါ် ကောင်းကြောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာပဲ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို အခုလိုမျိုး ဒုက္ခပေးရတာလဲ”

လျို့ယန်၏ ပါးပြင်တစ်လျှောက် မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့လေ၏ “ဒယ်ဒီ မကောင်းဘူး”

“တော်လောက်ပေတော့” ရှန်ချင်းလော့သည် လျို့ယန်ကို သူမနောက်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်၍ ရန်ကိုင်အား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည် “နင်ကလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေရတာလဲ၊ ဒါအဖေတစ်ယောက် လုပ်သင့်တာမျိုးလား”

ရန်ကိုင် ရှင်းပြရခက်သွားလေ၏။ ထို့ကြောင့် ရှန်ချင်းလော့ကို ဖက်၍သာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည် “ချင်းလော့၊ ဒါတကယ် နားလည်မှုလွဲနေတာ။ ငါအရင် ရှင်းပြပါရစေကွာ”

“ဘာမှလာရှင်းပြမနေနဲ့” ရှန်ချင်းလော့သည် ရန်ကိုင်အား တွန်းထုတ်လျက် အေးစက်စက် မျက်နှာထားပြင် “ကြည့်ရတာ ငါလူရွေးမှားသွားတဲ့ပုံပဲ။ အခုကစပြီး နင်နဲ့ငါ ဘာမှ မပက်သက်တော့ဘူး။ ငါ့ကိုလည်း လာမရှာနဲ့တော့”

မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ရန်ကိုင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ့မျက်နှာမှာလည်း ဖြူလျော်သွားခဲ့လေသည်။ ရှန်ချင်းလော့နောက်တွင် ရပ်နေသည့် လျို့ယန်ကမူ လျှာလေး ထုတ်ပြလိုက်လေ၏။

(ကြည့်ရတာ ငါစည်းကျော်မိသွားပြီနဲ့တူတယ်)

ပီလော့မှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့လေသည်။ ယခုလိုသာ တကယ်ကြီး ဖြစ်သွားမည် ဆိုလျှင် သူမအတွက် အခွင့်အရေးရှိလာလေပြီ။ တစ်ဖက်လူ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို အခွင့်အရေး မယူသင့်ပါသော်ငြား ပီလော့ကမူ ထိုအရာများကို မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။

“လော့အာ၊ နင်တကယ် ပြောနေတာလား” ရန်ကိုင်သည် ရှန်ချင်းလော့အား အလေးအနက် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှန်ချင်းလော့မှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့သော်ငြား ချက်ချင်းပဲ ယတိပြတ် ပြန်ပြောလိုက်လေသည် “ဟုတ်တယ်”

ရန်ကိုင်က စိတ်ဓါတ်ကျသွားဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလျက် “အဲ့ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပေတော့ပေါ့။ ဒီတစ်ကြိမ်က ငါမှားသွားတာဆိုတော့ ငါနင့်ကို အတင်း ဖမ်းမဆွဲထားတော့ပါဘူးလေ။ နင့်ကိုနင် ဂရုစိုက်နော်လော့အာ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရန်ကိုင် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ရှန်ချင်းလော့ ရင်ထိတ်သွားခဲ့ပြီး အလျင်စလို ပြန်မေးလိုက်လေသည် “နင်ဘယ်သွားနေတာလဲ”

သို့ပင်ဖြစ်လင့်ကစား ရန်ကိုင်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်သွားပြီး အားလုံး၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

“ဟေး၊ ပြန်လာခဲ့” ရှန်ချင်းလော့မှာ ပျာယာကို ခတ်နေတော့လေသည်။

(ငါစရုံလေးကို နင်တကယ်ကြီး လုပ်သွားရတာလား ခွေးကောင်ရဲ့။ မတွေ့ရတာကြာလို့ စလိုက်မိတာကို နည်းနည်းလေးတောင် ပြန်မချော့ဘဲနဲ့ ထွက်သွားတယ်) ရှန်ချင်းလော့သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်းမှ အော်ခေါ်လိုက်လေသည် “ပြန်လာခဲ့၊ ပြန်လာခဲ့လို့ ငါပြောနေတယ်လေ”

မည်သူမှ သူမ အော်ခေါ်နေသည်ကို ပြန်မထူးခဲ့။ ထို့နောက် ရှန်ချင်းလော့၏ မျက်လုံးများ ရဲတက်လာခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေပစ်လက်ပစ် လဲကျသွားခဲ့လေသည် “ပြန်... လာခဲ့... နှလုံးသားမရှိတဲ့ကောင်ရဲ့”

ထိုစဉ် လူတစ်ဦး သူမနောက်၍ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ခါးလေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ရှန်ချင်းလော့၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏ “ငါနင့်ကို စနေတာ”

ရှန်ချင်းလော့မှာ မျက်ရည်ရွဲလွဲဖြင့် နောက်သို့လှည့်ကာ ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ကို တဘုန်းဘုန်း ထုတော့သည်။ သို့ပင်ဖြစ်လင့်ကစား၊ သူမ၏ လက်သီးမှာ အားမပါလှဘဲ ပျော့တိပျော့ဖတ် ဖြစ်နေလေသည်။

ရန်ကိုင်က ပြုံး၍ ရှန်ချင်းလော့ လုပ်နေသည်ကို ရပ်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ရန်ကိုင်၏ ရင်ဘတ်ကို စိတ်ရှိလက်ရှိ ထုနေပြီး ခဏအကြာတွင် ရှန်ချင်းလော့သည် ရန်ကိုင်၏ လည်ပင်းကို ကောက်ဖက်၍ သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်လေသည်။

“အွန်း...” ရန်ကိုင်မှာ ရုတ်တရက်ကြီး အလစ်အငိုက် ကြံလိုက်ရရာ အသက်ပင် ကောင်းကောင်း မရှူတော့နိုင် ဖြစ်သွားရလေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပူးကပ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ နွေးထွေးလာပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည့် မြွေမှာလည်း သောင်းကျန်းချင်တိုင်းကို သောင်းကျန်းနေခဲ့သည်။ ရန်ကိုင်လည်း ငြိမ်ခံမနေတော့ဘဲ ရှန်ချင်းလော့၏ တောင်မို့မို့အစုံကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်တော့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ချင်းလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားမရှိတော့သလို ဖြစ်သွားကာ ရန်ကိုင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျောခွေကျသွားခဲ့လေသည်။

အတန်ကြာသွားသည့်အခါမှသာ ရန်ကိုင်နှင့် ရှန်ချင်းလော့တို့ နှုတ်ခမ်းချင်း ခွာလိုက်ကြ၏။

ထိုအခါမှသာလျှင် ရှန်ချင်းလော့သည်လည်း တစ်ခုခုအား စဉ်းစားမိသွားပြီး မျက်နှာနီနီဖြင့် “နင့်သမီး...”

“သူတို့ ထွက်သွားတာကြာပြီ” ရန်ကိုင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

ရန်ကိုင် ဘာလုပ်တော့မလဲ ဆိုသည်ကို သိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပီလော့နှင့် လျို့ယန်သည် အခန်းထဲမှ အလိုက်တသိ ထွက်သွားကြလေသည်။ ယခုဆိုလျှင် အိပ်ခန်းထဲ သူနှင့်ရှန်ချင်းလော့တို့ နှစ်ဦးသာ ရှိတော့လေသည်။

ရှန်ချင်းလော့သည် အခန်းထဲ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ ပီလော့နှင့် ကလေးမလေးကို မတွေ့ရတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ စောင့်ကြည့်နေမည့်သူ မရှိတော့သည့် အတွက်ကြောင့် ရှန်ချင်းလော့လည်း ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း လုပ်မနေတော့ချေ။ သူမ ချစ်ရသည့်လူ၏ မျက်နှာလေးကို လက်ဖြင့်ကိုင်၍ ချစ်မြတ်နိုးစွာ စိုက်ကြည့်ရင်းမှ ပြောလိုက်၏ “တကယ်ကို အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ကောင်ပဲ၊ ငါက စရုံလေးစတာကို နင်က ငါ့ကို ဝမ်းနည်းအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့”

ရန်ကိုင်သည် ရှန်ချင်းလော့၏ ဆံပင်လေးကို နားသယ်နောက်သို့ သပ်တင်ပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ရှန်ချင်းလော့ကို ချစ်မြတ်နိုးစွာကြည့်လျက် ပြောလိုက်လေ၏ “ငါတောင်းပန်ပါတယ်”

ရှန်ချင်းလော့က ပြန်၍ ပြောလိုက်လေသည် “အဲ့အတွက် နင့်ကို အပြစ်ပေးရမယ်”

ရန်ကိုင်က ပြုံး၍ ပြန်မေးလိုက်လေသည် “လော့အာ ငါ့ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးမှာလဲ”

ရှန်ချင်းလော့သည် ရန်ကိုင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်၍ လက်တင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည် “နင်သတိလစ်မသွားစေနဲ့နော်”

ပြောပြီးသည်နောက် သူတော်စင်ချီကို သူမလက်ဝါးထဲသို့ ထည့်သွင်း၍ ရန်ကိုင်အား လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်လေသည်။ ရန်ကိုင်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားနေရင်းမှ ပြုံး၍သာ ရှန်ချင်းလော့ကို ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ရှန်ချင်းလော့သည် ရန်ကိုင်အား လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်ပြီးနောက် သူမပါးစပ်ကိုဟ၍ သူတော်စင်ချီများကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုသူတော်စင်ချီတို့ အမျှင်တန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှတ်ဖြာသွားကာ ပင့်ကူအိမ်တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ရန်ကိုင်သည် ပင်ကူအိမ်အား သွားထိမှန်ပြီး ပင့်ကူအိမ်တွင် ကျောကပ်သွားခဲ့လေသည်။ ရန်ကိုင်မှာ ရုန်းကြည့်လိုက်ပါသော်ငြား မလွတ်သည့်အပြင်ကိုမှ သူ့လက်များပင် ပင်ကူအိမ်တွင် သွားကပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေ၏။

(စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ)

ရန်ကိုင်မှာ တွေးရင်းဖြင့် သွေးများ ဆူပွက်လာခဲ့လေသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာလည်း ရှန်ချင်းလော့ကိုကြည့်ရင်း တဏှာမီးတောက်တို့ဖြင့် အလျှံညီးညီး တောက်လာနေခဲ့လေသည်။

“ခစ်ခစ်ခစ်...” ရှန်ချင်းလော့သည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလျက် ရန်ကိုင်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာနေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ရယ်သံလေးကို နားထောင်ရင်း ရန်ကိုင်မှာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေကျတော့မလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ရန်ကိုင်ဆီသို့ လာနေရင်းမှ ရှန်ချင်းလော့သည် သူမလက်ကို ဝှေ့ရမ်းချလိုက်ရာ အခန်းတံခါးအားလုံး ပိတ်သွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် တစ်လှမ်းခြင်း လှမ်းရင်းမှ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို နှင်းသာပမာ ဖြူဖွေး၍ ကျောက်စိမ်းသားပမာ ချောမွတ်လှသော အချို့အစားကျနလှပသည့် ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခု ရန်ကိုင်ရှေ့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူမ၏ မို့မောက်မောက်ရင်အစုံသည် ခြေလှမ်းချက်အတိုင်း စည်းချက်ညီညီ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ခုန်နေပြီး တောင်ထိပ်ဖျားရှိ ချယ်ရီသီးလေး နှစ်လုံးမှာတော့ ရန်ကိုင်အား လာခူးလှည့်ပါဟု ဖိတ်ခေါ်နေသည့်အလား။ အဆီအပိုမရှိ၊ ချပ်ရပ်လှသော ခါးသွယ်သွယ်လေးနှင့် ဖြောင့်စင်းလှသော ခြေတံသွယ်သွယ်လေးတို့သည် မြင်သူပုရိသယောကျာ်းသားအပေါင်းကို သရေ မယိုယိုအောင်ကို လုပ်နေခဲ့လေသည်။

ရှန်ချင်းလော့၏ ကိုယ်လုံးလေးကိုကြည့်ရင်း ရန်ကိုင်အား အာခေါင်ပင် ခြောက်ချင်လာခဲ့လေသည်။ သူ့စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ချုပ်တည်းရင်းမှ ပြန်၍ မေးလိုက်လေသည် “စုန်းမ၊ နင်ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ”

ရှန်ချင်းလော့သည် ပင့်ကူအိပ်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းခြင်းလှမ်းကာ တက်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့ လာနေရင်းမှ သူမ၏ ပေါင်တံကြားမှ အဖိုးတန်ဥယျာဉ်လေးမှာ တစ်ချက် တစ်ချက် ပေါ်ပေါ်သွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ရန်ကိုင်အား အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လျက် ပြောလိုက်လေ၏ “နင်ဘယ်လိုထင်လဲ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်တွင် သူမ၏ လျှာလေးကိုထုတ်၍ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ချလိုက်လေရာ ရှန်ချင်းလော့ ပုံစံမှာ ပို၍ပင် ရစ်မူဖွယ်ရာ ကောင်းသွားတော့လေသည်။

ရန်ကိုင်မှာတော့ ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း စိတ်လွတ်ချင်သလို ဖြစ်နေလေပြီ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ရှန်ချင်းလော့ဆီ မလာခင် စုယန်နှင့် အတော်လေး ပျော်ခဲ့သည့် အတွက်ကြောင့် စိတ်ကို အတော်လေး ထိန်းထားနိုင်ခဲ့လေသည်။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက သူ့စိတ်ကို ထိန်းနိုင်တော့လိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ ပင့်ကူအိမ်ထဲမှ အတင်း ရုန်းထွက်၍ ရှန်းချင်းလော့အပေါ် တက်ခွမိပေလိမ့်မည်။ စုယန်သည် အတော်လေးကို အိန္ဒြေကြီးပါသော်ငြား ရှန်ချင်းလော့ကမူ ကုတင်ပေါ်ကိစ္စများနှင့် ပက်သက်လာသော် လုံးဝကို စည်းလွတ်ဝါးလွတ် လုပ်လေ့ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ချင်းလော့နှင့် အတူပျော်ပါးခြင်းသည် ရန်ကိုင်အား သူ၏ အခြားသော မိန်းမများဆီမှ မရနိုင်သည့် အတွေ့အကြုံအသစ်များကို ခံစားရစေနိုင်ပေသည်။ သို့ပင်ဖြစ်လင့်ကား ယခုအကြိမ်သည် ရန်ကိုင်နှင့် ရှန်ချင်းလော့တို့ ယခုကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံအသစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် စတင် စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နှစ်အတန်ကြာအောင် ခွဲခြာရခြင်းတွင်လည်း သူ့အကျိုးကျေးဇူးနှင့်သူ ရှိသည်ဟု ပြော၍ရပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရန်ကိုင်သည် သူ့မိန်းမများ၏ ရင်ဘတ်ထဲ ကိန်းအောင်းနေသော အနက်ရှိုင်းဆုံးသော စိတ်ဆန္ဒရိုင်းများကို ဖော်ထုတ်လိုက်နိုင်သည်ဟု ပြော၍ ရပေသည်။

ရှန်ချင်းလော့သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကိုမြှောက်လျက် ရန်ကိုင် အင်္ကျီပေါ် ဖြတ်ဆွဲချလိုက်ရင်းမှ သူ့အဝတ်အစားကို စချွတ်တော့လေ၏။ ထိုသို့ လုပ်နေရင်းမှ ရှန်ချင်းလော့သည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လျက် မေးလိုက်လေ၏ “ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုသုံးပြီး မိန်းမ ဘယ်နှစ်ယောက်နဲ့ နင်ပျော်ပါးခဲ့တာလဲ”

ရန်ကိုင်က အလေးအနက် အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် “ငါတကယ် အဲ့လိုမလုပ်ခဲ့ဘူး”

ရှန်ချင်းလော့က သူမလက်ကို ဝှေ့ရမ်း၍ ရန်ကိုင်၏ အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်ပစ်လျက် ပြောလိုက်လေသည် “ငါ့ကို လိမ်ရဲတယ်ပေါ့ဟုတ်လား။ ငါဒီနေ့ နင့်ကို သင်ခန်းစာမပေးရရင် ငါဘယ်လောက်ဆိုးလဲဆိုတာကို နင်သိမှာ မဟုတ်တော့ဘူးပဲ”

ရန်ကိုင်က ပြုံးဖြီးလျက် “လော့အာ ငါ့ကို သင်ခန်းစား မြန်မြန် ပေးပါတော့လား၊ ငါမစောင့်နိုင်တော့ဘူး”

ထို့နောက်တွင် ရှန်ချင်းလော့သည် ရန်ကိုင်ပေါ် တက်ခွ၍ သူမမျက်နှာကို ရန်ကိုင် မျက်နှာနားသို့ ကပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရန်ကိုင်၏ နားသီးလေးကို လျှာဖြင့်လျက်၍ သူ့နားထဲသို့ လေပူလေးများ မှုတ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည် “ငါနင့်ကို အရိုးပါမကျန် စားပစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား”

ရန်ကိုင်က ပြန်ပြောလိုက်သည် “ငါကြားတာတော့ အနက်ရောင်မုဆိုးမလို့ခေါ်တဲ့ ပင့်ကူက မိတ်လိုက်ပြီးတာနဲ့ သူ့အဖော်ကို ပြန်စားပစ်တယ်ဆို... လော့အာ၊ နင်ငါ့ကို အဲ့လိုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား”

“အမှန်ပဲ”

ထို့နောက် ရန်ကိုင်သည် သတိမပေးဘာမပေးနှင့် ခါးကို စောင့်ချလိုက်ရာ ရှန်ချင်းလော့ ချက်ချင်း ခါးကော့တက်သွားလေ၏။ အလစ်အငိုက် မိသွားသည့်အတွက် ရှန်ချင်းလော့သည် အလန့်တကြား ထအော်လိုက်ပါသော်ငြား သူမ အော်သံသည် နာကျင်နေသည့် အသံမျိုးမဟုတ်ဘဲ ကျေနပ်ပီတီ ဖြစ်နေသည့် အသံမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။ ထို့နောက် ရန်ကိုင်ကို ပြန်ပြောလိုက်လေသည် “လုပ်မယ်ဆို ဘာလို့ ငါ့ကို ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ ကောင်စုတ်ရဲ့”

ရန်ကိုင်က ပြန်ပြောလိုက်လေ၏ “နင်က ငါ့ကို စားဖို့လုပ်နေတာလေ။ ငါက ဘာလို့ ကြိုပြောရမှာလဲ။ ဒီနေ့ ဘယ်သူတကယ်စားမလဲ ကြည့်ရတာပေါ့။ လော့အာ၊ နင်မြန်မြန် ရှုံးမသွားစေနဲ့နော်”

ရှန်ချင်းလော့က အံကြိတ်၍ သူမခန္ဓာကိုယ်ကို မီးကုန်ယမ်းကုန် လှုပ်ရှားရင်းမှ ပြန်ပြောလိုက်သည် “နင်... သေပြီသာ မှတ်ပေတော့၊ ငါ... နင့်အပေါ်… လုံးဝ… ညှာမှာမဟုတ်ဘူး”

လှိုင်းလုံးများပမာ ယိမ်းထိုးနေသည့် သူ့ရှေ့ရှိ တောင်နှစ်လုံးကိုကြည့်ရင်း ရန်ကိုင်မှ စိတ်ကို တင်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပင့်ကူအိမ်မှ အတင်း ဆွဲဖယ်၍ ထိုတောင်နှစ်လုံးကို အမိအရ ဖမ်းဆွဲကာ အားပါးတရ ဆုပ်နှယ်တော့လေသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် ရှန်ချင်းလော့၏ အော်ညည်းသံများမှာလည်း ပို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့ရလေ၏။ လုံးထွေးနေသည့် အဝတ်ဗလာ နှစ်ခုနှင့်အတူ လေထဲ ဝဲနေသည့် ပင့်ကူအိမ်ကြီးမှာလည်း လေထဲ ယိမ်းထိုးနေခဲ့လေသည်။

မကြာမီ အခန်းထဲ ထူးဆန်းသည့် အနံ့တို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အပိုင်း (၃၁၄၀)

ဘာသာပြန်သူ_တိမ်တိုက်

ညလင်းကျောက်တုံးများ စီခြယ်ထားသည့် အခြားသောအိပ်ခန်းတစ်ခုထဲဝယ် ပီလော့မှာ မေးပေါ်လက်တင်ရင်း ဝမ်းနည်းနေသည့်အမူအယာဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။

(သူ ပြန်လာတာလား… သူပြန်လာတယ်ဆိုတာ ငါ တကယ် မယုံနိုင်သေးဘူး… သခင်မကို ငိုအောင်လုပ်တဲ့ကောင်… အရှက်မရှိတဲ့ကောင်… သူပြန်လာပြီဆိုမှတော့ ငါ့အတွက် အခွင့်အရေးနောက်တစ်ကြိမ် ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး… ဒါပေမယ့် ငါ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကိုမနာလိုဖြစ်မနေရတာလဲ… အဲ့အစား သခင်မအတွက် ပျော်တောင်ပျော်နေသေးတယ်…)

ပီလော့သည် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းရင်း သူမခေါင်းထဲရှိ အတွေးရိုင်းများကို ဖယ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဧည့်သည်လေးတစ်ဦးကို သူမအခန်းထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့ကြောင်း ပြန်သတိရသွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကလေးမလေးသည် စားပွဲခုံ၏ အခြားတစ်ဖက်ဝယ် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကောင်မလေးမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်းကို တိတ်နေလေ၏။ သူမ၏အကြည့်မှာလည်း သလင်းကျောက်လေးပမာ ကြည်လင်ရှင်းသန့်နေခဲ့သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ထိုကောင်မလေးသည် တစ်ခုခုကို ကြည့်နေသည့်ပုံ ပေါက်ပါသော်ငြား သူမ၏အကြည့်မှာ စိတ်နှင့်ကိုယ်နှင့် မကပ်သလို ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

(ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ… သူ ဒီကလေးကို ဘယ်သူနဲ့ ရလာတာလဲမသိဘူး… ကလေးအမေကတော့ အရမ်းကို လှမှာပဲ…)

ကလေးမလေးအား လျစ်လျူရှုထားမိခဲ့ကြောင်း သတိရသွားသော် ပီလော့သည် ပြုံးလျက် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ လိုက်လံရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်ရီသီးအချို့ကို ထုတ်ပြီးသည့်နောက် ကလေးမလေးရှေ့သို့ ပို့ပေး၍ ပြောလိုက်လေသည်။ “စားကြည့်… ချိုတယ်…”

လျို့ယန်သည် ဘယ်ရီများကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးသည့်နောက် ပီလော့ကိုပြန်ကြည့်၍ အလေးအနက်အမူအယာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “ငါက ကလေးမဟုတ်ဘူး…”

ပီလော့က ဝါးလုံးကွဲအော်ရယ်မောလျက် လျို့ယန်၏ခေါင်းလေးကိုပွတ်ပေး၍ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ “နင်က ကလေးပဲ… ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒါကို ငြင်းချင်နေရတာလဲ…”

စိတ်ညစ်သွားသည့်လျို့ယန်က ပီလော့၏လက်ကို ရိုက်ထုတ်၍ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ “နင် ဒီအတိုင်းဆက်လုပ်နေရင် ငါ နင့်ကို ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး…” လျို့ယန်မှာ အတတ်နိုင်ဆုံး ဒေါသထွက်နေသည့်ပုံစံမျိုး လုပ်ပြပါသော်ငြား သူမ၏အသံနှင့် ပုံပန်းသွင်ပြင်အရ သူမပုံစံမှာ ဒေါသထွက်နေသည့်တိုင် ချစ်စဖွယ်ကောင်းနေခဲ့လေသည်။

ပီလော့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “နင်က လူကောင်သာသေးတာ စိတ်ကတော့ တော်တော်ကြီးတာပဲနော်… ကောင်းပြီ… ငါ နင့်ကို မထိတော့ဘူး…”

လျို့ယန်သည် ချက်ချင်းပဲ ထိုင်ခုံပေါ် မှီထိုင်ချလိုက်လေသည်။

ပီလော့ကမူ စကားဝိုင်းကိုဆက်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။ “နင့်အဖေ နင့်အပေါ် ကောင်းလား…”

“သူက ငါ့အဖေမဟုတ်ဘူး…”

“ဘာလဲ… နင် သူ့ကို ဒက်ဒီလို့ ခေါ်လိုက်တာလေ… ဘာတွေ အခုမှ ငြင်းချင်နေတာလဲ… ငါသိပြီ… နင် နင့်အမေအတွက် လုပ်ပေးနေတာမလား… နင်က တကယ်ကို အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် သိတတ်တဲ့ကလေးလေးပဲ… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် အဲ့လိုမျိုးလုပ်လဲအပိုပဲ… ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင့်အဖေမှာ မိန်းမတွေအများကြီးပဲမလို့… ငါ့သခင်မက သူ့မိန်းမတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ…” ရုတ်တရက် ထိုအကြောင်းအရာများကို ကလေးတစ်ဦးနှင့် ပြောရန် မသင့်တော်ကြောင်း စဉ်းစားမိလိုက်သည့်နောက် ပီလော့သည် ပြောလက်စစကားကို ချက်ချင်းရပ်၍ အခြားခေါင်းစဉ်တစ်ခုကို ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ “နင့်အသက်ဘယ်လောက်လဲ… နင့်နာမည်ရော ဘယ်လိုခေါ်လဲ… နင့်အမေကရော ဘယ်မှာလဲ… နင့်မိဘတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လိုသိကြတာလဲ…”

ယခုအချိန်တွင်တော့ ပီလော့မှာ အလွန်ကိုမှ စပ်စုလိုစိတ် များနေခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား သူမစိတ်ထဲတွင်မူ သူမသည် ရှန်ချင်းလော့ သူမပြိုင်ဘက်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိစေရန်အလို့ငှာ သတင်းလိုက်လံစုဆောင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြေသိမ့်နေခဲ့လေ၏။

ထိုမေးခွန်းများကိုကြားသော် လျို့ယန်သည် ပီလော့အား ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လာခဲ့လေသည်။

ပီလော့က မေးလိုက်သည်။ “ငါ့မျက်နှာပေါ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေလို့လား…”

“နင်က အရမ်းစိတ်ညစ်စရာကောင်းတာပဲ… နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလို့မရဘူးလား…”

ပီလော့ မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လေး ဖြစ်သွား၏။ (ကလေးတစ်ယောက်က ငါ့ကို အခုလိုမျိုး သင်ခန်းစာလာပေးနေတယ်ဆိုတာကို တကယ် မယုံနိုင်သေးဘူး…) ရုတ်ချည်းဆိုသလို ပီလော့၏ နားနှင့်တကွ မျက်နှာသည်ပါ တမုဟုတ်ချည်း နီရဲတက်လာခဲ့လေသည်။

“နင့်ကြည့်ရတာ နေရထိုင်ရ သိပ်အဆင်မပြေသလိုပဲ… ဘာလဲ.. နင် သူတို့တွေ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သိချင်နေတာလား…” လျို့ယန်က ကောက်မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး…” ပီလော့၏မျက်နှာ ပို၍ နီရဲတက်လာခဲ့လေသည်။ ဤကောင်မလေးမှ သူ့အတွေးများကို ဖောက်မြင်သွားသည့်အတွက်ကြောင့် ပီလော့၏မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်းဆိုသလို ပို၍ရဲတက်လာခဲ့လေသည်။

လျို့ယန်သည် တစ်ခုခုအား နားထောင်နေသည့်အလား နားစွင့်နေသည့်ပုံစံမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပီလော့ကိုကြည့်၍ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ “အိုး… တကယ်ကို ကြမ်းနေကြတာပဲ… နင့်သခင်မက တော်ရုံတန်ရုံမဟုတ်ဘူးနော်… သူတို့ပုံစံကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာလေး…”

“နင်… နင်… နင်…” ပီလော့မှာ တစ္ဆေသရဲတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား လျို့ယန်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်းမှ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ထိုင်ရာမှ ကောက်ရပ်လိုက်သည်။

(ဒါ ကလေးတစ်ယောက် ပြောရမယ့်စကားလား… ဟမ်… ပြီးတော့ သူ့ပုံစံကလည်း ချောင်းနားထောင်တဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့… သခင်မပုံစံက ဘယ်လိုဖြစ်နေတယ်ဆိုပြီးတော့ သူ ဘာလို့ ပြောနိုင်ရတာလဲ… ကြည့်ရတာ ဒီကောင်မလေးက တော်တော် အစအနောက်သန်တဲ့ပုံပဲ…) လျို့ယန်၏လုပ်ပုံကို မြင်ပြီးသည့်နောက် ပီလော့မှာ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် မစဉ်းစားနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လျို့ယန်သည် တစ်ခုခုအား ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့်အလား သူမ၏လက်ကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ…” ပီလော့က မယုံသင်္ကာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လျို့ယန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သူက နင့်သခင်မကို ဒီလိုကိုင်ထားတာ… ပြီးတော့ နင့်သခင်မကလည်း ဒါမျိုးလုပ်နေတာ…” ထိုသို့ပြောနေရင်းမှ လျို့ယန်သည် ဆံပင်များကို ဖွာကြဲလန်အောင် သူမခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

လျို့ယန်၏လုပ်ပုံနှင့် ပြောပုံကို မြင်ပြီးသည့်နောက် ပီလော့မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

လျို့ယန်ပြောသည့်စကားနှင့် သူမလုပ်ပြနေသည့်ပုံကို မြင်သော် အခန်းထဲရှိအခြေအနေ မည်ကဲ့သို့ဖြစ်နေမလဲဆိုသည်ကို ပီလော့ မြင်ယောင်မိလာခဲ့လေသည်။ ထို့အပြင် လျို့ယန်သည် အခန်းထဲရှိမြင်ကွင်းများကို လုပ်ပြနေရာတွင် အနည်းငယ်မျှပင် မျက်နှာတစ်ချက် မပျက်ခဲ့။ ထို့အတွက်ကြောင့် အခန်းထဲရှိအခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းနေခဲ့လေသည်။ ပီလော့၏ခြေဖျားလက်ဖျားများမှာလည်း လျို့ယန်ကိုကြည့်ရင်းမှ တဖြည်းဖြည်း‌ အေးစက်လာခဲ့လေ၏။

(ဒီကလေးက အရမ်းထူးဆန်းလွန်းတယ်… ရန်ကိုင်ရော သိလားမသိဘူး… မသိရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သားရဲကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသလိုပဲ… ဒီလိုကလေးမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး…)

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပီလော့မှာ အသိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး ယဲ့ယဲ့လေးပြုံး၍ “အပိုတွေပြောမနေနဲ့…”

(ငါ သူအရူးလုပ်တာ ခံရတော့မလို့… သခင်မအခန်းကို အကာအကွယ်တွေ အထပ်ထပ်ချထားတာ… ငါ့လို တန်ခိုးရှင်ဘုရင်ပထမအဆင့်တောင် အခန်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မမြင်နိုင်တာ သူ့လိုကလေးတစ်ယောက်က မြင်နိုင်စရာလား…)

“မယုံလည်း နေပေါ့…” လျို့ယန်သည် အခန်းထဲရှိ ပုံစံများကို ဆက်ရှင်းပြနေရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်သာ အဆင်ပြေသလို ပြန်ထိုင်နေလိုက်လေသည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလို အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်သည်အထိ တိတ်ကျသွားခဲ့လေသည်။ ပီလော့မှာတော့ လျို့ယန်အား စကားဆက်၍မပြောတော့ပေ။ စကားသာ ဆက်ပြောနေလျှင် ထိုကောင်မလေး၏လုပ်ပုံကြောင့် သူမလိပ်ပြာလွင့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေရလေ၏။

“ဟေး…” လျို့ယန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“နင် ငါ့ကိုခေါ်နေတာလား…” ပီလော့သည် လျို့ယန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

“ဒီအခန်းထဲမှာ အခြားလူရှိသေးလို့လား…” လျို့ယန်သည် ပီလော့အား အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့်အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

ပီလော့မှာ အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူသွင်းရင်းမှ ဤကောင်မလေးအား နုတ်နုတ်စင်းပစ်ချင်စိတ်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ချုပ်တည်းလိုက်လေသည်။ (သူသာ ပါးစပ်ပိတ်နေလို့ရှိရင် တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ကလေး ဖြစ်မှာ… အခုတော့ ငါ သူ့ကို ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းနဲ့ ဒေါသက ထွက်လာရပြီ… စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အဖုံးကြည့်ပြီးတော့ မဆုံးဖြတ်သင့်ပေမယ့် သူ့စရိုက်နဲ့မျက်နှာက တစ်ခြားစီပဲ… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲမသိဘူး…)

ပီလော့က အားတင်းပြုံး၍ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ငါက ပီလော့ပဲ… နင် ငါ့ကို ဒေါ်လေးပီလော့ပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်မပီလော့ပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါ်လို့ရတယ်…”

“နင့်နာမည်ကို ငါသိပြီးသား… ငါ့ကို လာပြောပြနေစရာမလိုဘူး…”

(ငါစိတ်ရှည်မှဖြစ်မယ်… ငါစိတ်ရှည်မှဖြစ်မယ်… သူက ရန်ကိုင်ရဲ့သမီး… ငါသာ သူ့ကို နုတ်နုတ်စင်းပစ်လိုက်မိလို့ရှိရင် ရန်ကိုင်ရော သခင်မကိုရော ဘယ်လိုရှင်းပြလို့ ရှင်းပြရမယ်မှန်း သိတော့မှာမဟုတ်ဘူး…)

“နင် အိပ်ချင်လို့လား… အိပ်ချင်ရင် ငါ့အခန်းထဲမှာ အိပ်လို့ရတယ်လေ…”

လျို့ယန်သည် လက်တစ်ချောင်းထောင်ပြ၍ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ “ငါဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို လိုက်ပြီး ခန့်မှန်းဖို့ ကြိုးစားမနေနဲ့…”

“ဒါဆို နင် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ…” ပီလော့မှာ ဤကလေးမလေးအား ချစ်စဖွယ်ကောင်းသည်ဟု မမြင်နိုင်တော့ပေ။ (မျက်နှာလှလှလေးအောက်မှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရှိနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်… ကလေးတွေက မိဘမျိုးရိုးလိုက်တယ်တဲ့… သူက ရန်ကိုင်သမီးဆိုမှတော့ သူ့ဆီက ငါ ဘာကောင်းတာကိုမှ မျှော်လင့်မနေသင့်ဘူး…)

“ဒီကြယ်ပေါ်မှာ အခု ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ ပြောပြပါလား…”

“အခုအခြေအနေ…” ပီလော့သည် လျို့ယန်အား အထိတ်တလန့်ဖြင့် ကြည့်လျက် “နင် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ…”

လျို့ယန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေရာတစ်ဝိုက်မှာ အကာအကွယ်အစီအရင်တစ်ခု ခင်းကျင်းထားမှန်း ငါသိတယ်… ပြီးတော့ ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကိုလည်း အစောင့်တွေ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ချထားတာ… နင်တို့ ရန်သူတွေကို ကြောက်နေရလို့မလား… နင်တို့ရန်သူတွေအကြောင်း ငါ့ကိုပြောပြပါလား…”

“နင် ဘာလို့သိချင်နေတာလဲ…” ပီလော့ မျက်ခုံးပင့်သွားခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင်လည်း တွေးလိုက်လေ၏။ (ဒါက ကလေးတွေစိတ်ပူရမယ့်အရာလား…)

“ပြောသာပြောစမ်းပါ…” လျို့ယန်သည် ပီလော့အား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ…” ပီလော့သည် ကူကယ်ရာမဲ့နေဟန်ဖြင့် နဖူးပေါ်လက်တင်လိုက်လေသည်။ ယခု အိပ်၍မဖြစ်သေးသည့်အတွက်ကြောင့် ဤထူးဆန်းသည့်ကလေးမလေးနှင့် စကားပြောကာ အချိန်ဖြုန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို လျို့ယန်အား ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ အစပိုင်းတွင်တော့ သိပ်၍ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါသော်ငြား လျို့ယန်၏ လေးနက်တည်ကြည်သည့် အမူအယာကို မြင်ပြီးသည့်နောက် ပီလော့မှာ ရယ်ချင်ပတ်ကျိဖြစ်သွားခဲ့သည်။

(ငါပြောသွားတာတွေကို သူက နားရောလည်ရဲ့လား… နားမလည်ဘဲနဲ့ နားလည်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာ… တကယ့်ကောင်မလေးပါလား…)

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးသည့်နောက် ပီလော့မှာ အာခြောက်လွန်းသည့်အတွက်ကြောင့် ရေတစ်ခွက်သောက်လိုက်ရသည်။

လျို့ယန်သည် သူမထိုင်နေသည့်စားပွဲခုံကို လက်ဖြင့်တောက်ရင်းမှ ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒီတော့ အခုလောလောဆယ် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်က သိပ်အခြေအနေမကောင်းဘူးပေါ့… ဒီလနီပိုင်နက်ကလွဲပြီးတော့ မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်က ကျန်တဲ့အင်အားစုတွေအကုန်လုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီပေါ့.. ဟုတ်လား…”

“အကုန်လုံး ဖျက်ဆီးမခံရသေးဘူး… ပုန်းနေတဲ့အင်အားစုအချို့ ရှိသေးတယ်ဆိုပေမယ့် သူတို့လည်း အခု ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး…” ပီလော့ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ ရှင်းရှင်းပြောရသော် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်တွင် ပညာရှင်ပေါင်းများစွာ ရှိပေသည်။ မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်ရှိ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဆယ်ဦးစလုံးသည် တန်ခိုးရှင်ဘုရင်အဆင့်ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြသော အဆင့်တစ်ဆယ် မွန်းစတားမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် နတ်သားရဲများ၏ သွေးမျိုးဆက်ကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားကြပေသေးသည်။ သို့သော်ငြား သူတို့၏သွေးမျိုးဆက်မှာတော့ သိပ်၍ မသန့်စင်လှပေ။ ထို့အကြောင်းကြောင့် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်ရှိ ပညာရှင်များမှာ အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်မှ ပညာရှင်များနှင့် အရေအတွက် အတူတူလောက်ရှိသည်ဟု ပြော၍ရပေသည်။ သို့သော်ငြား ပြဿနာမှာမူကား မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်ရှိ ပညာရှင်များမှာ အချင်းချင်း မစည်းလုံးကြခြင်းပင်။ ထို့အပြင် အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ အသုံးပြုကြသည့် သိုင်းပညာရပ်များသည် မွန်းစတားမျိုးနွယ်စုဝင်များအား ဖိနှိပ်နိုင်လေရာ တကယ်တမ်းတိုက်ခိုက်ကြချိန်တွင်တော့ မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်မှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်ရတော့လေ၏။

အခြားသောအကြောင်းအရင်းတစ်ခုမှာတော့ လူသားမျိုးနွယ်၏ ခုခံမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်ရှိ လူသားများမှာ ဆိုးဆိုးရွားရွားကို ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရလေသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ ရုတ်တရက်ရောက်ရှိလာမှုသည် လူသားမျိုးနွယ်စုဝင်များအတွက် သတင်းကောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်မှလူများ ဘာမှမလုပ်ရသေးခင်မှာပင် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်ရှိ လူသားအများစုသည် သူတို့ဘက်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့လေသည်။

လနီပိုင်နက်ထဲရှိ လူသားများသည်ပင်လျှင် ခြွင်းချက်မဟုတ်ကြ။ အခြားသောမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များ၏ ပိုင်နက်ထဲရှိ လူသားများဆိုလျှင်တော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်ဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည့် လူသားများမှာ ထိုမျှအားကောင်းလှခြင်း မရှိပါသော်ငြား အရေအတွက်မှာတော့ မနည်းလှ။ ထို့အပြင် ထိုလူများသည် မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်ပေါ်တွင် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် နေထိုင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်မှလူများ လိုအပ်နေသည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ပြောပြနိုင်ပေသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်မှကျင့်ကြံသူများ မွန်းစတားဧကရာဇ်ကြယ်အား အလွယ်တကူသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ပီလော့က ပြောလိုက်လေ၏။ “အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်က အဲ့ခြင်္သေ့အိုကြီးဆိုတဲ့ကောင်ဆိုရင် တကယ်ကိုအရှက်မရှိတဲ့ မိမစစ်ဖမစစ်ကောင်စုတ်ပဲ… မကြာသေးခင်တုန်းက ငါတို့သခင်မကို သတင်းပို့လာတယ်… ငါတို့သခင်မသာ သူတို့ဘက်ပါမယ်ဆိုရင် လနီနယ်မြေကို လွှတ်ပေးမယ်တဲ့… ငါတို့သခင်မက ဒီနယ်မြေကို အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်ပြီးတော့ အုပ်ချုပ်လို့ရတယ်လို့တောင် ပြောသွားသေးတယ်… တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့ကောင်…”

“ခြင်္သေ့အိုကြီး…”

ပီလော့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သူက အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်ရဲ့ တောင်သခင်ပဲ… ကြည့်ရတာ သူ့မှာ ခြင်္သေသွေးမျိုးဆက်တစ်မျိုးပဲ ရှိတာလား… ဒါမှမဟုတ် မွန်းစတားသားရဲအမြုတေတစ်ခုခုကိုပဲ သန့်စင်ထားတာလားတော့မသိဘူး… တော်တော်လေးတော့ အားကောင်းတယ်…”

ရှန်ချင်းလော့သည် ထိုခြင်္သေ့အိုကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပေသည်။ သို့သော်ငြား ထိုခြင်္သေ့အိုကြီးသည် မွန်းစတားသားရဲပေါင်းများစွာ၏ အကူအညီကို ရရှိထားသည့်အတွက်ကြောင့် ရှန်ချင်းလော့မှာ ထိုခြင်္သေ့အိုကြီးကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့။ ရှန်ချင်းလော့မှာ အားကောင်းပါသော်ငြား ခြင်္သေ့အိုကြီးကိုသာလျှင်မဟုတ်ဘဲ အခြားသော အားကောင်းလှသည့် ပညာရှင်ပေါင်းများစွာကိုလည်း တိုက်ခိုက်နေရပေသေးသည်။

“အခြေအနေက ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေတာ ဘာလို့ ထွက်မသွားတာလဲ…. ဘာလို့ ဒီမှာပဲ ပေကပ်ပြီးတော့ နေနေရတာလဲ…”

ပီလော့က ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ “နင် ဘာသိလို့လဲ… ဒါ ငါတို့သခင်မရဲ့ မွေးစားအမေပေးသွားခဲ့တဲ့ နယ်မြေပဲ… ဒီတော့ သူ လုံးဝ အခြားသူတွေရဲ့လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်မှာမဟုတ်ဘူး…”

“အဲ့လို ထည့်မပေးဘဲ နေနေလို့ကတော့ သွားမှာပဲ…”

ပီလော့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မမှာ ထွက်ပြေးနိုင်မယ့်နည်းလမ်းတွေ ရှိပြီးသား…”

ရှန်ချင်းလော့သည် တန်ခိုးရှင်ဘုရင်တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်မှလူများ၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်လျှင်ပင် ထွက်ပြေးဖို့ရာတော့ ခက်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုစကားကိုကြားသော် လျို့ယန်သည် တစ်ခဏမျှ တိတ်နေပြီးသည့်နောက် ထိုင်ရာမှထ၍ ပြောလိုက်လေ၏။ “ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့…”

“နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ…”

“ဘယ်သွားရမှာလဲ… အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်ကို သွားမှာပေါ့…”

ပီလော့က အလန့်တကြား ထအော်လေသည်။ “နင်စိတ်လွတ်သွားတာလား…”

(ဒီကလေးမလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ… ဘာလို့ အဆုံးမဲ့သားရဲတောင်ဆီ သွားချင်နေတာလဲ… သူ့ခွန်အားလေးနဲ့ အဲ့ကိုသွားပြီး ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ…)

“နင် လိုက်မှာလား မလိုက်ဘူးလား…” လျို့ယန်သည် ပီလော့အား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာလို့လိုက်ရမှာလဲ…” ပီလော့က ချက်ချင်းပဲ ငြင်းလိုက်လေသည်။

ထိုအခါတွင် လျို့ယန်သည် သူမထိုင်နေသည့်ထိုင်ခုံနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ထိုင်ခုံလက်ရမ်းပေါ်လက်တင်၍ ခါးလေးကိုကိုင်းကာ တင်ပါးလေးကိုကော့လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမခေါင်းကို လှုပ်ရမ်းပြလိုက်လေ၏။

“နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

လျို့ယန်သည် ပီလော့ကို စွဲမက်ဖွယ်အမူအယာမျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လျက် “ဘာလုပ်နေတာလဲဆိုတော့ ငါ နင့်သခင်မ အခုလုပ်နေတာကို လုပ်ပြနေတာလေ…”