အခန်း (၄၅၃-၄၅၄)
Vol. 46 Ch. 453-454
အခန်း ၄၅၃ - သခင်လေး သူတို့အားလုံး ရှင့်ကို စောင့်နေကြတာပါ
ဝတ်စုံဖြူဝတ် ဆရာကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး သူ့ကို ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း မှာပဲ မြှုပ်နှံရမယ်"
ရှကျီနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။
ဘာလို့လဲ ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိညာဉ်ဘဝနဲ့ ကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
"ငါ့အလောင်းကို သူတို့က ဘာလုပ်မလို့လဲ"
အကြီးအကဲဟွမ်က ရှင်းပြသည်။
"သူရခဲ့တဲ့ ဓားသန္ဓေသားက အရမ်းထူးခြားတယ်သူကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ဓားဖြစ်တာကြောင့် သူသေသွားရင်တောင် ပိုင်ရှင်အသစ်ဆီ အလွယ်တကူ ကူးပြောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီဓားကို ပြန်ပြီး သန့်စင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"
"အခု သူသေသွားပြီဆိုတော့ သူ့ကို ငါတို့ဂိုဏ်းမှာ မြှုပ်နှံထားရင် ငါတို့တပည့်တွေက သူ့ကို အမြဲလာရောက် ဂါရဝပြုကြလိမ့်မယ် အဲဒီလို လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ဓားက ပိုင်ရှင်အသစ်ကို အသိအမှတ်ပြုလာနိုင်ခြေ ရှိလို့ပဲ"
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာပေးမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။
"ဓားဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို ငါ့ကို လာကန်တော့ခိုင်းမလို့လား"
"ဪ အဲဒါကြောင့် ဒီဓားက ပျောက်ကွယ်သွားတာကိုး"
အမျိုးသမီးဓားကျင့်ကြံသူက အခုမှ သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားထဲမှာတော့ ဓားငယ်လေး နှင့် စကြာဝဠာကြေးမုံ တို့က တိုးတိုးလေး ဆက်သွယ်နေကြသည်။
"ဖန့်ချန်က သေမှာ မဟုတ်ဘူး ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ အကြံအစည်က ပျက်မှာပဲ ငါ့ကို တခြားတစ်ယောက်ကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခိုင်းမလို့လား"
"စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ ငါက ဖန့်ချန်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမှာ"
လို့ ဓားငယ်လေးက ကြိမ်းဝါးနေပါတယ်။
ရှကျီကတော့
"ဪ ဒါကြောင့်ကိုး"
လို့ တွေးရင်း ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေမိသည်။ နတ်သမီးယွီကတော့ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
"မရပါဘူး သူ့ကို သူ့ဆန္ဒရှိတဲ့ နေရာမှာပဲ မြှုပ်နှံမှာပါ အကြီးအကဲဟွမ် သူ ရှင်တို့နဲ့ လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"
အကြီးအကဲဟွမ်က ဆူပူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ စကားလုံးတွေကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။
ခဏအကြာမှ သူ သက်ပြင်းချပြီး
"ညှိနှိုင်းလို့ရော မရဘူးလား"
ဟု မေးရာ နတ်သမီးယွီက
"မရပါဘူး"
ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း သူ့နာမည်ကို ဂိုဏ်းဝင်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားရမှာဖြစ်လို့ သူဘယ်မှာ မြှုပ်နှံထားလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြရမယ် ဒါမှ ငါတို့တပည့်တွေက သူ့ဆီလာပြီး ဂါရဝပြုလို့ ရမှာ"
ဟု အကြီးအကဲဟွမ်က ဆိုသည်။
ရှကျီက
"နတ်သမီးယွီ ဒါက ဖန့်ချန်အတွက်ရော မဟာရှအတွက်ရော မဆိုးပါဘူး"
ဟု ဝင်ပြောမှ နတ်သမီးယွီက သဘောတူလိုက်သည်။ သူမက ဆက်ပြီး
"အကြီးအကဲဟွမ် သခင်လေးကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်လို့မရတော့ဘူးလား ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်တွေ တက်လာတာဟာ သူ့ကြောင့်ရတဲ့ ကုသိုလ်တွေပဲ သူက ပိုပြီး ကုသိုလ်ရသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"
ဟု မေးသည်။
အကြီးအကဲဟွမ်က ခေါင်းခါပြသည်။
"ကုသိုလ် ရဖို့ဆိုတာ အသက်ရှင်နေရမယ် သေသွားပြီး ဝိညာဉ်ပဲ ကျန်တော့ရင် ကောင်းကင်ဘုံကပေးတဲ့ ကုသိုလ်ကို လက်ခံလို့ မရတော့ဘူး ဝိညာဉ်တွေက ယင် ကုသိုလ်ပဲ ရနိုင်တော့တာ"
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားနေမိသည်။
"သူပြောပုံအရဆို ငါက ကုသိုလ်ရနိုင်သေးတာပဲ ငါက အခု သရဲ မဟုတ်သေးဘူး ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ် က နဂိုအတိုင်း ရှိနေသေးတာပဲ"
လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကောင်းကင်ကနေ အဖြူရောင် ချီစွမ်းအင်တွေ သူ့အလောင်းထဲ ဝင်သွားတာကို သူ မြင်ခဲ့တာကြောင့် ဒါဟာ ကုသိုလ်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သူ တွေးလိုက်မိပါတယ်။
ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြီးအကဲဟွမ်က
"ငါတို့ရဲ့ တောင်ထိပ်သခင်က ဒီကိစ္စကို သိသွားပြီ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ လူ ၂ ရာ၊ ၃ ရာလောက်ကို ခေါ်ပြီး ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းကို သွားရှာနေပြီ"
"ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၁၀ ယောက်ကျော်လောက်ကို အဆုံးရှုံးခံပြီးမှ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်"
လို့ ဆိုပါတယ်။
အလယ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဆိုတာ သိမြင်ခြင်းအဆင့် တွေဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်ထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ်။
ဖန့်ချန်နဲ့ ရှကျီတို့ကတော့ ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်း အထိနာမယ့်အရေးကို ဝမ်းသာနေကြသည်။
အကြီးအကဲဟွမ်က သူ ထွက်မသွားခင်မှာ သူ့ရဲ့ ဓားဆန္ဒ ၁၀ ခုကို ချန်ထားပေးခဲ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။
ဒါဆိုရင် ခွန်လုံစစ်သူကြီး ပြန်လာခဲ့ရင်တောင် မဟာရှကို ကာကွယ်နိုင်မှာပါ။
သုံးလောကတောင်
ဒီနေရာဟာ မဟာရှ၊ ချင်းစုန်းနဲ့ တခြားအင်ပါယာတွေရဲ့ နယ်စပ်မှာရှိတဲ့ တောအုပ်ကြီး ဖြစ်ပါတယ်။
မြေပြင်က မြေကြီးတွေက သွေးစွန်းထားသလို နီညိုရောင် သန်းနေပါတယ်။
ရှကျီက
"ဒီနေရာမှာပဲ မြှုပ်နှံရအောင် ဖန့်ချန်က ဒီနေရာမှာ တစ်လကျော်ကြာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တာ"
လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ကျန်းရှောင်ခဲကလည်း
"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီတုန်းက သတင်းပို့ရတဲ့သူဆိုတော့ ဒီကို ခဏခဏ ရောက်ဖူးတယ်"
လို့ ဆိုပါတယ်။
နတ်သမီးယွီ၊ ရှကျီနဲ့ ကျန်းရှောင်ခဲတို့ဟာ သူတို့ဘာသာ မြေကျင်းကို စတင်တူးကြပါတယ်။
အမျိုးသမီးဓားကျင့်ကြံသူက ဓားနဲ့ ကူတူးပေးဖို့ ပြင်ပေမဲ့ နတ်သမီးယွီက
"မလုပ်ပါနဲ့ စီနီယာ ဒီမှာ ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီး မြှုပ်နှံထားတာ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ရှိနေနိုင်လို့ ဓားနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကို နှောင့်ယှက်သလို ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ"
လို့ တားလိုက်ပါတယ်။
မြေကျင်းတူးနေရင်းနဲ့ ကျဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တော်တွေရဲ့ အရိုးစုအချို့ကို တွေ့ရတဲ့အခါ သူတို့က သေချာ စီစစ်ပြီး ဖန့်ချန်ရဲ့ ခေါင်းတလားဘေးမှာပဲ အတူမြှုပ်နှံပေးလိုက်ပါတယ်။
သူတို့ သေဆုံးသွားတာတောင် ဖန့်ချန်ကို ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးနေသလိုပါပဲ။
မြေမြှုပ်လို့ ပြီးခါနီးအချိန်မှာပဲ တောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်တဲ့ လေပွေကြီးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပါတယ်။
သစ်ပင်တွေဟာ လေဒဏ်ကြောင့် ကိုင်းညွတ်သွားကြတာဟာ စစ်သည်တော်ပေါင်း သောင်းချီက အလေးပြုနေကြသလိုပါပဲ။
အကြီးအကဲဟွမ်က အံ့သြသွားပြီး
"ဒီနေရာမှာ ယင်ချီ တွေက အရမ်းလေးလံနေတာပဲ ဒီမှာ သေသွားတဲ့ စစ်သားတွေက ခုထိ ဘဝကူးမသွားကြသေးဘူး ထင်တယ်"
လို့ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
နတ်သမီးယွီက မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သခင်လေး သူတို့အားလုံး ရှင့်ကို စောင့်နေကြတာပါ"
ဖန့်ချန်က သူ့ရဲ့ ဂူဘေးမှာ ရပ်နေရင်း သူ့ရဲ့ စိတ်မျက်စိထဲမှာ စစ်သည်တော်ပေါင်း သောင်းချီက တောအုပ်ထဲမှာ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို စစ်ရေးပြ အလေးပြုနေကြတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
ဖန့်ချန်ကလည်း ပျော်ရွှင်တဲ့ အပြုံးနဲ့ သူတို့ကို ပြန်ပြီး အလေးပြုလိုက်ပါတော့တယ်။
အခန်း ၄၅၄ - ပြန်လည်ဆုံစည်းရမည့်အချိန်
အကြီးအကဲဟွမ် သည် ရှကျီနှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
မထွက်ခွာမီ သူသည် ဖန့်ချန်၏ ဂူဗိမာန်တွင် ဓားဆန္ဒ သုံးခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။
သူ၏ အဆိုအရဆိုလျှင် အလယ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရောက်လာလျှင်ပင် ထိုဓားဆန္ဒသုံးခုကို မြင်သည်နှင့် မည်သည့်မဆင်မခြင်မှုမျိုးမှ မပြုလုပ်ရဲဘဲ အသာတကြည် ပြန်လှည့်သွားရမည် ဖြစ်သည်။
နတ်သမီးယွီသည် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်မသွားဘဲ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူမသည် ဖန့်ချန်၏ ဂူအနီးတွင် သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်လိုက်သည်။
နတ်သမီးယွီသည် ဂူဗိမာန်ကိုကြည့်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
"သခင်လေး အရင်က ကျွန်မ ရှင့်အနားမှာ ခဏခဏ မနေပေးနိုင်ခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး ရှင်ရှိတဲ့နေရာမှာ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ရှိနေတော့မယ် ကျွန်မကို အနှောင့်အယှက်လို့ မသတ်မှတ်ပါနဲ့နော်"
သူမသည် ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် အမျိုးသမီးဓားကျင့်ကြံသူနှင့်အတူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကို စတင်ပြောပြနေတော့သည်။
ဖန့်ချန်သည် သူမဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ စကားအချို့ ပြန်ပြောမိသော်လည်း နတ်သမီးယွီမှာ မကြားနိုင်ပေ။
နာရီအနည်းငယ်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် သူမ ပင်ပန်းသွားကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်၍ တရားမှတ် ကျင့်ကြံနေတော့သည်။
ဖန့်ချန်၏ အကြည့်သည် မဟာရှ ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။
ရှကျီတို့နှင့်အတူ သူပြန်မလိုက်သွားရခြင်းမှာ ရှကျီသည် အကြီးအကဲဟွမ်၊ အမျိုးသမီးဓားကျင့်ကြံသူတို့နှင့်အတူ မည်သည့်ပြဿနာကိုမဆို ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ခြောက်လခန့် အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ရှကျီနှင့် အမျိုးသမီးဓားကျင့်ကြံသူတို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အသွင်ဖြင့် ပြန်ရောက်လာကြသည်။
အမျိုးသမီးဓားကျင့်ကြံသူသည် နတ်သမီးယွီကို သွားရှာနေချိန်တွင် ရှကျီသည် ဂူဗိမာန်ရှေ့သို့ လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဒီခြောက်လအတွင်းမှာ ငါ ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်းရဲ့ အကြွင်းအပါးအချို့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခဲ့တယ် အခုတော့ မဟာရှ၊ ချင်းစုန်း၊ လုံတူးနဲ့ တခြားနိုင်ငံတွေအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ"
"အချိန်တိုအတွင်းမှာတော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး အကြီးအကဲဟွမ်ကလည်း မဟာရှမှာ ဓားဆန္ဒ ခုနစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်"
" အဲဒါက နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက် ကာကွယ်ပေးဖို့ လုံလောက်လိမ့်မယ် အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ငါလည်း မဟာရှအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်လောက်တဲ့ အစွမ်းရှိနေပြီပေါ့"
သူက ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
"ဒါနဲ့ မင်းရွေးခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်က မဆိုးဘူး ငယ်သေးပေမဲ့ ဦးလေးငါး ကျန်းရှန်ရှူးတို့ စောင့်ရှောက်ပေးနေတော့ သူဟာ ပညာရှိမင်းတစ်ပါး ဖြစ်လာမှာပါ"
"ငါ မင်းရဲ့ အိမ်ကိုလည်း သွားခဲ့သေးတယ် အဖိုးက ကျန်းမာရေးကောင်းပြီး ကျင့်ကြံဆင့်လည်း တက်လာတယ်"
"မင်းရဲ့ မိဘတွေကတော့ ခရီးထွက်နေလို့ မဆုံခဲ့ရဘူး မင်းရဲ့ ဦးလေးနှစ်ကတော့ ဝှီးချဲပေါ်မှာပဲ ဒါပေမဲ့ သူ့ခြေထောက်တွေ ကောင်းနေတာကို ငါ အထင်အသား မြင်လိုက်ရတယ်"
"အိုး သူ့ရဲ့ သိုင်းကျင့်ကြံမှုက ကောင်းကင်နက်နဲခြင်းအဆင့် ကို ရောက်နေပြီ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်ကတော့ အခု မဟာရှရဲ့ ထိပ်တန်းပညာရှင် ဖြစ်နေပြီ နေရာတကာ လိုက်စိန်ခေါ်နေတာ"
"တကယ်တော့ သူမက ကျင့်စဉ်တွေကိုသုံးပြီး သာမန်လူတွေကို တိုက်နေတာက ကြည့်လို့မကောင်းဘူး မင်းပြန်ရှင်လာတဲ့အခါ သူမကို ပြောဦး"
"မင်းရဲ့ တပည့်နတ်ဆိုး သုံးကောင်ကိုလည်း ငါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ ပေးခဲ့တယ် သူတို့က တော်တော်လေး သစ္စာရှိကြပါတယ် သူတို့ ဖန့်အိမ်တော်ကို စောင့်ရှောက်နေတာက ပိုပြီး စိတ်ချရတာပေါ့"
"နောက်ပြီး အဲဒီ ပေါက်စီဆိုင်ကိုလည်း ငါသွားခဲ့သေးတယ် ဆိုင်ရှင်က မနှစ်က ဆုံးသွားလို့ သူ့သားက ဆက်ဖွင့်ထားတယ်"
" ပေါက်စီတွေကတော့ ကောင်းတုန်းပဲ ငါတို့ ငယ်ငယ်က စားခဲ့တဲ့ အရသာအတိုင်းပဲ မင်းပြန်ရှင်လာရင် သွားစားကြည့်ဦး"
ရှကျီသည် တစ်ယောက်တည်း စကားတွေ အကြာကြီး ပြောနေပြီးနောက် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ငါ သူတို့ကို မင်းရဲ့ အခြေအနေအမှန်ကို မပြောရဲဘူး အပြင်မှာ ကျင့်ကြံနေတယ်လို့ပဲ အားလုံးက ထင်နေကြတာ ငါ တကယ် မပြောရဲဘူး ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့"
ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းလေး ချလိုက်သည်။
"ငါက ဘာလို့ မင်းကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ"
အဖိုးနှင့် အခြားသူများ သူ၏ အခြေအနေကို မသိခြင်းက ကောင်းသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ မဟာရှသည် သူရှိမနေခြင်းကြောင့် ဆူပူသောင်းကျန်းမှုများ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
သူ ပြန်ရှင်လာမည်ဟုလည်း သူကိုယ်တိုင် ယုံကြည်ထားသည်။
သူတို့ကို အလကားနေရင်း စိုးရိမ်စေမည့်အစား အခုလို လျှို့ဝှက်ထားခြင်းက ပိုကောင်းပါသည်။
ထိုစဉ် အမျိုးသမီးဓားကျင့်ကြံသူနှင့် နတ်သမီးယွီတို့ အတူတူ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။
နတ်သမီးယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ ငိုထားသည့်အလား နီရဲနေသည်။
"သခင်လေး ကျွန်မ ရှင့်အနားမှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး စီနီယာက ပြောတယ် ကျွန်မ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၁၂ မှာ ကြာနေပြီမို့ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို တက်လှမ်းဖို့ ပြန်သွားရတော့မယ်တဲ့"
"ကျွန်မ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ပြီးရင် ရှင့်ဆီ ပြန်လာခဲ့မယ်"
ဟု နတ်သမီးယွီက ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးဓားကျင့်ကြံသူက
"ဂျူနီယာညီမလေး အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ မင်းနဲ့အတူ ဒီကို လိုက်လာပေးမယ်"
ဟု ဆိုကာ ရှကျီကို ကြည့်ပြီး
"အားရင် ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းကို လာခဲ့ဦး ငါ့နာမည်ကို မှတ်ထားပါ ငါက အစွန်းဆုံးဓားတောင်ထိပ် က ကျင်ယွဲ့ဟန် ပါ"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် အမျိုးသမီးဓားကျင့်ကြံသူနှင့် နတ်သမီးယွီတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ရှကျီသည် သူတို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် အရက်နှင့် မုန့်များကို ထုတ်ကာ ဖန့်ချန်၏ ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် တစ်ညလုံး ထိုင်သောက်နေတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ရှကျီသည် အရက်နာကျနေသော အသွင်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားသည်။
ဖန့်ချန်က သူ၏ကျောပြင်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း
"အချိန်ကျရင် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"
ဟု ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ရှကျီ အဝေးသို့ ရောက်သွားသောအခါ ဖန့်ချန်သည် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်း၍ ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။
ခေါင်းတလားထဲတွင် သူ၏ ရုပ်ကလာပ်မှာ ပြောင်းလဲမှုအချို့ ရှိနေသည်။
ဖြူဖျော့နေသော အရေပြားအောက်တွင် သွေးရောင်အချို့ ပြန်လည် စိုပြည်လာနေသည်။
ထိုသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည် နိုးထလာနေသည့် လက္ခဏာကောင်းပင် ဖြစ်သည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နောက်ထပ် ခြောက်လ ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။
ဖန့်ချန် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ မဟာရှကနေ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုကာလအတွင်း ခရီးသွားအချို့သည် သစ်သားအိမ်လေးတွင် ခေတ္တနားခိုရင်း ဂူဗိမာန်ရှေ့၌ အမွှေးတိုင် ထွန်းလေ့ရှိကြသည်။
"ဒီနေရာလား"
ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဂူဗိမာန်ဆီသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ရောက်လာသည်။
"မဟုတ်ဘူး ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်သည် ဂူဗိမာန်ပေါ်ရှိ စာသားများကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။
"ညီမလေး မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"
ဖန့်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။
ရှကျီက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး ဆိုပေမဲ့ ကျန်းရှောင်ခဲ ဒါမှမဟုတ် ဖန့်ချင်းယောင်တို့က ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။
"ငါ့အစ်ကိုက ဒီလောက်အလွယ်တကူ သေမှာမဟုတ်ဘူး ငါ မယုံဘူး"
ဖန့်ကျိရွှယ်က မြေကြီးကို တူးရန် ပြင်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ရပ်လိုက်သည်။
သူမ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်
"သူတို့ ငါ့ကို လိမ်နေတာပဲ ငါ မယုံဘူး"
ဟု ဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
"သူမ အခု ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၄ ကို ရောက်နေပြီပဲ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ နောက်ကျမကျန်ခဲ့ဘူးပဲ။"
သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်ပူစရာ မလိုအောင် နေတတ်သူမို့ မကြာခင် စိတ်ပြန်ထိန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။
ခေါင်းတလားထဲတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို ပြည့်ဖြိုးလာပြီး သွေးသားများ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာနေသည်။
"အချိန်အလုံအလောက်သာ ရမယ်ဆိုရင်"
ဟု ဖန့်ချန် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခန့် ကုန်လွန်သွားပြန်ပြီး ဆောင်းရာသီ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျားကြီးတစ်ကောင် (တောတောင်သခင်ကျား) ရောက်လာကာ ဖန့်ချန်၏ ဂူရှေ့တွင် ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချပြီးနောက် တောထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
အဲဒီနောက် လအနည်းငယ်အကြာတွင် ရွှီဂီ၊ ထျဲမ၊ ဟွမ်စီဟိုင်၊ ကျောက်ယန်နှင့် အခြားသူ ၁၀ ယောက်ခန့် ရောက်လာကြသည်။
"သခင်လေး ကျွန်တော်တို့ သခင်လေးဆီ လာလည်တာပါ"
ဟု ရွှီဂီက အရက်များ ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည် သူတို့အားလုံးကို ကြည့်ရင်း စိတ်သက်သာရာ ရနေမိသည်။
သူတို့အားလုံးသည် ကျင့်ကြံဆင့်များ အသီးသီး တိုးတက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ညဘက်တွင် သူတို့ အရက်သောက်သည့်အခါ ဖန့်ချန်အတွက်လည်း တစ်ခွက် အမြဲလောင်းပေးကြသည်။
"မင်းတို့ သောက်သလောက် လိုက်သောက်ရင် ငါတော့ မူးနေမှာပဲ"
ဟု ဖန့်ချန်က ရယ်စရာအဖြစ် ပြောလိုက်မိသည်။
ဟွမ်စီဟိုင်ကတော့ အသံကုန်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးနေတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဖန့်ချန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"အင်း မဆိုးဘူး တဖြည်းဖြည်းနဲ့တော့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာနေပြီပဲ"