အခန်း (၄၅၉-၄၆၀)
Vol. 46 Ch. 459-460
အခန်း ၄၅၉ - လောကအလင်းနှင့် အမှောင် နှစ်ဖက်လုံးကို စိုးမိုးခြင်း
မဟာရှနိုင်ငံ၊ မြို့တော်ရှိ ဖန့်အိမ်တော် အတွင်းဝယ်။
ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ကြာညောင်းသွားခဲ့ပြီး ဖန့်မိသားစုဝင် အများအပြားမှာ တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖန့်အိမ်တော်ကြီးမှာမူ အရင်အတိုင်းပင် သပ်ရပ်စင်ကြယ်ကာ စနစ်တကျ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းယွီရှူးနှင့် အခြားသူများကို ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ကျောက်ယန်၊ ရွှီဂီတို့နှင့်အတူ စကားလက်ဆုံ ကျနေမိသည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း သူတို့သည် သုံးလောကတောင်သို့ ရံဖန်ရံခါ လာရောက်၍ ဖန့်ချန်ကို အပြင်လောက အခြေအနေများ ပြောပြလေ့ရှိသောကြောင့် ဖန့်ချန်အနေဖြင့် အကြောင်းအရာ အတော်များများကို ကြိုတင် သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် သွေးအလောင်းဂိုဏ်းမှ ကျိုးအဖိုးကြီးနှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဘေးတွင် ရိုရိုသေသေ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အိမ်ရှေ့ဝင်းအတွင်းတွင်လည်း သွေးအလောင်းဂိုဏ်း တပည့် ရာပေါင်းများစွာမှာ ခေါင်းငုံ့၍ ရပ်နေကြသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ ဖန့်ချန်ကို ကူညီရန်အတွက် မိမိတို့၏ သက်တမ်းစွမ်းအင်များကို အဆမတန် အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် သိသိသာသာ အိုမင်းရင့်ရော်သွားကြရှာသည်။
"သွေးအလောင်းဂိုဏ်းက လူတွေ မင်းတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ကူးယူပြီး ငါ့ဆီမှာ ထားခဲ့ကြ"
ဟု ဖန့်ချန်က သွေးအလောင်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
"ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲလား"
သူတို့သည် ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်တွက်ဆထားပုံရသဖြင့် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ မိမိတို့ဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်များကို ထုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။
သွေးအလောင်းဂိုဏ်းသည် အလောင်းများကို ပြုပြင်မွမ်းမံသည့် နေရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး သူတို့၏ အဓိကကျင့်စဉ်မှာ သွေးအလောင်း အတတ် ဖြစ်သည်။
အခြားသော ကျင့်စဉ်များမှာမူ သာမန်ကာလျှံကာများသာ ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း နက်နဲခြင်း မရှိလှပေ။
သွေးအလောင်း အတတ် နှင့် အရိုးထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ် မှအပ ကျန်ရှိသော ဒြပ်စင်ထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်များမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အများစု သိရှိထားပြီးသားဖြစ်သည့် သာမန်ပညာရပ်များသာ ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်သည် ထိုကျင့်စဉ်များကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် စကြာဝဠာမှန်ချပ် ၏ အကူအညီဖြင့် လိုအပ်ချက်များ ရှိမရှိ ထပ်မံအတည်ပြုကာ ခေါင်းညိတ်သဘောကျသွားသည်။
ထို့နောက်တွင်မှ သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။
သွေးအလောင်းဂိုဏ်းသားများမှာလည်း တစ်စက္ကန့်မျှပင် ထပ်မံမဆိုင်းငံ့ဘဲ မဟာရှနိုင်ငံအတွင်းမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
"ကျောက်ယန် မင်းရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက အခုဆို အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီပဲ ခရမ်းရောင်ချီကျမ်း ကိုရော စတင် လေ့ကျင့်နေပြီလား"
ဖန့်ချန်က ကျောက်ယန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျောက်ယန်က
"ကျွန်တော် ကိုယ်ခံပညာ လမ်းစဉ်မှာပဲ အရင်က ဘယ်သူမှ မရောက်ဖူးသေးတဲ့ အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ဖောက်ထွက်နိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်"
ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဖန့်ချန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ
"ကိုယ်ခံပညာမှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုလား ဒီလမ်းစဉ်က မရှိသေးတာတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူးတစ်စုံတစ်ယောက်က အောင်မြင်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ လူမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
"စမ်းကြည့်ဖို့တော့ ထိုက်တန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ သတိထားရမှာက မသေမျိုးကျင့်စဉ် ကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ သက်တမ်း ရှိဖို့လိုတယ် အချိန်တွေ အများကြီး အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့ဦး"
ဟု အကြံပေးလိုက်သည်။
ကျောက်ယန်က
"နားလည်ပါပြီ"
ဟု လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်သည်။
"သခင်လေး. အခု ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီမှာပဲ အခြေချ နေထိုင်တော့မှာလား"
ဟု ရွှီဂီက ခပ်ရို့ရို့ မေးသည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး
"မဟုတ်ဘူးလေ မင်းတို့တွေ မဟာရှမှာ ရှိနေတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ"
"မဟာရှမှာ ဟွမ်စီဟိုင် တို့ ကျောက်ယန်တို့ ရှိတာနဲ့တင် ပြည့်စုံနေပါပြီ သခင်လေး သွားလေရာမှာ အဖော်ရအောင် ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားပါလား"
ဟု ရွှီဂီက ဆိုသည်။
ဖန့်ချန်က ရယ်မောကာ
"ငါက အပြီးအပိုင် သွားမှာမှ မဟုတ်တာ နောက်ပြီး မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အခုထိ နိမ့်နေသေးတယ် ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံဦး"
"ဒီအဆင့်နဲ့ ငါ့နောက်လိုက်ရင် မင်းက ငါ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ထက် ငါက မင်းကို ပြန်စောင့်ရှောက်နေရမှာ"
ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
ရွှီဂီမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ မှတ်တမ်းတင်နိုင်တော့သည်။
"မင်း ပျင်းနေရင် ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်တစ်ခု ရောက်ပြီဆိုရင် မီးတောက်အင်ပါယာ ကို လာလည်လို့ ရပါတယ်"
ဖန့်ချန်က ထရပ်ကာ ရွှီဂီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အားလုံးကို ကြည့်ကာ
"ငါ တောင်ပိုင်းဒေသကို ပြန်လိုက်ဦးမယ် ငါမှာခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး လုပ်ဆောင်ပေးကြပါ"
ဟု မှာကြားလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
အားလုံးက ညီညာစွာ ထူးလိုက်ကြသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖန့်ချန်သည် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။
"သခင်လေးကတော့ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဖြစ်နေပြီပဲ"
ဟု ရွှီဂီက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဖန့်ချန်သည် တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ချက်ချင်း ပြန်မသွားသေးဘဲ လမ်းခုလတ်တွင် ပေါက်စီပူပူလေး ဝယ်စားရန် ရပ်နားလိုက်သည်။
ရှကျီ ပြောခဲ့သလိုပင် ဆိုင်ရှင်အသစ် ပြောင်းသွားသော်လည်း ပေါက်စီအရသာမှာမူ အရင်အတိုင်း မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေဆဲပင်။
တောင်သခင်ကျား က ဖန့်ချန် လက်ထဲက ပေါက်စီကို ကြည့်ကာ သွားရည်ကျနေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဖန့်ချန် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"မင်းအတွက် ဝယ်ပေးဖို့ မေ့သွားတယ် တောင်ပိုင်းဒေသရောက်မှ မင်း အဝစားရအောင် ဝယ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား"
တောင်သခင်ကျားက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုအမူအရာက ဖန့်ချန်ကို အရှင်ကျားဖြူ အား သတိရသွားစေသည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများက ဝင်းလက်သွားသည်။
"အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓ၊ တောင်သခင်ကျား နဲ့ အစိမ်းလေး တို့က မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တွေပဲ ဒါပေမဲ့ ငါက မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို မကျွမ်းကျင်ဘူး သူတို့တွေ မဟာရှမှာပဲ ကြာကြာနေရင် သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်က ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိလာနိုင်တယ်"
အရှင်ကျားဖြူက သူ့ကို ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု တင်ရှိနေသည်။
ထိုကျေးဇူးကို အသုံးပြုပြီး သူတို့ကို အရှင်ကျားဖြူဆီမှာ တပည့်အဖြစ် အပ်နှံပေးနိုင်လျှင် သူတို့အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အနာဂတ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။
တောင်ပိုင်းဒေသရှိ ဖန့်မိသားစုဝင် အိမ်တော်ဝင်းအတွင်းတွင် ဖန့်ချန်းယူ သည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့နောက်တွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် လူငယ်တစ်ဒါဇင်ခန့် ရပ်နေကြသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ ဖန့်မိသားစုမှ မွေးစားထားသည့် မိဘမဲ့ကလေးများ ဖြစ်ကြသည်။
"ကျစ်ရွှယ်ဆီ က သတင်း ဘာမှ မရသေးဘူးလား"
ဟု ဖန့်ချန်းယူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
လူငယ်တစ်ဦးက ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေသည်။
"ဒုတိယသခင်လေး ကျွန်တော်တို့ မဟာရှ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ရှာပြီးပါပြီ ဒါပေမဲ့ သူမကို ရှာမတွေ့သေးပါဘူး"
ဖန့်ချန်းယူက စိတ်ပျက်စွာဖြင့်
"သူမ မဟာရှကနေ ထွက်သွားတာများလား"
ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ဆက်ပြောသည်။
"မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်း မဟာရှက ဂိုဏ်းကြီးတွေဟာ နှင်းရေခဲအင်ပါယာက ကိုယ်ခံပညာ အမွေအနှစ်တွေကို ရရှိထားပြီး တော်တော်လေး တိုးတက်နေကြတယ် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့နေရာမှာ ထူးခြားတာ ဘာတွေ့လဲ"
"ထူးခြားတာ ဘာမှမရှိပါဘူး အားလုံးက လိမ်လိမ်မာမာ ရှိကြပါတယ် အရင်ကထက် ကိုယ်ခံပညာလောကမှာ တိုက်ခိုက်မှုတွေတောင် နည်းသွားပါသေးတယ်"
ဖန့်ချန်းယူက
"ရန်ငြိုးရန်စတွေ ဖြစ်လာရင်လည်း ငါတို့ လူတွေ ကြားဝင်လိုက်တာနဲ့ သူတို့တွေ ချက်ချင်း ဖြေရှင်းလိုက်ကြတာပဲ"
"တောင်ပိုင်းနဲ့ မြောက်ပိုင်းဒေသကြားက စစ်ရေးအခြေအနေကော ဘယ်လိုလဲ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေကို သွားပြောလိုက်ပါ၊ လာမယ့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မဟာရှက စစ်မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့ သူတို့တွေ စစ်ရေးလေ့ကျင့်တာကိုတော့ လျှော့မတွက်ဖို့ မှာလိုက်"
"နားလည်ပါပြီ"
လူငယ်များက ညီညာစွာ ပြန်ဖြေသည်။
လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ဖန့်မိသားစုသည် လောကီရေးရာများတွင် တိုက်ရိုက် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ကိုယ်ခံပညာလောကရော၊ နန်းတွင်းရေးရာများတွင်ပါ ဖန့်မိသားစု၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဖန့်မိသားစုက မွေးထုတ်ပေးလိုက်သည့် ကိုယ်ခံပညာ ပါရမီရှင်များစွာကြောင့် ဖြစ်သည်။
အတိတ်က အသက် ၂၀ မှာ ချီအမြုတေအဆင့် ရောက်ဖို့ဆိုတာ ခဲယဉ်းသော်လည်း ယခုအခါ ဖန့်မိသားစုတွင် မြေကမ္ဘာနက်နဲခြင်းအဆင့် ထိ ရောက်နေသည့် လူငယ်များစွာ ရှိနေသည်။
သတင်းစုံသူတိုင်း သိထားသည်မှာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်က ဖန့်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသခင်လေးကို သွားပြီး မစမိဖို့ပင်။
ယနေ့ခေတ်တွင် သူ၏ စကားတစ်ခွန်းသည် မဟာရှနိုင်ငံ၏ အလင်းရော အမှောင်လောက နှစ်ခုလုံးကို သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်စေနိုင်သည်။
ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။
လူငယ်တစ်ဒါဇင်မှာ ဖန့်ချန်းယူကို ချက်ချင်း ဝိုင်းပတ်ကာ ကာကွယ်လိုက်ကြပြီး ဓားအလင်းကို သတိဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ဓားအလင်း ကွယ်ပျောက်သွားသည့်အခါ ဖန့်ချန်နှင့် တောင်သခင်ကျားတို့ ပေါ်လာသည်။ အားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြတော့သည်။
"ဒါ... သခင်လေးပဲ..."
လူငယ်များမှာ မိမိတို့ မျက်စိကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည့် သခင်လေးမှာ ယနေ့တွင် သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီ။
သူသည် အရင်ကထက်ပင် ပို၍ နုပျိုနေသယောင် ရှိသည်။
ဖန့်ချန်းယုံ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။
"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့"
သူသည် ကုလားထိုင်ကို ဖန့်ချန်ရှိရာသို့ လှိမ့်လာခဲ့သည်။
သူသည် ဖန့်ချန်တွင် ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရမရ အရင်စစ်ဆေးလိုက်ပြီး အဆင်ပြေနေသည်ကို တွေ့ရမှ စိတ်သက်သာရာရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးစစဖြင့်
"ဦးလေး ခုနက စကားပြောနေတာတွေကို ငါကြားလိုက်ပါတယ် ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဦးလေး တော်တော်လေး အလုပ်များနေခဲ့တာပဲနော်"
"မင်း မရှိတဲ့အချိန်မှာ ငါကပဲ ကိစ္စအဝဝကို စီမံရတာပေါ့ လူအချို့က သိုးရေခြုံထားတဲ့ ဝံပုလွေတွေလိုပဲ အကူအညီ ရထားရုံနဲ့ သူတို့က တကယ် ကျေးဇူးသိတတ်ကြတာ မဟုတ်ဘူး"
ဖန့်ချန်းယူက ရယ်မောကာ ဆက်ပြောသည်။
" တချို့လူတွေ ပြဿနာမရှာအောင် ငါ့နည်းငါ့ဟန်နဲ့ ခြိမ်းခြောက်ထားရတာပေါ့ အခုတော့ ရလဒ်က သိသာပါတယ် ငါတို့ရဲ့ ဩဇာကြောင့် အခုဆို မဟာရှရဲ့ အခြေအနေက တည်ငြိမ်ပြီး စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူး"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဦးလေး ဒါနဲ့ ကျွန်တော့်မိဘတွေနဲ့ ညီမလေးကော ဒီအိမ်မှာ ဦးလေးတစ်ယောက်တည်း ရှိနေသလိုပဲနော်"
အခန်း ၄၆၀ - သရုပ်ဆောင်ဘုရင်
"မင်းအဖေနဲ့ အမေကတော့ တစ်နေရာရာမှာ သွားပြီး ပျော်ပါးနေကြတာပေါ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက်က ရှကျီ တစ်ခေါက် ပြန်လာတုန်းကတောင် မင်းမိဘတွေကို မတွေ့လိုက်ရဘူး"
" အခုဆို သူတို့က နှစ်နှစ်သုံးနှစ်မှ တစ်ခါတစ်ခါတလေ လေးငါးနှစ်မှ တစ်ခါလောက် အိမ်ပြန်လာတတ်ကြတာ တကယ့်ကို လောကုတ္တရာ နတ်မင်းကြီးတွေလို လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနေကြတာ"
ဖန့်ချန်းယူက သက်ပြင်းချရင်း ဆက်ပြောသည်
"ဘိုးဘေးကြီးကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က လောကကြီးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုချင်တယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတာ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဆိုတော့ ဘာအန္တရာယ်မှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"
"ဒါဆို ကျွန်တော့် ညီမလေးကော"
ဖန့်ချန်းယူက မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်သည်။
"အဲဒီကောင်မလေးကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အတွေ့အကြုံရှာချင်တယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတာ အခုထိ သတင်းအစအနတောင် မရတော့ဘူး"
" ငါတို့ လူလွှတ်ပြီး နေရာအနှံ့ ရှာခိုင်းပေမဲ့ မဟာရှနယ်နိမိတ်ထဲမှာတော့ မရှိတာ သေချာတယ် မင်းရော၊ မင်းမိဘတွေရော၊ ဘိုးဘေးကြီးရော အကုန်လုံး ထွက်သွားကြပြီ"
"အခုတော့ ဒီကောင်မလေးပါ ထွက်ပြေးသွားတော့ခြေမသန်တဲ့ ဒီအဖိုးကြီး တစ်ယောက်တည်း အားလုံးကို ထိုင်စောင့်နေရတာပေါ့ တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလိုက်တာ"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောကာ
"ဦးလေး ဦးလေး ခြေထောက်တွေက ကောင်းနေတာပဲကို ထပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား လုပ်ပါဦး တစ်နေကုန် ဒီဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာပဲ ထိုင်မနေပါနဲ့"
ဖန့်ချန်းယူရဲ့ ခြေထောက်တွေက ကောင်းနေတယ်ဆိုတာ အပြင်လူတွေသာ မသိတာပါ၊ ဖန့်မိသားစုထဲမှာတော့ ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမလဲ။
"ဒီကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရတာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲကို ဘာလို့ ပင်ပန်းခံပြီး ထရမှာလဲ"
ဖန့်ချန်းယူက မျက်စိတစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးက လူငယ်တွေကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ပါရမီရှင် အသစ်တွေကို မြန်မြန် လေ့ကျင့်ပေးကြ အချို့ကို ချင်းစုန် လုံတူးနဲ့ တခြား အင်ပါယာတွေဆီကိုပါ လွှတ်လိုက် ငါတို့ရဲ့ ဩဇာကို မဟာရှနယ်နိမိတ်ထဲမှာတင် ကန့်သတ်မထားနဲ့"
လူငယ်များက ညီညာစွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။
"ဒါနဲ့ ဦးလေး ဦးလေးလည်း အသက်မငယ်တော့ဘူးလေ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကော မစဉ်းစားဘူးလား"
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဖန့်ချန် မဟာရှကနေ ထွက်သွားတုန်းက အသက် ၂၃ ဖြစ်ပြီး အခုဆို ၃၆ နှစ် ရှိနေပါပြီ။
ဖန့်ချန်းယူကတော့ အသက် ၅၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"အိမ်ထောင်ပြုရမယ် ငါလို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်နဲ့ မစွမ်းမသန် လူအိုကြီးကို ဘယ်သူက လိုချင်မှာလဲ"
ဟု ဖန့်ချန်းယူက မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ်ချကာ ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ တောင်သခင်ကျားကို ခေါ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဒီ သရုပ်ဆောင်ဘုရင် ကြီးကို သူ့အနုပညာလောကထဲမှာပဲ လွှတ်ထားလိုက်ရုံပါပဲ။
ဖန့်အိမ်တော်က တပည့်တွေက တောင်သခင်ကျားကို မြင်ဖူးကြသော်လည်း ဘေးက ဖန့်ချန်ကို မြင်တဲ့အခါမှာတော့ အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။
လူငယ်တစ်ဦးက သတ္တိမွေးပြီး
"သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီလားခင်ဗျာ"
ဟု နှုတ်ဆက်သည်။
"အင်း မင်းက ဟွမ်ဟု မဟုတ်လား အရင်က မုန်လာဥလေးလိုပဲ အခုတော့ တော်တော်လေး သန်မာထွားကြိုင်းလာပြီပဲ မဆိုးဘူး"
ဟု ဖန့်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နောက်ဖေးတောင်ကုန်းဆီသို့ တောင်သခင်ကျားနှင့်အတူ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
"ဟွမ်ဟု အဲဒါ တကယ်ပဲ သခင်လေးလား"
လူငယ်တွေ ဝိုင်းမေးကြသည်။
ဟွမ်ဟုက ခေါင်းညိတ်ကာ
"ဟုတ်တယ် သေချာပေါက် သူပဲ သခင်လေးက ဒီလောက် နှစ်တွေ ကြာသွားတာတောင် အရင်ကထက် ပိုပြီး နုပျိုနေတာပဲ သခင်လေးက မသေမျိုး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဆိုတာ မမှားနိုင်ဘူး"
အားလုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက သခင်လေး အပြင်မှာ သေဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေကြောင့် သူတို့ စိုးရိမ်ခဲ့ရသော်လည်း အခု ဖန့်ချန်ကို လူကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် ထိုသတင်းတွေက အမှားတွေမှန်း အတည်ပြုနိုင်သွားပါပြီ။
တောင်ကုန်းနား ရောက်တဲ့အခါ ဖန့်ချန်က ကြယ်တာရာ အသံလွှင့် အဆောင် ကို ထုတ်ယူပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
"ရှောင်ယွီ ငါ့အသံ ကြားရလား"
ခဏကြာတဲ့အထိ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလာတာကြောင့် ဖန့်ချန်က အဆောင်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
နတ်သမီးယွီ တစ်ယောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့် ရောက်နေလို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓ နဲ့ အစိမ်းလေးတို့ ရောက်လာကြသည်။
"တောင်သခင်ကျား မင်းက ဘာလို့ ချိန်းထားတဲ့အချိန်ထက် စောပြန်လာတာလဲ"
အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓ သူက မေးလိုက်ပြီးမှ ဖန့်ချန်ကို မြင်သွားကာ
"ဆ..ဆရာ"
ဟု အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
တောင်သခင်ကျားက စကားမပြောနိုင်သော်လည်း မိစ္ဆာအချင်းချင်း ဆက်သွယ်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ဆရာက အသက်ပြန်ရှင်လာတာဟ သူ့ရဲ့ အစွမ်းတွေက ကြောက်စရာကြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကိုတောင် အလွယ်လေး သတ်နိုင်တာ ငါကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့တာ ဟီးဟီး..."
အစိမ်းလေးက
"ဟိုဆရာလေး လီတောက်ယဲ့ ပြောခဲ့တာ မှန်တာပဲ၊ ဆရာက တကယ် ပြန်ရှင်လာနိုင်တာပဲ"
ဟု မြည်တမ်းလိုက်သည်။
"အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓငါ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ဖန့်မိသားစုဆီ ဘယ်သူတွေ လာသေးလဲ"
ဟု ဖန့်ချန်က မေးသည်။
အောင်မြင်ခြင်း ဗုဒ္ဓက ဖန့်ချင်းယောင် နဲ့ လီတောက်ယဲ့ တို့ လာခဲ့ကြောင်း အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြသည်။
"ငါ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သူတို့က ဘယ်လိုသိတာလဲ"
"ဟိုဆရာမလေး ဖန့်ချင်းယောင် က ပြောပြတာပါသူမက ကျွန်တော်တို့ သုံးကောင်ရယ်၊ ကျစ်ရွှယ် ရယ်၊ ဘိုးဘေးကြီးရယ်ကိုပဲ ပြောပြတာ ဦးလေးနှစ်နဲ့ တခြားလူတွေကိုတော့ လျှို့ဝှက်ထားခိုင်းတယ်"
ဟု အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓက ဖြေသည်။
"နောက်ပြီး လီတောက်ယဲ့ကလည်း ဆရာကြီး မသေဘူးဆိုတာ အသေအချာ ယုံကြည်နေပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အလှည့်ကျ စောင့်ခိုင်းထားတာပါ"
လီတောက်ယဲ့ရဲ့ ကြယ်တာရာ ဗေဒင်ပညာက အတော်လေး တိုးတက်လာပြီပဲ ဟု ဖန့်ချန် တွေးလိုက်မိသည်။
ခဏကြာ စဉ်းစားပြီးမှ သူက
"အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ကြ ငါနဲ့အတူ ခရီးရှည်ကြီး တစ်ခု လိုက်ခဲ့ကြရအောင်"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
မိစ္ဆာသုံးကောင်လုံး ပျော်သွားကြသော်လည်း အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓက
"ကျွန်တော်တို့ ခရီးထွက်သွားရင် ဒီက လူတွေကို ဘယ်သူ စောင့်ရှောက်မလဲ"
ဟု မေးသည်။
"မင်းတို့ နောက်မှ ပြန်လာလို့ ရပါတယ် နောက်ပြီး ဦးလေးနှစ်လည်း ရှိတာပဲ သူက ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက အထွတ်အထိပ် ရောက်နေပြီ သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေဆိုရင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
ဖန့်ချန်းယူရဲ့ ကိုယ်ခံပညာဟာ ကျောက်ယန်ထက် မနိမ့်ဘဲ သိုင်းဘုရင်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာ သူ မြင်လိုက်ရလို့ပါ။
ဒါဟာ ဖန့်ချန် ထားခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကြောင့်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။
ဖန့်မိသားစုဝင်တွေထဲမှာ ကိုယ်ခံပညာ ပါရမီရှင်တွေအပြင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နိုးထလာတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ၁၀ ယောက်ကျော်လည်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ မဟာရှနိုင်ငံဟာ အဆင့် ၆ အင်ပါယာတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်ပြီဖြစ်ပြီး ဖန့်ချန်ကလည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်သွားပြီဖြစ်လို့ ဖန့်မိသားစုရဲ့ အင်အားဟာ အရင်နဲ့ မတူတော့ပါဘူး။
တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ဖန့်ချန် တစ်လခွဲခန့် နေထိုင်ရင်း တပည့်တွေကို ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ်တွေ ပေးခဲ့သည်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် တပည့်အများအပြား အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
တစ်နေ့တွင် ဥယျာဉ်ထဲ၌ နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ရင်း ဖန့်ချန်
"ဦးလေး ကျွန်တော် ထွက်သွားတော့မယ်"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်းယူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
"မင်းမိဘတွေ ပြန်လာတဲ့အထိ မစောင့်တော့ဘူးလား"
"ကျွန်တော် လုပ်စရာ ရှိတာလေးတွေ သွားလုပ်ဦးမှ စိတ်အေးရမှာပါ ဒါဟာ နောင်တစ်ချိန် မဟာရှ တည်ငြိမ်ဖို့အတွက်လည်း အရေးကြီးတယ်"
ဟု ဖန့်ချန်က ပြန်ဖြေသည်။
ဖန့်ချန်းယူက
"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခဏ ပြန်လာဦးနော် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ သက်တမ်းက ရှည်တယ်ဆိုပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ မင်းကို အကြာကြီး စောင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး
"နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် ပြန်လာရင် ဦးလေးတို့ သက်တမ်းရှည်စေမယ့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ ယူလာပေးပါ့မယ်"
ဟု ကတိပေးလိုက်တော့သည်။