အခန်း (၄၆၃-၄၆၄)
Vol. 47 Ch. 463-464
အခန်း ၄၆၃ - ဦးလေး ကျွန်တော့်နာမည်ကလည်း ဖန့်ချန်ပဲ
လင်းယွီက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး
"ဟုတ်တယ် အဲဒါ ဖန့်ချန်ပဲ သူက အရင်တုန်းက သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများကြီးကို သတ်ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင်ကိုတောင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူပဲ"
ဘေးက စစ်သားတွေဟာ အံ့သြလွန်းလို့ မှင်တက်သွားကြပြီး အချို့ကတော့ အထက်လူကြီးတွေဆီ အကြောင်းကြားစာတွေ ချက်ချင်း ပို့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာသုံးကောင်ဟာလည်း သိပ်မဝေးသေးတာကြောင့် လင်းယွီရဲ့ စကားတွေကို ကြားပြီး အံ့သြသွားကြသည်။
ပုံပြောဆရာ ပြောနေတဲ့ သူရဲကောင်းက တခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ ဆရာကြီး ဖြစ်နေတာကိုး။ နာမည်တူတာ မဟုတ်ဘဲ လူတူကြီး ဖြစ်နေတာပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကျော်က သူတို့ဆရာ ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲမျိုးကို ဆင်နွှဲခဲ့ရသလဲဆိုတာ အခုမှ သူတို့ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
ဆရာကြီး ဘာလို့ မြေအောက်မှာ ၁၀ နှစ်ကျော်ကြာ အိပ်စက်ပြီး ဒဏ်ရာကုသနေခဲ့ရလဲဆိုတာ အခုတော့ ရှင်းသွားပါပြီ။
ဖန့်အိမ်တော် ရှေ့မှာတော့ ဖန့်မိသားစုဝင်တွေဟာ အဝင်အထွက် လုပ်နေကြပြီး ထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာသုံးကောင်နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ဖန့်ချန်ကို စူးစမ်းကြည့်နေကြသည်။
ဖန့်ချန် အိမ်ထဲဝင်ဖို့ လုပ်တဲ့အခါ မိသားစုဝင်အချို့က လာတားကြသည်။
"ဒါက ဖန့်အိမ်တော်ပါ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့လဲ"
"အကြီးအကဲ ဖန့်အောက် "
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"အကြီးအကဲ ဖန့်အောက်ကို ရှာတာလား ကြိုတင် အကြောင်းကြားထားတာ ရှိလား ဒီနေ့ ဧည့်သည်လာမယ်လို့ ငါတို့ သတင်းမရထားဘူး"
ဟု လူငယ်တစ်ဦးက သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောသည်။ သို့သော် သူသည် ဤလူကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို ခံစားနေရသည်။
ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို ခေါ်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူထဲမှာ သူသိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတာတော့ သေချာသည်။
ထိုစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အေးစက်စက် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ငါ့အဖေနဲ့ ကိစ္စရှိလို့လား"
ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲပြီး လျှောက်လာသူမှာ ဖန့်ယွင်ဖြစ်သည်။
ဘေးက လူတွေက သူမကို
"မမ ဖန့်ယွင်"
ဟု ခေါ်ကာ ခါးညွှတ် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဖန့်မိသားစုထဲမှာ တတိယမျိုးနွယ်စုဟာ အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
အရင်က တစ်မိသားစုလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ ဖန့်ချန် ဟာ ဒီမျိုးနွယ်စုက ထွက်ပေါ်ခဲ့တာကြောင့် အားလုံးက လေးစားကြတာ ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်က အံ့သြသွားပြီး
"ဖန့်ယွင်မင်း အိမ်ထောင်ကျသွားပြီလား ဒါက မင်းကလေးလား"
ဟု မေးလိုက်သည်။ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ သူမ ကလေးအမေ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ရှင်က..."
ဖန့်ယွင် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။
ကြည့်နေရင်းနဲ့မှ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အံ့သြခြင်း၊ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းတွေနဲ့ ပြူးကျယ်လာတော့သည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ
"၁၀ နှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာကို ငါ့ကို မှတ်မိဦးမှာပါနော်"
ဖန့်ယွင်သည် ရုပ်သွင်ကိုရော၊ ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံကိုပါ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
"အစ်ကို ဖန့်ချန် တကယ်ပဲ အစ်ကိုလား အစ်ကို တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေတာလား"
"ဖန့်ချန် သူက ဖန့်ချန်တဲ့လား"
ဖန့်မိသားစုဝင်တွေရော၊ လမ်းသွားလမ်းလာတွေပါ မှင်တက်ကုန်ကြသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က မြို့တော်မှာ ကြယ်တစ်ပွင့်လို တောက်ပခဲ့တဲ့ ဖန့်ချန်လား သူက သက်တမ်းကုန်ပြီး သေသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အင်း... ငါ မသေခဲ့ပါဘူး"
ဖန့်ယွင်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူမရဲ့ ကလေးကို ဖန့်ချန်ဆီ ခေါ်လာသည်။
ကလေးလေးက အသက် ၃ နှစ်၊ ၄ နှစ် အရွယ်လောက် ရှိပြီး ဖန့်ချန်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်။
"မေမေ ယဒီဦးလေးက ဘာလို့ သားနဲ့ နာမည်တူနေတာလဲ"
ဟု ကလေးလေးက မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ယွင်မှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို အားနာသလို ကြည့်ကာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။
"အို မင်းနာမည်ကလည်း ဖန့်ချန်ပဲလား"
ဖန့်ချန်က ကလေးရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေရောင် အစင်းကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး သူ့ရှေ့က ကလေးရဲ့ ပုံရိပ်ကို မြင်ကွင်းထဲမှာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။
ကလေးလေးက လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဟုတ်တယ် ဦးလေး သားနာမည်ကလည်း ဖန့်ချန်ပဲ နာမည်ရောယမျိုးရိုးရော တူနေတာ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာနော်"
ဖန့်ယွင်က အားနာစွာ ပြုံးပြီး
"အစ်ကို ထွက်သွားပြီးနောက် အစ်ကို့ကို သတိရဖို့အတွက် သားလေးကို အစ်ကို့နာမည် ပေးထားတာပါ အစ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရင် နာမည် ပြောင်းပေးပါ့မယ်"
ဟု ဆိုသည်။
"မလိုပါဘူး ဒီနာမည်က ကောင်းသားပဲ"
ဟု ဖန့်ချန်က ရယ်မောကာ ပြောသည်။
"မင်းရဲ့ မိဘတွေကော ရှိလား ဒီနေ့ ဒီနားဖြတ်လာရင်းနဲ့ ဝင်ကြည့်တာ"
"အစ်ကိုက ဒီနားဖြတ်လာတာလား အိမ်မှာ မနေတော့ဘူးလား"
"ငါ ရှန်းယွမ်အင်ပါယာကို ကိစ္စရှိလို့ သွားမလို့ ဒီမှာ သိပ်မကြာဘူး ရက်နည်းနည်းပဲ နေမှာ"
ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
ထို့နောက် ဖန့်ကျွယ် နဲ့ ဖန့်ရှု တို့အကြောင်း မေးလိုက်သည်။
သူတို့ အိမ်ထဲကို လျှောက်လှမ်းလာရင်း ဖန့်ယွင်က ဖန့်မိသားစုရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ပြောပြသည်။
အကြီးဆုံးပြောင်းလဲမှုကတော့ ဖန့်ထင်ကျန့် ဟာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတဲ့အတွက် ဖန့်မိသားစုဟာ တာ့ချန်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကျောရိုးတိုင် ဖြစ်လာတာပါပဲ။
ဖန့်ကျွယ်ကတော့ ခရမ်းရောင်ဝင်ရိုးစာပေသင်တန်းကျောင်း မှာ တပည့်သွားလုပ်နေပြီး ဖန့်ရှုကတော့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို အောင်မြင်သွားကာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာဖို့ လေ့ကျင့်နေပါတယ်။
"ငါ့သူငယ်ချင်း ရှကျီ ကော"
"ရှကျီက အစ်ကို့ကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က တာ့ချန်းကို တစ်ခေါက် ပြန်လာသေးတယ်"
" ပြီးတော့ ဝူရုန့်ချို နဲ့အတူ ထွက်သွားပြီးကတည်းက သတင်းမရတော့ဘူး သူလည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားပုံပဲ"
ဟု ဖန့်ယွမ်က ဖြေသည်။
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရှကျီမှာလည်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိမှန်း သူ သိထားပြီးသားပါ။
ရှကျီတောင် အဆင့်တက်သွားပြီ ဒါပေမဲ့ ဖေယွဲ့ယွီ ရဲ့ သတင်းကိုတော့ ဘာမှ မကြားရသေးဘူး။
ငါ ခေါင်းတလားထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား ဟု ဖန့်ချန် တွေးနေမိသည်။
သူ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို ရောက်တဲ့အခါ နတ်ဆိုးဓားဂိုဏ်း ကို သွားစုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လမ်းမှာတင် သတင်းကြားတဲ့ ဖန့်အောက် ဇနီးမောင်နှံ ရောက်လာကြသည်။
သူတို့လည်း ဖန့်ချန်ကို မြင်တဲ့အခါ အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။
"အကြီးအကဲ ဖန့်အောက် နေကောင်းကြရဲ့လား"
ဖန့်အောက်က ပြုံးပြီး ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ကာ
"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို ကောင်းတယ်"
ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောရှာသည်။
ဖန့်မိသားစုဝင်တွေလည်း ဝိုင်းလာကြပြီး
"ဖန့်ချန် တကယ် အသက်ရှင်နေတာပဲ"
"သူ့ကို ကြည့်ရတာ အရင်ကထက်တောင် နုပျိုနေသေးတယ် နတ်ဆေးတွေ စားထားတာလားမသိဘူး"
ဟု တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က လူအိုကြီး ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့ ဖန့်ချန်ဟာ အခုတော့ အသက် ၁၈၊ ၁၉ အရွယ် လူပျိုချောလေး ပြန်ဖြစ်နေတာကြောင့် အားလုံးက အံ့သြနေကြရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်း ၄၆၄ - ဘိုးဘေးတွေ မင်းအတွက် သိမ်းထားပေးတယ်
ဖန့်မိသားစုက တပည့်တွေ ပိုပြီး စုရုံးရောက်ရှိလာကြပါတယ်။
အဲဒီထဲမှာ ဖန့်မိုရှန်း ဦးဆောင်တဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ လူကြီးပိုင်းတွေလည်း ပါဝင်ပြီး ဖန့်ချန်ကို မြင်တဲ့အခါ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြပါတယ်။
"ဘာတွေ ဆူညံနေကြတာလဲ"
စိတ်မရှည်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖန့်ဝမ်လီ တစ်ယောက် အရက်ဘူးကို ကိုင်ကာ ပျံဝဲရောက်ရှိလာပါတယ်။
သူက လူအုပ်ကို ကြည့်ပြီး
"ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ဘိုးဘေးတွေ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ လာစုနေကြတာလဲ"
လို့ ငေါက်လိုက်ပါတယ်။
"ဘိုးဘေး ဖန့်ချန် ပြန်ရောက်လာပါပြီ"
လို့ တစ်ယောက်က သတိထားပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ဝမ်လီက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောပါတယ်။
"ဖန့်ချန် အဲဒီကလေးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက အသက်ပေးသွားခဲ့တာ ငါတို့ သွားကြည့်တုန်းက သူ့ကိုယ်တောင် အေးစက်နေပြီပဲကို မင်းတို့ ငါ့ကို လာလိမ်နေတာလား"
လူအုပ်ကြီး ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို သတိထားမိသွားတဲ့ ဖန့်ဝမ်လီဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာကနေ ဖန့်ချန်ကို မြင်သွားပါတယ်။
ဖန့်ဝမ်လီ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး
"ဟေ့ကောင် မင်း တကယ်ပဲ သေရာက ပြန်ရှင်လာတာလား လူဆိုတာ သေပြီး ၇ ရက်အတွင်းပဲ ပြန်ရှင်နိုင်တာလေ မင်းက ဘာလို့ ဆယ်နှစ်ကျော်မှ ပြန်လာရတာလဲ"
လို့ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
"ဘိုးဘေး ဖန့်ချန်က တကယ် အသက်ရှင်နေတာပါ ကြည့်ပါဦး မြေပြင်မှာ သူ့အရိပ်ရှိတယ်"
လို့ ဖန့်ယွင်က တိုးတိုးလေး ပြောပြပါတယ်။
"မဖြစ်နိုင်တာ အဲဒီတုန်းက ငါကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးခဲ့တာပဲ သူ့ကိုယ်ထဲမှာ အသက်ဓာတ် လုံးဝ မရှိတော့သလို သက်တမ်းကလည်း ကုန်သွားပြီလေ သူ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ"
ဖန့်ဝမ်လီက ခေါင်းကို တရစပ် ခါယမ်းနေပါတယ်။
"အဲဒီတုန်းက သူထုတ်လိုက်တဲ့ ဓားချက် ၁၀ ချက်က သူ့သက်တမ်းကို လောင်မြိုက်ပစ်လိုက်တာ ငါသာဆိုရင်တောင် အဲဒီမှာတင် သေနေပြီပဲ"
ပြီးတော့ သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ပြီး
"ဟေ့ကောင် ဟိုဘက် (တမလွန်) မှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား အဆင်မပြေရင်လည်း စိတ်မပူနဲ့"
"မင်းကြောင့် ငါတို့ ဖန့်မိသားစု ဆယ်နှစ်အတွင်း အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရထားတယ် ဘိုးဘေးတွေ မင်းအတွက် အဲဒါတွေကို သိမ်းထားပေးတယ် တစ်နေ့ကျရင် မင်းသုံးဖို့ အကုန်လုံးကို မီးရှို့ပြီး ပို့ပေးမယ်"
"ဘိုးဘေး အရက်မူးနေတာလား"
ဖန့်ချန်က မတတ်သာတဲ့လေသံနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
လူအုပ်ကြီးက အဲဒီတော့မှ ဖန့်ဝမ်လီရဲ့ မျက်နှာဟာ အရက်ရှိန်ကြောင့် နီမြန်းနေပြီး သတိက သိပ်မကြည်လင်တာကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
"ဝမ်လီ မင်းကို ငါ ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ မင်းက အရက်တာအို ကို လိုက်စားတာ ငါမတားပေမဲ့ အရက်ကြောင့် မင်းရဲ့ အသိတရားတွေ လွင့်ပါးမသွားစေနဲ့"
လို့ ပြောရင်း ဖန့်ထင်ကျန့် လျှောက်လာပါတယ်။
သူက ဖန့်ဝမ်လီကို အရင်ဆုံး ဆူပူလိုက်ပြီးမှ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ
"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"
လို့ ပြောပါတယ်။
ဖန့်ချန်က မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို
"ဒီမှာ စောင့်နေ"
လို့ မှာခဲ့ပြီး ဖန့်ထင်ကျန့်နောက် လိုက်သွားပါတယ်။ ဖန့်ဝမ်လီကတော့ ခဏမျှ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပြီးမှ
"အဲဒီကလေးက တကယ် အသက်ရှင်နေတာလား"
လို့ လူအုပ်ကို ပြန်မေးပါတယ်။ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြတဲ့အခါမှ
"ရှစ် အရက် အသောက်များတာ တကယ် ပြဿနာပဲ"
လို့ မြည်တမ်းပြီး ဟိုနှစ်ယောက်နောက်ကို အပြေးလိုက်သွားပါတော့တယ်။
ဖန့်အောက်က ဖန့်ချန်ရဲ့ တပည့် မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို မြင်တဲ့အခါ အံ့သြသွားပေမဲ့ ဧည့်ဝတ်ပြုဖို့အတွက် သူတို့ကို ဧည့်ခန်းဆီ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီသိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း ပါတယ်"
ဖန့်ထင်ကျန့်က လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ဖန့်ချန်ကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
"အဲဒီတုန်းက မင်းက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများကြီးကို သတ်ပြီး လူတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်"
" ဒီကျောက်တုံးတွေရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက မင်းကြောင့် မိသားစုက ရခဲ့တဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ဖြစ်သလို ကျန်တဲ့အပိုင်းကတော့ မင်းကို ကျေးဇူးတင်တဲ့သူတွေ လာပေးခဲ့တာပါ"
" မင်း မရှိခင်မှာ ငါနဲ့ ဝမ်လီက သိမ်းထားပေးတာမင်း တကယ်လို့ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် နောက်ပိုင်း မင်းနဲ့ နီးစပ်တဲ့သူတွေကို လွှဲပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ"
"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း"
ဖန့်ချန် မျက်လုံးတွေ ဝင်းလက်သွားပြီး ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
သူက အခုမှ အသက်ပြန်ရှင်လာတာဆိုတော့ ကျောက်တုံးတွေ လိုအပ်နေတာပါ။
သူ့ဆီက ဓားငယ်လေးနဲ့ စကြာဝဠာမှန်ချပ်တို့လည်း ဝမ်းသာသွားကြပါတယ်။
"ဟေ့ကောင် မင်း ဘယ်လို ပြန်ရှင်လာလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြပါဦး ငါတို့ စစ်ဆေးတုန်းကတော့ မင်းက ဘယ်လိုမှ မကယ်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေပဲ"
ဖန့်ဝမ်လီက သိချင်ဇောနဲ့ မေးပါတယ်။
ဖန့်ထင်ကျန့်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး
"ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ ဒီလို အံ့သြဖွယ်ရာတွေကို မြင်ဖူးနေကျပဲ မဟုတ်လား ဒါကို စိတ်ပူမနေဘဲ မင်းရဲ့ အဆင့်တက်ဖို့ ပိတ်ဆို့နေတာကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ"
လို့ ဆိုပါတယ်။ ဖန့်ဝမ်လီကတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့် အစောပိုင်းမှာ တင်နေတာ ကြာပါပြီ။
ဖန့်ထင်ကျန့်က ဆက်ပြောပါတယ်။
"တကယ်တော့ မင်းအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်းထက် ပိုသိမ်းထားတာပါ ဒါပေမဲ့ ဝမ်လီ အဆင့်တက်ဖို့အတွက် ကျောက်တုံးအချို့ကို အလယ်ဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ လဲပြီး သုံးလိုက်ရတယ်.
"အဲဒါကို သူ မင်းကို အကြွေးတင်တယ်လို့ပဲ မှတ်ထားလိုက် နောက်ပိုင်း မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် သူ့ကို ပြန်တောင်းလိုက်ပေါ့"
ဖန့်ဝမ်လီကတော့ အားနာသလို ပြုံးနေပါတယ်။ ဖန့်ချန်က
"ရပါတယ် ဘိုးဘေး ကျောက်တုံး ငါးသောင်း ရတာတင် ကျွန်တော့်အတွက် အများကြီးပါပဲ"
လို့ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်သွားပြီး
"ဘိုးဘေး ဒီဆယ်နှစ်အတွင်း သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ဘက်က ဘာသတင်း ထူးသေးလဲ"
လို့ မေးပါတယ်။
ဖန့်ထင်ကျန့်က ခေါင်းခါပြပါတယ်။
"သူတို့တွေ တိမ်မြုပ်ဒေသ ထဲမှာ ဘာမှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး အဲဒီနေ့က ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် အရှင်ဝေဟင်ပြေးက သတင်းကို နေရာအနှံ့ ပျံ့အောင် လုပ်လိုက်တယ်"
"အခုဆိုရင် ဘယ်သူပဲ စစ်ပွဲစစ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်ဖြစ် ချက်ချင်း နှိမ်နင်းခံရမှာမို့ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရဲတော့ဘူး သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက လူတွေလည်း လူလုံးမပြရဲတော့ပါဘူး"
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းဟာ တကယ်ပဲ အထိနာသွားပုံရပြီး ဒီဒေသဟာလည်း သင်ခန်းစာ ရသွားပုံပါပဲ။
"ဒါနဲ့ အရှင်ဝေဟင်ပြေးက မင်းကို တော်တော်လေး အမွှမ်းတင်ထားတာ ဖန့်မိသားစု ဒီလောက် တိုးတက်လာတာကလည်း သူမရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် အများကြီး ပါပါတယ်"
"အားရင် သူမဆီ ဝင်လည်လိုက်ဦး ဖန့်ကျွယ် လည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို အောင်မြင်သွားပြီလို့ ကြားတယ်"
လို့ ဖန့်ထင်ကျန့်က ပြောပါတယ်။
"ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ယွိရွှီတောင် ကို သွားချင်တယ်"
လို့ ဖန့်ချန်က ဆိုပါတယ်။
"ယွိရွှီတောင် ဘာသွားလုပ်မှာလဲ ဟိုကျားနာက စိတ်သိပ်ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးနော်"
လို့ ဖန့်ဝမ်လီက ဝင်ပြောပါတယ်။
ဖန့်ထင်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး
"ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင်ကို ရိုသေမှု ရှိစမ်းပါ"
လို့ ဆူလိုက်တဲ့အခါ ဖန့်ဝမ်လီက
"ဟုတ်ကဲ့ ကျားနာမဟုတ်ပါဘူး အရှင်ကျားဖြူပါ"
လို့ ပြင်ပြောပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး
"ကျွန်တော့်မှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တပည့် သုံးယောက် ရှိတယ် သူတို့ကို ကျွန်တော် သင်ပေးနိုင်တာ သိပ်မရှိဘူး"
" ဒါကြောင့် သူတို့ကို အရှင်ကျားဖြူ ဆီမှာ တပည့်သွင်းပေးမလို့ပါ သူက ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးကြွေး တင်ထားတာဆိုတော့ အဲဒီကျေးဇူးကို အခု ပြန်တောင်းရမှာပေါ့"
လို့ ဆိုလိုက်ပါတော့တယ်။