အခန်း (၄၆၇-၄၆၈)
Vol. 47 Ch. 467-468
အခန်း ၄၆၇ - ချင်းဟွာဂိတ်
အေးချမ်းလှသော တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာ၏ ရွာထိပ်ကွင်းပြင်တွင် လူအုပ်ကြီးက စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ စုရုံးနေကြသည်။
အိမ်ထောင်စုတိုင်းသည် အသက် ၁၀ နှစ်အောက် ကလေးငယ်များကိုယ်စီ ခေါ်ဆောင်လာကြပြီး ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့ဆုံးတွင်ရပ်နေသော ဆံပင်ဖြူဖြူ ရွာလူကြီးကို ကြည့်နေကြသည်။
"အားလုံးပဲ နားထောင်ကြ"
ရွာလူကြီးက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ကာ
"ဒီနေ့ဟာ ချင်းဟွာဂိတ် ကနေ တပည့်သစ် ရွေးချယ်မယ့် မင်္ဂလာရှိတဲ့နေ့ပဲ"
"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဂိုဏ်းက နတ်ဆိုးဆရာတစ်ပါး ကြွလာမယ်လို့ ငါသတင်းရထားတယ် မင်းတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို သေသေချာချာ ထိန်းကြဦး နတ်ဆိုးဆရာ ရှေ့ရောက်တဲ့အခါ အတင်းတိုးဝှေ့ပြီး မရိုမသေ မဖြစ်စေနဲ့"
ဟု မှာကြားနေသည်။
လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က ရယ်မောပြီး
"ရွာလူကြီး စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီကလေးတွေက လိမ္မာပါတယ် နတ်ဆိုးဆရာကို ဘယ်သူက အတင်းတိုးရဲမှာလဲဗျာ"
ဟု ပြန်ပြောသည်။
ရွာလူကြီးက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဒီ နွားနှလုံးသားရွာ တည်ထောင်တာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ပြီ ချင်းဟွာဂိတ်ကို တပည့်အဖြစ် ဝင်ခွင့်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး"
"ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့ ကြိုးစားကြ အိမ်နီးချင်း နွားပျံရွာ ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ကလေးတစ်ယောက် ရွေးချယ်ခံရလို့ အခုဆို သူတို့တစ်ရွာလုံး ချမ်းချမ်းသာသာ နေနေကြရတယ်"
ဟု ပြောလိုက်ရာ ရွာသားများအားလုံး အားကျစိတ်ဖြင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။
ထိုစဉ် လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အသက် ၆ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ဖိနပ်ဖြင့် လိုက်ရိုက်ရင်း
"မင်းလို ကောင်က ဘာလာလုပ်တာလဲ သွား နွားတင်းကုပ် သွားဆေးစမ်း"
ဟု ငေါက်ငမ်းနေသည်။
ထိုကလေးငယ်မှာ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အသားညိုညိုလေး ဖြစ်သည်။
သူသည် ဖိနပ်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းနေသော်လည်း ကွင်းပြင်မှ ထွက်မသွားဘဲ ဇွဲဖြင့် ရပ်ကြည့်နေသည်။
သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
ထိုသည်မှာ သူ၏ဘဝအတွက် အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း သိနေသဖြင့် နတ်ဆိုးဆရာ ကြွလာသည်ကို မလွဲမသွေ မြင်တွေ့ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွာမှ တခြားကလေးများကလည်း
"နွားချေးတုံးလေး မင်းက တစ်ကိုယ်လုံး နံစော်နေတာပဲ အဖေမရှိ အမေမရှိတဲ့ကောင် ဘယ်သူကမှ မင်းကို အဖက်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"သူတောင်းစားပဲ ဖြစ်မှာပါ ခွေးတောင် မင်းကို ရှောင်တယ်"
ဟု ဝိုင်းလှောင်ကြရာ လူကြီးများပါ လိုက်လံရယ်မောနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ကောင်းကင်ယံမှ လူရိပ်အချို့ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာပြီး လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။
"မိစ္ဆာတွေ"
လူအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မှင်တက်သွားကြသည်။
သူတို့ရှေ့တွင် မြင်နေရသည်မှာ သာမန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော မြွေစိမ်းကြီး၊ ကျားကြီးနှင့် မျောက်တစ်ကောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ကံကောင်းသည်မှာ ရွာလူကြီးသည် လောကအမြင် ရှိသူဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့အလယ်တွင် ပါလာသော လူငယ်မှာ ကျင့်ကြံသူ နတ်ဆိုးဆရာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ဒီအဖိုးအိုက နတ်ဆိုးဆရာကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
"နတ်ဆိုးဆရာ"
လူတိုင်း အံ့သြသွားကြသည်။
ချင်းဟွာဂိတ်မှ နတ်ဆိုးဆရာများတွင် မိစ္ဆာသုံးကောင် ပါလာလေ့မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုခဏတွင် ပိန်ပိန်ပါးပါး ကလေးလေး နွားချေးတုံးလေး သည် ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ ဦးတိုက်ပါတော့သည်။
ကျောက်ပြားပေါ်သို့ နဖူးနှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း တိုက်လိုက်သဖြင့် သွေးများပင် စီးကျလာသည်။
ဖန့်ချန်က လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ နူးညံ့သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခုက ကလေးငယ်ကို မလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဆက်၍ ဦးမတိုက်နိုင်တော့ပေ။
ဖန့်ချန်က နားမလည်သဖြင့် ရွာလူကြီးကို မေးလိုက်သည်။
"အဖိုး ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ"
ရွာလူကြီးက အားနာနေသဖြင့် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ လူလတ်ပိုင်းကိုသာ လှည့်ငေါက်လိုက်သည်။
"ဒီကလေးကို ဘာလို့ ပြန်မခေါ်သွားတာလဲ"
"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့"
လူလတ်ပိုင်းက ကလေးကို လာဆွဲသော်လည်း မမြင်ရသည့် တံတိုင်းတစ်ခု ကာထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ရှေ့တိုးမရ ဖြစ်နေသည်။
ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးဆရာ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားဟု ထင်မှတ်ကာ သူ ထိတ်လန့်သွားသည်။
"အဖိုး ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။
ရွာလူကြီးကာ
"ဒီနေ့ ချင်းဟွာဂိတ်က ဆရာတစ်ပါး တပည့်လာခေါ်မှာမို့ စောင့်နေကြတာပါ"
ဟု ပြန်ဖြေသည်။
"ချင်းဟွာဂိတ်"
"ဟုတ်ပါတယ် ဆယ်နှစ်တစ်ခါ ချင်းဟွာဂိတ်က ဆရာတွေ ရွာကိုလာပြီး တပည့်ရွေးလေ့ရှိပါတယ်"
ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
ထို ချင်းဟူအင်ပါယာ တွင် ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းများနှင့် သာမန်လူများ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အဆင့်မြင့်အင်ပါယာများထက် ပိုမိုနီးစပ်ပုံရသည်။
တပည့်စုဆောင်းရန် အချိန်ဇယားနှင့် ဆင်းလာခြင်းမှာ ထိုဂိုဏ်းများတွင် အရင်းအမြစ် ကြွယ်ဝနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။
"နတ်ဆိုးဆရာက ချင်းဟွာဂိတ်က မဟုတ်ဘူးလား"
ဟု ရွာလူကြီးက သတိထား၍ မေးသည်။
"ကျွန်တော်လား မဟုတ်ပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါပြသည်။
"အဖိုး ဒီနေရာက ယွင်ချန်း ရဲ့ နယ်မြေ မဟုတ်လား?"
"ယွင်ချန်း"
ရွာလူကြီးက နားမလည်သလို ကြည့်နေစဉ် လူအုပ်ထဲမှလည်း
"သူက ချင်းဟွာဂိတ်က မဟုတ်ဘူးလား"
ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသံများ ထွက်လာသည်။
ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ ဝံပိုငှက် အချို့ ဆင်းသက်လာသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ ဝံပိုငှက်သည် ကျားသခင်တို့ မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ဝံပိုငှက်ကျောပေါ်တွင် မျက်နှာညိုညိုနှင့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး သူ၏နောက်တွင် အသက် ၂၀၊ ၃၀ ဝန်းကျင် လူငယ်အချို့ ပါလာကြသည်။
ရွာလူကြီးနှင့် ရွာသားများမှာ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ
"နတ်ဆိုးဆရာများကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
ဟု နှုတ်ဆက်ကြသည်။
မျက်နှာညိုညိုနှင့် လူလတ်ပိုင်းက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြကာ ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။
"မိတ်ဆွေ မင်းက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ ဒီနေရာက ချင်းဟွာဂိတ်ရဲ့ နယ်မြေဆိုတာ သိရဲ့လား"
"ကျွန်တော်က လမ်းကြုံလို့ လမ်းမေးတာပါ"
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဖြေသည်။
လမ်းမေးတာ
လူလတ်ပိုင်း၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
သူက မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် မျှသာ ရှိသဖြင့် သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
"မင်းက ဘယ်ကလာပြီး ဘယ်ကို သွားမှာလဲ ဒီရွာသားတွေက ဘာမှ မသိဘူး မိုင် ၅၀ ထက် ပိုပြီးလည်း မသွားဖူးကြဘူး သူတို့ကို လမ်းမေးလို့ အကျိုးမရှိဘူး"
"ဒီနေရာက ယွင်ချန်းရဲ့ နယ်မြေ ဟုတ်လား"
ဟု ဖန့်ချန်က ထပ်မေးသည်။
"ဟုတ်တယ် ဒါ ယွင်ချန်း နယ်မြေပဲ ဒါဆို မင်းက ယွင်ချန်းက မဟုတ်ဘူးပေါ့"
လူလတ်ပိုင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
"မင်း ဘယ်ကို သွားချင်လို့လဲ"
ဟု မေးသည်။
"ကျွန်တော် ယွိရွှီတောင် ကို သွားမလို့ပါ"
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။
ယွိရွှီတောင်
လူလတ်ပိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ မာန်မာနများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"မင်းက ယွိရွှီတောင်ရဲ့ တပည့်လား"
ဟု အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။
ချင်းဟူအင်ပါယာ၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး သုံးခုဖြစ်သော ခရမ်းရောင်ဝင်ရိုးစာပေသင်တန်းကျောင်း၊ ယွိရွှီတောင် နှင့် ချန်ရှန်းဘုရားကျောင်း တို့နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ချင်းဟွာဂိတ်မှာ လမင်းရှေ့က ပိုးစုန်းကြူးလိုပင်။
"ကျွန်တော်က အရှင်ကျားဖြူ နဲ့ ခင်မင်ခဲ့ဖူးလို့ သူ့ဆီ သွားလည်မလို့ပါ"
ဟု ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
"အိုး ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ ကျွန်တော်ကတော့ ချင်းဟွာဂိတ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျူပုယွင် ပါ"
ဟု ပြောပြီး အရင်က အေးစက်သည့် အမူအရာမှ ချက်ချင်း နွေးထွေးသည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ကျွန်တော်က ဖန့်ဝမ်လီ ပါ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပါပဲ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မိတ်ဆွေလျူ"
ဟု ဖန့်ချန်က သူ့ ဘိုးဘေး နာမည်ကို သုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေကြစဉ် တပည့်ဖြစ်သူက အချိန်မရှိတော့ကြောင်း သတိပေးသည့်အခါမှ လျူပုယွင်က
"မိတ်ဆွေဖန့် ခဏစောင့်ပါ ဒီနေ့ အလုပ်တွေ ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ ချင်းဟွာဂိတ်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ကြွရောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်"
ဟု ပြောသည်။
လျူပုယွင်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင် တပည့်ဆင်းစုသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ချင်းဟွာဂိတ်၏ နောက်ခံမှာ မသေးလှကြောင်း ဖန့်ချန် သိလိုက်သည်။
၎င်းတို့ထံမှ ယွိရွှီတောင် လမ်းကြောင်းကို မေးနိုင်သဖြင့် ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ မိတ်ဆွေလျူကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ"
လျူပုယွင်က ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တိုင်းတာ သည့် ခေါင်းလောင်း ကို ထုတ်လိုက်သည်။
"ကဲ ရွာလူကြီးနဲ့ ရွာသားတို့ စည်းကမ်းအတိုင်းပဲ တစ်ယောက်ချင်း လာစစ်ဆေးကြ ဒီရွာက ဒီနေ့အတွက် နောက်ဆုံးရွာပဲ"
" ဒီတစ်ခါတော့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်နှစ်ယောက်လောက် ထွက်ပေါ်လာဖို့ မျှော်လင့်တယ်"
အခန်း ၄၆၈ - မထင်မှတ်ထားသော ဆုံတွေ့မှု
ဖန့်ချန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တိုင်းတာခြင်းကို အရင်ကလည်း တစ်ကြိမ် မြင်ဖူးခဲ့သည်။
လျူပုယွင်၏ ခေါင်းလောင်းမှာ သူမြင်ဖူးသည်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရည်အသွေးချင်းတော့ များစွာ ကွာခြားလှသည်။
ဤခေါင်းလောင်းမှာ ပို၍ အဆင့်မြင့်သည်။
နွားနှလုံးသားရွာမှ ကလေးငယ် ရာနှင့်ချီ၍ စစ်ဆေးမှု ခံယူခဲ့ကြသည်။
အဆုံးသတ်တွင် အများစုမှာ ခေါင်းလောင်းကို သုံးချက်မျှပင် မမြည်စေနိုင်ကြဘဲ ပါရမီအရှိဆုံးဆိုသည့် ကလေးမှာ လေးချက်သာ မြည်စေနိုင်သည်။
မဟာရှ အင်ပါယာတုန်းကဆိုလျှင် ခေါင်းလောင်းလေးချက်မြည်သည့် ပါရမီသည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနောက် လိုက်ရန်သာ တန်ပြီး၊ အတော်အသင့်ရှိသော ပါရမီအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။
လျူပုယွင်သည် အလွန်စိတ်ပျက်သွားကာ ခေါင်းခါရင်း ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"မိတ်ဆွေဖန့် ကျွန်တော်တို့ ချင်းဟွာဂိတ်ကို ပြန်ကြစို့"
ရွာလူကြီးနှင့် မိဘများမှာလည်း စိတ်ပျက်သွားကြသလို၊ ကလေးများမှာလည်း ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်နေမှန်းမသိ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။
ဖန့်ချန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။
"ဒီကလေးက ခေါင်းလောင်း လေးချက်မြည်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား ဒီလောက်ပါရမီက ချင်းဟွာဂိတ်ထဲ ဝင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူးလား"
ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် လျူပုယွင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"လေးချက်လား ချင်းဟွာဂိတ်ထဲဝင်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး ခြောက်ချက်မြည်ရမယ်"
"လေးချက်မြည်တဲ့ ပါရမီရှင်က ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး သုံးရင်တောင် အများဆုံး ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရဲ့ အဆင့် ၇ ဒါမှမဟုတ် ၈ လောက်ပဲ ရောက်နိုင်မှာ"
လျူပုယွင်က ခေါင်းခါလျက်
"ချင်းဟွာဂိတ်က ဒီလိုတပည့်မျိုးကို လက်မခံဘူး"
ဟု ဆိုသည်။
ချင်းဟွာဂိတ်တွင် အရင်းအမြစ်များစွာ ရှိသော်လည်း သူတို့က ပါရမီရှင်များကိုသာ မွေးထုတ်ပေးချင်ကြသည်။
ထိုအခါမှ ဖန့်ချန်သည် ချင်းဟူအင်ပါယာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလောက အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
တကယ်လို့ ထိုကလေးသည် မီးတောက်အင်ပါယာ တွင်သာ မွေးဖွားခဲ့ပါက သူသည် မသေမျိုးခရီးလမ်းကို စတင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီး ရှိပေလိမ့်မည်။
ချင်းဟူအင်ပါယာကဲ့သို့ အင်အားကြီးနယ်မြေတွင် မွေးဖွားလာခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကောင်းချီးတစ်ခု မဟုတ်နိုင်ပေ။
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး
"မိတ်ဆွေလျူက သူ့ကို လက်မခံဘူးဆိုရင် ဒီကလေးကို ကျွန်တော်ပဲ ခေါ်သွားတော့မယ်"
ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်လေးမှာ ကြောင်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေမိသည်။
သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာတော့သည်။
"နွားချေးတုံးလေးက ကံကောင်းလိုက်တာ"
ရွာသားများမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြသလို သူ့ကို ဖိနပ်ဖြင့် ရိုက်ခဲ့သည့် လူလတ်ပိုင်းမှာလည်း ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်သွားသည်။
ရွာလူကြီးက အလျင်အမြန်ပင်
"နွားချေးတုံးလေး ချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး ဦးတိုက်စမ်း"
ဟု အော်လိုက်သည်။
ကောင်လေးသည် ဒူးထောက်ကာ နဖူးနှင့် မြေကြီးကို တဒုန်းဒုန်း တိုက်ပါတော့သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ့ကို တားဆီးမည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိတော့ပေ။
မိစ္ဆာသုံးကောင်ကတော့ ဒါကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ကြပါ။
သူတို့လို မိစ္ဆာအသေးအမွှားလေးတွေကိုတောင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံထားသေးတာပဲ၊ ပါရမီရှိပုံရတဲ့ လူသားကောင်လေးကို ဘာလို့ လက်မခံနိုင်ရမှာလဲ။
လျူပုယွင်က မနေနိုင်ဘဲ
"မိတ်ဆွေဖန့် သူ့လိုပါရမီနဲ့ဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်း ပစ္စည်းတွေကို ဖြုန်းတီးတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
ဟု မှတ်ချက်ပေးသည်။
ဖန့်ချန်က ထိုကိစ္စကို ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ
"ကျင့်ကြံခြင်း ပစ္စည်းတွေအကြောင်း ပြောရင်းနဲ့ မိတ်ဆွေလျူ အနီးဆုံး ကောင်းကင်ရတာနာခန်းမ က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိလား ကျွန်တော် အရှင်ကျားဖြူဆီ သွားလည်တဲ့အခါ လက်ဗလာနဲ့ သွားဖို့က မသင့်တော်လို့ပါ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
လျူပုယွင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ ကျွန်တော်ကလည်း အခု အလုပ်ပြီးရင် ကောင်းကင်ရတနာခန်းမကို သွားမလို့ပဲ မိတ်ဆွေဖန့်လည်း သွားချင်တယ်ဆိုရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့"
သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ရွာလူကြီးက နွားချေးတုံးလေးကို လိမ္မာရန်နှင့် အခွင့်ရလျှင် ရွာကို ပြန်လာလည်ရန် မှာကြားနေသည်။
သူ့ကို ဖိနပ်နှင့် ရိုက်ခဲ့သည့် ဦးလေးဖြစ်သူပင် ရိက္ခာခြောက်နှင့် ချဉ်ဖတ်အိုးကို လာပေးပြီး
"ဒါကို ခရီးလမ်းမှာ စားဖို့ယူသွားပါ နောင်တစ်ချိန် နတ်ဆိုးဆရာ ဖြစ်လာရင် ငါ့အပေါ် အငြိုးမထားပါနဲ့"
ဟု မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ပြောရှာသည်။
"ဦးလေး ၅ ကျွန်တော် ဦးလေးကို အငြိုးမထားပါဘူး ရွာမှာ ကျွန်တော် ဒုက္ခရောက်နေတုန်း ဦးလေးသာ မကူညီခဲ့ရင် ကျွန်တော် ငတ်သေနေတာ ကြာပါပြီ"
ဟု ကောင်လေးက တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။
ထိုအခါ ဖန့်ချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တိမ်တိုက်များ ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပင့်တင်သွားလေသည်။
ချင်းဟွာဂိတ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် လျူပုယွင်သည် ဖန့်ချန်နှင့် အရှင်ကျားဖြူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို စမ်းတဝါးဝါး မေးမြန်းနေသည်။
ဖန့်ချန်က
"အရှင်ကျားဖြူနဲ့ ကျွန်တော်က ရင်းနှီးတဲ့ ပတ်သက်မှုရှိပါတယ်"
ဟု ခပ်အေးအေး ဖြေလိုက်ရာ လျူပုယွင်သည် ဖန့်ချန်ကို ပို၍ ရိုသေသွားတော့သည်။
ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ပညာရှင်ကြီးနှင့် ပတ်သက်မှုရှိသည်ဟု မည်သူကမျှ အလကား သက်သက် မလိမ်ရဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မကြာခင်မှာပင် မိုင် ၅၀၀ ကျော် ဝေးသည့် ချင်းဟွာဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဖန့်ချန်က ဝိညာဥ်အာရုံ ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ချင်းဟွာဂိတ်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဂဏန်းနှင့် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရာနှင့်ချီ၍ ရှိကြောင်း သိလိုက်သည်။
ထိုအင်အားမှာ ပင်လယ်နဂါးဂိုဏ်း နှင့် ဆင်တူသည်။
လျူပုယွင်သည် သူ့တာဝန်များကို သွားရောက် အစီရင်ခံပြီးနောက် ဖန့်ချန်တို့ကို ဂူနန်းတော်တစ်ခုရှေ့သို့ ခေါ်သွားသည်။
"အပြင်ထွက်ပြီး စီနီယာဖန့်ကို နှုတ်ဆက်ကြစမ်း"
ဂူနန်းတော်ထဲတွင် လေ့ကျင့်နေသော လူငယ်ငါးယောက် ထွက်လာကြပြီး
"စီနီယာဖန့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
ဟု ပြိုင်တူ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
သူတို့မှာ လျူပုယွင်၏ တိုက်ရိုက်တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုအထဲမှ လူငယ်တစ်ယောက်မှာ ဖန့်ချန်ကို မြင်မြင်ချင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။
ထိုသူမှာ ရဲ့ချင်ဟဲ ပင် ဖြစ်သည်။
"စီနီယာဖန့်"
ရဲ့ချင်ဟဲ မှာ အံ့သြလွန်း၍ မှင်တက်နေသည်။
ဖန့်ချန်သည် အရင်ကထက် နှစ်အနည်းငယ် ပိုငယ်သွားသလို ရှိသော်လည်း သူကတော့ သေချာပေါက် မှတ်မိနေသည်။
လျူပုယွင်က
"ဒါ ငါ့တပည့် ငါးယောက်ပဲ အားလုံးက ခေါင်းလောင်း ခြောက်ချက်နဲ့အထက် ပါရမီရှင်တွေချည်းပဲ"
ဟု ဂုဏ်ယူစွာ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
နွားချေးတုံးလေးမှာတော့ သူတို့ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် ဖြစ်နေရှာသည်။
"မိတ်ဆွေလျူ မိတ်ဆွေရဲ့ တပည့်တွေထဲမှာ ကျွန်တော် သိတဲ့သူတစ်ယောက် ပါနေသလိုပဲ"
ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းချရင်း ရဲ့ချင်ဟဲကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ မင်းက လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နောက် လိုက်သွားတာ မဟုတ်လား"
ထူးဆန်းသည်မှာ ရဲ့ချင်ဟသည်လည်း ခေါင်းလောင်း ခြောက်ချက်မြည်မည့် ပါရမီမျိုး မရှိခဲ့ခြင်းပင်။
"စီနီယာဖန့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်ဆရာက ရန်သူလက်ချက်နဲ့ ဆုံးသွားလို့ ဒီကို ရောက်လာရင်း အခုဆရာနဲ့ ဆုံပြီး တပည့်အဖြစ် ခံယူခဲ့တာပါ"
ဟု ရဲ့ချင်ဟဲက တိုးတိုးလေး ဖြေသည်။ သူသည် ဖန့်ချန်ကို စီနီယာအစ်ကိုဟု ခေါ်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။
"မိတ်ဆွေဖန့်က ချင်ဟဲကို သိတာလား ဒါဆိုရင် တကယ့်ကို ကံကြမ္မာပဲ"
လျူပုယွင်က အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။
"သူက မိတ်ဆွေရဲ့ မိသားစုဝင်လား ဒါမှမဟုတ်"
"ဆရာ စီနီယာ ဖန့် နဲ့ ကျွန်တော်က ရွယ်တူတွေပါပဲ အသက်ချင်းလည်း သိပ်မကွာပါဘူး"
ဟု ရဲ့ချင်ဟဲက ဆိုလိုက်ရာ လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။
ရဲ့ချင်ဟဲသည် အခုမှ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၄ သာ ရှိသေးသည်။
ဒါဆိုလျှင် ဖန့်ချန်ကရော ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲ
လျူပုယွင်သည် ဖန့်ချန်၏ အဆင့်ကို အာရုံခံမရခြင်းမှာ သူနှင့် အဆင့်တူ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဖြစ်နေ၍ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။
"မိတ်ဆွေဖန့်... မင်းက..."
"ကျွန်တော် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို မကြာခင်ကမှ ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တာပါ ရိုင်းပျသွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါ"
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
ရဲ့ချင်ဟဲမှာ အသက်ရှူမှားသွားသည်။
ဖန့်ချန်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီတဲ့လား
လျူပုယွင်သည်လည်း ဖန့်ချန်၏ အသက်အရွယ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တွက်ချက်ကြည့်ကာ ပို၍ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသွားတော့သည်။
ထိုမျှငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီး အရှင်ကျားဖြူနှင့်လည်း ပတ်သက်မှုရှိသည့် ကျင့်ကြံသူသည် သေချာပေါက် မိတ်ဖွဲ့ထားသင့်သူ ဖြစ်သည်။
စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် သူသိလိုသည့် ကောင်းကင်ရတနာခန်းမ အကြောင်းကို စတင်မေးမြန်းပါတော့သည်။
ချင်းဟူအင်ပါယာသည် ကောင်းကင်ရတနာခန်းမ၏ အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်ရာ ထိုနေရာတွင် အဆင့်မြင့် ရတနာများကို ဝယ်ယူရန်မှာ ခဲယဉ်းမည်မဟုတ်ပေ။