အခန်း (၂၅-၂၆)

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)-25

အခန်း ၂၅ ။ နံရံပြိုလျှင် အားလုံး ဝိုင်းတွန်းကြ၏

"အရှင်မင်းကြီး ကြွလာတာကို အသံမပေးဘူး။ တကယ် ချန်းချဲ့ကို လန့်အောင် လုပ်နေတာပဲ!"

ယဲ့ယွင်သည် သူ့ကို စိတ်ဆိုးဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်သေးသေးလေးဖြင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာကို ပြုမူနေလေသည်။

ပါးစပ်ကသာ ထိုသို့ပြောနေသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားတွင် လေးနက်မှု အနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ ဖြည်းညှင်းလေးကန်စွာသာ ထလာခဲ့သည်။

"ကျန်း ကြည့်ရတာတော့ မင်းက နည်းနည်းလေးတောင် ကြောက်တတ်တဲ့အမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ တခြားသူတွေကိုတော့ လန့်ဖြန့်အောင် လုပ်တဲ့နေရာမှာတော့ပါရမီပါသလား မမေးနဲ့။”

နင်ချန်သည် သူမ၏ အလျင်မလို မလောသော ပျင်းရိပျင်းတွဲ ပုံစံကို မြင်သောအခါ သူ့ဒေါသများမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လျော့ပါးသွားပြီး သူ့လေသံသည်လည်း အလိုအလျောက်ပင် အနည်းငယ် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

အဓိကအားဖြင့်မူ သူသည် လာကတည်းကထိုမျှလောက် ဒေါသထွက်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီချန်းချဲ့ဆီ ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ စိတ်ထဲမှာ တခြားသူတွေကို တွေးနေမယ်ဆိုရင် ချန်းချဲ့ကတော့ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

ယဲ့ယွင်သည် လက်ကိုသုတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ခါးလေးကို လှုပ်ယမ်းကာ သူ့ထံသို့ တိုးကပ်သွားလေသည်။

ထိုပုံစံမှာ လုံးဝကို ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော မိစ္ဆာမလေး တစ်ပါးနှင့် တူလှသည်။

နင်ချန်သည် မူလက သူမကို ဆုံးမရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမာ ဝူမိသားစုသည် အသုံးဝင်သေးပြီး၊ ဝူရှီ (ယိဝမ်ရုန်) ၏ မျက်နှာကို အလွန်အမင်း မထောက်ထားပါက အပြင်ဘက်မှ အမတ်များကို မသက်မသာ ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

လမ်းတွင် တစ်လျှောက်လုံး ယဲ့ယွင်က သူ့ကို ပြန်ခံပြောမည်ဟု တွေးခဲ့ဖူးသလို ကြောက်လန့်တကြား အသနားခံ တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟုလည်း တွေးထင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီးက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပလီပလာလုပ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ တွေးမထားခဲ့မိပေ။

သူမက ဝူရှီအပေါ် ပြုလုပ်ခဲ့သော အရာများသည် လုံးဝ အရေးမပါသကဲ့သို့ အလွန်ပင် သတ္တိရှိလှသည့်ဟန် ပေါက်နေသည်။

တကယ်လည်း ယဲ့ယွင်သည် ထိုသို့ပင် တွေးထင်နေခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သင်ကိုယ်တိုင်က သတ္တိအပြည့်ရှိပြီး ၎င်းကို အရေးမကြီးဟု သဘောထားလိုက်ပါက အခြားသူများကလည်း သဘာဝအတိုင်းပင် ၎င်းကို ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စဟု မထင်မှတ်ကြတော့ပေ။

၎င်းသည် ကြီးမားသောကိစ္စ မဟုတ်တော့သည့်အတွက် နင်ချန်သည်လည်း ဆက်လက်မစစ်ဆေးတော့ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ ယဲ့ယွင်၏ လှည့်ဖြားခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

သူ့မျက်လုံးများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ နံရံပေါ်တွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ် တိုးလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကြွေပန်းကန်လုံးကြီးတစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားသော ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ယုန်လေးတစ်အုပ်၏ ပုံဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

"ဒီအချိန်တွေမှာ ဒါတွေလုပ်နေတာလား?" နင်ချန်က ထိုပန်းချီကားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ယဲ့ယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီးက ဆေးရောင်တွေ ချီးမြှင့်ခဲ့တာပဲ။ ဒီချန်းချဲ့က သုံးမှ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စေတနာကို ခံစားရမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား? တခြားဟာတွေလည်း ဆွဲသေးတယ်။ ဆေးရောင်တွေတောင် ကုန်တော့မယ်။"

"မင်း သဘောကျမှတော့၊ ကျန်း လူလွှတ်ပြီး နောက်ထပ် ယူခိုင်းလိုက်မယ်။"

နင်ချန်သည် ရက်ရောစွာ လက်ကာပြလိုက်ပြီး၊ ကိုယ်လုပ်တော်လေးက သူ့ဆုလာဘ်ကို သဘောကျသည့်အတွက် သူ့စိတ်ထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်သော ဂုဏ်ယူမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယဲ့ယွင်သည်လည်း ပြုံးစိစိဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ဘေးမှ ယွမ်ကျိုသည်လည်း သဘောတူလိုက်ပြီး မိန်းမစိုးငယ်တစ်ယောက်ကို ပြန်သွားယူခိုင်းလိုက်ရာ သူ့စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် လေးစားသွားရပြန်သည်။

မူလက အရှင်မင်းကြီးသည် ဒေါသထွက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဒေါသပြေသွားရုံသာမက ပစ္စည်းများပင် ချီးမြှင့်လိုက်သေးရာ ယဲ့မိန်ရန် သည် အမှန်ပင် အရည်အချင်းရှိလှပေသည်။

ခဏကြာသောအခါမီးဖိုဆောင်မှ အဆာပြေများ ရောက်လာသဖြင့် ယဲ့ယွင်သည် နင်ချန်ကို ဆွဲကာ အတူတူထိုင်စားလိုက်သည်။

သူမသည် စပျစ်သီးတစ်လုံးကို အခွံခွာပြီး နင်ချန်၏ ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး မြည်းကြည့်ပါဦး၊ တကယ်ချိုတာ!”

ထိုမိန်းမပျိုလေး၏မျက်လုံးများသည် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေသည်။ သူမ၏ ချစ်စဖွယ် မျက်နှာလေးသည် ထိုအချိန်တွင် ပို၍ပင် တက်ကြွနေသဖြင့် လူကို ငြင်းပယ်ရန် မစွမ်းနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

နင်ချန်သည် အလွန်ပင် ကသိကအောက်ဖြစ်စွာဖြင့် ပါးစပ်ဖွင့်ကာ စားလိုက်သည်။ သူ သတိထားနေသော်လည်း ယဲ့ယွင်၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများကို မထိမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ ယားယံသွားသလို၊ သူ့နှလုံးသားထဲတွင်ပါ ယားယံလာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီချန်းချဲ့ဆီကိုလည်း လာတယ်။ ဒီချန်းချဲ့ရဲ့ စပျစ်သီးကိုလည်း စားပြီးပြီ။ ဒီချန်းချဲ့ကို ဆုံးမလို့ မရတော့ဘူးနော်။" ယဲ့ယွင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

နင်ချန်က ဟမ့်ခနဲ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဝူရှီဆီမှာ သွားသောင်းကျန်းပြီး အရှက်ခွဲခဲ့တာတောင် ကျန်းက မင်းကို အပြစ်ပေးလို့ မရသေးဘူးလား?"

"ရတာပေါ့!" ယဲ့ယွင်က အလျင်အမြန် ပြန်ထိုင်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ခုနက ချန်းချဲ့ကို ငါး၂တောင်း ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်မလား? ပေးလေ။ ဒီချန်းချဲ့ အပြစ်ခံချင်ပါတယ်။"

"မင်း..."

နင်ချန်သည် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း သူက သူမနဲ့ တကယ်ပင် စကားနိုင်မလုနိုင်မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ခေါင်းကိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကိုယ်လုပ်တော်လေးထံတွင် အပျောက်ဆုံးခံ၍ မဖြစ်ပေ။ တင်းကြပ်သင့်သည့်အခါတွင်တော့ တင်းကြပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ဝူမိသားစုက အခုချိန်မှာ အရေးပါတဲ့ အမတ်တွေပဲ။ မင်း နည်းနည်းလောက် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းလုပ်၊ အရမ်းမလွန်ကျူးစေနဲ့။"

"ချန်းချဲ့ သိပါပြီ။ သူသာ ဒီချန်းချဲ့ကို အနိုင်မကျင့်ရင် ဒီချန်းချဲ့ကလည်း သူ့ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောင်ကျရင် ချန်းချဲ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး အနိုင်ကျင့်ဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီချန်းချဲ့ကလည်း ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်လုပ်မှာပဲ။"

ထိုစကားပြောသောအခါ ယဲ့ယွင်သည် လေးနက်တည်ငြိမ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ရှားရှားပါးပါး တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ဤအဖြေကို နင်ချန်သည် လုံးဝဥဿုံ ကျေနပ်သည်ဟု မပြောနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပွင့်လင်းမှန်ကန်လှသည်။

ခေတ္တမျှကြာမှ သူက ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။ "တော်ပြီ၊ မင်း အရမ်းမလွန်ကျူးစေနဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ ရှိပါစေ။"

ယဲ့ယွင်သည် သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ မောက်မာရခြင်းမှာ မည်သူမဆို သူမကို အလွယ်တကူ လာရောက်ရန်စခြင်းကို မလိုလား၍ ဖြစ်ပြီး၊ ဦးနှောက်မရှိ၍ မဟုတ်ပေ။

အတိုင်းအတာကိုမူ သဘာဝအတိုင်း ထိန်းချုပ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

........

နေ့လယ်ခင်းတွင် နင်ချန်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ယဲ့ယွင်အားဆုံးမစကားပြောရန်၊ ထို့နောက် ယိဝမ်ရုန်ကို သွားကြည့်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ မပြန်ချင်တော့ပေ။

သူသည် ယွမ်ကျိုကိုသာ သူ့ကိုယ်စား တစ်ခေါက် သွားစေလိုက်သည်။

ယိဝမ်ရုန်သည် မူလက အရှင်မင်းကြီးထံ ကောင်းကောင်းငိုကြွေး တိုင်ကြားနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အရှင်မင်းကြီး ကြွမလာဘဲ၊ နှစ်သိမ့်မှုအဖြစ် ဆုလာဘ်အချို့သာ ပေးပို့လိုက်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းများအပြင်၊ အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ပါ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမက ထိုတစ်ယောက်ကို အရင် သွားစခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ဤသို့ဖြစ်လာသောအခါ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် မိမိကိုယ်မိမိ ဒေါသမဖြေနိုင်ဘဲ နေမကောင်းဖြစ်သွားပြီး နောက်

တစ်နေ့ မနက်ခင်းဂါရဝပြုချိန်သို့ ခွင့်တင်လိုက်ရသည်။

......

ဝူထုံနန်းဆောင်ထဲတွင် လူအားလုံး စုံပြီးနောက် မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် မနေ့က ကိစ္စကို စတင်မေးမြန်းလေသည်။

သဘာဝအတိုင်း လုံးဝ လျစ်လျူရှုထား၍ မဖြစ်ဘဲ စကားအနည်းငယ်တော့ ပြောဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

"ယဲ့ယွင်၊ မင်းရဲ့ ဒီစိတ်ဓာတ်ကို နည်းနည်းလောက် ပြင်ဦး။ ယိဝမ်ရုန်က အရင်မှားတာမှန်ပေမဲ့ မင်းက ပန်ကုန်းကို လာတိုင်လိုက်ရုံပဲ။ ဒီနန်းတော်က မင်းအတွက် အရေးမယူပေးဘဲ နေမလား? နောင်ကျရင် ဒီလို စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့တော့။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်က ရိုက်သတ်မယ် သတ်မယ်အော်နေတာကလည်း ဓလေ့ထုံးစံနဲ့ မညီဘူး။"

"ချန်းချဲ့ သိပါပြီ။ နောက်တစ်ခါ ငါးပို့တဲ့ကိစ္စကို မီးဖိုဆောင်ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ ယိဝမ်ရုန်ကို နောက်တစ်ခါ လန့်ပြီး နေမကောင်းဖြစ်သွားအောင် မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။ ချန်းချဲ့လည်း အဲ့တုန်းကရင်တုန်နေတာပဲ။"

ယဲ့ယွင်သည် ထရပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ သူမသည် မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် ရင်မဆိုင်ချင်သေးသဖြင့် အနည်းငယ် လိမ္မာယဉ်ကျေးဟန် ပြုမူလိုက်သည်။

"တို့ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီ ယိဝမ်ရုန်ကလည်း အချစ်တော်ဖြစ်တာနဲ့ အရမ်းကို မောက်မာနေတာပဲ။ ရာထူးမြင့်တဲ့သူရဲ့ စားစရာကိုတောင် လုရဲတယ်။ ဒီလောက် စည်းကမ်းမရှိတာ နန်းတော်မဝင်ခင်က အဲ့ဒီ သင်ကြားပေးတဲ့ မားမားက ဘယ်လိုများ သင်ပေးလိုက်လဲ မသိဘူး။"

ယန်ရှိုးရီသည် နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ 'ပါးချိုင် ပိုးယပ်တောင်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ၊ သူမ၏လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် ယဲ့ယွင်ကို မနှစ်သက်သော်လည်း ဝူရှီ၏ ဟန်ဆောင်လုပ်ဇာတ်ခင်းသော အပြုအမူက ပို၍ ရွံစရာကောင်းသည်ဟုထင်သည်။ ယဲ့မိန်ရန်ကဲ့သို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြုမူခြင်းကမှ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရသည်တွင် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိဦးမည်။

ထို့အပြင် မကြာသေးမီက အရှင်မင်းကြီးသည် ထောင်ဟွားဆောင် (ယိဝမ်ရုန်၏ နန်းဆောင်) သို့ သွားသည့် အကြိမ်များလာပြီး၊ သူမထံသို့ လာခြင်း နည်းပါးသွားသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ မျက်နှာသာပေးမှု (အချစ်) ကို ခွဲဝေယူသွားခြင်းပင် ဖြစ်ရာ သူမက မည်သို့ မတွက်ချက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"ရှိုးယီ မယ်မယ်၊ စည်းကမ်းရှိတာ မရှိတာတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့။ အစ်မယဲ့က သူ့ထက် ရာထူးမြင့်တာတောင် အနိုင်ကျင့်ခံရသေးတာ ဒီချန်းချဲ့လို ရာထူးနိမ့်တဲ့သူမျိုးဆို... ဟင်း!" ဖန်းချိုက်ရန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမက တမင်တကာ ဂုဏ်သရေ ပျက်အောင်လုပ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယိဝမ်ရုန်၏ လူများက သူမ တောင်းဆိုထားသော မုန့်နှစ်ပွဲကို အမှန်တကယ် လုယူသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ဝူရှီ၏ အစေခံမလေးက မောက်မာခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ဝူရှီက တိုက်ရိုက် ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဝူရှီက မရှိနေတာကြောင့် မည်သူက သူမကိုယ်စား ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာလဲ။

သူမ၏ အစေခံမလေးက လုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ သူမ၏ အကြံအစည်ပင် ဖြစ်သွားလေသည်။

ကျောက်ကျယ်ယွီသည် မျက်လုံးတစ်ချက် လှည့်လိုက်ပြီး စကားဝင်ပြောသည်၊ "ဒီ ဝူရှီက အခု 'ဝမ်ရုန်' အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ ဒီလောက်တောင် လူကို အနိုင်ကျင့်နေပြီ။ နောင်ကျလို့ သူ ရာထူးတက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ သူက ဒီတစ်ခါ ညီမလေးယဲ့လို ဒေါသကြီးတဲ့သူနဲ့ တွေ့လို့ ဒုက္ခရောက်သွားတာ။ တကယ်လို့ စိတ်ထားနူးညံ့တဲ့ ညီမတွေသာဆိုရင် သူ့အနိုင်ကျင့်တာ ခံရလွန်းလို့ သေလောက်ပြီလား? အချစ်တော်ဖြစ်တာနဲ့ မောက်မာနေတယ်လို့ ပြောတာတောင် လွန်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ နေမကောင်းလို့ ခွင့်တိုင်တယ် ဆိုပေမဲ့ တကယ် နေကောင်းတာလား မကောင်းတာလား၊ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ?"

ယဲ့ယွင်သည် ဘေးတွင်ထိုင်ကာ နားထောင်နေရင်း စိတ်ထဲမှ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်၊ 'နံရံပြိုလျှင် အားလုံး ဝိုင်းတွန်းကြသည်' ဆိုတာ ဒါကိုပြောတာပဲ။

ယခု ယိဝမ်ရုန်သည် မလဲပြိုသေးဘဲ သူမက တူဖြင့် တစ်ချက်ထုလိုက်ရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။ လူအားလုံးက ဤသို့ အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလာကြသည်ကို ကြည့်လျှင် ဝူရှီသည် အမှန်ပင် ကိုယ်လုပ်တော်များ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံနေရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဤသို့ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် တိုင်ကြားနေကြသောအခါ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဆိုသော ဤမောင်းမဆောင်၏ အုပ်ချုပ်သူသည် သဘာဝအတိုင်း ဝင်မပါဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် တင်းမားမားသည် မကြာမီပင် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာတစ်အုပ်ကို ယူဆောင်ကာ ထောင်ဟွားဆောင်သို့ သွားလေသည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ မူလစကားမှာ: 'မင်းက မျက်နှာသာပေးခံရတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မောက်မာတဲ့အပြင်၊ နန်းတွင်းစည်းကမ်းတွေကို မျက်ကွယ်ပြုတယ်။ မင်း နေမကောင်းဖြစ်နေတာကိုထောက်ထားပြီး ဗုဒ္ဓကျမ်းစာတစ်အုပ် ကူးရေးဖို့ပဲ အပြစ်ပေးလိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ကိုယ်ကျင့်တရားကို ဒီအချိန်အတောအတွင်း ပြုပြင်ဖို့ကြိုးစားအပြင်မထွက်သုံးသပ်နေ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ယိဝမ်ရုန်သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ဤအချိန်တွင် မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ အမိန့်ကို ဆန့်ကျင်လိုက်ပါက ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် 'မျက်နှာသာပေးခံရ၍ မောက်မာသည်' မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် အရှင်မင်းကြီးအပေါ်၌သာ မျှော်လင့်ချက် ထားနိုင်တော့သည်။

.......

သို့သော် မိဖုရားခေါင်ကြီးသည်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ယိဝမ်ရုန်ကို အပြစ်ပေးပြီးသည်နှင့်၊ နောက်ဆက်တွဲအဖြစ် ကျန်းချန်နန်းဆောင် (ဧကရာဇ်၏ နန်းဆောင်) သို့ ကိုယ်တိုင်တစ်ခေါက် သွားရောက်ခဲ့ပြီး ကိုယ်လုပ်တော်များ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို ပြောကြားခဲ့သည်။

ဤသို့ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသွားပြီး နင်ချန်သည်လည်း သူမကို ကာကွယ်ပေးရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

မူလကတည်းက နင်ချန်သည် ဝူရှီကို ထိုမျှလောက် နှစ်သက်ခြင်း မရှိရာ ပို၍ပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

***

အလှလေးကဧကရာဇ်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တဲ့ (IC)-26

အခန်း ၂၆ ။ အသုံးဝင်သောသူ

ကျန်းချန်နန်းဆောင်ထဲတွင်၊ နင်ချန်သည် သူ့လက်ထဲမှ လျှောက်တင်လွှာကို ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ယွမ်ကျို.. ကျန်းရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ လိုအပ်နေပြန်ပြီ။ ကျန်းဆီကနေတောင် မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီးဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို လာတောင်းနေတယ်။ ကျန်းတောင် မသိလိုက်ပါလား။ ခမည်းတော် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုင်းပြည်ကိုအုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး ကျန်း နန်းတက်ပြီးနောက်မှာ ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်လည်းမရှိ၊ စစ်ပွဲလည်းမရှိဘဲ အခုကျမှ ဘဏ္ဍာတိုက်က ဗလာဖြစ်သွားရတယ်လို့။"

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါ... ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားပဲ။" ယွမ်ကျိုပင်လျှင် ကြားပြီးနောက် ဒေါသထွက်လာသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနကို ယောင်မိသားစုက ချုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်းမှာ ထိုက်ကွေ့ဖေး၏ အဆက်အနွယ်များ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခင်ဧကရာဇ်လက်ထက်တွင် ယောင်ကွေ့ဖေးသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍သာ ဒုတိယမင်းသား၏ အရည်အချင်းမှာ အမှန်တကယ် ကောင်းနေခဲ့ပါလျှင် ယခုအချိန်တွင် မည်သူက မယ်တော်ကြီး ဖြစ်လာမည်၊ မည်သူက ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ ကြိုတင်သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းတောင်မှ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ သိနေတာကို သူတို့က ကျန်းကို လာလှည့်ဖြားရဲတယ်။ ကျန်းကို ပုလ္လင်ပေါ်မှာထိုင်ဖို့ပဲသိတဲ့အရူးလို့ သဘောထားနေတာလား!"

နင်ချန်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့လက်ထဲမှ လျှောက်တင်လွှာကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းအလှဆင် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထိမှန်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျကွဲသွားကာ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး စိတ်လျှော့တော်မူပါ။" ယွမ်ကျိုသည် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲတော့ပေ။

"အမတ်ချုပ်ကြီးကို ခေါ်လိုက်။" နင်

ချန်သည် သူ့မျက်ဝန်းများကို အောက်သို့နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

မကြာမီတွင် ရိုးရှင်းသော မြင်းလှည်းတစ်စီးသည် လင်ရှီးဥယျာဉ်ထဲသို့ မောင်းဝင်လာခဲ့ပြီး အတွင်းထဲတွင် ရှိနေသူမှာ လက်ရှိ အမတ်ချုပ်ကြီး ချိန်ချန်ရူ ပင် ဖြစ်သည်။

....

အမတ်ချုပ်ကြီး ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသောအခါ တင်းလန်ဆောင်မှ သတင်းရသွားသူ၏ စိတ်ထဲတွင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

(T/N တင်းလန်ဆောင်သခင်မက ယောင်

ချိုက်ရန်ဖြစ်ဖို့များပါတယ်၊ Reborn ဆိုတဲ့တစ်ယောက်ပါနော်)

သေချာစွာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်လျှင် ယခင်ဘဝတွင်လည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး လင်ရှီးဥယျာဉ်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ယောင်မိသားစုက အဂတိလိုက်စားပြီး လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ လုပ်ကာ၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက် အလွဲသုံးစားလုပ်သည်ဟူသော ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယောင်မိသားစုသည် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနဟူသော ဤငွေအိတ်ကို ချုပ်ကိုင်ထားရာ သဘာဝအတိုင်း အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း အမြဲတစေ သတိကြီးစွာထားခဲ့ပြီး လူများက အလွယ်တကူ အပြစ်ရှာရန် မလွယ်ကူပေ။

သူမ မှတ်မိသည်မှာ ကောလာဟလများက အလွန်အမင်း ပုံပေါ်နေသည့်အတွက် မိသားစုအတွင်း စတင်စိုးရိမ်လာကြပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်စစ်ဆေးသည့် အချိန်တွင် အမှားအယွင်းများ ပေါ်သွားကာ ဧကရာဇ်က ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာန၏ ဒုတိယဝန်ကြီးရာထူးကို ဖြုတ်ချပစ်ခဲ့သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့်ပင် ဧကရာဇ်သည် ယောင်မိသားစု၏ အဂတိလိုက်စားမှု သက်သေကို ရရှိသွားပြီး ဤအတွက်ကြောင့် သူမကို ခြောက်လနီးပါးမျှ အေးစက်စွာ ပစ်ထားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ဤကိစ္စကို ထပ်မံဖြစ်ပွားခွင့် ပေး၍မဖြစ်ပေ။ ထိုအချိန်က သူမ အနှိမ်ခံရသောကြောင့်သာ ချန်စူးယွီဟူသော ထိုမိန်းမယုတ်က ခေါင်းထောင်ထလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"စက္ကူနဲ့မင် အမြန်ယူခဲ့။ ငါ အဒေါ့်ဆီ စာရေးရမယ်။"

နှုတ်စကားဖြင့်မှာကြားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ လင်ရှီးဥယျာဉ်ထဲမှ လူများကလည်း အပြင်သို့ ထွက်မရသဖြင့် လူကြုံဖြင့်သာ စာပို့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ စာပို့သည်ဟုလည်း ပြော၍မဖြစ်ဘဲ စာကို အားဖြည့်ဆေးများ အပုံထဲတွင် ညှပ်၍ ပို့လိုက်ရသည်။

တူမတစ်ယောက်အနေဖြင့် အဒေါ်ဖြစ်သူထံ ပစ္စည်းအချို့ ပေးပို့ခြင်းသည် အလွန်အကျွံ ဖြစ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

နေ့လယ်ခင်းအချိန်တွင် နင်ချန်သည် ဝူထုံနန်းဆောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ကြိုလေသည်။

"အပြင်မှာ ပူတယ်။ မင်းတို့ အရှင်မင်းကြီးအတွက် လက်ဖက်ရည် မြန်မြန်သွားငှဲ့လိုက်။ သောက်လိုက်ရင် အပူငြိမ်းသွားလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ!" စုအယ်သည် နာခံစွာဖြင့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

အရှင်မင်းကြီးသည် မိဖုရားခေါင်ကြီးအပေါ် လေးစားမှု ရှိသည်မှာမှန်သော်လည်း အချစ်ခင်ဆုံးဟုတော့ မဆိုနိုင်ပေ။ တစ်လလျှင် လဆန်းတစ်ရက်နှင့် လပြည့်နေ့များတွင် စည်းကမ်းအရ လာရောက်ခြင်းမှလွဲ၍ အပိုအနေဖြင့် နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်မျှ လာရောက်လျှင်ပင် မျက်နှာသာပေးလှပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်သား ထိုင်လိုက်ကြသည်နှင့် နင်ချန်သည် တိုက်ရိုက်ပင် စကားစလိုက်သည်။

"အခုဆို သုံးလေးရက်လောက်နေရင် လမုန့်ပွဲတော် ရောက်တော့မယ်။ ဒီနှစ် ဥယျာဉ်ထဲမှာဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့်အကြီးအကျယ် မကျင်းပနဲ့တော့။ မင်း နောက်ဘက်မှာ နေရာနှစ်နေရာလောက် ပြင်ဆင်ထားလိုက်၊ ကျန်း လူလွှတ်ပြီး မယ်တော်ကြီးနဲ့ ထိုက်ကွေ့ဖေးကို လင်ရှီးဥယျာဉ်မှာ အားလုံးစုံစုံညီညီ တွေ့ဆုံဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒီနှစ် လမုန့်ပွဲတော်ကို မိသားစုစားသောက်ပွဲပဲ လုပ်မယ်။ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေအတွက်သီးသန့်စားသောက်ပွဲဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့်လူအနည်းအကျဉ်းတက်ရောက်ရင် လုံလောက်ပြီ၊ ကျုံးယန်'ပွဲတော်ကြီးကျမှ၊ နန်းတော်ပြန်ပြီး အကြီးအကျယ် ကျင်းပတာပေါ့။"

"ဒီလိုဆိုလည်း ကောင်းတာပါပဲ။ ကွမ်ကျိုးမှာ ရေဘေးဖြစ်ပြီးတာ မကြာသေးဘူး။ ချန်းချဲ့တို့တွေလည်း ဖြုန်းတီးလို့ မသင့်တော်ပါဘူး။ တော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေ စုဝေးလိုက်ရုံနဲ့ တင် အဆင်ပြေနေပါပြီ။ မင်းသမီးကြီးကိုလည်း ခေါ်လိုက်ပါလား? ဒီချန်းချဲ့ ဒီရက်ပိုင်း မီးဖိုဆောင်ကို လမုန့်တွေ လုပ်ခိုင်းထားတယ်။ ပုံစံအသစ်တွေ ထပ်ထွင်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် အရှင်မင်းကြီးလည်း မြည်းကြည့်ပါဦး။"

မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် သဘာဝအတိုင်း လိုက်လျောညီထွေရှိပြီး မိမိ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေါ်လွင်စေရန် ကလေးအကြောင်းကိုလည်း တစ်ချက် ထည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အကုန်လုံးကို တစ်ခါတည်း ခေါ်လိုက်တော့။ ရှူးဖေး ရယ်၊ ဝမ်ဖေး ရယ်၊ အားလုံးကို ရက်အနည်းငယ်လောက် လာနေခိုင်းလိုက်။" နင်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဆုံးတွင် နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီအချိန်တွေမှာ မင်းလည်း ပင်ပန်းနေပြီ။ မောင်းမဆောင်ထဲက လူသစ်တွေ နားမလည်ရင် မင်းက သူတို့ကို ဆုံးမပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ မင်းက မိဖုရားခေါင်ကြီးပဲ။ ဘယ်သူမှ မင်းကို ကျော်လို့မရဘူး။"

နင်ချန်သည် မည်သည့်အခါမျှမယားငယ်ကို မျက်နှာသာပေး၍ မယားကြီးကို ဖယ်ရှားသောသူ မဟုတ်ပေ။ နောက်ဖေး (မောင်းမဆောင်) မငြိမ်သက်ပါက၊ အိမ်ရှေ့ (နန်းတွင်း) လည်း တည်ငြိမ်မည် မဟုတ်ပေ။ မည်သည့်အချိန်မဆို တရားဝင်အစဉ်အလာကို လေးစားမှသာလျှင် လူတို့၏ နှလုံးသားကို ပို၍ ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ဖေး နှင့် ယန်ရှိုးရီ တို့ မျက်နှာသာ ရရှိပြီး ရှူးဖေးသည် မင်းသမီးကြီးကို မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း မျက်နှာသာ မရရှိသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှေ့မှ နှစ်ယောက်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ မိဖုရားခေါင်ကြီးကို မည်သည့်အခါမျှ စော်ကားခြင်း၊ မလေးမစားပြုမူခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် နောက်တစ်ယောက်မှာမူ မိမိက ဧကရာဇ်၏ သမီးဦးကို မွေးဖွားခဲ့သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မိသားစု နောက်ခံလည်း မဆိုးလှသဖြင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို မကြာခဏ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး အနည်းငယ် ရှက်သလို ဖြစ်သွားကာ ခပ်တိုးတိုးလေး တစ်ချက် ထူးလိုက်သည်။

အဆုံးတွင် နူးညံ့သော အသံဖြင့် ထပ်မံ ဖွင့်ဟလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီးမှာ အခုထိ သားသမီး ရတနာ ရှားပါးနေတုန်းပါပဲ။ ဝမ်ဖေး နဲ့ ရှချိုက်ရန်တို့ရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးတွေကို ထည့်တွက်ရင်တောင် သုံးယောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ပုံမှန် မောင်းမဆောင်ကို လာတာလည်း နည်းပါတယ်။ ယန်ရှိုးရီ၊ ယဲ့မိန်ရန်၊ ဖန်းချိုက်ရန်၊ ချန်ပေါင်လင်၊ ယန်ပေါင်လင် တို့အားလုံးက အရမ်းကောင်းကြပါတယ်။"

ဧကရာဇ်အား မျိုးဆက်ပျံ့ပွားရန် တိုက်တွန်းခြင်းသည် မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ တာဝန်ဖြစ်သည် မှန်သော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင် နင်ချန်သည် နားထောင်ရင်း အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ယဲ့ယွင်ကို သတိရသွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ၏ ရှေ့တွင် အခြား ကိုယ်လုပ်တော်များအကြောင်း ပြောဆိုခွင့် မပြုဘဲ၊ အလွန်ပင် သဝန်တိုတတ်သည်။

၎င်းတွင် ဟန်ဆောင်မှုများ ပါဝင်သည်မှာမှန်သော်လည်း ၎င်းကပင် နင်ချန်အား မိမိကိုယ်မိမိ အလေးထားခံရပြီး လိုအပ်ခံရသည်ဟု ခံစားစေကာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ဂုဏ်ယူသလို ခံစားစေသည်။

"ကျန်း သိပြီ။ ဒါပေမဲ့ သာမန်ကိုယ်လုပ်တော်တွေက မွေးတဲ့ သားသမီးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ များများ၊ ကျန်းကတော့ မင်းက ကျန်းအတွက် တရားဝင်သားတော်ကို မွေးဖွားပေးတာကိုပဲ မျှော်လင့်တယ်။"

(T/N- ဒီနိုဗယ်ထဲက ဇာတ်ကောင်တွေအကုန်လုံးက ဘယ်သူမှ ၂၁ရာစုကနေကူးပြောင်းလာတဲ့သူတွေမရှိပါဘူး။ Reborn ကယောင်ချိုက်ရန်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲဖော်ပြထားတာပါ။ အဲ့တာကြောင့် ဇာတ်ကောင်တိုင်းက သူတို့ခေတ်သူတို့အခါရဲ့ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို မဆန့်ကျင်ကြပါဘူး။ ကိုယ်တွေက ၂၁ ရာစုဆိုတော့အမြင်မတူတာရှိပေမဲ့ ရှု့ထောင့်တစ်မျိုးကနေဖတ်ပေးဖို့အကြံပြုပါတယ်နော်။)

နင်ချန်သည် မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ လက်ကိုပုတ်လိုက်ချိန်တွင် ဤစကားမှာမူ သူမကို လိမ်ညာပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

တော်ဝင်မိသားစုသည် တရားဝင်သားတော်ကို အလေးထားသည်။ နင်ချန်သည် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို မနှစ်သက်သော်လည်း ရှဲ့မျိုးနွယ်သည် ဤမျှနှစ်များအတွင်း တရားဝင်ဇနီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကြီးကြီးမားမား အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ရာ နင်ချန်သည် သူမကို မွေးဖွားစေလိုသေးသည်။

"ဒီချန်းချဲ့ နားလည်ပါပြီ။" မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးရောင်တစ်ချက် ပေါ်လာပြီး ထိုမျှဖြင့်သာ ရပ်တန့်လိုက်ကာ အခြားသူများအကြောင်းကို ထပ်မံ မပြောတော့ပေ။

ရောက်လာပြီးမှတော့ သဘာဝအတိုင်း မပြန်တော့ပေ။ နင်ချန်သည် ထိုညတွင် ဤနေရာ၌ပင် စံမြန်းခဲ့သည်။

........

နောက်တစ်နေ့တွင် ဟွေ့အန်းက လူများကို ဦးဆောင်ကာ နန်းတော်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သဘာဝအတိုင်း မယ်တော်ကြီးထံသို့ အရင် ဂါရဝပြုရန် သွားပြီး လာရောက်သည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောကြားရာ မယ်တော်ကြီးက မလိုက်ပါဟု မဆိုခဲ့ပေ။

ထို့နောက်တွင်မူ ချီအန်းနန်းဆောင်ဘက် ဖြစ်သည်။ ထိုက်ကွေ့ဖေး သည် မနေ့ညကမှ ယောင်ရှန်း၏ စာကို လက်ခံရရှိထားပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ တူမဖြစ်သူမှာ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် ဧကရာဇ်၏ စိတ်သဘောထားကို မှန်ကန်စွာ မခန့်မှန်းနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ သူမ လင်ရှီးဥယျာဉ် သို့ သွားရောက်ပါက အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီး မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနည်းငယ်တော့ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဧကရာဇ်က ယောင်မိသားစုအပေါ် အမှန်တကယ် လက်ဦးမှု ယူမည်ဆိုလျှင် ပထမဆုံးအချိန်မှာပင် ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရှူးဖေး နှင့် ဝမ်ဖေး နှစ်ယောက်မှာမူ ရှေ့မှတစ်ယောက်က သဘာဝအတိုင်း ဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက မယ်မယ့်အတွက် သီးသန့် မြင်းလှည်း လွှတ်လိုက်ပါတယ်။ အတွင်းထဲမှာ နူးညံ့အောင်လို့ ခင်းထားတာ မယ်မယ် ထိခိုက်မိမှာ စိုးလို့ပါ။"

ဟွေ့အန်းသည် ဝမ်ဖေး၏ နန်းဆောင်တွင် ပြုံးစိစိဖြင့် ပြန်လည်လျှောက်တင်နေသည်။

"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရတော့မှာပဲ။ ရာသီဥတုက ပူလွန်းလို့ ကုန်းကုန်း ပြေးလွှားနေရတာ ပင်ပန်းနေရောပေါ့။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက် သောက်ပြီးမှ ပြန်ပါလား။" ဝမ်ဖေး က နူးညံ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဟွေ့အန်းက အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ကျိုချန်နန်းဆောင်ကို သွားပြီး အရှင်မင်းကြီးအတွက် ပစ္စည်းတချို့ သွားယူရဦးမှာမို့ မနေတော့ပါဘူး။ မယ်မယ့်ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဝမ်ဖေး က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူများကို ဟွေ့အန်းအား လိုက်ပို့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် အလေးချိန် မနည်းလှသော ငွေအိတ်တစ်လုံးကိုလည်း ပေးအပ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက မယ်မယ့်အပေါ် တကယ်ကောင်းတာပဲ။ နေရာတိုင်းမှာ အသေးစိတ်ကအစ တွေးပေးထားတာ။"

ပိုင်ရွှမ်သည် လူကို လိုက်ပို့ပြီး ပြန်လာသောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ဝေဖြာနေသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ရဲ့ ဒီဗိုက်ကို အလေးထားတာကိုး။ ငါတို့တွေ ဟိုရောက်ရင် သတိထားရမယ် ဟိုဘက်မှာက အားလုံး မိဖုရားခေါင်ကြီး စီစဉ်တာတွေချည်းပဲ။"

ဝမ်ဖေးသည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး မျက်လွှာချလိုက်သည်။ ယခု သူမတွင် ကိုယ်ဝန်မှာ သိသာနေပြီ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည်လည်း အနည်းငယ် ပြည့်တင်းလာသော်လည်း ကြည့်ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရွှမ်သည် ဝမ်ဖေး၏ စကားထဲမှ အတွင်းအဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ မိမိဘာသာပင် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရန် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ၏ ဗိုက်ကို အလေးထားသည်။ ဗိုက်သည် လူထက် ပိုအရေးကြီးသည်။ ဝမ်ဖေးသည် သူမအဘယ်ကြောင့် မျက်နှာသာပေးခံရသည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သည်။ အကြောင်းမှာ သူမတွင် မည်သည့် မိသားစုနောက်ခံမျှ မရှိ၍၊ ဧကရာဇ်သည် သူမထံတွင် နန်းတွင်းရေးရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာ မလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်အင်အားစုများကို စတင်မွေးမြူလာပြီ ဖြစ်ရာ ယိဝမ်ရုန် နှင့် ဝူမိသားစုတို့သည် အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်က သူမ၏ မူလ အားသာချက်သည် အားနည်းချက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကို ပြသနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မိမိ၏နေရာကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ အသုံးဝင်လာစေရန် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့မှသာလျှင်ဤနေရာတွင် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်လက် ရှင်သန်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

***