ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ

အခန်း (၅၅) ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ

ဓားသမားက လေထဲတွင် ကိုယ်ဖော့နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်အေးလက်အေး အမူအကြည့်ရှိနေကာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေပုံရ၏။ အနားတစ်ဝိုက်တွင် စွမ်းအင်လှိုင်းများ ရစ်ဝဲနေပြီး သူသည် မဖော်ပြသော ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ရစ်ဝဲနေ၏။ သူ့နောက်ကျောရှိ ဓားက အနီရောင် အလင်းဖြင့် ခပ်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေပေ၏။

ဝတ်ရုံနက် ကျင့်ကြံသူ တစ်စုသည် လောကကြီးကို များများစားစား မတွေ့ဖူးသည့်တိုင် ပညာရှင် တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကိုမူ မှတ်မိသေးသည်။ ရလဒ် အနေဖြင့် မှင်ပြာရောင် ရထားလုံး ရပ်တန့်ရန် ဖိအားပေး ခံလိုက်ရတော့သည်။

ကျင့်ကြံသူများထဲမှ တစ်ဦးက အပြင်သို့ ထွက်ပြီး တရင်းတနှီး မေးလိုက်၏။

“ဆရာကြီးရဲ့ နာမည်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ထားတဲ့ အကြောင်းအရင်း သိလို့ရမလား"

ဓားသမားက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။ သူ၏ ချွန်မြသော မျက်နှာက ပြုံးနေသော်ငြား ထိုအပြုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက် တစ်ခု ပါနေပြီး ဝေဝါးဝါးရှိနေကာ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲပေ၏။ သူက လက်ပိုက်ထားလျက် လူကြီး လူကောင်း အသွင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ်တောင်းပန်ပါတယ်”

“ဪ ဒီတော့ နားလည်မှု လွဲသွားတာကိုး၊ ဒါဆို ရပါပြီ”

ကျင့်ကြံသူက လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

ကံဆိုးသည်မှာ ဓားသမားသည် လမ်းကို မဖယ်ပေးပေ။ သူက မတူညီသည့် အပြုံးရှိနေပြီး ရထားလုံးနှင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်စုံကို ကြည့်နေသေးဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကျုပ်တောင်းပန်ပါတယ်”

ဒုတိယ အကြိမ်ပြောပြီးနောက် လေထုက ပိုမိုကြမ်းတမ်းလာ၏။ ပြီးနောက် ဝတ်ရုံနက် ကျင့်ကြံသူ တစ်စုသည် သူ့နောက်ကျောရှိဓားက မြောက်တက်လာပြီး စွမ်းအင် စီးကြောင်းများ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စီးထွက်လာကာ ဓားနားတစ်ဝိုက် ရစ်ဝဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး စကားထပ်ပြောသည့် ကျင့်ကြံသူက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ပြောလိုက်မိ၏။

“ဓားနတ်ဆိုး။ ဓားနတ်ဆိုးလား။ ရထားလုံးကို ပစ်ပြီးတော့ မင်းတို့ အသက်အတွက် ပြေးကြတော့”

ဝတ်ရုံနက် ကျင့်ကြံသူကသည် လျှပ်ပြက်သည့်နှယ် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ မြန်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သို့သော် ဓားအလင်းက အနီရောင် အလင်းအဖြစ် မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလာသည်။ နှစ်ခု၊ လေးခု၊ ပြီးနောက် ရှစ်ခု ကွဲသွားကာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးချင်းဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ဓားမိုးက ကျင့်ကြံသူ တစ်စုကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်သွားပြီး ခြောက်သွေ့နေသော ပေါင်းပင်များကို ရိတ်သိမ်းလျက် ဆွေးမြေ့နေသော ချေမွသွားခဲ့သည်။ ဓားသမားက တူညီသည့် အပြုံး ရှိနေသေးဆဲ ဖြစ်ကာ လက်ပိုက်ထား၏။ သူ၏ဓား သူ့ဆီမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်တာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ကျုပ်တောင်းပန်ပါတယ်”

တတိယ အကြိမ် ပြောလိုက်၏။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်က လှုပ်ရှားသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

.....

မိစ္ဆာဝေဟင် မျှော်နန်း၏ မဟာခန်းမဆောင်ထဲတွင်

သူ၏ ဆရာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံပေါ်တာကို မြင်သည့် အချိန်၌ မင်ရှစ်ရင်က အရိုအသေ ပေးပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“ရှစ်စွင်း မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် နောက်ဆုတ်သွားပါပြီ။ လရောင်စွန်းနန်းတော်က အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တစ်စုကို တပည့်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ"

သူက သူ့ဆရာ တွေးနေတာကို မသေချာ မရေရာ ဖြစ်နေ၏။

အတိတ်တုန်းက ဆိုလျှင် သူတို့အတွက် အပြစ်ဒဏ်က သေခြင်းတရားသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ယဲ့ထျန်းရှင်းက ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာပြီး ဆရာကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုကျိုးက သူ၏ မေးခွန်းကို ချက်ချင်းမဖြေဘဲ ရှောင်ယွမ်အာကို လှည့်ကြည်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းမငယ်လေးက အပြစ်ကင်းပြီး ရိုးရှင်းသည်။ သို့သော် အန္တရာယ်ရှိသည့် အတွေးများ ပေါ်ထွက်လာတတ်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမကို စမ်းသပ်ချင်လာသည်။

“သူတို့ကို ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ ယွမ်အာ"

“အမ်...”

ရှောင်ယွမ်အာက အနည်းငယ်စိတ်လွတ်သွားပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“သူတို့ အားလုံးကို တပည့်တို့ ဘာကြောင့် မသတ်ရမှာလဲ”

“အဟွတ်အဟွတ်”

မင်ရှစ်ရင်က ချောင်းဟန့်ပြီးနောက် သူ၏ ဆရာတူညီမကို အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လုကျိုးခေါင်းခါက သူမ၏ ခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

“တပည့်သိပါပြီ ရှစ်စွင်း သူတို့ကို တပည့် အခုလွှတ်လိုက်မယ်”

ရှောင်ယွမ်အာက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တော့၏။

“သူတို့ကို လွှတ်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောမိလဲ”

“အမ်..”

ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်က လက်သီးဆုတ်လျက်ပြောလိုက်သည်။

“ရှစ်စွင်း လက်တလော မိစ္ဆာဝေဟင် မျှော်နန်းထဲက အစိတ်အပိုင်းတွေ အများကြီး ပြိုကွဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အချို့အပိုင်းတွေက သန့်ရှင်းပြီး ပြန်ပြင်ဖို့ လိုနေတယ်။ သူတို့ကို ကျွန်အဖြစ် ထားပြီး တပည့်တို့အတွက် အလုပ်လုပ်ခိုင်းရင်ရော”

လုကျိုးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အကြံဉာဏ်ကို တွေးလိုက်၏။

ဒီကောင်စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ရှိနေတာလဲ။ သူပြောတဲ့ ပုံက ငါကပဲ တရားမဝင် စက်ရုံက စိတ်နှလုံး မဲညစ်တဲ့ ကြီးကြပ်သူ တစ်ယောက်ပုံမျိုးနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါ အကြံကောင်းပဲလေ။

“ကောင်းပြီလေ သူတို့ကို မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ပြင်ခိုင်းလိုက်။ သူတို့ ပြီးသွားပြီ ဆိုတာနဲ့ ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းဂူထဲကို ထည့်ထားလိုက်လေ။ ဒီလိုဆိုရင် ယဲ့ထျန်းရှင်းနဲ့ သူတို့ ဝေဒနာ အတူတူ ခံစားနိုင်တာပေါ့”

လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတပည့်က ရှစ်စွင်းရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်”

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးနေသည်နှင့် မင်ရှစ်ရင်က သက်သေများကို စုစည်းလျက် မေးလိုက်တော့သည်။

“ရှစ်စွင်း အခု တပည့်တို့က လရောင်စွန်း နန်းတော် တစ်ခုလုံးအတွက် အပြစ်ဒဏ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ဒါဆို တပည့်တို့ ယဲ့ထျန်းရှင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကလည်း ဖျက်ဆီးခံရပြီးပြီ။ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူကလည်း အတော်အေးတာ အကြာကြီး အပိတ်ခံထားရင် သေသွားမှာ စိုးရိမ်မိတယ်”

လုကျိုးက လက်တစ်ဖက် မြှောက်ပြီးနောက် သူ့ကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက သူ့ကို ကရုဏာ သက်နေတာလား”

“မဟုတ်ပါဘူး။ တပည့်မဝံ့ရဲပါဘူး”

မင်ရှစ်ရင်က လန့်သွားသည်။

“ယဲ့ထျန်းရှင်းက ဂိုဏ်းကို စွန့်ခွာပြီး ဆရာကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ သူခံသင့်တယ်”

“ငါ့မှာ ငါ့ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်ရှိတယ်”

“တပည့်နားလည်ပါပြီ ရှစ်စွင်း”

မင်ရှစ်ရင်သည် ယဲ့ထျန်းရှင်းအကြောင်း ထပ်မံ မပြောရဲတော့ချေ။ သူက မဟာခန်းမထဲမှ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ မိစ္ဆာဝေဟင် မျှော်နန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းချကာ တွေးလိုက်၏။

“ကံကောင်းလို့ မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်တဲ့သူက ရှစ်မေ့ ဖြစ်နေတာ။ ရှစ်စွင်းရဲ့ အတွေးတွေက အခုဆို မှန်းဆဖို့ ပိုခက်ခဲလာပြီ”

ကျိုးရှင်ချန်၏ သနားစဖွယ် အဆုံးသတ်ကို တွေးမိသည့် အချိန်၌ သူခေါင်းခါကာ နောက်ကျ ထိုမျှ ရန်လိုခြင်း မရှိရဟူ၍ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“ရှစ်စွင်း ကျွန်တော်ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့အတွက် အခု ထွက်သွားတော့မယ်”

မင်ရှစ်ရင် မဟာခန်းမထဲမှ ထွက်သွားတာကို မြင်ပြီးနောက် တွမ့်မူရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

“နေဦး”

လုကျိုးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေကြွပြီးနောက် တွမ့်မူရှန်းရှေ့သို့ ရောက်လာကာ ချိန်းကြိုးများကို ကြည့်လိုက်တော့၏။

နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ အေးစက်နေသော သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ချိန်းကြိုးများသည် သာမန် လက်နက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကောင်းကင် အဆင့် လက်နက်ဖြင့်သာ ဖျက်ဆီးနိုင်ပေ၏။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လုကျိုးက သူအသုံးပြုနိုင်သည့် ကောင်းကင် အဆင့် လက်နက်မရှိဘဲ အသေရိုက်ချက်ကတ် နှစ်ကတ်သာ ရှိသည်။

မေးခွန်းက ချိန်းကြိုးကို ဖြေရှင်းရန် အတွက် ကတ်ကို အသုံးပြုသင့်လား။ အဲဒါက တွမ့်မူရှန်းကိုပါ တစ်ခါတည်း ထိသွားစေနိုင်မလား။”

တွမ့်မူရှန်းသည် သူ၏ ရှစ်စွင်းက ချိန်းကြိုး၌ အာရုံစိုက်နေတာကို မြင်သည့် အချိန်၌ အပျော်လွန်သွားသည်။ သူက အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။

“ရှစ်စွင်း ရှစ်စွင်းရဲ့ စွမ်အား အောက်မှာ ဒီချိန်းကြိုးက သတ္တုအကျိုးအပဲ့ ဒါမှမဟုတ် စာရွက် တစ်ရွက်လိုပါပဲ”

ရှောင်ယွမ်အာက သူမ၏ လက်ဖြင့် အေးစက်နေသော ချိန်းကြိုးကို ထိကြည့်လိုက်သည်။ သေးငယ်သော အက္ခရာများကို မြင်သည့် အချိန်၌ သူမက ဖတ်လိုက်တော့သည်။

“ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း”

ထိုစကားကို ကြားသော အခါ ကျိုးကျစ်ဖုန်းက ဒူးထောက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ…ဒါ...ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး”

တွမ့်မူရှန်းက သူ့ကို ဖျက်ခနဲ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူနဲ့ ရှစ်စွင်းက ဒီလိုချိန်းကြိုး ဆယ်ခု မဟုတ်ဘူး ချိန်းကြိုး အခု တစ်ရာကိုတောင် အေးအေးဆေးဆေး ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်။ တစ်ခုဆို အေးဆေးပေါ့”

“....”

သူသည် ချိန်းကြိုးကို ကြည့်ပြီးသည့် အချိန်၌ အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ရန် တည်ငြိမ်သည့် အမူအရာ ပန်ဆင်ထားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် လက်နောက်ပစ်ကာ ပြောလိုက်တော့၏။

“ယွမ်အာ ငါ့ကို အခန်းထဲ ပြန်ပို့ပေး”

“ဟုတ်”

လုကျိုးနှင့် ရှောင်ယွမ်အာ ထွက်သွားသည့်တိုင် တွမ့်မူရှန်က သူပြောတာ ဘာမှားမှန်း မသိသေးပေ။

ကျိုးကျစ်ဖုန်းက ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် အတော်လေး အနေရခက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“တတိယ သခင်လေး ကျွန်တော် ဒီချိန်းကြိုးကို တကယ် မဖြတ်နိုင်ဘူး”

“ကျွန်တော်လည်း မဖြတ်တတ်ဘူး”

ယွမ်ကျုံးက ပြော၏။

“ငါ့ရှေ့က ထွက်သွားကြ”

“ဟုတ်”

လူနှစ်ယောက်လုံးက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

တွမ့်မူရှန်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဆရာသည် ကျို့ရှစ်ချန်း၏ ထိုးနှက်ချက်များစွာကို ချိန်းကြိုးဖြင့် သူပိတ်ဆို့တာကို သိပြီးနောက် သူ့ကို သဲလွန်စ အချို့ပေးရန် ကြိုးစားနေသည်လားဟု တွေးနေမိသည်။ သို့တည်းမဟုတ် ချိန်းကြိုးများ ချည်နှောင်ထားခြင်းက သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အခြေခံအတွက် အကျိုးအမြတ်ရှိစေသည်ဟု ပြောချင်ပင်လားမသိ။

ရှစ်စွင်းက ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားတဲ့သူပဲ။ သူ့ရဲ့ အတွေးကို ခန့်မှန်းဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ရပ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်။

ဟုတ်တယ်။ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခု အထိ ဒီချိန်းကြိုးတွေနဲ့ နေရရုံပေါ့။

မိစ္ဆာဘုရားကျောင်း၏ မဟာခန်းမဆောင်ထဲတွင်

“အရှင်... ဒုခေါင်းဆောင်က ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို သွားတုန်း အသက်ခံလိုက်ရတာ။ ကျွန်တော်တို့ လူတွေက တောင်နဲ့ မိုင်ရှစ်ဆယ် အကွာ မြောက်ဘက် အရပ်မှာ မှင်ပြာရောင် နဂါးရထားလုံးကို တွေ့ခဲ့ပြီး သူ့လူတွေ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အလောင်း တစ်ရာငါးဆယ်ကိုလည်း တွေ့ခဲ့ပါတယ်”

သတင်းပို့တာကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ဒေါသထွက်လိမ့်မည်ဟု ထိုလူက ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခေါင်းဆောင်က ဒေါသ မထွက်ပေ။

“ဒုခေါင်းဆောင်က ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို ဖိနှိပ်ဖို့ ဒီစစ်ဆင်ရေးအတွက် ကျင့်မင်တာအိုဂိုဏ်းနဲ့အပေးအယူ လုပ်ခဲ့တာ။ အရှင်မင်းကြီးကတောင် သူ့ကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့သေးတယ်။ ဒါကိုတောင် အဲဒီ မိစ္ဆာကြီးက”

“ပါးစပ်ပိတ်”

ခေါင်းဆောင်၏ လေးနက်သော အသံက ထိုလူ၏ နားထဲ မိုးကြိုးသံနှယ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကြောက်လန့်မှုကြောင့် သူ့ကို ဒူးထောက်ကျသွားစေကာ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားစေ၏။

“ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါအရှင်”

“ကျင့်မင် တာအိုဂိုဏ်းက အဘိုးကြီးတွေကို သတင်းပေးလိုက်။ ငါက ဒီကိစ္စကြောင့် ဒေါသ မထွက်ဘူး။ ဒါကို စိတ်ထဲ မထားဘူး။ မိစ္ဆာဘုရားကျောင်းနှင့် ကျင့်မင်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ပူးပေါင်းမှုက အရင်အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ ငါတို့ကို စိတ်ရင်းမှန် တချို့ ပြမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

“ဟုတ် ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ အရှင် နောက်ထပ် တင်ပြစရာ ရှိပါသေးတယ်”

“ပြော”

“ကျင့်မင် တာအိုဂိုဏ်းက ပညာရှင်နှစ်ယောက်က မနေ့တုန်းက ဓားရူးနဲ့ လေ့ကျင့်ချိန် ဒဏ်ရာ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ရသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက သူတို့တွေ အရှင့်ကို ဒီနေ့ မတွေ့နိုင်မှာပဲ”

“ဒီကနေထွက်သွား”

သူ၏ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံက ထိုလူကို မဟာခန်းမဆောင်ထဲက ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားစေ၏။ သူ၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်ခြမ်းရှိ ကုလားထိုင်များကလည်း အက်သွားတော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင် ကျင့်စဉ်ပြီးသွားတာနဲ့ အဲဒီ မိစ္ဆာကြီးကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်မယ်”