အခန်း (၄၃-၄၄)

၄၃ - ငါ ပစ္စည်းတစ်ခု ပျောက်သွားလို့

သူ၏ အကြည့်များက ဘေးရှိ ရွှံ့ဗွက်ထနေသော လမ်းမပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက်၊ အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်သတ်ကာ ဖြူဖျော့သောမျက်နှာများ၊ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် အထုပ်အပိုးအကြီးအသေးများကို ထမ်းပိုးထားသော အနီးအနားရှိ သာမန်ပြည်သူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကြွယ်ဝချမ်းသာပုံရသော သခင်လေး ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းက ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

မည်သူမျှ ထွက်မသွားရဲကြဘဲ သူတို့ရှေ့ရှိ မွန်မြတ်သောပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာဖြင့် ကြည့်နေကြကာ သူ ဘာကို ရှာဖွေနေမှန်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ချန်လော့ သည်လည်း လူအုပ်ထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။ တစ်ဖက်လူ ရထားလုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ရင်ဘက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်မှ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရပြီး ပူနွေးသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို ချီဖြင့် ချိတ်ပိတ်လိုက်၏။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ရသည်မှာ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူသည် မတိုက်ခိုက်နိုင်သေးသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ။"

သခင်လေး ဆယ့်ကိုးသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးကို ကိုင်ထားရင်း သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ ရင်ဘက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးမှာ အာရုံခံစနစ်ချို့ယွင်းနေသကဲ့သို့ တစ်ခါတစ်ရံ ပူလာပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အေးသွား၏။

"မင်းတို့တွေ၊ မင်းတို့ရဲ့ အထုပ်တွေကို ငါကြည့်ဖို့ ဖွင့်ပြစမ်း။"

အရင်းအမြစ်ကို ရှာမတွေ့သော သခင်လေးဆယ့်ကိုးမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ သူ၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာသော ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေး မျိုးကို သူ လက်လွတ်ခံလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်မှာများ ရှိနေမလား။

သူသည် အလိုအလျောက် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာကောင်းကင်တွင် သိမ်းငှက်တစ်ကောင် ပျံသန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူ ပစ်ချရန် အလွန်မြင့်မားနေ၏။

"သွားပြီးပတ်ဝန်းကျင်က သာမန်လူတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့။"

အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် သခင်လေး ဆယ့်ကိုးသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရထားလုံးဘေးရှိ အစောင့်များသည် ချက်ချင်းပင် အမိန့်ကို စတင်အကောင်အထည်ဖော်ကြသည်။ ခဏတာမျှသာမန်ပြည်သူများမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြပြီး ရထားလုံးထဲရှိ လူလတ်ပိုင်း ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင် မှာလည်း သူ၏ သခင်လေး လုပ်နေသောအဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် လုပ်ရပ်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သခင်လေး ဆယ့်ကိုးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများ၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးကို တိတ်တဆိတ် ထပ်မံ ညှစ်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းအပေါ်ရှိ အပူရှိန်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်လည် အေးစက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

'တကယ်ပဲ ကောင်းကင်မှာ ရှိနေတာများလား'

သခင်လေး ဆယ့်ကိုးသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကာ အဝေးမှသိမ်းငှက်ကို တစ်ဖန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော အရာများနှင့် ယခင်က ကြုံတွေ့ဖူးသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို စားသုံးမိသော ငှက်အချို့သည်လည်း မသေမျိုးအက္ခရာ နှင့် ဆင်တူသော စွမ်းအားကို ရရှိတတ်ကြသည်။

ထို မသေမျိုး အကြီးအကဲများ၏ စကားအရဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သောငှက်များကို စိတ်ဝိညာဉ် သားရဲများဟု ခေါ်ဆိုနိုင်၏။

သူတို့သည်လည်း မသေမျိုးများကဲ့သို့ပင် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

အစောင့်များသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေကြ၏။

မြည်းလှည်းပေါ်ရှိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မချန်လှပ်ထားဘဲ ချန်လော့ကိုလည်း ရှာဖွေခဲ့သည်။ သို့သော် ဆရာသခင်တစ်ဦးနှင့် နီးပါး တူညီသော သူ၏ခွန်အားဖြင့် စစ်သားငယ် အနည်းငယ်ကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူလှသည်။

ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးမှာ လုံးဝတုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သခင်လေး ဆယ့်ကိုးသည်လည်း စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် အစောင့်များသည် သိမ်းဆည်းလာသောအသုံးမကျသည့် သတ္တုအပိုင်းအစများကို ယူဆောင်လာကြသည်။ သခင်လေး ဆယ့်ကိုးက အကြမ်းဖျင်း ကြည့်ရှုပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို လွှင့်ပစ်ခိုင်းလိုက်၏။

ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင်မှ တုံ့ပြန်မှု မရှိပါက ၎င်းတို့အားလုံးသည် သာမန် ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ရမည်။

ဤဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် ရထားလုံးသည် ထပ်မံ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ တရားဝင် လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

ကြွယ်ဝချမ်းသာပုံရသော သခင်လေး ထွက်ခွာသွားသောအခါ သာမန်ပြည်သူ တစ်စုသည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် လုယူရန် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကြရာ သဘာဝကျစွာပင် နောက်ထပ် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

ချန်လော့သည် မြည်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရထားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသော အရပ်သို့ ကြည့်နေရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။

သူသည် ယခင်က ကျင့်ကြံသူများအကြောင်း သဲလွန်စများကို ရှာဖွေနေခဲ့သော်လည်း သူနှင့် ထိတွေ့ခဲ့သူတိုင်းမှာ ဘာမှ မသိကြပေ။ မူလက သူ၏ဆရာ မာချွယ်ကျိထံမှ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန်သာ ကျေနပ်ရတော့မည်ဟု ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း မှောင်မိုက်နေသော မိုးမခပင်များကြားမှ တောက်ပသော ပန်းပွင့်များအခြားရွာတစ်ရွာတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည် ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘဲ သဲလွန်စများက သူ့ထံသို့ ဤမျှလျင်မြန်စွာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ဤချမ်းသာကြွယ်ဝသော သခင်လေး၏ အမှန်တကယ် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သူ မသိသော်လည်း ၎င်းက တစ်ဖက်လူကို အသုံးပြု၍ အချက်အလက်များကို စုံစမ်းမေးမြန်းရန် သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။

သဲလွန်စများ ရှိနေသရွေ့ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရန် လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် မြည်းလှည်းသည် နောက်ဆုံး၌ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

အလောင်းမြှုပ်နှံသူဟူသော သူ၏ အမည်ခံဖြင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ အလွန် ချောမွေ့ခဲ့သည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် စိတ်ပြောင်းသွားကာ သူ၏ဆရာ မာချွယ်ကျိကို သွားရောက် မရှာဖွေတော့ဘဲ ကောင်တီအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး သို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သည်။

သူ အနီးသို့ပင် မရောက်သေးမီ လမ်းပေါ်တွင် စောစောကသူတွေ့ခဲ့သော ဇိမ်ခံရထားလုံးကို မြင်လိုက်ရ၏။

ယခုအခါ ရထားလုံးမှာ အလွတ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် အနားယူရန် အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

'အခွင့်အရေးဆိုတာ အမြဲတမ်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသူတွေ အတွက်ပဲ သီးသန့်ဖြစ်တယ်။'

ချန်လော့သည် ပင်မတံခါးဝသို့ ဝင်လာပြီး အသိအကျွမ်းတစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ကာ ထို့နောက် ဝါးစာလိပ်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးကောက်ကိုင်ပြီး အတွင်းဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

သခင်လေး၏ နေရာကို အတည်ပြုရန်အတွက် သူသည် နောက်ဘက်ခန်းမဆောင်၏ အဝင်ဝတွင် အထူးတလည်ရပ်နေကာ သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို နားအကြားတွင် စုစည်း၍ အချိန်အတော်ကြာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

"မင်းသားလေး ရောက်လာတာက ဒီနှိမ့်ချတဲ့ အရာရှိကို တကယ်ပဲအံ့သြစေပါတယ်။ ဒီဝိုင်တစ်ခွက်ကို ဒီနှိမ့်ချတဲ့ အရာရှိက သင့်အတွက် ဆက်သပါတယ်။"

စကားပြောသူမှာ ချင်းယာကောင်တီ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး အသစ်ဖြစ်ပြီး ထိုမြင့်မြတ်သော သခင်လေးကို ဧည့်ခံနေပုံရသည်။

"ဒီသခင်လေးက ဒီတစ်ကြိမ် ငါ့ခမည်းတော်အတွက်ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ဖို့ ဆင်းလာတာမို့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကျိုး က အရမ်းကို ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ။"

သခင်လေး ဆယ့်ကိုးသည် အရည်အချင်းမရှိသော အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ လူများနှင့် ဆက်သွယ်ရာတွင် သူသည် မွန်မြတ်သော သခင်လေးတစ်ဦး၏ မာနကို မပြသဘဲ လူများကို ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသည့် ခံစားချက်ကိုသာ ပေးစွမ်းသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ပညာသင်ကြားခဲ့ရသော ဘုရင်များနှင့် မှူးမတ်များ၏ မျိုးဆက်များမှာ ဦးနှောက်မရှိသော အရူးများဖြစ်လာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အလွန်ဆုံး သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာ အနည်းငယ် ချို့တဲ့နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဤအနည်းငယ်သော ကွာခြားချက်မှာ သူ၏အခြားသော ပိုမို ထူးချွန်သည့် ညီအစ်ကိုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဖြစ်သည်။

သာမန်ပြည်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် အသိပညာနှင့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု နှစ်ခုစလုံးတွင် ထူးခြားစွာ ထူးချွန်နေပေသည်။

"ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ။"

ချန်လော့သည် အပြင်ဘက်တွင် အတန်ကြာ နားထောင်ပြီးနောက် ဝါးစာလိပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အတွင်းဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူသည် သူ၏လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ်တင်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ချိတ်ပိတ်ထားသော ချီ အနည်းငယ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ဟင်

အရက်သောက်နေသော သခင်လေး ဆယ့်ကိုး၏ လက်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး ဝင်လာခါစ ချန်လော့ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း"

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

ကျောက်စိမ်းစာလိပ်၏ ချီကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သခင်လေး ဆယ့်ကိုးက ၎င်းကို အာရုံခံမိသွားပြီး မစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

အစပိုင်းတွင် သူ သတိမထားမိသော်လည်း ချန်လော့၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာမြင်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသည်။

ဒီအစေခံက စောစောက ချင်းယာကောင်တီ လမ်းပေါ်မှာ သူတွေ့ခဲ့တဲ့ လူ မဟုတ်ဘူးလား။

သခင်လေး ဆယ့်ကိုး၏ မှတ်ဉာဏ်ဖြင့် တစ်ရက်အတွင်း သူတွေ့ခဲ့ဖူးသူကို မေ့သွားရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကျိုး သည်လည်း ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။ တံခါးဝရှိ ချန်လော့ကို မြင်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွား၏။

ချန်လော့သည် သခင်လေး ဆယ့်ကိုးကို စော်ကားမိသည်ဟု ထင်ကာ သူ့ကို ပြစ်တင်မောင်းမဲရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို၊ စောစောက မြို့တံခါးဝမှာ မင်းကို ငါ တွေ့ခဲ့သလိုဘဲ"

သခင်လေး ဆယ့်ကိုးသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားပြီး နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကျိုး ၏ ပြစ်တင်မောင်းမဲမည့် စကားများမှာ သာမန် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

"မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ၊သခင်လေးက မင်းကို မေးခွန်းမေးတဲ့အခါ မင်း အလေးအနက်ထား ဖြေရမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ။"

ချန်လော့သည် ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် အမြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။

'သူ့ဆီမှာပဲ'

ချန်လော့အနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သခင်လေး ဆယ့်ကိုးသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုး ပိုပိုပြီး ပူလာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက သူ့ကို အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့ပြီး သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းပင် သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာ၏။

"သခင်လေးကို အကြောင်းပြန်ရမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့နာမည်က ချန်အာ့ကုံး ပါ၊ ကောင်တီရုံးတော်က အလုပ်ကြမ်းသမား တစ်ယောက်ပါ။ စောစောက မြို့ပြင်မှာ သခင်လေးနဲ့ ခဏတာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတာ အမှန်ပါပဲ။"

"ချန်အာကုံး ဟုတ်လား ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ် စောစောက လမ်းပေါ်မှာ ငါ ပစ္စည်းတစ်ခု ကျကျန်ခဲ့လို့၊ မင်း တွေ့မိသေးလား"

သခင်လေး ဆယ့်ကိုးက အပေါ်ယံတွင် မေးလိုက်သော်လည်း တိတ်တဆိတ်မှာတော့ ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးဖြင့် အာရုံခံနေ၏။ မကြာမီတွင် ချန်လော့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ပူနွေးသော စွမ်းအား၏ အရင်းအမြစ်ကို သူ အာရုံခံမိသွားသည်။

အတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်မှာ ချန်လော့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသည်။

သူ့ဘေးတွင်ရှိသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကျိုး သည်လည်း ပါးနပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ့ဘေးရှိ ရုံးတော်ထမ်းကို လှမ်းယူရန် ချက်ချင်း အချက်ပြလိုက်၏။

"ဘာလုပ်တာလဲ"

ချန်လော့သည် အံ့သြဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း ရုံးတော်ထမ်း၏ လက်မောင်းကိုဖမ်းဆွဲခြင်းခံရပြီး သူ၏ ရင်ဘက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို အောင်မြင်စွာ ယူဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် သခင်လေး ဆယ့်ကိုး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် ဤစိတ်ခံစားမှုကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ရုံးတော်ထမ်း၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"စောစောက ရှာမတွေ့တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒီလောက် မြန်မြန်ပြန်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် လက်လှမ်းကာ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏လက်ပေါ်ရှိ လက်စွပ်ကို ချွတ်ကာ ချန်လော့အား ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒီသခင်လေးက အကြောင်းပြချက်မရှိတဲ့ သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ဆီက ဒီလက်စွပ်က ဖုန်းဟွာမျှော်စင်က ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ငွေတုံး သုံးထောင်တန်ဖိုးရှိတယ်။ မင်းကို ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးဆပ် လက်ဆောင်အနေနဲ့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။"

၄၄ - ပုရှန်း ဂူ

"ငွေတုံး သုံးထောင်"

အနီးအနားရှိ လူတိုင်း တစ်ပြိုင်နက် အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်၏။

သူတို့ ငွေကိုမြင်ဖူးကြသော်လည်း၊ သခင်လေး ဆယ်ကိုး ဆီက သာမန်လက်ဝတ်ရတနာလေးတစ်ခုက ဒီလောက်တန်ဖိုးရှိမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများစုက ချန်လော့ကို ကြည့် သောအကြည့်များပြောင်းလဲသွားကြသည်။

'ဒီကောင် ကံကောင်းလွန်းတယ်။ သူ့အဝတ်အစားကိုကြည့်ရတာ အထွေထွေအလုပ်ဌာနက လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။'

အနီးအနားရှိ စာရေးအချို့သည် ဤအထွေထွေလးအလုပ်ဌာနမှ ကောင်ကို နောက်မှ ပစ္စည်းအား နာခံစွာ မည်သို့ပြန်ပေးအပ်ခိုင်းရမည်ကို စဉ်းစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ပိုက်ဆံရရန် ပစ္စည်းကို ယူလိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သခင်လေးဆယ့်ကိုးကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤမျှ သြဇာကြီးမားသူတစ်ဦးထံ မျက်နှာရထားပါက သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံးအတွက် ပူပန်စရာ မလိုတော့ပေ။

ချင်းယာကောင်တီ သည် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်ခါစဖြစ်သောကြောင့်လည်း ပါသည်။ မဟုတ်လျှင် ‌အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကျိုးက ဘာမှမပြောလျှင်ပင် အောက်ခြေမှ စာရေးများသည် သူတို့လူကို သူတို့ မှတ်မိကြပေမည်။

ချန်လော့က ဤအချက်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသောကြောင့် ရဲရဲတင်းတင်းဝင်ရောက်ရောနှောရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်ရှိနေသေးချိန်တွင် ကောင်တီအုပ်ချုပ်ရေးရုံးတော်အတွင်းသို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤမျှရဲတင်းစွာ ခိုးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု ဤလူစုက လုံးဝ ထင်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

သခင်လေးဆယ့်ကိုးသည် ပြုံးကာ ပစ္စည်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်၏။ ဤလူများ၏ စိတ်နေသဘောထားကို သူ နားလည်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ လိုချင်တာရသရွေ့ အခြားသူများ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို မည်သူက ဂရုစိုက်နေမည်နည်း။

သူ၏အမြင်တွင် ချန်လော့သည် နောက်ပိုင်းတွင် အခြားသူများ၏ တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရလျှင်ပင် ၎င်းမှာ ဤမျှကြီးမားသော စည်းစိမ်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်သည့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကံဆိုးမှုသာ ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"

ချန်လော့၏ မျက်နှာတွင် အလွန် ဝမ်းသာအံ့သြနေသည့် အမူအရာများပြည့်နှက်နေပြီး သခင်လေးဆယ့်ကိုးကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာ၏။

ဤသဘာဝကျသော အပြုံးကို အခြားသူများက မြှောက်ပင့်ဖားယားခြင်းဟု မြင်ကြသည်။ လူရာမဝင်သူ တစ်ယောက်ကအရေးပါသူ တစ်ဦးကို ဖားယားခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသဖြင့် မည်သူမျှ သံသယ မဝင်ကြပေ။

ချန်လော့သည်လည်း အလွန် ပျော်ရွှင်နေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အချက်တစ်ချက်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ဤ သခင်လေးဆယ့်ကိုးတွင် မသေမျိုးတို့၏ ရတနာများကို အာရုံခံနိုင်သော နည်းလမ်းရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ထိုနည်းလမ်း၏ စွမ်းရည်မှာ ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိနေသည်။ သူက အပြာရောင်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို ထည့်သွင်းလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ထိုသူမှာ အရူးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေ၏။

"သွားတော့၊ဒီမှာ မင်းအတွက် ဘာမှမရှိတော့ဘူး။"

ပြုံးရွှင်နေသော ချန်လော့ကို ကြည့်ရင်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျောချမ်းစရာ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

'ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာပဲ၊ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာ သေချာတယ်။'

သခင်လေး ဆယ့်ကိုးသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် ဤအဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အတွေးကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ရယ်ချင်သွား၏။ သူသည် မင်းသားနင်၏ သားတော်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။

တရားဝင် မဟုတ်သော်လည်း ချင်းယာကောင်တီ ကဲ့သို့သော နေရာသေးသေးလေးတွင် သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်မှာ သေချာ၏။ သာမန် ကောင်တီရုံးတော်အစေခံလေး တစ်ယောက်နှင့် သူ့ကို နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

ယနေ့အပြီးတွင် သူတို့ကြား၌ မည်သည့် ဆက်သွယ်မှုမျှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ဘဲ ပြိုင်မျဉ်း နှစ်ကြောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေတော့မည်။

ဒီလိုလူမျိုးက သူ့ကို ဘာအန္တရာယ် ပေးနိုင်မှာလဲ။

"ဘာမှမရှိရင် မင်း သွားလို့ရပြီ။"

သူ နားလည်သွားသော်လည်း သခင်လေး ဆယ့်ကိုးသည် ချန်လော့ကို လွှတ်လိုက်ဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး ဆယ့်ကိုး။"

သခင်လေး ဆယ့်ကိုး ပေးထားသော လက်စွပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ချန်လော့သည် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာစွာဖြင့်နောက်ဆုတ် ထွက်ခွာသွား၏။

အနီးအနားရှိ စာရေးအချို့မှာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

သခင်လေး ဆယ့်ကိုး ယခုလေးတင် ပေးသနားထားသောပစ္စည်းကို သူတို့က ချက်ချင်းတောင်းခံလိုက်မည်ဆိုပါက ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်မနေဘူးလော။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို မည်သူမျှသတိမထားမိချိန် နောက်ပိုင်းမှသာ လုပ်ဆောင်သင့်သည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် ပါးစပ်ကတိအချို့ ပေးလိုက်ရုံဖြင့် လောကအကြောင်း နားမလည်သောအစေခံလေးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ကိုင်တွယ်နိုင်ပြီး သူကလည်း ပစ္စည်းကို နာခံစွာ ဆက်သလာမည် မဟုတ်ပါလား။

ခြံဝင်းအပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်လော့၏ ကိုင်းညွတ်နေသော ခါးမှာဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်မတ် ပြန်ဖြစ်သွား၏။ သူသည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ စည်ကားနေဆဲဖြစ်သော မြင်ကွင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာတော့သည်။

ည သန်းခေါင်ယံအချိန်

သခင်လေး ဆယ့်ကိုး သည် စားသောက်ပြီး ရောင့်ရဲကျေနပ်စွာဖြင့် အုပ်ချုပ်းရေးမှူး ကျိုးနှင့် အခြားသူများ၏ ဖိတ်ကြားမှုများကို နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်တော်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

လူလတ်ပိုင်းကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင် က သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။

အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အစောင့်များ အားလုံးကိုအနားပေးလိုက်ပြီးမှသာ သူတို့နှစ်ဦး ထိုင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာတွင် မူးယစ်နေသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ပေ။

သို့တိုင်အောင် သခင်လေးဆယ့်ကိုးမှာ စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူသည် ထရပ်ကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဘယ်ညာ ကြည့်ရှုလိုက်၏။

မည်သူမျှမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

"သခင်လေး၊ ဒီနေ့က အစေခံလေးက"

သခင်လေးဆယ့်ကိုး၏ ဆရာဖြစ်သူအနေဖြင့် လူလတ်ပိုင်း ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်သည် ညစာစားပွဲရှိ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။ အစောပိုင်းက လူအများအပြားရှိနေသဖြင့် မေးမြန်းရန် အဆင်မပြေသော်လည်း ယခု သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် ရှင်းလင်းချက် တောင်းရတော့မည်။

သူ၏ အကျိုးစီးပွားများသည် သခင်လေးဆယ့်ကိုး နှင့် ဆက်စပ်နေ၏။ သူသည် သခင်လေး လုပ်ဆောင်မှုများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်မှသာ အကြံဉာဏ်များ ပေးနိုင်ပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဆရာ ကျင့်ကြံသူတွေအကြောင်း ကြားဖူးလား"

သခင်လေးဆယ့်ကိုးသည် ဖယောင်းတိုင်စင်ဘေးတွင် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ချထားရင်း စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်လား။

လူလတ်ပိုင်း ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက်ကျုံ့သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားသည့်အလား ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက သခင်လေး ဆယ့်ကိုး လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် မြို့တော်သို့ ရောက်ဖူးသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ ကျင့်ကြံသူများအကြောင်းကို သဘာဝကျစွာပင် သိရှိထားသည်။

ယွဲ့နိုင်ငံတွင် အင်အားအကြီးဆုံးမှူးမတ်များ၏ နောက်ကွယ်၌ ကျင့်ကြံသူများ၏လွှမ်းမိုးမှုများ ရှိနေကြသည်။ ထိုသူတို့သည် အထက်စီးတွင် နေထိုင်ကြပြီး လောကီလူသားများဆီသို့ မျက်စိတစ်ချက်မျှပင် မလှည့်ကြည့်ကြသော်လည်း သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဤနိုင်ငံကို လွှမ်းမိုးနေသည်။

လူတိုင်းက တစ်နေ့တွင် မသေမျိုးကံကြမ္မာ နှင့် ဆုံတွေ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံသတ္တဝါများ ဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်ကြ၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီကျောက်စိမ်းစာလိပ်က မသေမျိုးရဲ့ ပစ္စည်းပဲ ဒီကျောက်စိမ်းစယလိပ်မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ စာလုံးတွေက ပုရှန်းအကြီးအကဲ တစ်ယောက် ချန်ထားခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။ ဒီပစ္စည်းနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် ပုရှန်း ဂူကို ဝင်ခွင့်ရပြီး သုံးလတာ တာအိုတရားနာယူခွင့် အခွင့်အရေးနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရပြီ။"

ဤသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် သခင်လေးဆယ့်ကိုး သည် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရူးသွပ်မှုများကို မဖုံးကွယ်ထားတော့ပေ။

သူ၏ ဆရာ သိသွားမည်ကို သူ မကြောက်ပေ။

ဤအခြေအနေထိ ကျဆင်းသွားပြီးနောက် သူသည် တန်ဖိုးအချို့ကို ပြသရမည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက တစ်နေ့တွင် သူ၏ ဆရာသည် သူ၏ အခြားညီအစ်ကိုများထံ ဘက်ပြောင်းသွားနိုင်သည်။

သခင်လေးဆယ့်ကိုးသည် သူ၏ အားနည်းချက်များကို အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။ ဆရာ့အကူအညီမပါဘဲ သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

"တာအိုတရားနာယူခွင့် အခွင့်အရေး အခွင့်အရေး တစ်ခုတည်းလား"

လူလတ်ပိုင်း ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်သည် တည်ငြိမ်သွားပြီး ဤကိစ္စ၏နောက်ကွယ်ရှိ အကျိုးစီးပွားများကို စတင် စဉ်းစားလာ၏။ ယခင်က မင်းသားနင် သည် ဤသားအပေါ် လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ပြီဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူ မသိသော အသေးစိတ် အချက်အလက်များစွာ ရှိနေပုံရသည်။

"အခွင့်အရေး တစ်ခုဆိုတာကတင် အရမ်း ရှားပါးနေပါပြီ။ ပုရှန်း ဂူ ဆိုတာ မသေမျိုးဂူတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူတို့ထုတ်ထားတဲ့ မသေမျိုးအက္ခရာ ဟာ တပည့်ရွေးချယ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒါက မသေမျိုးကံကြမ္မာဆိုတဲ့ သဘောတရားနဲ့လည်း ကိုက်ညီတယ်။ မသေမျိုးအက္ခရာကို ကိုင်ဆောင်ပြီး အဲဒီကိုသွားသရွေ့ သူတို့ကို ကံစပ်သူလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်။ သုံးလတာ တာအိုတရား နာယူခြင်းဆိုတာက စစ်ထုတ်တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်သူတွေက ဆက်နေခွင့်ရပြီး၊ ကျရှုံးသူတွေကတော့ နှင်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်။"

"သခင်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး သိနေရတာလဲ"

"ကျွန်တော် အသက် ခုနစ်နှစ်တုန်းက ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးနဲ့ အဲဒီကို တစ်ခါ သွားခဲ့ဖူးတယ်။အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ရဲ့ ပါရမီ ကို စမ်းသပ်ခဲ့တာ"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သခင်လေးဆယ့်ကိုး၏ အကြည့်များက လူလတ်ပိုင်း ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဆရာ ကျွန်တော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံးကို ဆရာ့ကို ပြောပြလိုက်ပြီ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူလတ်ပိုင်း ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ သခင်လေးဆယ့်ကိုးထံသို့ လက်ယှက်၍ အလေးအနက်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုးက သခင်လေးကို သေချာပေါက် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဟာဟားဟား ကောင်းတယ်။ အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန် ကျွန်တော် မသေမျိုးဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ရင် ဆရာလည်း မသေမျိုးအဖြစ် တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကျွန်တော်သေချာပေါက် ကူညီပေးပါ့မယ်။ ဒါမှ ဆရာလည်း တာအိုကို ရရှိပြီး ထာဝအသက်ရှင်နိုင်မှာ။" သခင်လေးဆယ့်ကိုးသည် သူ၏ ဖခင်ကို အတုခိုးကာ သူ၏ဆရာကို ပါးစပ်ကတိများ ပေးလိုက်၏။

အခြားကတိများသာဆိုလျှင် လူလတ်ပိုင်း ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်သည် သေချာပေါက် အလေးထားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မသေမျိုး ကံကြမ္မာ။

ဤလောကတွင် မည်သူမျှ၎င်းကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"သြော်... ဒီလိုကိုး။ ဒီ ပုရှန်းဂူ က ဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်။ သခင်လေး ကျွန်တော့်ကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်အောင် ပြောပြပေးနိုင်မလား"

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဝုန်း

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သခင်လေးဆယ့်ကိုး တင်းကြပ်စွာပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက် ပွင့်ထွက်သွားသည့် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ချန်လော့သည် အပြင်ဘက်မှ ခုန်ဝင်လာ၏။ ဤအဝတ်အစားက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ငါ လူကောင်း မဟုတ်ဘူးဟု အတိအလင်း ကြေညာနေသကဲ့သို့ပင်။