အခန်း (၁၀၇-၁၀၈)

အခန်း (၁၀၇) - ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့

ပိုင်ဟုန်းထူက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး

"ရိုးရိုးသားသား ဟုတ်မဟုတ်တော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတွေးနေတဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းဖောက်တဲ့ အလုပ်မျိုးတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ် "

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပါပြီ၊ မဟုတ်ရင် မင်းက လိုရန်ဂေါ်ပြား လိုမျိုး ပစ္စည်းတွေ ပြင်ထားရမှာလေ "

ပိုင်ဟုန်းထူ ကြောင်သွားပြီးနောက် အထုပ်ထဲမှ လိုရန်ဂေါ်ပြားကို ထုတ်ပြကာ ရယ်မောလိုက်သည်

"ငါ ဒါကို ပြင်ထားမှန်း မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ "

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားသည်

"မင်းက လိုရန်ဂေါ်ပြား သုံးတတ်လို့လား"

လိုရန်ဂေါ်ပြားဆိုသည်မှာ ဂူသင်္ချိုင်းဖောက်ထွင်းသူများ အသုံးများသည့် ကိရိယာတစ်ခုဖြစ်သည်၊ မြေကြီးကို တစ်ကျင်းစာ တူးထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိသော သူခိုးများမှာ မြေအောက်တွင် ဂူသင်္ချိုင်း ရှိမရှိ၊ မည်သည့်ခေတ်ကလဲ ဆိုသည်ကို ခွဲခြားနိုင်ကြသည်။

ထို့ပြင် မြေအောက်ရှိ ဂူသင်္ချိုင်း၏ တည်ဆောက်ပုံစံနှင့် ဂူဗိမာန်ပိုင်ရှင်၏ အဆင့်အတန်းကိုပါ ခွဲခြားစိတ်ဖြာနိုင်သည်။

"ဒါပေါ့... မသုံးတတ်ဘူးလေ၊ ငါက အဲဒီဟာကို ဘယ်လိုလုပ် သုံးတတ်မှာလဲ "

ပိုင်ဟုန်းထူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြန်ပြောသည်။

"..." လီယန်ချူ

"မသုံးတတ်ဘဲနဲ့ လိုရန်ဂေါ်ပြားကို ဘာလို့ ယူလာတာလဲ "

"ဒါက ပစ္စည်းစုံ လေ၊ ငါ မြည်းနက်ခွာ သွားဝယ်တော့ အဲဒီလူက ဒါကိုပါ တွဲဝယ်ဖို့ အကြံပေးတာတစ်ခုချင်းစီ ဝယ်တာထက် ပိုသက်သာလို့လေ "

ပိုင်ဟုန်းထူက ရယ်ရင်း ပြောသည်။

လီယန်ချူမှာလည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်းအိမ်မှာ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား "

ပိုင်ဟုန်းထူ ကြောင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါက ဒုတိယမြောက် ဘာဖြစ်လို့လဲ "

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်

"ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပါပြီ၊ ပိုင်မိသားစုရဲ့ အမွေတော့ မပြတ်တော့ဘူးပေါ့ "

"..." ပိုင်ဟုန်းထူ

ကျယ်ဝန်းခိုင်ခံ့သော မြင်းလှည်း ဆယ်စီးကျော်သည် ဝေမြို့တော်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာကြသည်၊ အတွေ့အကြုံ အရှိဆုံးသော မြင်းရထားမောင်းသမားများက မောင်းနှင်ပေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေမြို့တော်အပြင်ဘက် မိုင်အနည်းငယ်အကွာရှိ ထိုဂူသင်္ချိုင်းကြီးဆီသို့ ဦးတည်နေကြသည်။

ထိုရဟန်းများ၊ တာအိုဆရာများနှင့် သိုင်းလောကမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားရှင်များမှာ မြင်းလှည်းများအတွင်းတွင် လိုက်ပါလာကြသည်။

မွန်းတည့်ချိန်နီးကပ်လာသောအခါ မြင်းလှည်းများသည် ဂူသင်္ချိုင်းကြီး တည်ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာမှာ တောင်နှင့်ရေ အနေအထား လှပသော နေရာဖြစ်ပြီး ဖုန်းရွှေ အလွန်ကောင်းမွန်လှရာ၊ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စိတ်နှလုံး ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည့် ထူးခြားသော မြေနေရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ လီယန်ချူကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် တတ်ကျွမ်းသူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤနေရာတွင် ညစ်ညမ်းသော အရှိန်အဝါ များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည်ကို တွေ့မြင်နေရသည်။

၎င်းမှာ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ ဖုန်းရွှေအနေအထား ပျက်စီးသွားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းရှိ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများ၏ အရှိန်အဝါများ အပြင်သို့ ယိုစိမ့်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာက သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါ အရမ်းပြင်းတာပဲ "

လီယန်ချူက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို ပြောသည်

"ဒီတစ်ခေါက် ပညာရှင်တွေ အများကြီး ပါလာတာပဲ၊ မိစ္ဆာအလောင်းတွေ၊ ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိရင်တောင် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး "

"မျှော်လင့်တာပဲလေ "

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤဂူသင်္ချိုင်း၏ ဝင်ပေါက်မှာ မြေအောက်တွင် ရှိနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ တောင်ကမ်းပါးယံ၏ တစ်နေရာတွင် ဖြစ်ပြီး၊ လူများက တူးဖော်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူနှစ်ဦးခန့် ဝင်နိုင်သော ကျောက်တံခါး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုဂူသင်္ချိုင်းမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးလုံးကို ထွင်းထု၍ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု လီယန်ချူ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်၊ သူသည် ဖုန်းရွှေပညာကို အနည်းငယ် နားလည်ထားသဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ထိုဂူဗိမာန်ပိုင်ရှင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

မင်းစိုးရာဇာ သို့မဟုတ် မှူးမတ်ကြီး တစ်ဦးဦးပင် ဖြစ်နိုင်သည်၊ မဟုတ်လျှင် ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစီအမံမျိုး ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုတစ်ခေါက် ဂူအတွင်းသို့ဝင်၍ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရာတွင် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်သူမှာ ယုံရှင်းကျောင်းနှင့် ကျင့်အန်းဘုရားကျောင်းမှ တာအိုဆရာနှင့် ရဟန်းများ မဟုတ်ကြပေ။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စာဆိုပုံစံရှိသည့် ဝမ်ယွင်ထင် ဖြစ်သည်၊ ယခု ဝမ်ယွင်ထင်မှာ ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံ ပေါက်နေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူက သူ၏ ဝတ်စုံရှည်အောက်တွင် ကျစ်လျစ်ခိုင်ခံ့သော ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရသည်။

ဤလူက စာဆိုဝတ်စုံကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်နေသည်လား မပြောတတ်ပေ။

ကျင့်ကြံသူတစ်စုမှာ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွေးကြီးကို ဆွဲလာသည့် သားရဲထိန်းပညာရှင် ကျန်းဖိန် မှာ စာဆို ဝမ်ယွင်ထင်၏ နောက်ကွယ်မှ ကပ်၍ လိုက်ပါသွားသည်ကို လီယန်ချူ သတိထားမိလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤသူသည်လည်း ဂူသင်္ချိုင်းဆင်းရာတွင် ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသည့် နည်းလမ်းများ ရှိပုံရသည်။

"ဒီလို အသင်းဖော်မျိုးတွေက တကယ်ကို စိတ်အေးရတာပဲ"

အဖွဲ့ထဲတွင် ပြဿနာရှာတတ်သူမျိုး မတွေ့ရဘဲ လူတိုင်းမှာ အလွန်ပင် သတိကြီးစွာ ရှိနေကြသဖြင့် လီယန်ချူ ဝမ်းသာမိသည်။

ကျင့်အန်းဘုရားကျောင်းမှ ရှန်းဆန်းဆရာတော်နှင့် ယုံရှင်းကျောင်းမှ ယွမ်ယိတာအိုဆရာတို့မှာ ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်မားလှသော်လည်း၊

ယခုတစ်ခေါက် ဂူဆင်းရာတွင် အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်ထားကြပြီး ဂူတွင်းကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကိုလည်း ဖိတ်ကြားထားခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ နာမည်ကျော် ဂိုဏ်းကြီးများမှ ပညာရှင်များဖြစ်သော်လည်း ဘေးထွက်လမ်းစဉ်သမားများနှင့် မဆက်ဆံလိုသည့် မာန်မာနမျိုး မရှိကြပေ။

အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လှသည်။

ဂူလမ်းကြောင်းအတွင်းရှိ လမ်းလျှောက်လမ်း များကို မာကျောသော ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသည်၊ လမ်းကြောင်းအတွင်းမှာ မှောင်အတိ ကျနေသဖြင့် ဝင်ရောက်လာသော ကျင့်ကြံသူတိုင်းမှာ မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

၎င်းမှာ အလင်းရောင်ရရန်အတွက်သာမက လမ်းကြောင်းအတွင်း လေဝင်လေထွက် ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုဂူသင်္ချိုင်းမှာ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ သူခိုးများ ဖောက်ထားသော တွင်းပေါက်များ ရှိနေသဖြင့် လေဝင်လေထွက်မှာ အတော်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။

လူတိုင်း ခဏမျှ ဆက်လျှောက်သွားပြီးနောက် ဂူခန်းမတစ်ခု ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤဂူခန်းမထဲတွင် ကျောက်ခေါင်းတလား ရှစ်လုံး ရှိနေပြီး၊ တစ်လုံးမှာမူ ပွင့်နေပြီဖြစ်သည်။

ခေါင်းတလားဘေးတွင် အလောင်း ၅ လောင်း၊ ၆ လောင်းခန့် ရှိနေပြီး အားလုံးမှာ သိုင်းလောကသား ပုံစံများ ဖြစ်ကြသည်။

စာဆို ဝမ်ယွင်ထင်သည် ရှေ့သို့သွား၍ သေဆုံးသူများကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်

"ဒီလူတွေအားလုံးက ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲရဲ့ လက်သည်းအောက်မှာ သေဆုံးခဲ့တာပဲ၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေ အားလုံး အနှိုက်ခံထားရတယ် "

ထိုတွေ့ရှိချက်မှာ ဤဂူသင်္ချိုင်း၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုနှင့် ကိုက်ညီနေသည်၊ အစောပိုင်းက ဝင်လာခဲ့သော သိုင်းလောကသားများသည် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အပြင်ဘက်ဆုံးရှိ ဂူခန်းမသို့ ရောက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာမူ တည်ငြိမ်နေကြပြီး မည်သည့် ဆူညံမှုမျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းတွင် မိစ္ဆာအလောင်းများ သောင်းကျန်းနေသည်ဖြစ်ရာ၊ အခြား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများနှင့် သားရဲများ ရှိနေခြင်းမှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဘုန်းကြီးကျောင်း၊ တာအိုကျောင်းမှ လူများဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ပိုင်အတတ်ပညာရှိသော သိုင်းလောကသားများဖြစ်စေ ထိုကိစ္စကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားခြင်းမျိုး မရှိပေ။

စာဆို ဝမ်ယွင်ထင်သည် အတွေ့အကြုံရှိသော ပုံစံမျိုးကို ပြသခဲ့ပြီး ဂူခန်းမအတွင်းရှိ ခေါင်းတလားများကို မထိမပါဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်။

ခေါင်းတလား တစ်လုံးမှာ ပွင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် အလွန်အကျွံ သွားရောက်မစစ်ဆေးခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ပါလာသော ကျင့်ကြံသူများထဲတွင်လည်း လက်ဆော့၍ ခေါင်းတလားကို စိတ်ကြိုက် လိုက်ဖွင့်သူမျိုး မရှိပေ။

လူတိုင်းမှာ စိတ်အေးချမ်းစေသည့် တည်ငြိမ်သော အမူအရာများကို ပြသနေကြသည်။

လီယန်ချူက ပိုင်ဟုန်းထူကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ဒီတစ်ခေါက် ပါလာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက အားကိုးရမယ့်ပုံပဲ "

ပိုင်ဟုန်းထူက လီယန်ချူ ဆိုလိုသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်၊ ထိုကဲ့သို့သော ဂူသင်္ချိုင်းမျိုးတွင် အဆိုးဆုံးမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကိုင်ခြင်းနှင့် လျှောက်မွှေခြင်း ဖြစ်သည်။

အားလုံးမှာ အစွမ်းအစ ရှိကြသူများ ဖြစ်သော်လည်း ပြဿနာမရှာခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောသည်

"ဒါက အပြင်ဘက်ဆုံး နေရာပဲ ရှိသေးတာ၊ နောက်ပိုင်းလည်း အဆင်ပြေပြေ ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရမှာပဲ "

ဂူထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက်တွင် သူသည် အနည်းငယ် စိတ်မအေးသလို ခံစားနေရသဖြင့်၊ ယခင်က လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောလိုက်သွားမည်ဟူသော စိတ်ထားကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ ပိုင်ကြီး တွင် ထိုအချက်မှာ အလွန်ကောင်းသည်၊ မိမိကိုယ်မိမိ ကောင်းကောင်းသိသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကြွားချင်သော်လည်း တကယ့်ကိစ္စနှင့် ကြုံလာလျှင် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သည်။

ကိုယ့်ဘာသာ သေတွင်းတူးမည့် အမျိုးအစားမျိုး မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်၊ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဂူတွင်းရှိ မိစ္ဆာအလောင်းကြီး ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာသို့ မရောက်မချင်း အခြားကိစ္စများကို မရှာရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ။

လူတိုင်းကိုင်ထားသော မီးတုတ်များ၏ အလင်းရောင်မှာ ပို၍ မှိန်လာသည်၊ အစပိုင်းတွင် လင်းထိန်နေသော်လည်း ယခုအခါ မီးတုတ်များသည် မိမိတို့၏ ရှေ့နားလေးကိုသာ လင်းစေနိုင်တော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်လာခဲ့ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရေစက်ကျသံ

"တောက်... တောက်..."

များကိုလည်း ကြားလာရသည်။

ဂူအတွင်းရှိ လေထုမှာ စိုထိုင်းလာပြီး၊ ဂူထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်လာရခြင်းမှာ ထူးခြားသော အင်အားတစ်ခုက အလင်းရောင်ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားနေပြီး၊ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်၏ လေထုမှာ စိမ့်အေးလာသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

ထိုနေရာတွင် တန်ခိုးရှိသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ၊ သာမန်လူသား၏ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါးများ ရှိနေလျှင်ပင် သူတို့ မမြင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာက စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ အမြဲ ခံစားနေရသည်။

၎င်းမှာ လူကို မသိစိတ်မှ အေးစိမ့်တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၁၀၈) - နံရံဆေးရေးပန်းချီ

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းကြောင်းများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ဖိအားပေးသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

လူတစ်စုမှာ ဂူခန်းမအသစ်တစ်ခုထံသို့ မကြာခင်မှာပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်၊ ဤဂူခန်းမထဲတွင် ခေါင်းတလားများ ပိုမိုများပြားလှသလို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း အလောင်းများစွာ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ဤဂူခန်းမမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး ဂူအမိုးမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် နိမိတ်မရှိသကဲ့သို့ မြင့်မားလွန်းလှသည်။

ထိုအလောင်းများထဲတွင် တစ်လောင်းမျှပင် ပြည့်စုံခြင်းမရှိပေ၊ အချို့မှာ ထူးဆန်းသောအားတစ်ခုဖြင့် ခါးမှ ပြတ်တောက်နေပြီး၊ အချို့မှာမူ ဦးခေါင်းများ ဆွဲဖြတ်ခံထားရသည်။

ယခင်ဂူခန်းမကဲ့သို့ပင် အားလုံးမှာ သိုင်းလောကသား ဝတ်စုံများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ထိုဂူခန်းမထဲတွင် ထူးခြားသည်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေသည့် အလောင်းနှစ်လောင်း ရှိနေပြီး၊ ဦးခေါင်းများမှာ လက်နက်ဖြင့် အခုတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအလောင်းနှစ်လောင်း၏ ဝတ်စုံမှာ ချန် နိုင်ငံ၏ ဝတ်စုံမဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းပုံစံ ဝတ်စုံများဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သိသာလှသည်။

စာဆို ဝမ်ယွင်ထင်သည် ထိုင်၍ ထိုအလောင်းနှစ်လောင်းကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားသည်။

"ဒါတွေက ဖုတ်ကောင် တွေပဲ "

ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းတွင် ယင်ဓာတ် အလွန်ပြင်းသဖြင့် ဖုတ်ကောင်များ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ မထူးဆန်းပေ၊ ဂူထဲဝင်လာသည့် သိုင်းသမားများက ဤဖုတ်ကောင်များကို နိုးကြားစေခဲ့သဖြင့် တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောသည်

"ဒီဂူခန်းမထဲမှာ အလောင်းပုပ်နံ့ တွေ အရမ်းပြင်းတာပဲ "

ဘေးနားရှိ ပိုင်ဟုန်းထူကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလာသည်

"ဒီခေါင်းတလားတွေထဲမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိနေဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော် "

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားသံမှာ အလွန်တိုးပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် လူအများအပြား သတိမထားမိကြပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင်

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ဗလာဖြစ်နေသော ဂူခန်းမထဲတွင် နားရှည်ဖွယ် အသံများ မြည်ဟည်းသွားသည်၊ ၎င်းမှာ ခေါင်းတလားအဖုံးများ တွန်းဖွင့်ခံရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံများ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက အမှတ်မထင် စက်ယန္တရားကို ထိမိသွားသဖြင့် ခေါင်းတလားထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော အရာများကို နိုးကြားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် အလောင်းများ တစ်လောင်းပြီးတစ်လောင်း ထရပ်လာကြသည်၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်မှာ သတ္တုရောင်များ လက်နေပြီး၊ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလျက် လက်သည်းများမှာ မည်းနက်ကာ ချွန်ထက်ရှည်လျားလှသည်။

ခေါင်းတလားထဲမှ အလောင်းများ ထရပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဂူခန်းမအတွင်းရှိ အလောင်းပုပ်နံ့နှင့် ယင်ဓာတ်မှာ ရုတ်တရက် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

လူတိုင်းကိုင်ထားသော မီးတုတ်များမှာ ငြိမ်းတော့မည့်အလား တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါနေကြသည်။

မီးအလင်းရောင်မှာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်တလှည့် လင်းတလှည့် ဖြစ်နေပြီး တစ္ဆေအရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ လေးနက်သွားသည်၊ ၎င်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုလား သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးက အမှောင်ထဲမှနေ၍ တမင်သက်သက် နိုးကြားအောင် လုပ်လိုက်ခြင်းလား ဆိုသည်ကို သူ မဝေခွဲနိုင်ပေ။

လေထုမှာ အလွန်ပင် ဖိအားများလာသည်။

ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် တာအိုဆရာတစ်ဦးထံသို့ ချက်ချင်း ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ထိုတာအိုဆရာကို လီယန်ချူ မှတ်မိနေသည်၊ သူသည် လျန်ခရိုင်ရှိ ယွိရွှီကျောင်း မှ တာအိုဆရာ ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ပင် ဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်ပါးသည်။

လူကို မှတ်မိစေသည်မှာ သူ၏ ခါးတွင် ကြေးပြား ၅ ပြားကို ချည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုဖုတ်ကောင် ခုန်အုပ်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း ယွိရွှီကျောင်းမှ တာအိုဆရာမှာ မတုန်လှုပ်ဘဲ ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြေးပြားအချို့ကို ထုတ်လိုက်သည်။

သူက လက်ဖြင့် တစ်ချက်ပွတ်လိုက်ရာ မျက်လှည့်ပြလိုက်သကဲ့သို့ ကြေးပြားများမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာပြီး ကြေးပြားဓား တစ်စင်းအဖြစ် တန်းစီသွားတော့သည်။

ဘုန်း

ယွိရွှီကျောင်း တာအိုဆရာက ဓားဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားတော့သည်

ခွန်အားကြီးမားလှသော ဖုတ်ကောင်ကြီးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စဉ်ကျသွားတော့သည်

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်၊ ယခုတစ်ခေါက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းပွဲတွင် ဖိတ်ကြားထားသော ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာဝင်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သာမန်ပုံစံရှိသော တာအိုဆရာတစ်ဦးပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ အစွမ်းရှိနေပြီး ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယခင်က သိုင်းလောက ဂိုဏ်းသားများ ဂူထဲဝင်စဉ် ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်နှင့်တင် အသက်လု တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသည်နှင့် မတူပေ။

ယခုတစ်ခေါက် ဂူခန်းမထဲတွင် ဖုတ်ကောင် ဆယ်ဂဏန်းကျော် ရုတ်တရက် နိုးလာသော်လည်း ဤပညာရှင်များ၏ လက်အောက်တွင် အလူးအလဲ ခံနေရရုံသာ ရှိသည်။

တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းသော လူသန်ကြီး ယန်ချီရှောင်း သည် သူ၏ ထူထဲလှသော အသားခုတ်ဓားကြီး ကို အသုံးပြုကာ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို ထိပ်မှခြေဖျားအထိ တစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်လိုက်သည်

အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှသော စွမ်းအား ဖြစ်သည်

ထွားကြိုင်းသော ခွေးကြီးကို ဆွဲလာသည့် လူလတ်ပိုင်း ကျန်းဖိန် ကလည်း ပါးစပ်မှ လေချွန်သံ ပေးလိုက်သည်

ထိုခွေးကြီးမှာ ချက်ချင်း ခုန်အုပ်သွားပြီးနောက် လူကို ကြက်သီးထစေသည်မှာ ထိုခွေးနက်ကြီးသည် ဖုတ်ကောင်ကို တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုစားသောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်

ဆယ်ဂဏန်းကျော်သော ဖုတ်ကောင်များမှာ ဤစွမ်းအားကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံသူများရှေ့တွင် လှိုင်းကလေးတစ်ခုမျှပင် မဖန်တီးနိုင်ကြပေ။

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ လေထုထဲတွင် ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ပူနွေးသော သွေးအရှိန်အဝါ များ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထိုးထွက်လာသည်။

ထျန်းကန်းလက်ဝါး

ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသည်။

သူ စိတ်လောနေသည်

ဒီအသင်းဖော်တွေက အရမ်းကြမ်းလွန်းနေပြီ၊ ဒီဖုတ်ကောင်တွေအားလုံးက ကုသိုလ် တွေလေ

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

သူသည် ထျန်းကန်းလက်ဝါးကို အစွမ်းကုန် အသုံးချခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဖုတ်ကောင် ၄ ကောင်ကိုသာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်သွားရသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလောက် မြန်နေကြတာလဲ"

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နှမြောစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဘေးနားရှိ ရဟန်းနှင့် တာအိုဆရာများမှာမူ လန့်သွားကြသည်

ဒီလူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ

ဒီဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိနေလို့လဲ၊ ချက်ချင်းပဲ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာအောင် သတ်ပစ်တာလဲ။

လီယန်ချူ၏ အစွမ်းမှာလည်း သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေသည်၊ ထိုချောမောသော တာအိုဆရာလေး၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ တာအိုတပည့်တစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ သိုင်းလောကမှ ကြမ်းတမ်းသော သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေသည်။

ယန်ချီရှောင်းက လီယန်ချူကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်၊ သိသာသည်မှာ လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ သူ့အကြိုက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

တိုက်ရိုက် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခြင်း

ဖုတ်ကောင်များ နိုးကြားလာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဆူညံမှုမှာ မကြာခင် ငြိမ်သက်သွားသည်၊ ကျင့်အန်းဘုရားကျောင်းမှ ရှန်းဆန်းဆရာတော်နှင့် ယုံရှင်းကျောင်းမှ ယွမ်ယိတာအိုဆရာတို့ကဲ့သို့ အကြီးအကဲများမှာ လက်ပင် မလှုပ်လိုက်ရပေ။

သို့သော် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်နေသည်၊ မိမိတို့အဖွဲ့၏ အစွမ်းက ဤဖုတ်ကောင်များကို သတ်နိုင်ရုံဖြင့် စိတ်မအေးနိုင်ကြပေ။

သူတို့ ဂူထဲဝင်လာသည်မှာ မည်မျှမှ မကြာသေးပေ၊ အပြင်ဘက်ဆုံး နေရာဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဤမျှများပြားသော ဖုတ်ကောင်များနှင့် တွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ၊ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားပါက မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ အစွမ်းမှာ ပိုမိုကြီးမားလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဖုတ်ကောင်အားလုံးကို သုတ်သင်ပြီးနောက်တွင်မှ လူတိုင်း သတိထားမိလိုက်သည်မှာ၊ ထိုဂူခန်းမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ကျောက်နံရံများပေါ်တွင် နံရံဆေးရေးပန်းချီများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ်ဘက်ရှိ ပန်းချီကားပေါ်တွင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်ယင်ပြီး လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်တစ်စုမှာ မြင့်မားသော ရာဇပလ္လင်တစ်ခုကို အရိုအသေပြုနေသည့် ပုံကို ရေးဆွဲထားသည်။

ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် မည်သူမျှ မရှိသော်လည်း ထိုစစ်သည်များ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ကြည်ညိုလေးနက်ကာ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ပန်းချီလက်ရာမှာ အလွန် မြင့်မားလှသည်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုစစ်သည်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါ ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ စည်းကမ်းတင်းကြပ်ပြီး တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် စစ်ပြန်ကြီးများ ဖြစ်ရမည်။

ညာဘက်ရှိ ပန်းချီကားမှာမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

သို့မဟုတ် နံရံဆေးရေးပန်းချီဟုပင် ခေါ်ရန် ခက်ခဲလှသည်၊ ရှုပ်ထွေးလှသော မျဉ်းကြောင်းများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောထွေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဒီဂူကို ဆောက်တုန်းက အလုပ်သမားတွေကို လုပ်အားခ မပေးခဲ့ဘူးလား မသိဘူး၊ ဒါကြီးက တော်တော်လေး ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်လှချည်လား"

ပိုင်ဟုန်းထူက ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

ဘယ်ဘက်တွင် သေသေချာချာ ဆွဲထားပြီး ညာဘက်တွင်တော့ ပြီးစလွယ် လုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက တစ္ဆေကို လှည့်စားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူတို့နှစ်ဦး၏ အသံသည် မျက်နှာမှာ သံချေးရောင်သန်းနေသော ဝူသရဲအို ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်ရာ၊ သူသည် လျှောက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်၍ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဝူသရဲအိုမှာ လူသေမျက်နှာရှိပြီး အေးစက်လှသည်၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော မျက်နှာအရောင်နှင့်အတူ ယခုလို ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ရယ်မောလိုက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ပိုင်ဟုန်းထူက စပ်စုလိုက်သည်

"အဘိုး... ဘာကို ရယ်တာလဲ "

ဝူသရဲအိုက အမူအရာမရှိဘဲ အေးစက်စွာ ပြောသည်

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ "

"..."

ပိုင်ဟုန်းထူ ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တစ်ချက် တုန်သွားသည်၊ လူထက် တစ္ဆေနှင့် ပိုတူသော ထိုအဘိုးအို၏ စကားမှာ တကယ်ကို တိုက်ရိုက်ကျလွန်းလှသည်။

ဝူသရဲအိုက ခြောက်ကပ်နေသော လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ညာဘက်နံရံပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးသော မျဉ်းကြောင်းများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်

"အဘိုး... အဘိုး သိလို့လား"