အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း (၁၀၉) - လေ့ကျင့်သူ

ဝူသရဲအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာသေဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောသည်

"ဒါက မဟာရှ ခေတ်က လေ့ကျင့်သူ တွေရဲ့ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက မပြည့်စုံဘူးအကြွင်းအကျန် အပိုင်းအစပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒီဂူခန်းမထဲမှာ တခြား နံရံဆေးရေးပန်းချီတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ"

မဟာရှ လေ့ကျင့်သူ

လီယန်ချူ ကြောင်သွားသည်။

သူ့မှတ်ဉာဏ် မမှားဘူးဆိုလျှင် ချန် နိုင်ငံ မတိုင်မီက ခေတ်မှာ မဟာရှ မင်းဆက် ဖြစ်သည်၊ ထိုစဉ်က မဟာရှ၏ နောက်ဆုံး ဧကရာဇ် နတ်ရွာစံပြီးနောက် တစ်လောကလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

နယ်စားပဒေသရာဇ်များ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာနီးပါး စစ်မက်ဖြစ်ပွားခဲ့ကြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင်မှ ချန်နိုင်ငံ၏ ဘိုးတော်မင်းကြီးက ဖုန်မှုန့်များကို ခါချ၍ တစ်လောကလုံးကို စည်းလုံးညီညွတ်အောင် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လေ့ကျင့်သူ လမ်းစဉ်လား "

လီယန်ချူက ဤအသုံးအနှုန်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

ဝူသရဲအိုက တစ်ချက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

"သရဲအို... ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဘာလို့ မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ ဆက်ဆံနေတာလဲ၊ စကားကိုလည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ "

သူတို့နှစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်မှ အိုမင်းသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊ ထိုအသံပိုင်ရှင်မှာ ရွာမှ နတ်ကတော် လီယန်ချူထံမှ ကြက်ကင်တစ်ပန်းကန် တောင်းစားခဲ့သည့် အဘွားချန် ဖြစ်သည်။

ဝူသရဲအိုက ဟဲဟဲဟု ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

အဘွားချန်က သူ့ကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး လီယန်ချူကို နူးညံ့စွာ ပြောပြသည်

"လေ့ကျင့်သူ ဆိုတာက မဟာရှ မင်းဆက်ကာလက ထူးခြားတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ သူတို့က မန္တန်အတတ်တွေကို မကျင့်ကြံဘူး အသက်ရှူစွမ်းအင် ကိုပဲ လေ့ကျင့်ပြီး ထာဝရအသက် ကို ရှာဖွေကြတာ "

"လေ့ကျင့်သူတွေကို ထာဝရအသက်နဲ့ အနီးစပ်ဆုံးလူတွေလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဟာရှ မင်းဆက် ပျက်သုဉ်းသွားတာနဲ့အတူ လေ့ကျင့်သူတွေရဲ့ လမ်းစဉ်ကလည်း လောကထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ "

ထာဝရအသက် လီယန်ချူသည် ဤသော့ချက်စကားလုံးကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သည်။

ရှေးယခင်ကတည်းက ကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ၊ ဧကရာဇ်မင်းများနှင့် မှူးမတ်များဖြစ်စေ အားလုံးမှာ ထာဝရအသက်ကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

မည်သူမျှ အမှန်တကယ် ထာဝရအသက်ရရှိသည်ဟု မကြားဖူးသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ လူသားတို့၏ ထာဝရအသက်အပေါ် တောင့်တမှုကို အတားအဆီး မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

လေ့ကျင့်သူ လမ်းစဉ်မှာ ထာဝရအသက်နှင့် အနီးစပ်ဆုံးဟု အခေါ်ခံရသည်။

ဤအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ထိုကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်မှာ မည်မျှ အဖိုးတန်ကြောင်း သိသာလှသည်။

မှန်ပါပေသည်။

သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ ဂူဆင်းလာသည့် ကျင့်ကြံသူများ၏ နားထဲသို့ မကြာခင် ရောက်ရှိသွားရာ၊ ဤနံရံဆေးရေးပန်းချီ၏ အရင်းအမြစ်ကို မသိကြသူများမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ တောက်ပလာကြတော့သည်။

အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာကြသည်။

ဤရှုပ်ထွေးလှသော မျဉ်းကြောင်းများက မဟာရှ လေ့ကျင့်သူတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်လား

ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် ထိုပန်းချီကားရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မည်သူမျှ ထိုပုံများမှ မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမျှ မမြင်နိုင်ကြသေးပေ။

ထိုစဉ် တစ်လမ်းလုံး စကားနည်းလှသော ယွမ်ယိတာအိုဆရာ က ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်

"မိတ်ဆွေတို့... ငါတို့ ဒီကိုလာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့ကြပါနဲ့၊ ဂူထဲက မိစ္ဆာကောင်ကို သုတ်သင်ပြီးရင်တော့ ဒီနေရာကို ပြန်လာပြီး ပုံတူကူးတာဖြစ်ဖြစ်၊ လေ့လာတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်လို့ နောက်မကျပါဘူး "

သူ၏ အသံမှာ သူ၏ လူပုံစံအတိုင်းပင် အေးစက်ပြီး၊ မာကျောကာ အရှိန်အဝါ ပြည့်ဝလှသည်။

ယုံရှင်းကျောင်း ကျောင်းထိုင်၏ စကားကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကြသည်။

ထာဝရအသက်အပေါ် တောင့်တမှုမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော်လည်း၊ ထိုယွမ်ယိတာအိုဆရာမှာ ထိုမြှူဆွယ်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကိုပါ သတိပြန်ဝင်လာစေပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်စေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ သိက္ခာကြီးမားမှုကြောင့်သာ မဟုတ်နိုင်ပေ။

ထိုသူပေးသည့် ဖိအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်၊ သူ၏အရှိန်အဝါမှာ တရားရှာသူတို့၏ လောကီကင်းစင်သော သို့မဟုတ် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်မျိုး လုံးဝမရှိပေ။

လူတိုင်း ဤဂူခန်းမမှ ထွက်ခွာလာပြီး ဂူသင်္ချိုင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

လမ်းကြောင်းမှာ နက်ရှိုင်းပြီး တိတ်ဆိတ်လှသည်၊ ရံဖန်ရံခါကြားရသော ရေစက်ကျသံမှအပ အခြား မည်သည့်အသံမျှ မကြားရတော့ပေ။

ရုတ်တရက်

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော စာဆို ဝမ်ယွင်ထင် က ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်၊ သူကိုင်ထားသော မီးတုတ်၏ အလင်းရောင်မှာ ရှေ့ရှိ ရုပ်ထုတစ်ခုကို လင်းသွားစေသည်။

၎င်းမှာ ထူးဆန်းပြီး မိစ္ဆာဆန်လှသော ခေါင်းနှစ်လုံးပါ သားရဲရုပ်ထု တစ်ခု ဖြစ်သည်၊ သားရဲခေါင်းနှစ်လုံးမှာ ပုံပျက်နေသော နဂါးမျက်နှာပုံစံ ထွင်းထုထားပြီး၊ မျက်လုံးကြီးများမှာ ပြူးထွက်နေကာ လျှာရှည်ကြီးမှာ လည်ပင်းအထိ ထွက်နေသည်။

ခေါင်းတစ်ခုစီတွင် ကြီးမားသော သမင်ချို တစ်စုံစီ တပ်ဆင်ထားပြီး ထိုချိုများမှာ ခန့်မှန်းရခက်သော ပုံစံများဖြင့် ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်နွယ်နေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လူနှင့်လည်း မတူ၊ သားရဲနှင့်လည်း မတူဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး မည်းနက်နေကာ သားရဲမျက်နှာပုံစံများ၊ တိမ်တိုက်ပုံစံများနှင့် စိန်ပွင့်ပုံစံ အစင်းကြောင်းများ ဆေးခြယ်ထားသည်။

မီးတုတ်အလင်းအောက်တွင် ၎င်းမှာ ပို၍ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး မိစ္ဆာဆန်နေတော့သည်။

"ဒါက ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဂူစောင့်သားရဲ ပဲ ဒါက မင်းစိုးရာဇာတွေက မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့နဲ့ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် သုံးကြတာ "

အဘွားချန်၏ အသံမှာ လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းစိုးရာဇာတွေပဲ သုံးတာလား "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီအဆင့်အတန်းရှိတဲ့ အသုံးအဆောင် မျိုးက အရမ်းချမ်းသာတဲ့ မင်းစိုးရာဇာတွေပဲ သုံးနိုင်တာ မဟုတ်ရင်တော့ အရှိန်အဝါက ပိုင်ရှင်ကို ပြန်တိုက်ခိုက်ပြီး ဂူဗိမာန်ပိုင်ရှင်ကို သေပြီးရင်တောင် အေးအေးဆေးဆေး မနေရအောင် လုပ်တတ်တယ် "

အဘွားချန်၏ အကြည့်မှာ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဂူစောင့်သားရဲ၏ မျက်လုံးများပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည်၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထိုနာမည်ကျော် နတ်ကတော်ကြီး ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

"မဟာရှ လေ့ကျင့်သူတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်၊ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဂူစောင့်သားရဲ... ဒီဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်က ကြည့်ရတာ သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ "

ဝူသရဲအို၏ အက်ကွဲကွဲ အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်၊ ဝူသရဲအို၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သေခြင်းအရှိန်အဝါ များ အလွန်ပြင်းထန်နေခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ဤဂူသင်္ချိုင်း၏ အရှိန်အဝါနှင့် အလွန်ကိုက်ညီနေခြင်းကြောင့်လား မသိပေ။

ဝူသရဲအို သူ့နားကို ကပ်လာသည့်အချိန်တွင် လီယန်ချူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

အဘွားချန်အပေါ်တွင်မူ လီယန်ချူက စေတနာ အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း၊ ဤဝူသရဲအိုကိုမူ သူ အမြဲတမ်း သတိထားနေမိသည်။

ဤဝူသရဲအိုမှာ သူ ယခင်က နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးသော မကောင်းဆိုးဝါး အများအပြားထက်ပင် သေခြင်းအရှိန်အဝါ ပိုပြင်းထန်နေသည်။

အလွန်ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လူတိုင်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် လွင့်ပျံနေသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဝေဝေဝါးဝါးနှင့် သေချာမကြားရပေ၊ တစ်စုံတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး စကားပြောနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ဘာပြောနေသည်ကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရပေ။

လီယန်ချူ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘဲ ဂူထဲဆင်းလာသည့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားလည်း ဤကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာမှ ရဟန်းအို တစ်ပါးမှာမူ ရုတ်တရက် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုထဲသို့ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်တောက်ပသော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မည်းနက်သော အရိပ်တစ်ခုမှာ ထိုရဟန်းအို၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ လက်ထဲတွင် ပိတ်မိလျက် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ နားထဲတွင် ကြားနေရသော ဝေဝေဝါးဝါး စကားသံများမှာ ရုတ်တရက် လျော့နည်းသွားတော့သည်။

ရဟန်းအိုမှာ ပါးစပ်မှ ဘုရားစာကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းမှာ တစ်ချက် လက်သွားကာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

သူ့လက်ထဲမှ မည်းနက်သော အရိပ်မှာလည်း လေထုထဲတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အံ့ဩစရာပဲ"

လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

စောစောက သူသည် အမှောင်ထဲရှိ ထိုနာမ်ဝိညာဉ် ကို ပစ်မှတ် မထားနိုင်ခဲ့ပေ၊ ထိုဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းတွင် လူ၏ အာရုံခံစားမှုကို လျှော့ချပေးနိုင်သော မမြင်နိုင်သည့် အင်အားတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ထိုရဟန်းအိုမှာမူ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ထိုနာမ်ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဘုန်းကြီး ပန်းခုံ က ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ နတ်မျက်စိ ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ထားတဲ့သူလေ "

အဘွားချန်က ပြုံး၍ ပြောပြသည်။

လီယန်ချူက အဘွားချန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်၊ ဤအဘွားအိုမှာ သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ သဘောကျပုံရပြီး၊ သိသင့်သိထိုက်သည့် ပညာရှင်များကိုလည်း တမင်တကာ မိတ်ဆက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"နတ်မျက်စိက ဘာများ ထူးဆန်းလို့လဲ၊ ငါလည်း အဲဒီနာမ်ဝိညာဉ်ကို အာရုံခံမိသားပဲ၊ လက်လှုပ်ဖို့ မတန်လို့ မလုပ်တာ "

ဝူသရဲအိုက နှာခေါင်းရှုံ့၍ ပြောသည်။

အဘွားချန်က သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်

"နင့်ကို ဘယ်သူက မေးလို့လဲ၊ သွားစမ်းပါ ဟိုဘက်"

ဝူသရဲအိုက စိတ်မဆိုးဘဲ ပြုံး၍သာ

"မင်းက ဘာလို့ ဒီတာအိုဆရာလေးကို ဒီလောက်တောင် အလေးထားနေတာလဲ "

အဘွားချန်က သူ့ကို တစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်

"ငါက ရုပ်ချောတဲ့ လူငယ်လေးတွေကို မြင်ရင် စကားများများ ပြောချင်တာ၊ နင်လို အဘိုးကြီးက ဒီမှာ ဘာလာအပိုပြောနေတာလဲ "

အဘွားချန်၏ လေသံမှာ ပြင်းထန်သွားသော်လည်း၊ သေခြင်းအရှိန်အဝါ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဝူသရဲအိုမှာမူ ဟဲဟဲဟုသာ ရယ်နေတော့သည်။

သူ၏ ပုံစံမှာ အတော်ပင် မျက်နှာပြောင်လှသည်၊ သူ၏ သံချေးရောင် လူသေမျက်နှာနှင့်မူ လုံးဝ လိုက်ဖက်မှု မရှိပေ။

အဖွဲ့သားများမှာ ထပ်မံ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

အကြောင်းမှာ ရှေ့တွင် နောက်ထပ် ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဂူစောင့်သားရဲ တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စာဆို ဝမ်ယွင်ထင်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောသည်

"ထူးဆန်းတယ်"

"ဒီဂူသင်္ချိုင်းက ဝင်္ကပါ ပဲ၊ ဒါက ငါတို့ စောစောက တွေ့ခဲ့တဲ့ ဂူစောင့်သားရဲပဲ "

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားကြသည်။

ဝင်္ကပါ

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားကာ ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထွားကြိုင်းသော ခွေးကြီးကို ဆွဲထားသည့် ကျန်းဖိန်မှာ ထိုခွေးကြီး၏ နားထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုခွေးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ကြိုးကို ရုန်းထွက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

အခန်း (၁၁၀) - ဝူရှင်း

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ထိုခွေးကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

အနောက်တောင်ဘက်မှ ကျင့်ကြံသူ ကျန်းဖိန် မွေးမြူထားသော ဤခွေးကြီးမှာ စရိုက်ကြမ်းတမ်းပြီး ခန္ဓာကိုယ် ထွားကြိုင်းလှကာ အမွှေးအမျှင်များမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့ချောမွေ့လှသည်။

မျက်လုံးထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ လူသားဆန်သော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သဖြင့် အသိဉာဏ် အလွန်မြင့်မားပုံရသည်။

၎င်းမှာ လီယန်ချူအား သူ၏တာအိုကျောင်းရှိ တပည့်ဖြစ်သူ မည်းကြီး ကို သတိရစေသည်၊ မည်းကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မကြာခဏဆိုသလို ထိုကဲ့သို့ ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းသော အပြုံးမျိုး ပေါ်လာတတ်သည်။

ထိုခွေးနက်ကြီးထက်ပင် မည်းကြီးက ပို၍ လူသားဆန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ခွေးကြီးမှာ အရှိန်အဟုန် မြန်ဆန်လှပြီး မှောင်အတိကျနေသော လမ်းကြောင်းထဲသို့ မကြာခင်မှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ပြေးလွှားသည့်အခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ပေါ်ပေ။

ရှန်းဆန်းဆရာတော်နှင့် ယွမ်ယိတာအိုဆရာတို့လည်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ကြသည်၊ သူတို့သည် သာမန်ပုံစံရှိသော လူလတ်ပိုင်း ကျန်းဖိန်ကို အတော်ပင် ယုံကြည်ပုံရသည်။

စာဆို ဝမ်ယွင်ထင်မှာမူ လက်ပိုက်ထားလျက် အကြည့်များထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပါဝင်နေသည်။

အမှန်ဆိုလျှင် သူကသာ အစဉ်အလာရှိသော မော့ကျင်းရှောက်ဝေ တစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ ကျန်းဖိန်က ခွေးကိုအသုံးချပြီး လမ်းရှာခိုင်းခြင်းမှာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို သံသယဝင်ရာ ကျရောက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ခေါက် ဂူထဲဆင်းလာသည့် လူများကို စတင် အကဲခတ်လိုက်သည်၊ မီးတုတ်အလင်းမှာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျရောက်နေပြီး မှိန်တလှည့် လင်းတလှည့် ဖြစ်နေသည်။

ယခုအဖွဲ့တွင် တာအိုကျောင်း ၃ ကျောင်း၊ ဘုန်းကြီးကျောင်း ၅ ကျောင်းမှ တစ်ကျောင်းလျှင် ၂ ဦးစီ စုစုပေါင်း ၁၆ ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တပည့်များမှာမူ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ထို့ပြင် ယင်ယန်ဆရာ ၊ အဘွားချန်၊ ဝူသရဲအို၊ ယန်ချီရှောင်း၊ စာဆို ဝမ်ယွင်ထင်၊ လှေကူးတို့သမား ဟူလီ၊ အနောက်တောင်ဘက်မှ သားရဲထိန်းပညာရှင် ကျန်းဖိန်၊ နတ်ဝင်သည် ဆရာမား။

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့ကိုပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း ၂၆ ဦး ဖြစ်သည်။

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ထိုခွေးနက်ကြီး ပြန်ပြေးလာသည်။

ကျန်းဖိန်ကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး အသံပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဖိန်၏ အကြည့်တွင် လေးနက်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ရုတ်တရက်၊ လူတိုင်းကိုင်ထားသော မီးတုတ်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငြိမ်းသွားတော့သည်

ဂူလမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ဝူး

နားထဲသို့ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံကြီး ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်၊ ထို့ပြင် ပြင်းထန်သော ညှီစော်နံ့ကြီးပါ ပါလာသည်

တစ်စုံတစ်ခု ပြေးထွက်လာပြီ

ဖြစ်ပျက်ပုံမှာ အလွန်ပင် ရုတ်တရက် ဆန်လှသည်။

မီးတုတ်များမှာ ထူးဆန်းစွာ တစ်ခဏအတွင်း ငြိမ်းသွားပြီး လူ၏ အမြင်အာရုံမှာ မှောင်အတိကျသွားသည်၊ လေတိုးသံ ပေါ်လာသည်မှာလည်း စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းသာ ဖြစ်သည်

လီယန်ချူသည် ထျန်းကန်းလက်ဝါး တစ်ချက်ကို လေတိုးသံလာရာဘက်သို့ ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

စွမ်းအင်တစ်ခုမှာ လေထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်

ဘုန်း

လေးလံသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာမှ ရဟန်းအို အချို့မှာ ပါးစပ်မှ ဘုရားစာကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်

ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြောင်းကြီးမှာ လင်းထိန်သွားသည်။

ဟွေ့ကျန်းဆရာတော်မှာ ကိုယ်ဟန်တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြောင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ လျှပ်တပြက် ပြေးဝင်သွားသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကျင့်စဉ်များမှာ ထိုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှသည်။

လူတိုင်း အမြင်အာရုံ ပြန်လည် ရရှိလာချိန်တွင် တာအိုဆရာတစ်ဦးက ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်အံ့ဩသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း သူညွှန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြရာ ကျန်းဖိန်၏ ထွားကြိုင်းသော ခွေးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းဖိန် ကိုယ်တိုင်မှာမူ ခါးမှနေ၍ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်နေပြီး အူများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေကာ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာ ရှိနေသည်။

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းဖိန် သတ်ခံလိုက်ရပြီ

ရှူး

မည်းနက်သော အရိပ်တစ်ခု ပြေးဝင်လာပြီး ရဟန်းတစ်ပါးကို ပတ်ချည်ကာ နောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ဝုန်း

ရှန်းဆန်းဆရာတော်က လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်မီးလျှံတစ်ခု လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ထိုမည်းနက်သော အရိပ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။

ရှဲ... ရှဲ... ဟူသော အသံနှင့်အတူ အဖြူရောင် မီးခိုးများ ထွက်လာသည်။

ထိုထူးဆန်းသော အသံမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာအားလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အရာအားလုံးမှာ အိမ်မက်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

လူတိုင်း မီးတုတ်များကို ပြန်လည် ထွန်းလိုက်ကြသည်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မီးတုတ်အလင်းမှာ ပို၍ သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကျန်းဖိန်၏ အလောင်းမှာ ဆုတ်ဖြဲခံထားရပြီး အလွန်ပင် ပျက်စီးနေသည်။

သားရဲထိန်းကျောင်းမှာ တိုက်ခိုက်ရေးတွင် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း၊ ကျင့်ကြံသူများစွာ၏ ရှေ့တွင် လူတစ်ဦးကို အသံတိတ် သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်းမှာ လူကို ကြက်သီးထစေသည်။

၎င်းမှာ အမှောင်ထဲရှိ အရာသည် လူတိုင်း၏ အသက်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်၊ ယခု သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသော မိစ္ဆာမှာ တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်နိုင်ပေ။

ကျန်းဖိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ဆုတ်ဖြဲခံရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ စောစောက ရဟန်းမှာမူ အရိပ်တစ်ခု၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံရခြင်း ဖြစ်သည်၊ သိသာသည်မှာ တိုက်ခိုက်ပုံ နည်းလမ်း နှစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

ဟွေ့ကျန်းဆရာတော်မှာ ပြေးထွက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ ကျန်းဖိန်ကို စတင်သတ်လိုက်သော မိစ္ဆာနောက်သို့ လိုက်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီယန်ချူသည် ကျင့်ကြံသူများကို အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခု ရှိသေးသည်။

ကျန်းဖိန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသတ်ခံရခြင်းမှာ အပြင်ဘက်မှ မိစ္ဆာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အဖွဲ့ထဲရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဦး၏ လက်ချက်ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျွမ်းကျင်မှု ရှိကြသော ထိုကျင့်ကြံသူများကို အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် စူးအောင့်သွားသည်။

လူတိုင်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် အားကောင်းကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီကြပေ။

ဤနေရာရှိ လူအနည်းဆုံး ၇ ဦး၊ ၈ ဦးခန့်က လီယန်ချူကို ပြန်ကြည့်လာကြသည်၊ သူတို့မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပုံရသည်။

"အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ပါလား "

စောစောက ကြေးပြားဓားကို သုံးခဲ့သော တာအိုဆရာက ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်၊ သူ၏ လေသံတွင် အံ့ဩမှုများ ပါဝင်နေသည်။

"အခုခေတ်မှာ ဒီမန္တန်ကို တတ်တဲ့သူ ရှိသေးတယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး "

လီယန်ချူမှာမူ ထိုစကားကြောင့် ကြောင်သွားသည်၊ သူသည် ဤတာအိုမိတ်ဆွေများနှင့် ရင်းနှီးမှု မရှိပေ။

"ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲက မန္တန်တွေက အရမ်းလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလွန်းလို့လား "

သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်၊ သူကတော့ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်မှာ တာအိုကျင့်ကြံသူတိုင်း တတ်ရမည့် သာမန်မန္တန်တစ်ခုဟု ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင်၊ တခြားသော တာအိုဆရာများက လီယန်ချူကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့က နာမည်မရှိသော တာအိုကျောင်းလေးမှ တပည့်တစ်ဦးဟု ထင်ထားသော်လည်း၊ ပျောက်ကွယ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဤအရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ကို တတ်မြောက်ထားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ သာမန်ပုံစံရှိသော ရဟန်းတစ်ပါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤရဟန်းမှာ မည်သည့်ထူးခြားချက်မျှ မရှိဘဲ လူအများက မေ့လျော့သွားလောက်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

အတွေ့ရအများဆုံး ဘုန်းကြီးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အသက်မှာလည်း အလွန်မကြီးဘဲ အနှစ် ၄၀ ခန့်ရှိကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိလှသော ရုပ်ရည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးဆာသောအရှိန်အဝါ များ ဝန်းရံနေသည်။

အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်၏ မှတ်တမ်းများအရ သွေးဆာသောအရှိန်အဝါမှာ သွေးရောင်အလင်း နှင့် မတူပေ၊ သွေးရောင်အလင်းမှာ မိမိကိုယ်တိုင် ကံဆိုးမည့်ဘေး ရှိခြင်းကို ပြသသော်လည်း၊ သွေးဆာသောအရှိန်အဝါမှာမူ ထိုသူသည် သွေးနှင့် အခုလေးတင် ထိတွေ့ခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် လူသတ်ခဲ့ခြင်းကို ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က လီယန်ချူသည် ဝူလင်စံအိမ်တွင် အစေခံ စုန့်ရိကို ဖမ်းမိစဉ်ကလည်း အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးဆာသောအရှိန်အဝါကို မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုရဟန်းထံသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်

"ဒီဆရာတော်ကို ဘယ်လိုခေါ်ပါသလဲ "

ထိုမိစ္ဆာနှိမ်နင်းပွဲတွင် ရဟန်းနှင့် တာအိုဆရာ အလွန်များသဖြင့် လီယန်ချူ ဤရဟန်း၏ နာမည်ကို မမှတ်မိပေ။

ဤသူက သာမန်လွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်ထူးခြားချက်မျှ မရှိပေ။

ထိုလူလတ်ပိုင်းရဟန်းမှာ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"တပည့်တော်ရဲ့ ဘွဲ့က ဝူရှင်း ပါ၊ တာအိုဆရာလေးက ဘာများ လမ်းညွှန်ချင်လို့ပါလဲ "

"ဝူရှင်း ဆရာတော်... ကိုယ်တော်က ဘာဖြစ်လို့ ကျန်းဖိန်ကို သတ်လိုက်ရတာလဲ "

လီယန်ချူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် တစ်ဖွဲ့လုံးမှာ ဆူညံသွားကြသည်။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ငါ့ရဲ့ စီနီယာညီက ဘာဖြစ်လို့ ကျန်းဖိန်ကို သတ်ရမှာလဲ "

အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော လူလတ်ပိုင်းရဟန်းတစ်ပါးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းလျှင် နှစ်ပါးစီ ပါဝင်ရာ၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျောင်းတူမှ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး လူလတ်ပိုင်းရဟန်း ဝူရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်တာဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ နည်းလမ်း မဟုတ်လောက်ဘူး၊ မင်းက တကယ့်ကို ဘယ်သူလဲ "

ဝူရှင်းရဟန်းမှာ အံ့ဩသွားပုံဖြင့် ခေါင်းခါပြသည်

"တာအိုဆရာလေး ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာ ကိုယ်တော် နားမလည်ပါဘူး "

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းဆန်းဆရာတော် လျှောက်လာသည်၊ သိက္ခာကြီးမားလှသော ထိုဗုဒ္ဓဘာသာ အကြီးအကဲ၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူနှင့် ဝူရှင်းရဟန်းတို့အပေါ် ကျရောက်နေသည်။

သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်နေတော့သည်။