အခန်း (၅၀၇-၅၀၈)
Vol. 51 Ch. 507-508
အခန်း ၅၀၇ - ရောက်လာမှတော့ ပြန်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့
နတ်မိမယ်ယွီရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးဟာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဗွက်ပေါက်နေပါတယ်။
သူမရဲ့ အသားအရေမှာ နဂိုအတိုင်း ကျန်တဲ့နေရာ တစ်ကွက်တောင် မရှိတော့ဘဲ သွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေပါတယ်။
သူမရဲ့ ရင်ဘတ်မှာလည်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး အထဲက ကလီစာတွေ လှုပ်ရှားနေတာကိုတောင် ဖန့်ချန် မြင်နေရပါတယ်။
သာမန် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူသာဆိုရင် ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာမျိုးနဲ့ဆို သေတာကြာပါပြီ။
ဖန့်ချန်က သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတစ်ဖက်က ရွှေရောင်သွေးကြောတွေ ယှက်သန်းနေတဲ့ မီးခိုးဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြာရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။
နတ်မိမယ်ယွီဟာ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသလိုမျိုး မျက်လုံးတွေကို အားယူဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဖန့်ချန်ရဲ့ ဝေဝေဝါးဝါး မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
"သခင်... လေး..."
"ငါပါပဲ မင်းဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်တယ် အခုတော့ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူလိုက်ပါ"
ကံကောင်းတာက နတ်မိမယ်ယွီဟာ မကြာခင်က ကျင့်ကြံသူအများကြီးရဲ့ အသက်ဓာတ်ကို ဝါးမျိုထားခဲ့သလို သူမရဲ့ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကလည်း ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းမွန်တာကြောင့် အသက်ရှူရုံလေး အားယူထားနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဖန့်ချန် နိုးလာပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ သူမ စိတ်အေးသွားပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားပါတော့တယ်။
ဖန့်ချန်က နတ်မိမယ်ယွီကို မြေပြင်ပေါ် အသာအယာ ချထားပေးပြီး မတ်တတ်ရပ်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ လူငယ် ရွှီ က စကားပြောလာပါတယ်။
"သူက သူ့အသက်နဲ့လဲပြီး မင်းအတွက် အချိန်ဆွဲပေးခဲ့တာပဲ ဒါပေမဲ့ မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"
သူက ခဏရပ်ပြီး လှောင်ပြောင်တဲ့ အသံနဲ့ ဆက်ပြောပါတယ်။
"သူက ဘာလို့များ မင်းကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်နေရတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ပြီး အဲဒီလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဒီအချိန်မှာပဲ အားလုံးက ဖန့်ချန်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ မျက်လုံးတွေကို သတိထားမိသွားကြပါတယ်။
မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ ရွှေရောင်သွေးကြောတွေ ရှိနေပြီး ကျန်တစ်ဖက်က ထူးဆန်းတဲ့ အပြာရောင်အလင်းတွေ ထွက်နေတာပါ။
ဇီယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။
"မျက်လုံးကျင့်စဉ်လား"
မွေးရာပါဒေါသဂိုဏ်း က တပည့်ကတော့ အံ့သြသွားပါတယ်။
"သူက မျက်လုံးကျင့်စဉ် နှစ်မျိုးတောင် တတ်ထားတာလား ထူးဆန်းတယ် မျက်လုံးကျင့်စဉ် အမွေအနှစ်တွေက အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှာတောင် အလွန်ရှားတာ"
"ငါတို့ဂိုဏ်းမှာတောင် မျက်လုံးကျင့်စဉ် ၃,၀၀၀ ထဲက တစ်ခုပဲ တတ်တာလေ မျက်လုံးကျင့်စဉ် ၁၀ ခုမှာ ၈ ခု၊ ၉ ခုက ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီ"
နွားစီးကလေးတောင် တုန်လှုပ်သွားပါတယ်။
"ငါတောင် မျက်လုံးကျင့်စဉ် အမွေအနှစ် မရသေးဘူး ဒီတောအရပ်က နတ်မျိုးစေ့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ကံကောင်းမှုမျိုး ရထားတာလဲ"
လူငယ် ရွှီ ကတော့ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်ပါတယ်။
"သူက တောက လာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် နတ်မျိုးစေ့အဆင့် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ တိုက်ကြည့်မှ သိမှာပေါ့"
သူက လက်ကို မြှောက်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ နတ်ရိုက်နှက်ခြင်းနှံတံ တစ်ခု ဖန့်ချန်ဆီ ပြေးဝင်သွားပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်က ဖန့်ချန်တင်မကဘဲ နတ်မိမယ်ယွီကိုပါ ထိအောင် ရည်ရွယ်ထားတာပါ။
မမြင်နိုင်တဲ့ နတ်ရိုက်နှက်ခြင်းနှံတံဟာ ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ဖန့်ချန်ဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ ဖန့်ချန်က လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
နှံတံက ဖန့်ချန်ရဲ့ လက်ဖျံကို ရိုက်မိပေမယ့် တံတိုင်းကို ဥနဲ့ ထုသလိုမျိုး ဖန့်ချန်ကို ဘာမှမဖြစ်စေဘဲ နှံတံကပဲ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားပါတယ်။
ဖန့်ချန်ဟာ နေရာကနေ တစ်လှမ်းတောင် မရွေ့ပါဘူး။
အားလုံး မှင်တက်သွားကြပါတယ်။
နွားစီးကလေးက အသက်ရှူရပ်မတတ် အံ့သြသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေပါတယ်။
သူတို့တောင် ခက်ခက်ခဲခဲ ခုခံရမယ့် နတ်ရိုက်နှက်ခြင်းနှံတံကို ဖန့်ချန်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားတောင် မသုံးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့တင် အေးဆေး ဖြိုခွဲပစ်လိုက်တာပါ။
လူငယ် ရွှီ ရဲ့ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပါတယ်။
သူက လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခါပြီး နှံတံနဲ့ ထပ်ရိုက်ပြန်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က အတူတူပါပဲ။
ဖန့်ချန် လက်မြှောက်လိုက်ရုံနဲ့ နှံတံတွေက ကွဲကြေကုန်ပါတယ်။
နွားစီးထားတဲ့ ကလေးက မွေးရာပါဒေါသဂိုဏ်း က လူကို လှမ်းကြည့်ပြီး
"ဒီလူက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ လား"
လို့ မေးပါတယ်။
"မဟုတ်ဘူး ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူတောင် ဒီလောက် မသန်မာနိုင်ဘူး နတ်မျိုးစေ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခန္ဓာကိုယ်သက်သက်နဲ့တင် ခုခံနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
လို့ ရွှီ က လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောပါတယ်။
"မိစ္ဆာမက ဘာလို့ အချိန်ဆွဲပေးလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်ပြီ ဒီလူရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တော်တော်ထူးဆန်းတယ် အားလုံး သတိထားကြ"
သူတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ဖန့်ချန်က ရွှီ ရဲ့ နှံတံတိုက်ကွက် ၁၀ ခုထက်မကကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြိုခွဲပစ်လိုက်ပါတယ်။
ရွှီ က ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မျက်နှာကြီး မည်းနေပါပြီ။
"ငါ အားကုန် မသုံးသေးတာပါ"
လို့ ပြောပြီး သူက ပိတ်ထားတဲ့ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီမျက်လုံးထဲမှာ နေဝင်ချိန် ဆည်းဆာအလင်းရောင်တွေ ရှိနေပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လောကကြီးရဲ့ နေရောင်ခြည်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီး မှောင်မည်းသွားပါတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေဟာလည်း သိသိသာသာကို ခန်းခြောက်သွားပါတယ်။
အဲဒီစွမ်းအားတွေက ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘဲ ရွှီ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စီးဝင်သွားတာပါ။
ဒါဟာ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ ငရဲပါပဲ။
ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိရင် သူတို့ဟာ ဒုက္ခိတတွေလို ဖြစ်သွားမှာပါ။
"မဟာပြန့်ပွားဒေါသတံခါး ရဲ့ နတ်ဆည်းဆာမျက်လုံး က တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ အခုတော့ ကျင့်ကြံသူ ရွှီ က မရှုံးနိုင်တဲ့ အခြေအနေ ကို ရောက်သွားပြီ"
လို့ ဇီယွမ်က တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ စကြာဝဠာမှန်လေး က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အော်ပြောပါတယ်။
"အစ်ကို သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးက ဆည်းဆာမျက်လုံး ဟ မင်းရဲ့ တောက်ပသော နတ်ဘုရားမျက်လုံး အတွက် ပြိုင်ဘက်ကောင်း တွေ့ပြီဟေ့"
ဖန့်ချန်ဟာ အရိပ်တွေထဲကို ပျော်ဝင်သွားပြီး ရွှီ ရဲ့ ဘေးမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါတယ်။
သူက လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ရွှီ ရဲ့ ခေါင်းက ပြတ်ကျသွားပါတယ်။
ပြီးတော့ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာတင် ရွှီ ရဲ့ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးကို ဖန့်ချန်က လက်နဲ့ နှိုက်ယူလိုက်ပါတယ်။
ခေါင်းပြတ်သွားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက မြေပြင်ပေါ် ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားပါတယ်။
မှောင်မည်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးဟာ ချက်ချင်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေလည်း ပြန်ရောက်လာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွှီ က ချက်ချင်း မသေသေးပါဘူး။
ရွှေအမြုတေအဆင့် နတ်မျိုးစေ့ ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ အသက်ဓာတ်က အလွန်ပြင်းထန်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ခေါင်းပြတ်ကြီးက ဖန့်ချန် သူ့မျက်လုံးကို နှိုက်ယူတာကို ကြောင်ကြည့်နေရင်းမှ သူ အသတ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတာ သိသွားပါတယ်။
သူက အသံသြသြနဲ့ စကားအနည်းငယ်ပဲ ပြောနိုင်ပါတော့တယ်။
"အသက်... ချမ်းသာ... ပေးပါ..."
ဇီယွမ် နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေဟာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို မှင်တက်နေကြပါတယ်။
အနိုင်ရတော့မယ်လို့ ထင်ထားတဲ့သူက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ခေါင်းပြတ်သွားတာကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ပါဘူး။
နွားစီးကလေးက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့
"ကျင့်ကြံသူ ဇီ အစ်မက ရွှီ ကို မရှုံးနိုင်တဲ့သူလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား"
လို့ မေးပါတယ်။
ဇီယွမ်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ မည်းမှောင်နေပါတယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ အကြည့်က အေးစက်နေပါတယ်။
သူက လက်ကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်တာနဲ့ ရွှီ ရဲ့ ဦးခေါင်းက ကြေမွသွားပါတယ်။
ဒါတင်မကသေးဘဲ ဓားအလင်းတစ်ခုက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီ ပြေးဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ညီညာတဲ့ အသားတုံးလေးတွေ ဖြစ်အောင် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ပါတယ်။
နွားစီးကလေးက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့
"မင်း... မင်းက ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်လား ရွှေအမြုတေအဆင့်လား"
လို့ မေးပါတယ်။
နတ်မျိုးစေ့တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ဟာ ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးလို အလွယ်တကူ အသတ်ခံရလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပါဘူး။
ဖန့်ချန်က သူ့ကို အဖြေမပေးပါဘူး။
နောက်တစ်ခဏမှာတော့ ဇီယွမ် နဲ့ မွေးရာပါဒေါသဂိုဏ်း က ကျင့်ကြံသူတို့ဟာ နတ်မိမယ်ယွီ ရှိရာကို ဓားနဲ့ တစ်ချက်စီ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဆီ ထွက်ပြေးကြပါတော့တယ်။
သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မြန်ဆန်ပါတယ်။
ရွှီ ကို အလွယ်လေး သတ်နိုင်တဲ့သူကို သူတို့လည်း မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်လို့ပါ။
နွားစီးကလေးကတော့ ကြောင်အမ်းအမ်း ကျန်ခဲ့ပါတယ်။
"ဒီကောင်တွေ ငါ့ကို ထားခဲ့ကြတာလား"
ဖန့်ချန်က သူတို့ရဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှင်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ ရှေ့ဆက် မတိုက်သေးပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်က ကောင်းကင်ကြီးဟာ ဟိန်းမြည်လာပါတယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သံမဏိစွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကြေးနီတံတိုင်းကြီးတွေဟာ မြေပြင်ကနေ ထိုးတက်လာပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ ပတ်လည်ကို သံမဏိထောင်ချောက်ကြီးလို ပိတ်ဆို့လိုက်ပါတော့တယ်။
ဇီယွမ်တို့ဟာ သူတို့ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်တွေနဲ့ ဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် တံတိုင်းကြီးက တုန်တောင် မလှုပ်ပါဘူး။
ဖန့်ချန်က မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောလိုက်ပါတယ်။
"ရောက်လာမှတော့ ပြန်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့"
အခန်း ၅၀၈ - မွေးကတည်းက ကျင့်ကြံသူ
နွားစီးထားတဲ့ ကလေးငယ်ဟာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး ချွေးတွေ ရွှဲနစ်နေပါပြီ။
"သွားပြီ... သွားပြီ"
သူတို့ဟာ အသတ်ခံရဖို့ စောင့်နေတဲ့ သိုးသူငယ်လေးတွေ ဖြစ်နေမှန်း သူ အခုမှ သိပါတော့တယ်။
ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်းသာ သိရင် သူ အိမ်ကနေ လုံးဝ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဇီယွမ်ကတော့ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားကာ ပြောပါတယ်။
"မင်းက နတ်မျိုးစေ့ တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီ ကျန်တဲ့ ငါတို့ကိုကော ဆက်သတ်မှာလားတကယ်လို့ သတ်မယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်း အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှာ မင်း ခြေတစ်လှမ်းတောင် လှမ်းရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
မွေးရာပါဒေါသဂိုဏ်း က လူကတော့ အလျင်အမြန်ပဲ အရှုံးပေးပါတယ်။
"ကျုပ် အရှုံးပေးပါတယ် ကျုပ်အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်"
နွားစီးကလေးကလည်း လက်မြှောက်ပြီး
"ကျုပ်လည်း အရှုံးပေးတယ်"
လို့ ပြောသလို သူ့ရဲ့ နွားစိမ်းကြီးကလည်း အရှုံးပေးတဲ့အနေနဲ့ အော်လိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ဇီယွမ်ကို ကြည့်ပြီး
"မင်း ကျင့်ယွဲ့ဟန် ကို သိလား"
လို့ မေးပါတယ်။
"သိတာပေါ့..."
ဇီယွမ်က အမြန်ဖြေလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာတော့ သူ ဘာလို့ ဒါကို မေးတာလဲ လို့ တွေးနေပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် မင်းက ပိုပြီး သေသင့်တာပေါ့"
ဇီယွမ် လန့်သွားပါတယ်။
သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပဲ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မြေပြင်ပေါ်ကို လေးလံတဲ့ အရာတစ်ခု ပြုတ်ကျတဲ့ အသံကြီး ကြားလိုက်ရပါတယ်။
ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပါပဲ။
ဇီယွမ်ရဲ့ ပြတ်နေတဲ့ ခေါင်းကြီးက ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း
"နတ်ဘီလူးဂိုဏ်း က... ငါ့အတွက် ကလဲ့စားချေလိမ့်မယ်..."
လို့ ပြောပါတယ်။
ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြီး
"ငါ စောင့်နေပါ့မယ်"
လို့ ပြောကာ သူမရဲ့ ဦးခေါင်းကို နင်းခြေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ဓားနဲ့ ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ဖန့်ချန်က မွေးရာပါဒေါသဂိုဏ်း က ကျင့်ကြံသူကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
"နတ်မျိုးစေ့တွေက ဒီလောက်တောင် အားနည်းတာလား မင်းတို့နဲ့ သာမန် ရွှေအမြုတေအဆင့်တွေ ဘာထူးလို့လဲ"
အဲဒီကျင့်ကြံသူက အိုးတိုးအန်းတန်းနဲ့
"ကျုပ်တို့က အနည်းဆုံးတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့် အထွတ်အထိပ် (၃) ယောက်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်မှ နတ်မျိုးစေ့လို့ သတ်မှတ်ခံရတာပါ"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
တကယ်တော့ ဒီလူတွေရဲ့ အရှိန်အဝါက သူ အရင်က တွေ့ခဲ့တဲ့သူတွေထက် အများကြီး သန်မာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချန်ရဲ့ ဓားခန္ဓာကိုယ်က အဆင့် (၄) ကို ရောက်နေလို့သာ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့တင် ခုခံနိုင်ခဲ့တာပါ။
နွားစီးကလေးကတော့ ကြောက်လွန်းလို့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ပါတော့တယ်။
"အစ်ကိုကြီး ကျုပ်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ ကျုပ်က လူသတ်ချင်လို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး ကျုပ်မိသားစုက တားတဲ့ကြားက ကမ္ဘာကြီးကို သိချင်လို့ နတ်မျိုးစေ့တွေ ဘယ်လောက်တော်လဲ ကြည့်ချင်လို့ ခိုးထွက်လာတာပါ ကျုပ် ဘယ်သူနဲ့မှ မတိုက်ဖူးသေးပါဘူး"
ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြီး
"မင်း အသက်ရှင်နိုင်ပါတယ်"
လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကလေးက ကြောင်သွားပြီး နှပ်ချေးတွေကို သုတ်ရင်း ဖန့်ချန်ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေပါတယ်။
"ကျုပ်... ကျုပ် တကယ် အသက်ရှင်ရမှာလား"
မွေးရာပါဒေါသဂိုဏ်း က လူကလည်း ဒါကို မြင်တော့ အမြန်ပဲ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဓားအလင်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သူ့ခေါင်းက ပြတ်ကျသွားပါတော့တယ်။
သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဘာလို့ ကလေးကိုကျ လွှတ်ပေးပြီး ငါ့ကိုကျ သတ်ရတာလဲ ဆိုတဲ့ ဇဝေဇဝါ အကြည့်တွေနဲ့ပေါ့။
ရန်သူတွေကို ရှင်းပြီးနောက် ဖန့်ချန်က နတ်မိမယ်ယွီဆီ ပြန်လာပါတယ်။
သူမရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက တည်ငြိမ်စပြုနေပါပြီ။ နွားစီးကလေးက အနားကို ကပ်လာပြီး
"အစ်ကိုကြီး ကျုပ်ရဲ့ နွားစိမ်းသွေးက ဒဏ်ရာကုသတဲ့ နေရာမှာ နတ်ဆေးတစ်ခွက်ပဲ သူ့ကို နည်းနည်း တိုက်ကြည့်မလား"
လို့ အကြံပေးပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်တာနဲ့ ကလေးက သွေးတစ်ခွက် အပြည့်ယူလာပေးပါတယ်။
ဖန့်ချန်က အဆိပ်မပါတာ သေချာအောင် စစ်ဆေးပြီးမှ နတ်မိမယ်ယွီကို တိုက်လိုက်ပါတယ်။
ခဏချင်းမှာပဲ သူမရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက မြင်သာထင်သာအောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျက်သွားပါတော့တယ်။
နတ်မိမယ်ယွီ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို မြင်တော့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"သခင်လေး သူတို့အားလုံး သေကုန်ပြီလား?m"
ကလေးငယ်ကတော့ ဘေးမှာ အနေရခက်စွာ ရပ်နေပါတယ်။ ဖန့်ချန်က
"မဟုတ်ဘူး၊ (၃) ယောက် သေတယ်၊ တစ်ယောက်တော့ ကျန်သေးတယ်"
လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ကလေးကို မေးပါတယ်။
"မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ ဘယ်ကလဲ"
"ကျုပ်နာမည်က နင်ထျဲနယူးပါ ကျုပ်မိသားစုက ကျင့်ကြံရေးမိသားစုပါ ဘယ်ဂိုဏ်းမှာမှ မရှိပါဘူး"
"မင်း အသက် ဘယ်လောက်လဲ"
"၉ နှစ်ပါ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"၉ နှစ် ၉ နှစ်သားနဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ငါ့ကို လိမ်နေတာလား"
နင်ထျဲနယူးက ဂုဏ်ယူတဲ့အသံနဲ့
"မလိမ်ပါဘူး အစ်ကိုကြီး ကျုပ်က မွေးရာပါ နတ်မျိုးစေ့လို့ အဖေက ပြောပါတယ် ကျင့်ကြံပြီး တစ်လအတွင်းမှာ အဆင့် (၁) အထွတ်အထိပ် ရောက်တယ်၊ (၃) နှစ်သားမှာ အခြေခံတည်ဆောက်တယ် (၇) နှစ်သားမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်တာပါ"
နတ်မိမယ်ယွီက ဝင်ပြောပါတယ်။
"သခင်လေး နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော် သန့်စင်မြေ ရဲ့ နင်မိသားစုကို သာမန်လို တွေးလို့မရဘူး သူတို့က ထူးဆန်းတဲ့ သွေးမျိုးဆက်ရှိလို့ အမေဗိုက်ထဲမှာတင် နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ နေခဲ့ကြတာ"
ဖန့်ချန်က အံ့သြသွားပါတယ်။
"မင်း အမေဗိုက်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေခဲ့တာလဲ"
"နှစ် ၅၀၀ လောက်ပါ"
လို့ ကောင်လေးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြန်ဖြေပါတယ်။
ဖန့်ချန် နားလည်သွားပါပြီ။
ဒါကြောင့် သူက မွေးကတည်းက ကျင့်ကြံမှုတွေ ပါလာတာကိုး။ ကောင်လေးက ဆက်ပြောပါတယ်။
"အစ်ကိုကြီးက ရွှေအမြုတေ နတ်မျိုးစေ့တွေထဲမှာ ထိပ်တန်း (၁၀၀) မကဘူး၊ ထိပ်တန်း (၁၀) ယောက်ထဲတောင် ဝင်နိုင်တယ်"
"ငါ့ကို မြှောက်မနေပါနဲ့ မင်းကို မသတ်ဘူးလို့ ပြောပြီးသားပဲ"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးပဲ ပြန်ပြောပါတယ်။
"တကယ်လား ဒါဆို ကျုပ် သွားတော့မယ်နော် နောက်ပိုင်း အခက်အခဲရှိရင် နင်မိသားစုကို လာရှာပါ ကျုပ် နင်ထျဲနယူးက အစ်ကိုကြီးကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"
လို့ ပြောပြီး ကောင်လေးဟာ သူ့နွားစိမ်းကြီးကို စီးကာ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားပါတော့တယ်။