အခန်း (၅၀၉-၅၁၀)
Vol. 51 Ch. 509-510
အခန်း ၅၀၉ - ရှေးဟောင်းနတ်လမ်းစဉ်
နင်ထျဲနယူးရဲ့ သနားစဖွယ် ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး နတ်မိမယ်ယွီက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
"သခင်လေး ကျားကို တောင်ပေါ်ပြန်လွှတ်လိုက်တာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော် သန့်စင်မြေရဲ့ နင်မိသားစုဆိုတာ ကိုင်တွယ်ရ လွယ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူးနော်"
"ဒီကလေးရဲ့ စိတ်ရင်းက မဆိုးပါဘူး၊ ငါ မြင်နိုင်ပါတယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပါတယ်။
"ကျားကို တောင်ပေါ် ပြန်လွှတ်လိုက်တာပဲ ထားပါဦး သူသာ နောက်တစ်ခါ ငါတို့ကို လာနှောင့်ယှက်ရင် ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှင်းပစ်လို့ ရတာပဲ ဒါက ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး"
နတ်မိမယ်ယွီ ရုတ်တရက် ဝမ်းသာသွားပါတယ်။
"အခုဆို သခင်လေးက နတ်မျိုးစေ့တွေကိုတောင် သတ်နိုင်နေပြီဆိုတော့ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် တွေ ကိုယ်တိုင် ထွက်မလာသရွေ့ ဘယ်သူမှ သခင်လေးကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်ပါတယ်။
"ပြောရခက်တယ်လေ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး တကယ်လို့ လှည့်ကွက်များတဲ့သူမျိုးနဲ့ တွေ့ရင် ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါလည်း မသိနိုင်ဘူး"
သူက ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓကျင့်စဉ် နဲ့ အဆင့် (၄) ဓားခန္ဓာကိုယ် ရှိလို့သာ နတ်မျိုးစေ့တွေကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်ခဲ့တာပါ။
ဓားငယ်လေး က အဆင့် (၄) ကို တက်လှမ်းပြီးနောက် သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နတ်မျိုးစေ့ သုံးယောက်ကို သတ်ခဲ့တာက ထင်သလောက်တော့ မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။
သူတို့အားလုံးမှာ ဝိညာဉ်အကာအကွယ်တွေ ရှိသလို သာမန် ရွှေအမြုတေအဆင့်ထက် အများကြီး ပိုသန်မာကြတာပါ။
တကယ်လို့ ဓားငယ်လေးသာ အဆင့်မတက်ခဲ့ရင် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ရတာ တော်တော် လက်ဝင်မှာပါ။
ဒါပေမဲ့... နတ်မိမယ်ယွီ ပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါ ဓားငယ်လေး အဆင့်တက်တဲ့အခါမှာ အမွေအနှစ်သစ်တစ်ခု ပွင့်လာပါတယ်။
အဲဒါက ကျင့်စဉ်မဟုတ်ဘဲ ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်က သွေးကွက်ဟောင်းတွေရဲ့ အစွမ်းပါ။
အဲဒါတွေက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ သွေး တွေပါပဲ။
အဲဒီနတ်ဘုရားတွေ သေဆုံးသွားတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမယ့် သွေးကွက်တွေထဲမှာတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေဆဲပါ။
တကယ်လို့ ဖန့်ချန်က အဖိုးအခတစ်ခု ပေးဆပ်မယ်ဆိုရင် အဲဒီစွမ်းအားကို ခေတ္တသုံးပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်တွေကိုတောင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်နိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပေးဆပ်ရမယ့် အဖိုးအခက ကြီးလွန်းတာကြောင့် တကယ် အရေးမကြီးရင် သူ ဒါကို မသုံးချင်ပါဘူး။
နတ်မိမယ်ယွီက ပြုံးပြီး
"သခင်လေး အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှာ နတ်မျိုးစေ့ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဘယ်လောက်အလေးချိန်ရှိလဲဆိုတာ သခင်လေး မသိသေးလို့ပါ နတ်မျိုးစေ့ဆိုတာ အရမ်းရှားတယ်"
ဖန့်ချန်က စိတ်ဝင်တစား မေးပါတယ်။
"ဟင်းလင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းမှာတောင် မရှိဘူးလား"
"မရှိဘူး"
နတ်မိမယ်ယွီက ခေါင်းခါပါတယ်။
"ဂိုဏ်းမှာ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်သိန်းကျော် ရှိပေမယ့် ဒီမျိုးဆက်မှာ နတ်မျိုးစေ့ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး စီနီယာအစ်မ ကျင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရောက်မှ စစ်ဆေးမှု ခံယူပြီး နတ်မျိုးစေ့အဖြစ် ဝင်နိုင်မယ် ထင်တယ်"
"စစ်ဆေးမှု"
နတ်မိမယ်ယွီက ရှင်းပြပါတယ်။
"အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးရဲ့ နယ်မြေတစ်ခုမှာ ရှေးဟောင်းနတ်လမ်းစဉ် ဆိုတာ ရှိတယ် အရင်ခေတ်က အဲဒီလမ်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့သူတွေဟာ အထက်ဘုံကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်ခံရတယ်လို့ ဆိုကြတယ်"
" အခုတော့ နတ်တံခါးတွေ ပိတ်သွားပြီဆိုပေမယ့် အဲဒီလမ်းကို အောင်မြင်အောင် ဖြတ်နိုင်တဲ့သူတွေကို နတ်မျိုးစေ့ လို့ ခေါ်ပြီး ဂိုဏ်းကြီးတွေက ရတနာလို တန်ဖိုးထားကြတာ"
စကြာဝဠာမှန်လေး ကလည်း ဝင်ပြောပါတယ်။
"သူပြောတာ မှန်တယ် အဲဒီလမ်းက ပါရမီရှင်တွေကို အထက်ဘုံက စောစောစီးစီး ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ဖို့ လုပ်ထားတဲ့ လမ်းပဲ အခုခေတ်မှာတော့ အဲဒီလမ်းမှာ အထက်ဘုံက ကျန်ခဲ့တဲ့ ရတနာတွေ ဆေးဖက်ဝင် အသီးတွေ ရှိနေသေးတယ်"
နတ်မိမယ်ယွီက ဆက်ပြောပါတယ်။
"သခင်လေး သတ်လိုက်တဲ့ ဇီယွမ် တောင် အဲဒီလမ်းမှာ အထက်ဘုံက စိတ်ဝိညာဉ်အသီးတစ်မျိုး စားခဲ့ရလို့ နဂိုက အရပ် ၁၀ ပေပဲ ရှိတာကနေ ၂၀ ပေအထိ မြင့်လာပြီး ခွန်အားတွေ အများကြီး တက်လာတာလေ"
ဖန့်ချန်က စိတ်ဝင်စားသွားပါတယ်။
"အဲဒီလမ်းကို သွားဖို့ ကန့်သတ်ချက် ရှိလား"
"ရှိတယ် ရွှေအမြုတေအဆင့် တွေပဲ ဝင်လို့ရတယ် အဲဒီအောက် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအထက် အဆင့်တွေ ဝင်လို့ မရဘူး"
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
အခွင့်အရေးရရင် သူလည်း သွားကြည့်ချင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ နတ်မိမယ်ယွီရဲ့ ကိစ္စကို အရင်ရှင်းရမှာပါ။
ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ နတ်မိမယ်ယွီရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ အကုန်ပျောက်ကင်းသွားပါတယ်။
ဖန့်ချန်က အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂,၀၀၀ ကို တယ်လီပို့အစီရင် ဘေးမှာ စီလိုက်တဲ့အခါ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ခံလိုက်ရပါတော့တယ်။
မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ကြားလိုက်ရတာက သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံတွေပါ။
အဲဒီအသံက ဘယ်ကလာမှန်းမသိဘဲ အဆက်မပြတ် မြည်နေပါတယ်။
သူတို့ရောက်နေတာက လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောရိုင်းမြေပြင်တစ်ခုပါ။
တယ်လီပို့အစီရင် မှာလည်း ပေါင်းပင်တွေ ဖုံးနေတာကြောင့် ဒါဟာ အသုံးမပြုတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ နေရာဟောင်းတစ်ခုဆိုတာ သိသာပါတယ်။
တစ်လလောက် ခရီးဆက်ပြီးတဲ့နောက် ကန္တာရထဲမှာ စည်ကားနေတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ မင်္ဂလာဆောင် ကျင်းပနေပုံ ရပါတယ်။
ဖန့်ချန်က
"ဒါနဲ့ အတော်ပဲ၊ လက်ဆောင်ပေးပြီး လမ်းမေးရအောင်"
လို့ ပြောကာ အိမ်ရှေ့က စာရင်းမှတ်နေတဲ့ လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်ဆီ သွားလိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးပြီး မေးပါတယ်။
"ကျုပ်တို့က ခရီးသွားကျင့်ကြံသူတွေပါ သစ်စိမ်းဂိုဏ်း ကို ဘယ်ဘက်က သွားရမလဲဆိုတာ သိပါသလား"
အဲဒီလူက အံ့သြသွားပြီး
"အဲဒါ ဘာဂိုဏ်းလဲ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"
လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
ဖန့်ချန် စိတ်ပျက်သွားပါတယ်။
သစ်စိမ်းဂိုဏ်းဆိုတာကိုတောင် မသိဘူးဆိုရင် သူတို့ဟာ အဲဒီဂိုဏ်းနဲ့ တော်တော်လေး ဝေးတဲ့နေရာကို ရောက်နေတာ ဖြစ်ရပါမယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်ယံကနေ မင်္ဂလာယာဉ်တန်းတစ်ခု ရောက်လာပါတယ်။
အဲဒီထဲက ရထားလုံးအနီကြီးထဲမှာ ဖန့်ချန်အတွက် အလွန်ရင်းနှီးနေတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပါတော့တယ်။
အခန်း ၅၁၀ - နာရေးခေါင်းလောင်းသံ၏ ပဲ့တင်သံ
နတ်မိမယ်ယွီဟာ ဖန့်ချန်ကို အထာသိသူဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့မျက်ဝန်းတွေ ပြောင်းလဲသွားတာကို ချက်ချင်းရိပ်မိပြီး အသံလွှင့်ကာ မေးလိုက်ပါတယ်။
"သခင်လေး ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဖန့်ချန်က နတ်မိမယ်ယွီကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြပါတယ်။
"ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီမှာ ခေတ္တနားပြီး မင်္ဂလာစားပွဲမှာ အားရပါးရ စားကြရအောင်"
နတ်မိမယ်ယွီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပေမယ့် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
"သခင်လေး သဘောပါပဲ"
ဖန့်ချန်နဲ့ အတူရှိနေရရင် သူမအတွက်ကတော့ ဘာလုပ်လုပ် ပျော်စရာပါပဲ။
"မိတ်ဆွေတို့ ဒီနေ့က ငါတို့ဘုရင်ရဲ့ မင်္ဂလာရက်မြတ်ပါ ဖိတ်စာမပါရင်တော့ ပြန်တာ အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်"
လို့ စာရင်းမှတ်နေတဲ့ လူလတ်ပိုင်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး
"ခင်ဗျားတို့ ဘုရင်လက်ထပ်မယ့် အမျိုးသမီးက ကျုပ်ရဲ့ လူမိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ပါ ထမင်းတစ်နပ်လောက်တော့ ကျွေးသင့်တယ် မဟုတ်လား"
အဲဒီလူရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက အထင်အမြင်သေးမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပါတယ်။
"သတို့သမီးကို သိတယ် ဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်က ပြုံးရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
"သတို့သမီးရဲ့ မျိုးရိုးက ထူ မဟုတ်လား"
အဲဒီလူက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
"ဟားဟားဟား သတို့သမီးဘက်က ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေ ကိုး ကြွပါ ကြွပါ"
သူက ချက်ချင်း လေသံပြောင်းသွားပြီး အစေခံတစ်ယောက်ကို သူတို့နှစ်ယောက်အား အထဲသို့ လိုက်ပို့ရန် ခိုင်းစေလိုက်ပါတယ်။
နတ်မိမယ်ယွီကတော့ မယုံနိုင်သလို ဖြစ်နေပါတယ်။
"သခင်လေး သတို့သမီးကို တကယ်သိတာလား"
ဒါက အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးလေ။
ဖန့်ချန်က ဒီကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘဲ ဘယ်လိုလုပ် လူသိနေရတာလဲ
ဖန့်ချန်က အသံလွှင့်ပြီး ရှင်းပြပါတယ်။
"သူမက ချင်ဟု အင်ပါယာ ရဲ့ ဘုရင်မပဲ အရင်က ငါတို့ တစ်ခါဆုံဖူးတယ် ဒီမှာတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း မထင်ထားဘူး ဒီလူက သစ်စိမ်းဂိုဏ်းကို မသိရင်တောင် ဧည့်သည်တွေထဲမှာ သိတဲ့လူ ရှိနိုင်တယ်"
အစေခံက သူတို့နှစ်ယောက်ကို စားပွဲပေါင်း ရာနဲ့ချီရှိတဲ့ ခန်းမထဲကို ခေါ်သွားပါတယ်။
စားပွဲတွေပေါ်မှာ တောကောင်သား၊ ပင်လယ်စာနဲ့ အရသာရှိတဲ့ စားစရာတွေ အပြည့်ပါပဲ။
ဝတ်စုံနီဝတ် အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ဟာ ဧည့်သည်တွေကြားမှာ ဝိုင်ခွက်ကိုင်ပြီး လှည့်လည်နှုတ်ဆက်နေပါတယ်။
သူကတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး ဧည့်သည်အများစုကလည်း ကျင့်ကြံသူတွေပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်မှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် တွေ ရှိနေတာပါ။
"လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သိပါရစေ"
လို့ အစေခံက ရိုရိုသေသေ မေးပါတယ်။
"ရွှေအမြုတေအဆင့်ပါ"
လို့ နတ်မိမယ်ယွီက ပြုံးပြီး ဖြေလိုက်တဲ့အခါ သူတို့ကို ရွှေအမြုတေအဆင့်တွေ ထိုင်တဲ့ စားပွဲတစ်ခုဆီကို ပို့ပေးပါတယ်။
ဖန့်ချန်နဲ့ နတ်မိမယ်ယွီတို့ ထိုင်လိုက်တဲ့ စားပွဲမှာ ၇ ယောက်၊ ၈ ယောက်လောက် ရှိပြီး အားလုံးက ကျင့်ကြံသူတွေပါပဲ။
နတ်မိမယ်ယွီက ဖန့်ချန်ကို လင်မယားတွေလိုမျိုး ဂရုတစိုက်နဲ့ ဟင်းခတ်ပေးနေပါတယ်။
"မင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံက တကယ့်ကို အားကျစရာပဲ ဘယ်တောင်တန်းက ကျင့်ကြံသူတွေလဲဆိုတာ သိပါရစေ"
လို့ ဘေးက ငွေရောင်ဆံပင်တွေနဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က မေးပါတယ်။
"ကျုပ်နာမည်က ဖန့်ချန်းယူ ပါ ဒါက ကျုပ်ဇနီးပါ ကျုပ်တို့က ခရီးသွားကျင့်ကြံသူတွေပါ"
လို့ ဖန့်ချန်က နာမည်လွှဲပြီး ပြုံးဖြေလိုက်ပါတယ်။
"ဇနီးတဲ့လား"
နတ်မိမယ်ယွီက ပြုံးပျော်သွားပြီး အသီးတစ်လုံးကို ဖန့်ချန် ပါးစပ်ထဲ ခွံ့ပေးပါတယ်။
"မောင် ဒီအသီးက ချိုတယ် စားကြည့်ဦး"
သူတို့ဟာ ခရီးသွားကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ သိသွားတော့ ဘေးကလူတွေက စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ သူတို့စကားကို သူတို့ ဆက်ပြောကြပါတယ်။
"အားလုံးပဲ နာရေးခေါင်းလောင်းသံ က ၂၇ ရက်ဆက်တိုက် မြည်နေတာ ဒါက နတ်မျိုးစေ့ တွေ သေဆုံးကုန်ပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ ဘယ်သူကများ ဒီလောက်အင်အားကြီးတဲ့သူတွေကို သတ်ရဲတာလဲ"
လို့ အမျိုးသမီး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောပါတယ်။
ဖန့်ချန်နဲ့ နတ်မိမယ်ယွီတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့ ဒီကို ရောက်ကတည်းက ကြားနေရတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံက သူတို့သတ်လိုက်တဲ့ နတ်မျိုးစေ့တွေအတွက် မြည်နေတာကိုး။
"သခင်လေး သူတို့က သခင်လေးအကြောင်း ပြောနေတာပဲ ဒီဂိုဏ်းကြီးတွေက နတ်မျိုးစေ့တွေ သေတာကို တစ်လောကလုံး သိအောင် ကြေညာလိမ့်မယ်လို့ ကျမ မထင်ထားဘူး"
နတ်မိမယ်ယွီက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
"သူတို့က ဒီရန်ငြိုးကို အသေအလဲ ကလဲ့စားချေမယ်ဆိုတာကို ပြချင်နေတာလေ"
လို့ ဖန့်ချန်က ခပ်အေးအေးပဲ ဖြေပါတယ်။
နတ်မိမယ်ယွီက စိုးရိမ်သွားပေမယ့် ဖန့်ချန်က ချော့မော့လိုက်ပါတယ်။
"မပူပါနဲ့ မင်းကိစ္စပြီးရင် ငါ့ကို ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းပြပေးတဲ့ စီနီယာရဲ့ ဂိုဏ်းကို ငါဝင်မှာပါ အဲဒီဂိုဏ်းက ဒီဂိုဏ်းတွေထက် မနိမ့်ပါဘူး"
"ဘယ်ဂိုဏ်းလဲ သခင်လေး"
"တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း မင်းကြားဖူးလား"
နတ်မိမယ်ယွီက ခဏစဉ်းစားပြီး
"မကြားဖူးဘူး ဒါပေမဲ့ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးက ကျယ်လွန်းတော့ ကျမ မသိတဲ့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေ ရှိနိုင်တာပဲ"
လို့ ဖြေပါတယ်။
ဖန့်ချန်ကတော့ ထူးဆန်းနေပါတယ်။
စီနီယာယွမ်ဟယ် ရဲ့ ဂိုဏ်းက ဟင်းလင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းနဲ့ အဆင့်တူတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ နတ်မိမယ်ယွီ မကြားဖူးတာလဲ
'ဖြစ်နိုင်တာက ဒါက လောကပြင်ပကနေ သီးခြားနေတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်'
လို့ သူ တွေးလိုက်ပါတယ်။
ခဏအကြာမှာ ဖန့်ချန်က စားပွဲကလူတွေကို မေးပါတယ်။
"ဒီမှာ သစ်စိမ်းဂိုဏ်း အကြောင်း သိတဲ့လူ ရှိလား"
အားလုံးက ခေါင်းခါကြပါတယ်။
သစ်စိမ်းဂိုဏ်းက ထိပ်တန်းဂိုဏ်း မဟုတ်တာ သေချာသလောက် ရှိနေပါပြီ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ စာရင်းမှတ်နေတဲ့ လူလတ်ပိုင်းက ဝတ်စုံနီဝတ် အဖိုးကြီးဆီ သွားပြီး တိုးတိုးလေး စကားပြောပါတယ်။
အဲဒီအဖိုးကြီးက ဖန့်ချန်တို့စားပွဲဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နတ်မိမယ်ယွီကို မြင်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်သွားပါတော့တယ်။