အခန်း (၅၂၅-၅၂၆)
Vol. 53 Ch. 525-526
အခန်း ၅၂၅ - ခင်ဗျား ငါ့ကို ပြောနေတာလား
ရွှီချင်စုန်က ဖန့်ချန်ကို အထင်အမြင်သေးသလို ကြည့်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အာရုံတွေကိုတော့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ဆီ ဖြန့်ကျက်ထားပါတယ်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လာမှာကို သူ စိုးရိမ်နေတာပါ။
"မင်း ငါနဲ့အတူ မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းကို အေးအေးဆေးဆေး လိုက်ခဲ့မလား ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ လက်ဆွဲပြီး ခေါ်သွားရမလား"
ရွှီချင်စုန်ရဲ့ လေသံက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ကိန်းဝပ်နေပါတယ်။
ဖန့်ချန်ကတော့ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောပါဘူး။
သူက ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရှည်လျားတဲ့ ဆံပင်အနက်ရောင်တွေက မျက်နှာပေါ်ကို ဝဲကျနေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တော့ပါဘူး။
"သခင်လေး "
နတ်မိမယ်ယွီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးအစုံမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လျှံလာပြီး ပုလဲလုံးလေးတွေလို ပါးပြင်ပေါ် လိမ့်ဆင်းလာပါတယ်။
ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ သူမ အတိအကျ မသိပေမဲ့ ဖန့်ချန်ဟာ တစ်ခုခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီဆိုတာ သူမ အလိုလို ခံစားမိနေပါတယ်။
ဒီနည်းလမ်းက ဖန့်ချန်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ သေချာပေါက် သိနေပါတယ်။
ဒါကြောင့်လည်း ဖန့်ချန်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကို ထားခဲ့ပြီး သစ်စိမ်းဂိုဏ်းဆီ အရောက်သွားဖို့ မှာကြားခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဝေးလံလှတဲ့ ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း ဆီကနေ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
"မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းက တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ ငါတို့နဲ့ ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့် နန်းတော်ကြားက ထားထားတဲ့ စည်းမျဉ်းကိုတောင် သူတို့က ဗြောင်ကျကျ ချိုးဖောက်ရဲတယ်ပေါ့"
"တောက် မင်းတို့က ဒီအတိုင်း ကြည့်နေနိုင်ကြသေးတာလား ငါတော့ မရတော့ဘူး ငါ့ဓား သွေးမသောက်ရတာ ကြာပြီ ငါသာ ထပ်အောင့်ထားရင် ညီမလေးယွီလိုပဲ ပြောင်းပြန်မသေမျိုးမိစ္ဆာသန္ဓေသား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
ဟိန်းဟောက်သံနဲ့အတူ ဓားကျင့်သူတစ်ယောက်က ဓားအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပျံထွက်သွားပါတယ်။
သူ့နောက်ကနေ တခြားဓားကျင့်သူ အမြောက်အမြားကလည်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ကြေးမှန် မှာ မြင်နေရတဲ့ နေရာဆီကို ဓားပျံတွေနဲ့ ဦးတည်လိုက်ကြပါပြီ။
စီနီယာအစ်ကိုကြီး ချင်ဟော့ချိန်ကလည်း တားဆီးဖို့ မကြိုးစားပါဘူး။
သူက တခြား အလယ်ပိုင်း သုံးဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့သူစိမ်းတွေ ငါတို့လူကို အနိုင်ကျင့်တာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး"
"မင်းရဲ့ စကားကိုပဲ စောင့်နေတာပါ"
သူတို့အားလုံး အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ကြပြီး ချင်ဟော့ချိန်နဲ့အတူ ဓားအလင်းတန်းတွေအဖြစ် ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားကြပါတယ်။
ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဓားခန်းမ မှာလည်း အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးတွေ စုဝေးနေကြပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သူတို့တွေကို အောင့်ထားခိုင်းတာ ကြာပြီလေ အခုတော့ စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်တဲ့သူ ရှိလာပြီဆိုမှတော့ သူတို့ဘာသာ ကိုင်တွယ်ခွင့် ပေးလိုက်ကြတာပေါ့"
အဲဒီနောက် သူက ဆက်ပြောပါတယ်။
"ဒါနဲ့ ငါတို့ မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းဆီကို မလည်ပတ်ဖြစ်တာ ကြာပြီ မဟုတ်လား သူတို့က လောကကြီးနဲ့ ကင်းကွာနေတာ ကြာလို့လား မသိဘူး အခုလို ပြန်ပေါ်လာတာတောင် ငါတို့ကို အသိမပေးတာက တော်တော်လေး ရိုင်းရာကျတယ်နော်"
ဒီစကားကြောင့် အကြီးအကဲတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ တောင်ထိပ် ၃၆ ခုရဲ့ အရှင်သခင်တွေအားလုံး မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းရှိရာဆီကို ပိုမိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဓားအရှိန်အဝါတွေနဲ့ ထွက်ခွာသွားကြပါတော့တယ်။
ပြန်ကြည့်ရင်တော့ ဖန့်ချန်ဟာ ရွှီချင်စုန်ရဲ့ ရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပါ။
"သူ ကြောက်ပြီး ရူးသွားတာလား"
ဖန့်ချန်က ရွှီချင်စုန်ရဲ့ မေးခွန်းကို ဘာမှပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်းငုံ့နေတာကို ကြည့်ပြီး လူအုပ်ကြီးက ဝေဖန်နေကြပါတယ်။
အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
"ငါတော့ သူ့ခံစားချက်ကို နားလည်တယ် ငါသာ ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ရရင် ကြောက်ပြီး သေးမထွက်သွားတာတောင် ဘိုးဘွားတွေကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ"
ကိုင်ဟုန် တို့လို လူတွေကတော့ ဖန့်ချန်ဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အရှိန်အဝါက ပုံမှန်မဟုတ်တော့တာကို သတိပြုမိကြပါတယ်။
သူတို့ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားအောင် အေးစက်လှတဲ့၊ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခုက ဖန့်ချန်ဆီကနေ ဖြာထွက်လာနေတာပါ။
ရွှီချင်စုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း
"လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာလား အားနည်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကိုတော့ လှည့်စားနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ မရဘူး"
လို့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖန့်ချန်ရဲ့ လည်ချောင်းထဲကနေ
"ဟက်... ဟက်..."
ဆိုတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရယ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ခြေလက်တွေကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလာပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကကွက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါတယ်။
ရုတ်တရက် အဲဒီ လှုပ်ရှားမှုတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး ဖန့်ချန်ဟာ ခေါင်းကို မော့လာပါတယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အခုချိန်မှာ လုံးဝ အနက်ရောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ဖြူတောင် မမြင်ရတော့ပါဘူး။
မျက်နှာမှာတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို တစ်စောင်းစောင်းပြီး ရွှီချင်စုန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပါတယ်။
"မင်း ငါ့ကို ပြောနေတာလား"
အားလုံးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထသွားပါတယ်။
အဲဒီအသံက ဖန့်ချန်ရဲ့ အသံ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
"ဒါ... ဒါ သခင်လေးရဲ့ အသံမဟုတ်ဘူး"
နတ်မိမယ်ယွီက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပါတယ်။
"ဓားထဲက တစ်ခုခုက သခင်လေးကို ပူးကပ်သွားတာလား"
ရွှီချင်စုန်ဟာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အမူအရာ ပြင်လိုက်ပါတယ်။
"နံ့သာဂိုဏ်း က စီနီယာတစ်ယောက်လား"
လူအုပ်ကြီးက ဟားကနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။
ဒါက နံ့သာဂိုဏ်းရဲ့ နတ်ဘုရားပူးကပ်ခြင်း နည်းလမ်းနဲ့ အတော်လေး တူနေတာကိုး။
နတ်မျိုးစေ့တွေဟာ အခုမှပဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပါတယ်။
(သူတို့ အသတ်ခံရတာက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နံ့သာဂိုဏ်းက လူကြီးတစ်ယောက်ကြောင့်ဆိုတဲ့ အသိကြောင့်ပါ)
ရွှီချင်စုန်က အေးစက်စက်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"နံ့သာဂိုဏ်းနဲ့ ငါတို့ မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာကို ပြန်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ အလျှော့ပေးလိုက်မယ်"
"မဟုတ်လို့ကတော့ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပူးကပ်နေတာဆိုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ထုတ်သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ခင်ဗျား ကျုပ်ကို နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
အခန်း ၅၂၆ - အသာလေးပဲ ရိုက်ပါ
ဖန့်ချန် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
"နံ့သာဂိုဏ်း မင်း ဘာတွေ ရူးကြောင်ကြောင် လျှောက်ပြောနေတာလဲ"
သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူ့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
"ငါ တကယ်ပဲ ပြန်ရှင်လာပြီဟေ့"
အဲဒီနောက် သူ့လက်ထဲက ဓားရှည်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ကျေနပ်အားရစွာ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
"ကောင်းပြီ ဘာဖြစ်တာလဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာအခုတော့ မင်းလည်း သေသွားပြီပဲ မင်းရဲ့ မျိုးဆက်က ငါ့သွေးဆီကနေ အစွမ်းငှားဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်ပေါ့ အခုတော့ ဒီခန္ဓာကိုယ်က ငါ့အပိုင်ပဲ"
"မင်းအပိုင် မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ"
ရုတ်တရက် ဖန့်ချန် ရဲ့ အသံက တစ်မျိုး ထပ်ပြောင်းသွားပြန်ပါတယ်။
အသံက တည်ကြည်ပြီး ဩဇာအာဏာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အသံမျိုးပါ။
လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးနေတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးလိုပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာပဲ အသံက ထပ်ပြောင်းသွားပြန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံပါ။
"နဂါးဧကရာဇ် ရှင်လည်း သူ့လက်ထဲမှာပဲ သေခဲ့တာလား ဒါဆိုရင် ဒီနေ့တော့ ငါတို့ တိုက်ကြရမှာပေါ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုထဲမှာ ပြန်ဝင်စားခွင့်ရဖို့ဆိုတာ ခဲယဉ်းတယ် ငါ ဒီအခွင့်အရေးကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး"
"အားလုံးပဲ ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်နေဖို့ မလောကြပါနဲ့ဦး အရင်ဆုံး ဒီ နဂါးဧကရာဇ် ကို အတူတူ ရှင်းကြရအောင် ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ငါတို့အားလုံး မျှသုံးကြတာပေါ့"
ဖန့်ချန် ရဲ့ အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောင်းသွားပြန်ပါတယ်။
"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်အုပ်က ငါ့ကို လောကကြီး အုပ်စိုးတာကို တားဆီးရဲတယ်ပေါ့ မင်းတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးကိုးဆက်လုံးကို ငါ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်မယ်"
ဖန့်ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လူပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အချင်းချင်း လုနေကြသလိုပါပဲ။
ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေတဲ့သူအားလုံး မှင်တက်ကုန်ကြပါတယ်။
ဒါက တကယ်ပဲ နံ့သာဂိုဏ်းလား နံ့သာဂိုဏ်းက လူကြီးတွေ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုထဲမှာ အချင်းချင်း လုနေကြတာလား
ရွှီချင်စုန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ အရိပ်ယောင်ထင်လာပြီး သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
သူ အလွယ်တကူ မတိုက်ရဲတော့ပါဘူး။
"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"
နတ်မိမယ်ယွီကတော့ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရပါတယ်။ သူမက ဖန့်ချန်ရဲ့ ဘေးကို ပြေးသွားပြီး
"သခင်လေး... သတိထားပါဦး နိုးလာပါဦး"
လို့ အပူတပြင်း အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ချန် က နတ်မိမယ်ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"သခင်လေး"
သူက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်တဲ့အခါ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက နတ်မိမယ်ယွီကို ပေရာနဲ့ချီ ဝေးရာဆီ လွင့်စင်သွားစေပါတယ်။
သူမဟာ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြင်းထန်စွာ ကျသွားပြီး ခဏလောက်အထိ ပြန်မထနိုင်တော့ပါဘူး။
"ငါ့ အမှားတွေ သခင်လေး ဒီလိုဖြစ်ရတာ ငါ့ကြောင့်..."
နတ်မိမယ်ယွီက အားနည်းစွာ ရေရွတ်နေပါတယ်။
သူမသာ အဖြစ်မှန်ကို စောစောက ပြောခဲ့ရင် ဖန့်ချန်ဟာ သူမကို သစ်စိမ်းဂိုဏ်းဆီ ခေါ်သွားဖို့ အသက်စွန့်မှာ မဟုတ်သလို၊ သူကိုယ်တိုင်တောင် မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ဒီလို တားမြစ်ထားတဲ့ စွမ်းအားမျိုးကို သုံးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်ပါတယ်။
"ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းက လူတွေ အကုန်လုံး ထွက်လာကြပြီတဲ့ တချို့က မဟာချဲ့ထွင်းဂိုဏ်းဆီ သွားနေပြီး တချို့က ဒီဘက်ကို လာနေကြပြီ!"
လူတိုင်း ကြေးမှန်တွေကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဓားအလင်းတန်းတွေ ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းနေတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
အကြီးအကဲ ဆူးမော့ကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။ အခြေအနေက တော်တော်လေး ကြီးကျယ်သွားပါပြီ။
"ရပ်စမ်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လုပ်မနေနဲ့"
ရွှီချင်စုန်က အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားနှင်တံကို ဖန့်ချန်ဆီကို အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ကြိမ် တိုက်ကွက်က အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြင်းထန်ပါတယ်။
အချင်းချင်း ငြင်းခုံနေတဲ့ ဖန့်ချန် က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
"ဒီကောင်လေးကတော့ ဒုက္ခရောက်နေပြီပဲ ငါတို့ အရင်ဆုံး အပြင်က ရန်သူကို အတူတူ ရှင်းကြမလား ပြီးမှ ငါတို့ချင်း ပြန်ငြင်းကြတာပေါ့"
ဒီအဆိုပြုချက်ကို အားလုံးက သဘောတူလိုက်ပုံရပါတယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ မတူတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
နတ်ဘုရားနှင်တံဟာ အဲဒီအလင်းနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ ဘာမှမကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
ရွှီချင်စုန် အံ့သြသွားတဲ့ ခဏမှာပဲ ဖန့်ချန်က သူ့ရှေ့ကို ရုတ်တရက် ရောက်လာပါတယ်။
"တယ်လီပို့"
"ဒီနေရာက တားမြစ်ချက်တွေက သူ့အပေါ်မှာ အလုပ်မလုပ်ဘူးလား"
အားလုံး ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။
ဒီနေရာက တားမြစ်ချက်တွေကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ဆိုရင် အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်မှ ရတာပါ။
"မင်း..."
"ဘယ်သူ့ကို မင်း လို့ ခေါ်နေတာလဲ"
ဖန့်ချန်က ရွှီချင်စုန်ရဲ့ ပါးကို လက်ပြန်ရိုက်လိုက်ပါတယ်။
ဖြောင်း
အရိုးကျိုးသံကြီးနဲ့အတူ ရွှီချင်စုန်ဟာ လေထဲမှာ ဝဲကနဲ ဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို အရှိန်နဲ့ ကျသွားပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ရုပ်ချောချော မျက်နှာက အခုတော့ တစ်ခြမ်းလုံး ချိုင့်ဝင်သွားပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်က အပြင်ကို ကျွတ်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားတွေလည်း လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပြီး ပြန်မတိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။
ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူကို ပါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ဒီလိုဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်လား
အားလုံးက ဖန့်ချန်ဟာ ရွှီချင်စုန်ကို သတ်တော့မယ်လို့ ထင်နေတုန်းမှာပဲ၊ ဖန့်ချန်က ဘေးနားက နီးစပ်ရာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီ သွားပြီး ပါးထပ်ရိုက်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီလူက ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါ။
သူ ဘာမှမသိလိုက်ခင်မှာပဲ မြေပြင်ပေါ်ကို မှောက်လျက် ကျသွားပါတယ်။
"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား..."
ဖန့်ချန်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အပြုံးနဲ့ ရယ်မောရင်း ဘေးနားမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေအားလုံးကို လိုက်ပြီး ပါးရိုက်နေပါတယ်။
ရွှေအမြုတေ၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဘယ်သူမှ မလွတ်ပါဘူး။
"သူ ရူးသွားပြီ ပြေးကြ"
တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
"ပြေးမယ် ဘယ်ကို ပြေးချင်တာလဲ ဒီနေ့ ငါ ကောင်းကောင်း တိုက်ခိုက်ရမှ ဖြစ်မယ်"
ဖန့်ချန်က လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်ယံမှာ မိုးကြိုးတွေ ပစ်ချလာပြီး အဲဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို လျှပ်စစ်လှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုလို ပိတ်ဆို့လိုက်ပါတော့တယ်။
အကြီးအကဲ ချန်ကတော့ ဒါကို ကြည့်ပြီး မနေနိုင်တော့ပါဘူး။
သူက ဖန့်ချန်ဆီကို သွားပြီး အရိုအသေပေးလိုက်ပါတယ်။
"နံ့သာဂိုဏ်းက ဘယ်စီနီယာကြီးပါလဲခင်ဗျာ ကျုပ်က ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့် နန်းတော်က"
စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အကြီးအကဲ ချန်ဟာ မျက်နှာမှာ ပူကနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး လွင့်စင်သွားပါတယ်။
ဖန့်ချန်က တံတွေးထွေးလိုက်ပါတယ်။
"ငါ ပြောပြီးပြီလေ ငါ နံ့သာဂိုဏ်းအကြောင်း ဘာမှမသိဘူးလို့ အဲဒီ အမှိုက်တွေအကြောင်း ငါ့ရှေ့မှာ လာမပြောနဲ့"
အဲဒီနောက် သူက ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ အကြီးအကဲ ဆူးမော့ဆီကို လျှောက်သွားပါတယ်။
ဆူးမော့လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရပြီး လွင့်စင်သွားပြန်ပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး လူကြီးနှစ်ယောက်လုံး ပါးရိုက်ခံလိုက်ရတာကို မြင်တော့ အားလုံး တုန်လှုပ်ကုန်ကြပါတယ်။
ကိုင်ဟုန်ကတော့ ဖန့်ချန်က သူ့ဆီကို မလာသေးတာ မြင်တော့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘေးကလူတွေကို
"လစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာကြ"
လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဖန့်ချန်က သူ့နောက်မှာ ရောက်နေပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အပြုံးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
"မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ လစ်မယ် ဟုတ်လား"
"ကျုပ်... ကျုပ်က..."
ကိုင်ဟုန်က ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ အားတင်းပြီး ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး... အသာလေးပဲ ရိုက်ပါနော်..."