အခန်း (၅၂၇-၅၂၈)
Vol. 53 Ch. 527-528
အခန်း ၅၂၇ - နတ်ပင့်ရတာ လွယ်ပေမဲ့ ပြန်ပို့ရတာ ခက်တယ်
ကျယ်လောင်တဲ့ မြေပြင် ဆွဲ စောင့် သံကြီးနဲ့အတူ ဧရာမသစ်ကုလားအုပ်အင်ပါယာ ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံ နတ်မျိုးစေ့ ကိုင်ဟုန်ဟာ မြေပြင်ပေါ်ကို ခွေးကျကျသွားပါတော့တယ်။
ကိုင်ဟုန်ရဲ့ မျက်နှာက ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာပေါက် ခုနစ်ပေါက်ကနေ သွေးတွေ ပန်းထွက်လာပါတယ်။
ကံကောင်းတာက သူက ရွှီချင်စုန်ထက် အခြေခံပိုခိုင်မာလို့ အသက်ဘေးက လွတ်သွားတာပါ။
သူ့နောက်မှာတော့ တခြားသော နန်းတော်တွေက ပါရမီရှင်တွေလည်း ဖန့်ချန်ရဲ့ ပါးရိုက်ချက်ကြောင့် တိမ်တိုက်စင်မြင့်ပေါ်ကနေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြုတ်ကျလာကြပါတယ်။
သူတို့အားလုံးဟာ ဖူးယောင်နေတဲ့ မျက်နှာတွေကို လက်နဲ့အုပ်ရင်း ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိကြပါတယ်။
ဖန့်ချန်ကတော့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းနေပေမဲ့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်သွားပါတယ်။
သူ့ကိုယ်က ထွက်နေတဲ့ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတွေက ရန်သူရဲ့ ဘယ်လိုပညာရပ်ကိုမဆို ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ တိုဖူးလို ပျော့အိသွားအောင် လုပ်ပစ်နိုင်တာပါ။
ဖန့်ချန်ဟာ အခုချိန်မှာတော့ ရှုံးနိမ့် မရှိတဲ့ စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပါပဲ။
သူ့လက်ထဲက ဓားကတော့ အလှပြရုံသက်သက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်ဗလာ ကသာ အဓိကလက်နက် ဖြစ်နေပါတယ်။
ဘယ်လိုအဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပါစေ ပါးတစ်ချက်ဆိုရင် လုံလောက်နေပါပြီ။
ခဏအတွင်းမှာပဲ နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူ ရာနဲ့ချီပြီး ပါးရိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်။
ဒီမြင်ကွင်းကို ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ကြေးမှန် ကနေ ကြည့်နေကြတဲ့ ကျင့်ကြံသူလောကတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပါတယ်။
အကြီးအကဲ ဆူးမော့ကတော့ သူ့ပါးကို သူ ပြန်ကိုင်ရင်း စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်ပါတယ်။
သူက အကြီးအကဲ ချန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
"မိတ်ဆွေ ချန် မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"
အကြီးအကဲ ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
"သူက နတ်ဘုရားပူးကပ်ခြင်း ကို သုံးထားတဲ့ နံ့သာဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ရမယ် နံ့သာဂိုဏ်းက လူအချို့က စိတ်သိပ်မမှန်ဘူးလို့ ငါ ကြားဖူးတယ် သူတို့က အရမ်းအစွမ်းထက်ပေမဲ့ အကုန်လုံးက အရူးတွေပဲ"
"ဒီကောင်လေးရဲ့ အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံခြင်းက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိတာလေ နံ့သာဂိုဏ်းရဲ့ ပညာက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား"
ဆူးမော့က ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
"ငါ သိသလောက်တော့ ဒီလောက်အထိ မကြောက်စရာကောင်းဘူး အခု ဒီကောင်လေးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာအဆင့် ၁ ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာ သေချာတယ်"
အကြီးအကဲ ချန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အကြီးအကဲ ဆူးမော့ဆီကို မဟာကန္တာရကျောင်းတော် ကနေ သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်လာပါတယ်။ အဲဒီသတင်းက
"ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မပါနဲ့ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ ရန်ထပ်မဖြစ်နဲ့"
လို့ မှာထားတာပါ။
"မဟာကန္တာရကျောင်းတော်"
ဆိုတာ အလယ်ပိုင်းအင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ နေရာပါ။
သူတို့ကတောင် ဒီလို သဘောထားမျိုး ရှိတယ်ဆိုရင် ဖန့်ချန်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တကယ့် အကြီး တစ်ယောက် ရှိနေတာ သေချာသွားပါပြီ။
"ကြည့်ရတာ နံ့သာဂိုဏ်းက တစ်ယောက်ယောက်က လွတ်လပ်သော မသေမျိုး အဆင့်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် တက်လှမ်းသွားပြီ ထင်တယ်"
ဆူးမော့က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
"အင်းလေ ငါတို့လည်း ပါးအလကား ရိုက်ခံလိုက်ရတာပေါ့"
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကတော့ အဲဒီပါးရိုက်ချက်ကို ဘိုးဘွားတွေဆီက လက်ဆောင် လို့ သဘောထားလိုက်တော့မှ စိတ်နည်းနည်း သက်သာရာ ရသွားကြပါတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ ပါးတွေရောင်ပြီး လဲနေကြပါတယ်။
နတ်မျိုးစေ့ ကျန်ချင်းကတော့
"ငါကတော့ ကံဆိုးတာပဲ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုပွဲမျိုးရှိရင် ငါ မလာတော့ဘူး လာရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ခွေးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်"
လို့ ညည်းတွားနေပါတယ်။
တချို့ကတော့
"ဆူးမော့လို လူကြီးတွေတောင် ပါးရိုက်ခံရတာပဲ၊ ငါတို့လို ရွှေအမြုတေအဆင့်တွေ ပါးရိုက်ခံရတာ ဘာရှက်စရာရှိလဲ"
ဆိုပြီး အချင်းချင်း နှစ်သိမ့်နေကြပါတယ်။
အချိန်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ဖန့်ချန် ဟာ နတ်မိမယ်ယွီရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်လာပြီး ပါးရိုက်ဖို့ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
"သခင်လေး ကျွန်မကို ရိုက်ပါ ကျွန်မ မနာပါဘူး"
နတ်မိမယ်ယွီက ဖန့်ချန်ကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒါ သခင်လေးရဲ့ အမှားမဟုတ်ဘူး သခင်လေးက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရတာပဲ"
"မင်းက ငါ့အကြောင်းကို သိလှချည်လား"
ဖန့်ချန်က ပြန်ပြောရင်း ရိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့လက်က လေထဲမှာ တန့်သွားပြီး လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ပါဘူး။
ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်နှာက တွန့်လိမ်သွားပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အပြုံးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
"နတ်ပင့်ရတာ လွယ်ပေမဲ့ ပြန်ပို့ရတာ ခက်တယ်ကွ မင်းက ငါတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီးတော့ အခုမှ ကန်ထုတ်ချင်နေတာလား အိပ်မက်မက်နေလိုက်"
နတ်မိမယ်ယွီ အံ့သြသွားပါတယ်။
"သခင်လေး သခင်လေး ကျမ စကားကို ကြားနေရတာလား"
သူမ သတိထားကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေက အနက်ရောင်ကနေ မီးခိုးရောင်၊ ရွှေရောင်သွေးကြောတွေ၊ ပြီးတော့ အပြာရောင်အလင်းတန်းတွေ တစ်လှည့်စီ ပြောင်းလဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီဝိညာဉ်ဆိုးတွေကို ပြန်တိုက်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးက ပြန်ပြီး ထိန်းချုပ်သွားပြီး နတ်မိမယ်ယွီကို ရိုက်ဖို့ လက်ကို ပြန်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။
နတ်မိမယ်ယွီကတော့ မျက်လုံးကိုမှိတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။
ရိုက်ချက်က ကျလာမယ့်အစား စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက သူမကို ပေတစ်ရာလောက် ဝေးတဲ့ လမ်းဘေးလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုဆီ အသာအယာ သယ်ဆောင်သွားပါတယ်။
အဲဒီဆိုင်မှာ ဆံပင်ဖြူဖြူနဲ့ အဖိုးအိုတစ်ယောက်က အေးအေးဆေးဆေး လက်ဖက်ရည် သောက်နေပါတယ်။
ဖန့်ချန်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဲဒီဆိုင်ရှေ့ကို ရောက်သွားပြီး အဖိုးအိုကို စိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီအဘိုးကြီးကတော့ တော်တော်နှောက်ယှက်တာပဲ"
အားလုံး မှင်တက်သွားပါတယ်။
ဒီရူးသွပ်နေတဲ့ လူသတ်သမားကို ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့သူ ရှိသေးတာလား အကြီးအကဲ ဆူးမော့နဲ့ ချန်တို့လည်း အဖိုးအိုကို ကြည့်ပြီး တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလိုနဲ့ ရင်းနှီးနေတဲ့ ခံစားချက်ကြီးကို ခံစားနေရပါတော့တယ်။
အခန်း ၅၂၈ - ပူးကပ်ခံရတာလား
အဖိုးအိုက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ် မဟုတ်ဘူး မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြမလား"
ဖန့်ချန် က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း အဖိုးအိုကို ပါးရိုက်ဖို့ လက်မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
"အဘိုးကြီး မင်းကတော့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်"
ဒါပေမဲ့ အားလုံး အံ့သြသွားတာက အဲဒီပါးရိုက်ချက်ဟာ အဖိုးအိုရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ကျမလာခဲ့ပါဘူး။
အဖိုးအိုက ပျောက်ကွယ်သွားတာကြောင့်ပါ။
သူ ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဖန့်ချန်ရဲ့ နောက်ကျောမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပါတယ်။
အဖိုးအိုက တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသလိုမျိုး မျက်မှောင်လေး အနည်းငယ် ကြုတ်ထားပါတယ်။
"အမှိုက်"
ဖန့်ချန်ရဲ့ အသံက ထပ်ပြောင်းသွားပြန်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ တည်ကြည်ပြီး ဩဇာကြီးမားတဲ့ အသံပါ။
ဒီဆဲရေးမှုက အဖိုးအိုကို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်ထဲက တခြားဝိညာဉ်တွေကို ပြောနေတာပါ။
"မင်း ပြောတာကတော့ နည်းနည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သားပဲ မင်းရော ထွက်သွားချင်လား"
အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ချန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူ့မျက်နှာပေါ်က ကြောက်စရာအပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားတဲ့ ပုံစံ ပြောင်းသွားပါတယ်။
"ငါ ပြန်ရှင်လာတာကို မင်းက စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပြန်သေခိုင်းနေတာလား"
"မင်းက ပြန်ရှင်လာတာ ဟုတ်လား"
အဖိုးအိုက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်ပါတယ်။
"မင်းတို့က ဝိညာဉ်ကြွင်းကျန်ရုံတင်တောင် မဟုတ်ဘူး မင်းတို့က ဉာဏ်ရည်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာသတ္တဝါတွေ သက်သက်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နတ်ဘုရားလို့ ထင်နေတာက မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်ပဲ"
လူအုပ်ကြီး အံ့သြသွားပါတယ်။ မိစ္ဆာသတ္တဝါ ဟုတ်လား
အကြီးအကဲ ဆူးမော့နဲ့ ချန်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
"ဒါ နတ်ဘုရားပူးကပ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာပူးကပ်ခြင်း လား"
"တကယ်လို့ ဒါက ပူးကပ်ခံရတာဆိုရင် ဒီမိစ္ဆာရဲ့ အရင်းအမြစ်က အနည်းဆုံးတော့ ဘိုးဘေး အဆင့်လောက် ရှိရမယ်"
အကြီးအကဲ ချန်က တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
သူတို့က ဒီအဖိုးအိုကို ကြည့်ပြီး ဘယ်သူလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေကြပါတယ်။
အဖိုးအိုက အခုထိ ဘာဒဏ်ရာမှ မရသေးတာကို ကြည့်ရင် သူဟာ အနည်းဆုံးတော့ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ဖြစ်ရပါမယ်။
သူ့ကိုယ်သူ မိစ္ဆာလို့ အခေါ်ခံရတာကြောင့် ဖန့်ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရှိန်အဝါတွေက ပေါက်ကွဲထွက်လာပါတယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အမှောင်ထုတွေ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး တုန်ဟိန်းသွားစေတဲ့ နဂါးဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
"နိမ့်ကျတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေ မင်းတို့အားလုံး သေချင်နေကြတာပဲ"
ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်က ဖန့်ချန်ရဲ့ နောက်ကျောမှာ ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေပါတယ်။
အဖိုးအိုကတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ရပ်စမ်း"
အဲဒီစကားအဆုံးမှာပဲ ဧရာမ နဂါးရိပ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ အဖိုးအိုရဲ့ လက်ဝါးက ဖန့်ချန်ရဲ့ နဖူးပေါ်ကို ရောက်နေပါပြီ။
ဖန့်ချန်ဆီက ထွက်နေတဲ့ အဖြူရောင်အလင်းတွေက အဖိုးအိုအပေါ်မှာ ဘာမှ သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး။
ထူးဆန်းတာက အဖိုးအိုရဲ့ ကိုယ်ထဲကနေလည်း အဲဒီလို အဖြူရောင်အလင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာတာပါ။
"သူ... သူက ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်"
"ဒီအဖိုးအိုက တကယ်ပဲ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူလား"
တစ်နာရီလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က မိုးကြိုးလှောင်အိမ်ကြီး တဖြည်းဖြည်း ကြေမွသွားပါတယ်။ လူတိုင်းကတော့
"လွတ်ပြီ"
ဆိုပြီး ဝမ်းသာသွားကြပါတယ်။
"မြန်မြန် ပြေးကြစမ်း"
တစ်ယောက်က အော်ပြောပေမဲ့ တခြားတစ်ယောက်က တားပါတယ်။
"ဘာလို့ ပြေးမှာလဲ ငါတို့ အန္တရာယ် မရှိတော့ဘူးလေ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင် ဒီလောက် ပါးအရိုက်ခံထားရတာ အဖြေမသိဘဲ ငါတော့ မပြန်ဘူး"
မိနစ်ကနေ နာရီ၊ နာရီကနေ ရက်တွေ ပြောင်းသွားပါတယ်။
သုံးရက် တောင် ကြာသွားပါပြီ။
အဖြူရောင်အလင်းတန်းကြီးက ပိုပြီး တောက်ပလာပြီး ဖန့်ချန်နဲ့ အဖိုးအိုကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းထားပါတယ်။
ထူးဆန်းတာက သုံးရက်ကြာတာတောင် ပါးရိုက်ခံထားရတဲ့သူတွေရဲ့ မျက်နှာတွေက မသက်သာလာပါဘူး။
သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားနဲ့ ကုသပေမဲ့ ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး။
ကိုင်ယွန်နော ဆိုရင် သူ့မျက်နှာကို မှန်ကြည့်ရင်း ဒေါသထွက်နေပါတယ်။
"ငါ ဒီပါးရိုက်ချက်ကို အတိုးနဲ့ ပြန်ဆပ်မယ်"
ရွှီချင်စုန်ကတော့ မပြန်သေးပါဘူး။
သူက နေဝင်ချိန်မျက်လုံး ကို ပြန်ရဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေတာပါ။
ဒီလိုနဲ့ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ် (၁၅ ရက်) ကျော်သွားပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ အဖြူရောင်အလင်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ ဖန့်ချန်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
အဖိုးအိုကတော့ အရိပ်အယောင်တောင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။
"သခင်လေး"
နတ်မိမယ်ယွီက ဖန့်ချန်ဆီ ပြေးသွားပြီး ထိန်းထားပေးပါတယ်။
ရွှီချင်စုန်ကတော့ ဝမ်းသာသွားပါတယ်။
"အခွင့်အရေးပဲ"
ဖန့်ချန် အခုချိန်မှာ အားနည်းနေတာ သေချာနေပြီ မဟုတ်လား။
ဒါပေမဲ့ သူ လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲကောင်းကင်ယံကနေ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဓားအလင်းတန်းတွေဟာ ကြယ်ကြွေသလိုမျိုး ဒလဟော ဆင်းသက်လာပါတယ်။
ဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးရှိတဲ့ ဓားအသိတွေက တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပါတယ်။
လူတိုင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဓားပျံတွေပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ လူအမြောက်အမြားကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
"ဟင်လင်းပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်း က ဓားကျင့်သူတွေ ရောက်လာကြပြီ"